Feeling Bootyful

Oh wat ben je boos!

Pittig is denk ik wel het juiste woord voor de afgelopen periode. Kyan wordt letterlijk overal boos om, of ik nou linksom of rechtsom wil, hij is boos. Boos, boos, boos. Het begon met een mailtje van school, Kyan had een kind met een schep geslagen. Nu zie je dat uiteraard helemaal voor je en dat idee kan best lachwekkend zijn, maar ik vond het niet grappig. Ken je die angst dat jouw kind de…

Hoe kan je een (mentaal) plateau doorbreken?

Ik denk dat veel mensen wel eens een plateau hebben bereikt of gaan bereiken als het gaat om trainen. Je zet je elke dag in, je eet goed, je gaat naar de sportschool en toch lukt het niet om bijvoorbeeld af te vallen, spiermassa/spierkracht op te bouwen. Een plateau houdt dus in dat je al enige tijd niet ‘vooruitkomt’ of zelfs achteruit gaat. Frustrerend, irritant en hinderlijk! ‘Waar doe ik het…

Hij kan al zoveel

Kyan heeft zich de afgelopen maanden zo ongelooflijk ontwikkeld dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Als ik terug kijk naar afgelopen periode, dan is het echt al een hele jongen geworden. Het kruipen is vervangen door lopen (rennen zelf), dit gebeurde ongeveer 2 weken na zijn eerste verjaardag dat hij het aandurfde en begon te lopen los van de bank, tafel, etc. Hij had dan ook meteen de smaak te pakken en begon elke dag meer en meer te lopen. Zo leuk om te zien, maar hij was vanaf dat moment ook verdomd snel. Haha het kruipen ging al aardig rap, maar sinds dat hij loopt is hij echt te snel. Inmiddels rent hij en moet ik af en toe echt een sprintje trekken om te voorkomen dat hij ergens zichzelf of door een ander wordt verongelukt want angst en gevaar dat ziet hij uiteraard nog niet. Kyan is erg lang (vandaag de dag al bijna 90 cm) en kan dus ook zonder probleem bij alle deurkrukken en trekt alle deuren in huis open. En ik moet zeggen dat ik dat inmiddels behoorlijk irritant vind worden, want ik kan geen moment rustig zitten of ik moet hem al weer uit de voorraadkast of badkamer trekken, Nu heb ik vandaag geprobeerd de deurkrukken omhoog te zetten, maar dit lukte helaas niet. Hulptroepen (lees: papa) maar even inschakelen om dit te fiksen voor mij. Wat kan hij allemaal nog meer? Iets wat op tandenpoetsen moet lijken, zelf fruit eten met een vork (alhoewel dit nog niet helemaal vlekkeloos gaat, maar hey het begin is er!), rennen, ook de loopauto heeft hij inmiddels door dus meneer raced als een kleine Max Verstappen door mijn huis heen en rijdt regelmatig ergens tegen aan, stofzuigen doet hij graag met het genoegen van mama natuurlijk, ook duwt hij heel graag zijn eigen kinderwagen en dan moet ik het ook zeer zeker niet proberen om hem te helpen want dat kan hij heus wel zelf mama, en tsja verder begint hij toch wel met brabbelen/praten. Mama, appel, hallo (spreekt hij uit als Alo), ow wauw, ow nee, ow ja, kijk, Annelie(s). En dit geklets van hem begint wanneer hij wakker wordt en stopt pas als hij in de avond weer in slaapt valt, erg gezellig, maar ook zeer vermoeiend haha.

Achter het behang

Stout, stout, stout. Kyan is echt ongelooflijk lief, blij en knuffelig, maar het is werkelijk een rondlopende middelvinger. Hij heeft echt schijt aan mij. Op de opvang en als anderen oppassen gedraagt hij zich (zo goed als) voorbeeldig maar zodra ik thuis kom of de opvang binnenstap begint het circus. Ik ben echt zo consequent mogelijk, ik probeer voet bij stuk te houden, maar het kan hem allemaal niks schelen. Hij kijkt mij aan met een blik van ‘Wat ga je doen dan mama als ik het toch wel doe?’. Desondanks zet ik mijn regels en grenzen voort en blijf ik nee zeggen tegen hem en corrigeer ik hem als hij iets doet wat niet mag, maar het is echt een pittig kind. Misschien heeft hij door dat ik alleen ben met hem, of omdat ik een vrouw ben, of is het gewoon zijn karakter, ik weet het niet.

Maar wat ik wel weet is dat ik het heerlijk vind dat ik weer 3 dagen in de week werk en hij lekker naar de opvang toe gaat. Na het werk ga ik lekker sporten en na etenstijd haal ik hem weer op. Die dagen zijn echt even voor mij en mij alleen. De overige vier dagen krijgt hij alle aandacht en mag hij mij op mijn zenuwen werken en zo nu en dan het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Gelukkig wisselt hij dit wel af door ook genoeg momenten te hebben dat hij wel doet wat ik zeg, doet wat ik van hem vraag en goed luistert. Daarnaast krijg ik heel veel knuffels en (kwijl)kusjes van hem dus dat maakt een hoop goed. En voordat mensen gaan oordelen en denken, misschien ben je niet streng genoeg of pak je hem niet hard genoeg aan. Geloof mij, ik ben een strenge moeder en ik ben dan ook zeker consequent, maar ook ik kan niet alles goed doen en het is ook zeer afhankelijk van je kind, het karakter van hem of haar etc. En Kyan is nou eenmaal eentje met een zeer sterk karakter en hij weet heel goed wat hij wil.

