Een rups die in een cocon verandert in een vlinder, het klinkt zo romantisch. In feite wordt de rups versmolten tot een mengelmoes van eiwitten en vetten, waarna het wordt opgebouwd tot een vlinder. Ik denk dat ik eerst die rups was, en toen ik jouw leerde kennen dacht ik dat eindelijk de tijd was aangebroken om mij te ontpoppen tot een vlinder. Dus is weefde een cocon van zijde, vooruitziend op de gedachte dat ik spoedig zou kunnen ontpoppen als een schone vlinder. Maar toen ging je weg, en leek de wereld buiten de cocon mij te gevaarlijk om naar buiten te komen. Dus resteer ik hier; een mengelmoesje te zijn.

Ik wou dat je me haatte, mij verdoemde op de trap en fel schreeuwde dat ik op moest tyfen. De deur dichtsmeet achter mij, mijn kleren doorweekt in de plassen op straat. Ik wou dat ik het zwaar verneukt had, zodat ik mijzelf in de spiegel kon bekijken, wetend wat een lul ik ben. En dan in de toekomst iets minder lul zou kunnen zijn. Of dat jij geen kinderwens had, of je leven reizend door wou brengen. Alles, alles was okee geweest. Maar niet dit. Niet op deze manier. Verliefd, zo vol potentie, onze toekomstdromen op één lijn, alles okee. Alles okee, maar ongenadig hard van elkaar weggedreven. Er is een wolf in de kudde gekomen, en ik kan niks doen dan wachten, tot de wolf zijn honger heeft gestild, en jij durft terug te komen, als je me dan nog herkent.