In deze tijden van social media is het zo gewoon geworden om alleen de leuke kant van een verhaal te vertellen, alleen de mooie foto´s te delen met al je volgers of vrienden en te doen of alles perfect is. En de werkelijkheid? Die is vaak toch wel een tikkeltje anders. Alles heeft een keerzijde. Elke relatie, elke carrière, en je voelt ‘m al aankomen; ook het mama zijn gaat niet altijd over rozengeur en maneschijn. Ik heb getwijfeld of ik hierover zou gaan schrijven, maar ik vind het belangrijk dat ook de keerzijde een keer gedeeld wordt. Ik doe het voor mijzelf, deze blog schrijven, omdat ik merk dat ik ook dit met jullie wil delen, maar ook voor andere mensen. Het is oké om te zeggen dat alles gewoon even helemaal kut is, dat je je werk helemaal niet leuk vindt, of dat je baby je af en toe helemaal krankzinnig maakt. Maar wat is nou eigenlijk mijn keerzijde van het mama zijn?
Echt, ik kan niet meer. Ik slaap slecht, loop mijzelf voorbij en ben chaotisch als nooit tevoren. In het begin heb ik het geaccepteerd dat ik een totaal ander mens ben als het gaat om o.a. het huishouden, de was doen, koken of mijzelf op de tweede plek te zetten. Maar nu? Nee ik vind het niet meer grappig dat ik werkelijk ALLES vergeet. ‘Dan moet je het opschrijven lieve Tasha’, ja zelfs dan vergeet ik mijn gemaakte afspraken of de helft van mijn boodschappenlijst. Bloedirritant. En owja, ik heb een aantal weken geleden een nieuwe fiets gekocht met een zitje en windscherm voor Kyan (rete duur) en deze zet ik gerust gewoon niet op slot midden in de stad. Ik bedoel, neem maar mee joh! In het begin kon ik om dit alles nog wel lachen, maar inmiddels meer als een boer met kiespijn. Creatief koken als je de helft vergeten bent in de Appie? Voorheen zou ik dat met plezier doen, maar nu is het vaak een broodje of lekker ongezond bestellen. Nee, niet oke.
Zoals jullie weten ben ik halverwege maart aan het werk gegaan, en ik was hier zo ongelooflijk blij mee. Lekker weer mijn eigen ding doen, Kyan naar de opvang. Maar het is echt teveel voor mij op dit moment. Dit is nu ook de vierde of vijfde week (zelfs daar heb ik geen zicht op) dat ik volledig thuis zit en niet aan het werk ben. Ik merk dat ik het ook nodig heb, rust en tijd voor mijzelf. Een aantal weken geleden riep ik al van, ik ren mijzelf voorbij. Totaal niet bewust hoe hard ik mijzelf daadwerkelijk aan het voorbij lopen was.
Twee maanden na mijn bevalling heb ik een implanon in mijn arm laten plaatsen. Dit is een vorm van anticonceptie. De pil en ik zijn geen goeie vrienden dus ik wilde dit gaan proberen. Resultaat: non stop ongesteld. Een week na het plaatsen ben ik begonnen te bloeden en 7 weken later was het nog steeds niet gestopt. De huisarts gaf aan dat ik dit of kan accepteren of de implanon kon laten verwijderen. Ik heb voor het laatste gekozen. Toch maar weer een pil uitproberen, kijken hoe dat nu gaat. Ging best goed in het begin, op de vreetbuien na dan. Ik besloot na de eerste strip meteen door te gaan met de tweede strip, want ik ging met mama, mijn broer en Kyan naar Ameland en had geen zin om daar ongesteld te worden. Desondanks begon ik toch te vloeien dat weekend en ook dat stopte niet meer.. nou de pil ook maar weer in de vuilnisbak geflikkerd want ik was helemaal klaar met het bloeden. Het begon mij inmiddels wat te irriteren, dat mijn lichaam zo sterk reageert op hormonen en ik begreep gewoon niet waardoor dat kwam. Ik begon ook veel hoofdpijn te krijgen daarnaast, het slechte slapen begon zijn tol te eisen en mijn onderrug protesteerde ook bijna dagelijks. Daarnaast heb ik een hormonale huidaandoening gekregen op mijn bovenbenen, dit is stukken minder geworden nu ik een zalf hiervoor heb gekregen van de huisarts, maar helemaal weg gaat het niet zoals het nu lijkt. Ik schaam me ervoor, ik bedek het liefst mijn bovenbenen zodat niemand het ziet, terwijl het anderen vaak niet eens opvalt.