Waterpokken en buikgriep

Net voor het Paasweekend kreeg Kyan de waterpokken. De kans was groot dat hij dit zou krijgen, want er waren al 12 kinderen op de opvang die dit hadden of hadden gehad in de voorgaande periode. In eerste instantie leek hij er geen last van te hebben. Helaas kreeg de arme schat het rotavirus erbij, dit is een vorm van buikgriep die kinderen (voornamelijk) tussen de 6 maanden en 2 jaar krijgen. Hij hield niks binnen. Telkens spugen en diarree. Hij lag hele dagen op de bank en was te zwak om zelf ook maar een stap te verzetten. Ik vond het echt niet leuk om hem zo te zien, wat neem je dan graag dat ziek zijn over van je eigen kind. Na een dag of 5 à 6 was hij er gelukkig weer en kon hij weer naar de opvang toe. Tevens is hij nog wel een aantal dagen wat jengelig geweest en ook het eten ging nog niet echt van harte. Daarna was ik zelf aan de beurt en ook ik heb 5 dagen plat gelegen. Nu zijn we er beide weer en hopelijk voorlopig geen zieken meer bij ons thuis!

Mijn toetie, mijn alles!

Kyan is echt een boef, een kleine stouterd, een enorme draak, en hij heeft ook gigantische driftbuien (alles van tafel afslaan, op de grond gaan liggen krijsen en slaan) en ik vind het echt af en toe behoorlijk zwaar en pittig. Maar desondanks is hij de reden dat ik elke dag blij wakker wordt, hij is de reden dat ik vaak emotioneel wordt omdat hij zo lief is of weer iets nieuws kan, hij is echt mijn wereld! Hoe hard ik op maandag ook roep dat ik blij ben dat hij dinsdag weer naar de opvang gaat, zo hard mis ik hem ook als ik dinsdag op mijn werk zit.

Kyan, jij maakt mij een beter, geduldiger en meer liefdevol mens en daar ben ik jou elke dag dankbaar voor.

Ik ben OP!

Echt, ik kan niet meer. Ik slaap slecht, loop mijzelf voorbij en ben chaotisch als nooit tevoren. In het begin heb ik het geaccepteerd dat ik een totaal ander mens ben als het gaat om o.a. het huishouden, de was doen, koken of mijzelf op de tweede plek te zetten. Maar nu? Nee ik vind het niet meer grappig dat ik werkelijk ALLES vergeet. ‘Dan moet je het opschrijven lieve Tasha’, ja zelfs dan vergeet ik mijn gemaakte afspraken of de helft van mijn boodschappenlijst. Bloedirritant. En owja, ik heb een aantal weken geleden een nieuwe fiets gekocht met een zitje en windscherm voor Kyan (rete duur) en deze zet ik gerust gewoon niet op slot midden in de stad. Ik bedoel, neem maar mee joh! In het begin kon ik om dit alles nog wel lachen, maar inmiddels meer als een boer met kiespijn. Creatief koken als je de helft vergeten bent in de Appie? Voorheen zou ik  dat met plezier doen, maar nu is het vaak een broodje of lekker ongezond bestellen. Nee, niet oke.

Zoals jullie weten ben ik halverwege maart aan het werk gegaan, en ik was hier zo ongelooflijk blij mee. Lekker weer mijn eigen ding doen, Kyan naar de opvang. Maar het is echt teveel voor mij op dit moment. Dit is nu ook de vierde of vijfde week (zelfs daar heb ik geen zicht op) dat ik volledig thuis zit en niet aan het werk ben. Ik merk dat ik het ook nodig heb, rust en tijd voor mijzelf. Een aantal weken geleden riep ik al van, ik ren mijzelf voorbij. Totaal niet bewust hoe hard ik mijzelf daadwerkelijk aan het voorbij lopen was.

  Lichamelijke klachten

Twee maanden na mijn bevalling heb ik een implanon in mijn arm laten plaatsen. Dit is een vorm van anticonceptie. De pil en ik zijn geen goeie vrienden dus ik wilde dit gaan proberen. Resultaat: non stop ongesteld. Een week na het plaatsen ben ik begonnen te bloeden en 7 weken later was het nog steeds niet gestopt. De huisarts gaf aan dat ik dit of kan accepteren of de implanon kon laten verwijderen. Ik heb voor het laatste gekozen. Toch maar weer een pil uitproberen, kijken hoe dat nu gaat. Ging best goed in het begin, op de vreetbuien na dan. Ik besloot na de eerste strip meteen door te gaan met de tweede strip, want ik ging met mama, mijn broer en Kyan naar Ameland en had geen zin om daar ongesteld te worden. Desondanks begon ik toch te vloeien dat weekend en ook dat stopte niet meer.. nou de pil ook maar weer in de vuilnisbak geflikkerd want ik was helemaal klaar met het bloeden. Het begon mij inmiddels wat te irriteren, dat mijn lichaam zo sterk reageert op hormonen en ik begreep gewoon niet waardoor dat kwam. Ik begon ook veel hoofdpijn te krijgen daarnaast, het slechte slapen begon zijn tol te eisen en mijn onderrug protesteerde ook bijna dagelijks. Daarnaast heb ik een hormonale huidaandoening gekregen op mijn bovenbenen, dit is stukken minder geworden nu ik een zalf hiervoor heb gekregen van de huisarts, maar helemaal weg gaat het niet zoals het nu lijkt. Ik schaam me ervoor, ik bedek het liefst mijn bovenbenen zodat niemand het ziet, terwijl het anderen vaak niet eens opvalt.

