Ik vroeg me altijd af waarom vrouwen na de schemering hun sleutels zo besluitvaardig vasthielden

Als een wapen, bereid om een botte hersenpan door te zagen en wellicht nog ergens een slagader te raken

Hopende dat het na deze moord misschien eindelijk zou gaan veranderen. Dat beklemmende angstige gevoel. 

Totdat ik het zelf ook ging doen.

Het gevoel bekroop me ergens 

Mijn sleutelbos telt zes sleutels, 1 voor 1 duwde ik ze in mijn handpalm, hard genoeg om een afdruk achter te laten, niet hard genoeg om mijn strijdvaardige bloed te laten stormen 

De sleutel van het portiek won. Het is de langste en een vrij scherpe. 

Ik zag een vrouw haar rokje iets omlaag trekken toen ze de kroeg in liep, een stukje van haar buik werd zichtbaar. De rok was inmiddels naar de knie geforceerd. De rest van de avond bleef ze ongeveer elk halfuur het ding naar beneden trekken. 

Alsof haar knie een soort magische grens was om naar haarzelf te verantwoorden dat het écht niet haar eigen schuld zou zijn, mocht er iets tegen haar wil in gebeuren die avond.

Na een avondje op het terras of in de kroeg. Fietsen we vaak zo ver mogelijk samen, mijn vriendinnen en ik. Ookal fietst het soms behoorlijk om. Zolang we met meer zijn, zijn we niet klein te krijgen. 

Op een gegeven moment scheiden onze wegen. “App even als je thuis bent, hé?” , schreeuwen we dan nog in een soort luchtledige naar elkaar. Wanneer er binnen dertig minuten geen appje binnen is gekomen, sturen we er zelf 1. We hebben 101 ‘wat als’ scenario’s bedacht wanneer “Oeps vergeten, maar ben veilig thuis hoor!” er negen van de tien keer snel teruggeappt wordt.

Het aanpassingsvermogen van de vrouw is groter dan dat van een de gemiddelde kameleon. Wellicht omdat het gevaar bij de vrouw vrijwel altijd op de loer ligt, ook wanneer het niet verwacht wordt. 

Ik denk dat vrouwen over krachten beschikken waar ze zich niet bewust van zijn, en dan heb ik het niet over het empatisch vermogen. Maar over blikken die echt dodelijk kunnen zijn, over woorden die scherper zijn dan sleutels en over gedachten die je soms beter niet uit kunt spreken. 

En twee slechte dagen worden er zeven

Één week word een maand en voor je het weet ben je een jaar verder, al lijkt elke dag een eeuwigheid te duren

Wat als de woorden 'het komt wel goed', geen inhoud meer hebben

Wat als vechten voor iets wat nooit lijkt te komen niet meer lukt

Wat als het wel beter word maar ik al op gegeven heb

Wat als ik doorga maar het nooit beter zal gaan

Ik heb gewoon iemand nodig die zegt hoelang het nog duurt