  Je hebt het al door, één bak ellende als je het aan mij vraagt (oh bah wat ben ik even vies hard aan het zeiken nu!). Nou dan maar weer naar de huisarts toe, deze heeft een kweek afgenomen en een uitstrijkje gemaakt en ook meteen doorverwezen naar de gynaecoloog. Voor mijn hoofdpijn loop ik nu bij de fysio, omdat dit vanuit mijn rug en nek komt, ook wel spanningshoofdpijn genoemd. Helaas moest ik 3 weken wachten voordat ik terecht kon bij de gynaecoloog maar een paar weken geleden was het dan eindelijk zo ver. Uitkomst? Ietwat dun baarmoederslijmvlies en wat onrustige cellen maar de kern van de klachten? Veel te veel stress. Het bloeden, het slechte slapen, de rug- en hoofdpijn, het chaotische en vergeetachtige, allemaal veroorzaakt door stress (waarschijnlijk). Die waarschijnlijk zet ik tussen haakjes, omdat ik eigenlijk wel weet dat het daardoor komt, maar ik zag dit totaal niet aankomen en dat irriteert mij misschien nog wel het meeste. Hoe kon ik dit zelf niet in de gaten hebben? Stop ik alles dan zoveel weg? Ben ik onbewust overgeschakeld op een soort van overlevingsmechanisme? Ik die zich altijd zo bewust is van haar lichamelijke en mentale toestand? HOE DAN?!  Ja gewoon even zwaar kut dit allemaal als je het aan mij vraagt. Maar goed, ik heb een gesprek gehad met de huisarts om te kijken wat we hieraan kunnen doen. Ik heb dan ook besloten de komende tijd niet aan het werk te gaan en een traject te volgen om de nodige vaardigheden te ontwikkelen zodat ik een weg kan vinden in het mama zijn en hoe dit in de toekomst te kunnen combineren met werk.

Ik ben wel heel blij dat er niks aan de hand is met mijn baarmoeder etc. Alles zag er goed uit op de echo, dus dat was wel een geruststelling. Qua anticonceptie heb ik besloten dat even te laten voor wat het is. Ik merk dat mijn lichaam gewoon een opdonder heeft gehad van al die hormonen en duidelijk de tijd nodig heeft om te ontzwangeren, dus daar luister ik dan ook gewoon naar.

Mijn rijkdom

Genoeg over de keerzijde van het mama zijn. Nu wil ik het hebben over mijn geweldige kind. Want ohhhhh wat ben ik verliefd! Hij doet het zo ongelooflijk goed. Elke dag is hij zo vrolijk, hij eet super goed, lust ook werkelijk alles wat ik hem voorschotel of laat proeven. Als je hem optilt dan pakt hij je echt vast, een echte knuffelaar. Het kruipen is in zicht, hij staat al op handen en voeten en verplaatst zich ook al op een manier wat voor tijgeren door kan. Kruipen heeft hij wel door, maar is hem op dit moment nog wat teveel moeite. Hij heeft een tijdje een manier gehad om zich zelf in slaap te helpen: hoofdbonken. Hij ramde werkelijk keihard met zijn hoofd tegen het hoofdeinde van zijn bed aan en viel dan uiteindelijk in slaap. De eerste keer dat hij dit deed ging ik kijken wat dat harde gebonk was en toen hij mij zag staan naast zijn bed schaterde hij het uit. Haha wat een kind heb ik! Hij is echt fan-tas-tisch! De kinderen op de opvang zijn allemaal helemaal weg van hem en hij vindt hen ook het einde. Ondanks de keerzijde die op dit moment wat overheerst, heb ik alle geduld van de wereld met hem. Ik geniet elke dag van hem. Als hij uit logeren gaat mis ik hem meteen en bel ik mijn vader op of ze Kyan niet wat eerder thuis kunnen brengen. Kyan is echt mijn vorm van rijkdom, mijn alles, mijn hart.

Sinds een week heeft hij ook door hoe hij in de box en in bed moet gaan staan, kost nog wel wat tijd en moeite maar het lukt hem en alles waar hij dan bij kan is ook alles behalve veilig. Grijpgrage handjes van hem pakken alles vast, maken alles stuk wat stuk kan en komen regelmatige met een vaart in mijn gezicht terecht. Een tand door de lip is tegenwoordig mijn nieuwe look! Ik kan er gelukkig om lachen en als hij zich pijn doet is het na eventjes huilen ook al weer klaar en speelt hij vrolijk verder.

Ondanks dat ik het lastig vind mij open te stellen en ook deze kant van het mama zijn met jullie te delen, denk ik dat ik er goed aan doe en dat ik best eens de ellende op tafel mag leggen in plaats van de schijn op te houden dat alles helemaal geweldig gaat hier. Ik denk dat het mij een goede moeder maakt om ook deze problemen te erkennen en aan te gaan pakken. Makkelijk is het niet, en het moet ook nog steeds een beetje bezinken, maar dat is niet erg. Ik heb en neem de tijd en blijf lekker genieten van mijn kleine Toet, want ow wat wordt hij snel groot!

Kyan, mama houdt van jou!

Liefs Tasha

Naar de opvang

Maandag 19 maart was het dan zover; mama ging weer beginnen met werken wat dus betekende dat ik naar de opvang ging. Spannend hoor zo zonder mama, want ik was niet anders gewend dan dat ik eigenlijk (bijna) altijd samen met mama was. Mama bracht mij op bed, mama knuffelde mij als ik verdrietig was en het allerbelangrijkste: mama gaf mij altijd mijn fles gevuld met heerlijke warme melk. En opeens waren daar een aantal andere vrouwen die dit allemaal met mij deden, maar ze waren en zijn echt ontzettend lief voor mij. Na een dag of 3 vond ik het ook niet meer zo eng allemaal en vond ik het juist erg leuk, want wat een aandacht kreeg ik op een dag! En dan aan het einde van de dag, voordat ik op bed ging, ook nog eens met mama knuffelen! Ik vind het dus allemaal niet zo erg, maar juist wel heel erg leuk dat ik 3 of 4 keer in de week naar de opvang ga. De weekenden ben ik lekker met mama en soms ga ik zelfs logeren bij opa en oma. Het is niet voor niks dat ik zo vaak lach natuurlijk, ik word gewoon heel erg blij van hoe al mijn dagen gevuld zijn en alle lieve mensen die met mij spelen, knuffelen, eten geven en niet te vergeten al die kusjes die ik krijg. Man man man, ik heb het maar getroffen hoor!

Fruithapjes

Ik begin al te kwijlen als ik er alleen al aan denk. In het begin wist ik echt niet wat ik er mee aan moest en duwde ik het met mijn tong allemaal weer eruit. Mama vond het in het begin wel grappig, maar na een paar dagen vroeg ze zich wel af of ik het ooit ging begrijpen dat het niet eruit moest maar dat ik het moet doorslikken. Na een week of 2 had ik de smaak te pakken en snapte ik ook eindelijk dat het de bedoeling was dat ik het op zou eten in plaats van eruit kwijlen. Hmmmm smaakt goed! Appel vond ik alleen niet echt lekker, wat een zure rommel zeg, maar zelfs die vind ik nu lekker. Banaan, perzik, appel, bosbessen, het kan mij niet gek genoeg! Ik lust het allemaal en eet keurig mijn portie(s) op.

Omrollen

Oh man wat is dat leuk zeg! Alleen is het nog wel lastig om weer terug te rollen, dus daar heb ik nog wel wat hulp bij nodig. Het liefst rol ik over mijn linker zij, maar mama oefent een beetje met mij om ook rechts om te kunnen rollen. Handig hoor zo’n mama die je helpt. Ik vind het alleen wel vervelend dat ik nog niet weer zelf van mijn buik naar mijn rug kan rollen, dus dan word ik een beetje boos en verdrietig, maar gelukkig is er dan altijd iemand die mij een handje helpt zodat ik weer op mijn rug lig. Vaak bedenk ik mij dan toch wel snel dat op mijn buik leuker is en rol ik snel weer om. Geef mij nog een maandje en dan laat ik jullie allemaal zien dat ik ook weer terug kan rollen hoor, ik ben hartstikke sterk dus dat moet mij wel gaan lukken. Oefening baart kunst zegt mama altijd, dus ik blijf het proberen totdat het mij helemaal zelf lukt.

Hier begon ik langzaam door te krijgen hoe ik moest omrollen!

Oh wat lig ik lekker op mijn buik!

In het begin was ik heel snel gefrustreerd als ik op mijn buik terecht kwam, terwijl ik doe het zelf, maar toch. Het lag gewoon niet lekker, ik was gewend om op mijn rug te liggen en mijn benen hoog in de lucht op te trekken. Als je op je buik ligt kan je vrij weinig, dat was niet zo leuk in het begin. Maar inmiddels ben ik er wel achter gekomen dat ik heeeeeerlijk slaap op mijn buik, ik word eigenlijk niet meer wakker in de nacht en slaap meestal van 18.30/19.00 tot 06.00/06.30. Als ik wakker word ga ik vaak nog even lekker met mama kroelen in haar grote bed. Dan staan we samen op, en meestal na mijn eerste fles (wat inmiddels onbijtpap is geworden, nomnomnom) ga ik vaak nog wel weer even een uurtje slapen. Slapen, ik hou er echt van! De hele dag door doe ik eigenlijk wel dutjes, of soms zelfs 2 tot 3 uur lang en bijna altijd op mijn buik nu ik zelf om kan rollen. Als ik niet op mijn buik lig dan lig ik vaak op mijn linker zij met mijn benen hoog opgetrokken of tegen de spijlen van mijn bed aan, lekker joh!

Eerste tandje

Tandjes eigenlijk, want mijn tweede is er ook al bijna door. Ik heb mijn eerste tandje er door! Ze zeiden dat ik er veel last van zou hebben, slapeloze nachten zou hebben en zelfs koorts erbij. Nou ik weet niet waar die mensen dat vandaan halen, maar ik kwijl alleen een beetje meer (maar eigenlijk doe ik dat sowieso wel!) en ik had wel last van mijn buik dus mama heeft wel een paar vieze stink luiers van mij gehad die soms tot aan mijn sokken en nek gespoten waren. Sorry mama! Maar ik denk dat ze lieve een extra stinkluier per dag heeft dan slapeloze nachten. Mama zegt altijd tegen mensen dat ik makkelijk ben, maar dat ze wel verwacht dat ik het haar wat moeilijker zou gaan maken als ik tandjes zou gaan krijgen, nou mama tot nu toe gaat het hartstikke goed hoor dus we slapen voorlopig nog lekker door.

Aardappels, tuingroenten en rundvlees

Gatver wat was die eerste hap vies! Die heb ik dan ook meteen weer richting mama uitgespuugd, maar bij de tweede hap was ik al om. Lekker zeg, warm eten en allemaal nieuwe smaaksensaties. Elke dag wel weer iets anders en ik vind het allemaal ontzettend lekker. Er is nog niks geweest wat ik echt niet lustte. Mama laat mij ook bijna alles proeven wat zij eet. Yoghurt, aardbeien, druiven, chipjes, monchoutaart, snijbonen, het kan me niet gek genoeg! Alleen een beetje proeven hoor, niet dat ik het echt eet. Zo leer ik wel allerlei verschillende smaken kennen en hoopt mama stiekem dat ik geen moeilijke eter word zoals zij zelf wel was vroeger.

In de grote stoel.

Eerste keer warm ‘avondeten’.

Meten is weten!

Ik ben al een tijdje niet meer naar het consultatiebureau geweest maar morgen ga ik samen met mama weer daar naar toe. Gelukkig geen prikjes in mijn benen, maar alleen even meten en wegen. En natuurlijk gaat mama even bijpraten hoe het met mij gaat en hoe ik mij ontwikkel. Ik weet zeker dat mama mij de hemel in prijst, want ik zou dat andersom natuurlijk ook doen. Mijn mama is de liefste van de hele wereld!

Mijn eerste ´vakantie´

Aanstaande vrijdag ga ik samen met mama, oma en oompie een lang weekend naar Ameland toe. Dat is mijn eerste echte vakantie. We gaan zelfs met de boot! Mama zegt dat we ook gaan fietsen, naar het strand gaan, veel gaan wandelen en dat ik ook weer mag zwemmen. Ik heb er echt heel veel zin in. Ook de weekendjes logeren bij opa en oma in Dronrijp zijn als een mini vakantie voor mij hoor en vorige week ben ik zelfs bij mijn oma in Hilversum geweest (4 hele dagen!) en mama kwam ook nog een nachtje logeren met mij bij oma. We mochten toen gratis zwemmen van die meneer bij het zwembad, omdat het moederdag was, ik heb heerlijk rondgedreven in een babyfloat.

Ik ben (bijna) altijd blij, ik eet goed, ik slaap heerlijk op mijn buik, ik vind de opvang erg gezellig, ik heb allemaal lieve mensen om mij heen en het belangrijkste is dat ik gezond en sterk ben! Ik hoop dat jullie het leuk vonden mijn eerste blog te lezen en hopelijk tot de volgende keer.

Liefs Kyan

Ik weet dat er genoeg vrouwen zullen zijn die dit lezen en mij niet zullen begrijpen, of het misschien zelfs wel raar of erg vinden dat ik dit hardop zeg. Dat kan ik begrijpen, maar iedereen is anders en iedereen is ook weer op een andere manier de beste mama die zij kan zijn. Maar dat neemt niet weg dat ik vandaag na 4 dagen hem ophaalde na werk en bij mijzelf dacht ‘het huishouden kan me gestolen worden, dat komt morgen wel, vanavond wil ik lekker met hem knuffelen tot hij op bed gaat!’, want tuurlijk mis ik hem en voelt het voor mij ook anders dat we na 4 maanden ineens niet meer elke dag de hele dag samen zijn. Alleen ik denk, nee ik weet het wel zeker, dat ik juist nog meer van hem kan genieten nu ik ook weer mijn eigen leven op pak. Ik leer weer nieuwe mensen kennen, ik doe weer nieuwe kennis op, ik ben weg van huis, in een andere omgeving. Ja ik kan met zekerheid zeggen, dat dit mij goed doet. En daarmee zeg ik niet dat dit voor een ander ook zo werkt of dat een ander ook hiervoor moet kiezen, maar voor mij is dit het juiste en ik voel me er dan ook meer dan prettig bij. En om misverstanden te voorkomen, ik hou super veel van Kyan, ik geniet met volle teugen en ik ben dan ook ontzettend blij om de moeder te mogen zijn van zo´n heerlijk mannetje! Daarnaast merkte ik ook de laatste twee weken dat mijn lontje met Kyan gewoon wat korter was, ik raakte sneller geïrriteerd en merkte dat ik weer wat ‘anders’ wilde gaan doen dan altijd maar thuiszitten en mama zijn. Iedereen die mij kent, maar ook iedereen die mijn blogs leest weet ook hoe gek ik op hem ben dus dat er geen misverstanden mogen ontstaan door mijn openheid in deze blog. Ik blijf natuurlijk altijd mama en ook op mijn werk ben ik de hele dag foto´s van hem aan het kijken, maar vooral ook trots aan anderen laten zien, en vraag ik mij ook af hoe het gaat op de opvang en of hij het naar zijn zin heeft. Mama zijn stopt niet op het moment dat ik hem bij de opvang drop, maar mama kan wel even haar eigen ding doen zolang hij daar heerlijk speelt, slaapt en vertroetelt wordt door de leidsters waarvan hij hun harten al veroverd heeft met zijn charmante glimlach.

Nog een voorbeeld van mij als mama. Ze zeggen toch ook heel vaak dat je je kind soms ook even moet laten huilen zodat hij of zij dan in slaap valt? En dat je aan de manier van huilen ook zeer zeker wel kan onderscheiden of er ‘echt’ iets aan de hand is of dat het gewoon een beetje ‘zeuren’ is. In beide gevallen loop ik naar zijn kamer, ik vind het geluid van mijn kind dat huilt, of eigenlijk elk kind dat huilt, gewoon niet fijn. Ik ben gevoelig voor geluiden, zo kan ik mij helemaal groen en geel irriteren aan mensen die smakken of heel diep en luidruchtig ademen, om nog maar te zwijgen over klikkende pennen of mensen die snurken. Dus ik loop bij elke huil naar zijn kamer, geef hem zijn speen en loop weer weg. Zo nodig herhaal ik dit rustig 10 keer achter elkaar, alles beter dan 10 minuten mijn kleine toet horen huilen en mij eraan irriteren. Ga ik hem hiermee verwennen? Misschien wel. Vind ik dat erg? Nee. Dat is mijn keuze en ik voel mij daar gewoon prettig bij. Nogmaals, iedereen zal hier vast een andere mening over hebben, maar ik weet ook zeker dat ik niet de enige ben die zo denkt en handelt, alleen ik schaam mij er niet voor om dit openbaar met jullie te delen.

Kyan is vandaag alweer 4 maanden en het begint al echt een kleine jongetje te worden. Klein is eigenlijk niet de juiste aanduiding meer, want hij draagt inmiddels al maat 74 van sommige kledingstukken. Elke dag weer ben ik zo trots op hem! Het is een heerlijk vrolijk kind, die met iedereen wel overweg kan en ook bij iedereen heel snel op zijn gemak is. Het is een charmeur van de bovenste plank, zijn kleine schater lachje laat de tranen over mijn wangen lopen en als ik hem in de ochtend nog even bij mij in bed neem laat hij mijn dag altijd geweldig van start gaan en kan ik soms niet meer stoppen met hem kusjes te geven op die heerlijke bolle toet van hem. Mijn liefde voor hem is onbeschrijflijk, dat groeit met de dag en we waren al een sterk team, maar ook die band, ons ritme en ons leventje samen wordt alleen maar sterker, beter en des te mooier! Hij heeft het ontzettend naar zijn zin op de opvang, hij is gemoedelijk als ik hem wegbreng en weer op haal en alle leidsters zijn helemaal weg van hem. Ik kan dus ook met alle eerlijkheid zeggen: ik breng hem elke dag met een gerust hart weg en ben dolblij als ik hem na mijn werk weer kan ophalen!

Kyan, mama houdt van jou!

Veranderingen Er wordt veel geschreven over het vrouwelijk lichaam na de bevalling. De strepen op je buik, urineverlies elke keer als je lacht of niest, dat het seks paradijs daar beneden nooit meer zo zal zijn zoals het was en dat eigenlijk je lichaam gewoon veranderd in alle opzichten. Iedereen die mijn eerste blog heeft gelezen tijdens mijn zwangerschap weet dat ik ook best wel moeite had met…

Het is echt ongelooflijk, vandaag is Kyan alweer 2 maand! De tijd vliegt echt. Afgelopen weekend zat ik nog na te denken over hoe ik mij de eerste weken na de bevalling voelde. Dat ik bij elke nies of lachbui wat urine verloor en ik bang was dat dit de rest van mijn leven zo zou blijven, dat ik eigenlijk nog niet heel ver en lang kon lopen omdat ik dan in de avond echt last had van mijn banden,…

Er is de afgelopen weken zoveel gebeurd, maar ik wil toch wel een aantal ‘mijlpalen’ delen met jullie. Ik bedoel, als ik alles moet vertellen dan kan ik net zo goed een boek gaan beginnen, dus laat ik het houden bij de momenten die er het meeste uitgesprongen zijn de afgelopen 2 weken.

Eerste middag zonder Kyan

Wat had ik uitgekeken naar deze dag. Ik ga namelijk niet ontkennen dat het echt wel pittig is om alleen een baby te hebben en elke nacht er alleen voor te staan. Ik doe het met liefde hoor, maar soms verlang ik wel naar een nacht die niet opgedeeld wordt in uren van 3 à 4 uur slaap. Maar goed mijn moeder en Kyan zijn oma kwam op vrijdag bij ons slapen toen Kyan 2,5 week oud was en we hadden afgesproken dat ik even lekker naar de stad zou gaan en onder de zonnebank EN ik mocht de nacht lekker doorslapen. YESSS! Ik had er enorm veel zin in, maar toen het moment daar kwam dat ik dus op mijn fietsje naar de stad zou gaan (wat tevens niet heel lekker zit hoor na een bevalling) en mijn moeder met Kyan zou gaan wandelen, ik toch wel een beetje panisch werd. Voor de beeldvorming van mensen die mij niet kennen; ik word heel erg druk in mijn doen en laten, alsof ik zenuwachtig ben of iets dergelijks. Dus ik checkte wel 3 keer of ik mijn fietssleutel had, of mijn moeder alles mee had voor Kyan etc. Mijn moeder, die mij als geen ander kent, riep mij een halt toe en zei ook ‘Tas ga lekker naar de stad, wij redden ons wel en we zien je straks, doeeeeei!’. Dit had ik inderdaad even nodig en ik heb genoten van mijn middagje voor mijzelf, maar was ook blij om weer lekker thuis te zijn en mijn kleine nugget tevreden in de kinderwagen te zien liggen. Ook de nacht heb ik het bezorgde van mij af kunnen zetten en heb ik heerlijk van 23.00 uur tot 09.00 uur kunnen slapen. Ik had een goeie nacht uitgekozen want Kyan heeft zijn oma maar 2 uurtjes slaap gegund die nacht haha sorry mam, maar ook weer niet! Haha ik kon er in ieder geval weer even tegenaan na een goede nachtrust.

Papa

Om maar te beginnen met het gezegde ‘Beter laat dan nooit!’ is Kyan zijn vader ook langs geweest. Dit toen Kyan bijna 3 week oud was.. Ik zag er eerlijk gezegd wel een beetje tegenop, niet wetend hoe het zou gaan en wat ik er van moest verwachten. Rond een uur of 4 kwam hij en eigenlijk is hij 3 uur lang alleen maar bezig geweest met Kyan, leuk om te zien. Meerdere keren zei hij ook van ik neem je mee! Haha dus ook zijn hart werd veroverd door de kleine, maar hey wie wil nou niet zo’n heerlijk kind als de mijne? Hoe dit nu verder gaat en hoe vaak hij Kyan komt opzoeken is niet echt duidelijk, dus we wachten het af, maar voor nu was dit fijn en goed dat hij langsgekomen is. Ik vind het belangrijk dat hij weet wie zijn vader is, ook al zijn wij niet meer samen en ik hoop dat ze in de toekomst ook echt een band zullen hebben of in ieder geval gaan opbouwen. Alles voor het geluk van mijn kleine toet! Owja dat is trouwens hoe ik hem noem, Toet, eigenlijk weet ik niet echt hoe dat zo ontstaan is maar ik zeg wel vaak toetie dus ik denk dat het daar vandaan komt. Of misschien omdat hij zo’n heerlijke toet heeft, haha who knows!

Logeren bij opa en oma

Afgelopen week was ik zo ongelooflijk moe en toen werd ik ook nog eens ziek, grrr wat een ellende zeg. Ik zat er echt even doorheen en Kyan sliep ook al een paar nachten niet erg goed dus dat hielp ook niet echt mee wat betreft mijn gemoedstoestand en geduld. Mijn vader zijn vriendin belde mij in de ochtend op en stelde voor dat zij Kyan zou ophalen en dat hij dan wel een nachtje bij hun kon slapen, ik zei meteen ja. Dit gaf voor mijzelf en voor haar ook heel duidelijk aan dat ik mij echt niet goed voelde, want hoezo stemde ik er zo makkelijk mee in mijn kind een dag te moeten ‘afstaan’? Ik werd ook wel wat onrustig van het idee dat hij dus weg zou gaan en ik begon ook te twijfelen.. maar mijn lichaam schreeuwde gewoon om slaap en bijkomen dus ik moest dit wel doen, voor mijzelf maar ook voor hem. Ik stelde wel voor dat ik eerst nog even mee ging naar hun huis en dat ik na het eten dan naar huis zou gaan (zonder mijn baby). Na het avondeten zou mijn vader mij thuis brengen en ik merkte dat ik het heel lastig vond om zonder Kyan naar huis te gaan. Uiteindelijk hem nog even flink geknuffeld en toen richting huis gegaan. Heerlijk warm gedoucht, mijzelf goed ingepakt en mijn bed ingedoken om 21.30 uur. De volgende ochtend om 07.30 werd ik wakker en een uur later meteen maar even gebeld hoe het daar was en hoe de nacht was gegaan. Oh wat miste ik hem! En dan was hij eigenlijk nog maar een halve dag weg, maar het voelt gewoon heel vreemd als je normaal 24/7 met je kind bent. Ik ging al zijn foto’s kijken en wat was ik blij toen hij om 11.00 uur weer binnen kwam. Tevreden, slapend in de maxi cosi wilde ik hem wel op eten! Die dikke bolle wangen van hem en dat schattige onderkinnetje als hij zijn jas aan heeft, heerlijk.

Als ik er op terug kijk, ben ik heel blij dat ik dit gedaan heb en is het ook best goed gegaan voor een eerste keer. En dan heb ik het niet over opa en oma die het uiteraard fantastisch gedaan hebben, maar hoe ik er onder was dat hij dus een nachtje (de eerste!) uit logeren is geweest. In het begin toen ik toegezegd had dat hij bij hun zou slapen voelde ik mij namelijk een hele slechte moeder en knaagde het echt aan mij dat ik hem een dag ‘weg zou doen’. Maar om de beste mama voor hem te zijn is dat zo nu en dan gewoon even nodig. Ik heb helaas geen partner waarmee ik het kan afwisselen dus ik zal toch zo nu en dan de liefdevolle mensen om mij heen om hulp moeten vragen.

Consultatiebureau

Gisteren was het dus zover dat ik met Kyan voor het eerst naar het consultatiebureau moest en hij ook al zijn eerste vaccinatie zou krijgen. Daar aangekomen hoorde ik allemaal baby´s huilen, of nouja eerder krijsen, en ik wilde meteen weer rechtsomkeert gaan want dat ging ik mijn kind niet aan doen! Mijn moeder gevoel overheerste enorm en ik kreeg al een brok in mijn keel bij de gedachte dat Kyan ook zo meteen zo zou gaan krijsen omdat IK vind dat hij een vaccinatie moet hebben.. Maar goed, ik heb mij eroverheen gezet en ben gebleven. De arts ging wat dingen controleren bij Kyan, zoals zijn heupen en hoe sterk hij is. Hij deed het super! Toen was het moment daar dat hij zijn prikje kreeg, en tot mijn verbazing waren het er twee.. Was ik nou maar wel weggelopen dacht ik! Arm kind. Maar hij was zo dapper, zo sterk en hij huilde bij beide prikjes echt maar een paar seconde en daarna was het weer klaar. Ook de avond en vannacht heeft hij het super goed gedaan! Hij moet wel fysiotherapie voor zijn hoofdje, omdat hij een voorkeur heeft om met zijn hoofd naar rechts te liggen. Vandaag zijn ze al even geweest en ik heb wat tips gekregen om eraan te gaan werken zodat hij ook naar links gaat liggen of gewoon recht. Ik laat mijn kind natuurlijk niet verpesten door een plathoofd, haha.

Ik ben zo ongelooflijk trots op hem en hoe hij het zijn eerste maand op deze wereld heeft gedaan. Ik kan niet meer zeggen dan dat ik echt zielsveel van hem hou en blij ben dat hij in mijn leven is, hij is echt alles voor mij!

Mijn lieve kleine nugget is er! Kyan Joël is op 22 november geboren, vier dagen eerder dan verwacht! Maandagavond Een week voor mijn uitgerekende datum voelde ik hem wat minder en de dag erna bleef dat eigenlijk hetzelfde… Ik heb dus toen ook de verloskundige gebeld op maandagavond, zij ging naar het hartje luisteren maar bij ‘minder leven’ sturen ze je voor de zekerheid toch door naar het…

Inmiddels zijn we al weer 2 weken verder na mijn laatste blog en is volgende week zondag (!) al de uitgerekende datum. Terwijl ik dit schrijf merk ik dat ik licht panisch word. Ik moet bekennen dat ik de laatste week veel meer spanning ervaar dan de weken ervoor, het komt nu echt dichtbij! Ik kan nu gewoon al volgende week zeggen.. Ik ben erg nieuwsgierig naar mijn kleine nugget dus ik kijk er…

Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren: twee streepjes op de test. Mijn zwangerschap kwam namelijk totaal onverwachts. Mijn cyclus was in die maanden wat onregelmatig, dus ik wachtte rustig af toen ik nog niet ongesteld was geworden. Ik zat samen met een vriendin nog bij eetcafé De Walrus op zaterdagmiddag en we speculeerden er wel wat over, maar ik was er aardig van overtuigd dat mijn…

Ben ik er wel klaar voor om mama te worden?

Voor het eerste mama worden gebeurt je maar één keer. Net als veel andere toekomstige moeders heb ik angsten en onzekerheden over het moeder worden. ‘Ben ik niet te jong hiervoor? Had ik moeten wachten? Wat als ik helemaal niet weet wat ik moet doen als de kraamverzorgende weg is in de avond en nacht? Ga ik het slaaptekort wel trekken of word ik langzaam krankzinnig in de weken na de bevalling?’…

Ik en mijn zwangere lijf

‘Wat ben je mooi zwanger, wat heb je een ongelooflijke glow en niet te beginnen over die bos krullen van je!’. Allemaal heel lief en leuk en tuurlijk heb ik ook wel dagen hoor dat het allemaal helemaal geweldig is maar soms gaat het zwanger zijn echt niet over rozengeur en maneschijn. Waggelend door de winkel, mensen die je aanstaren alsof jij de eerste zwangere vrouw bent die ze ooit hebben…

Gezondheidsvoordelen van de zoete aardappel op een rij!

Er word regelmatig aan mij gevraagd, is zo’n zoete aardappel nou lekker? Ik vind het heerlijk! Ik heb dan ook opgezocht wat de voordelen zijn van het eten van de zoete aardappel, dit vooral om de doorgewinterde Nederlander (die graag aardappels eet) in te laten zien dat het nog niet zo’n slecht idee is om de gewone aardappel zo nu en dan eens te vervangen. Daarnaast zijn veel mensen er niet van…

MRI-scan: hoe schadelijk is dat nou eigenlijk?

Voor de mensen die mij persoonlijk kennen is het een bekend verhaal dat ik al een aantal jaren kamp met knieproblemen. Ik heb vanaf mijn 11e tot aan mijn 19e altijd fanatiek voetbal gespeeld totdat ik door een duel mijn knieschijf en het kraakbeen daaronder flink beschadigd heb, ja ik was een meedogenloos beest op het veld! Dit heeft dan ook als gevolg gehad dat ik moest stoppen met voetbal, ik…

36 stuks powerhouse foods!

De laatste tijd hoor en lees je erg veel over superfoods en hoe gezond deze voedingsmiddelen wel niet voor je zijn. Helaas zijn deze zogenaamde superfoods niet altijd even fijn voor je portomonnee en we vergeten daardoor onze oude vertrouwde voedingsmiddelen die ook stuk voor stuk iets extra’s bieden voor je gezondheid! (more…)