Je hebt het al door, één bak ellende als je het aan mij vraagt (oh bah wat ben ik even vies hard aan het zeiken nu!). Nou dan maar weer naar de huisarts toe, deze heeft een kweek afgenomen en een uitstrijkje gemaakt en ook meteen doorverwezen naar de gynaecoloog. Voor mijn hoofdpijn loop ik nu bij de fysio, omdat dit vanuit mijn rug en nek komt, ook wel spanningshoofdpijn genoemd. Helaas moest ik 3 weken wachten voordat ik terecht kon bij de gynaecoloog maar een paar weken geleden was het dan eindelijk zo ver. Uitkomst? Ietwat dun baarmoederslijmvlies en wat onrustige cellen maar de kern van de klachten? Veel te veel stress. Het bloeden, het slechte slapen, de rug- en hoofdpijn, het chaotische en vergeetachtige, allemaal veroorzaakt door stress (waarschijnlijk). Die waarschijnlijk zet ik tussen haakjes, omdat ik eigenlijk wel weet dat het daardoor komt, maar ik zag dit totaal niet aankomen en dat irriteert mij misschien nog wel het meeste. Hoe kon ik dit zelf niet in de gaten hebben? Stop ik alles dan zoveel weg? Ben ik onbewust overgeschakeld op een soort van overlevingsmechanisme? Ik die zich altijd zo bewust is van haar lichamelijke en mentale toestand? HOE DAN?! Ja gewoon even zwaar kut dit allemaal als je het aan mij vraagt. Maar goed, ik heb een gesprek gehad met de huisarts om te kijken wat we hieraan kunnen doen. Ik heb dan ook besloten de komende tijd niet aan het werk te gaan en een traject te volgen om de nodige vaardigheden te ontwikkelen zodat ik een weg kan vinden in het mama zijn en hoe dit in de toekomst te kunnen combineren met werk.
Ik ben wel heel blij dat er niks aan de hand is met mijn baarmoeder etc. Alles zag er goed uit op de echo, dus dat was wel een geruststelling. Qua anticonceptie heb ik besloten dat even te laten voor wat het is. Ik merk dat mijn lichaam gewoon een opdonder heeft gehad van al die hormonen en duidelijk de tijd nodig heeft om te ontzwangeren, dus daar luister ik dan ook gewoon naar.
Genoeg over de keerzijde van het mama zijn. Nu wil ik het hebben over mijn geweldige kind. Want ohhhhh wat ben ik verliefd! Hij doet het zo ongelooflijk goed. Elke dag is hij zo vrolijk, hij eet super goed, lust ook werkelijk alles wat ik hem voorschotel of laat proeven. Als je hem optilt dan pakt hij je echt vast, een echte knuffelaar. Het kruipen is in zicht, hij staat al op handen en voeten en verplaatst zich ook al op een manier wat voor tijgeren door kan. Kruipen heeft hij wel door, maar is hem op dit moment nog wat teveel moeite. Hij heeft een tijdje een manier gehad om zich zelf in slaap te helpen: hoofdbonken. Hij ramde werkelijk keihard met zijn hoofd tegen het hoofdeinde van zijn bed aan en viel dan uiteindelijk in slaap. De eerste keer dat hij dit deed ging ik kijken wat dat harde gebonk was en toen hij mij zag staan naast zijn bed schaterde hij het uit. Haha wat een kind heb ik! Hij is echt fan-tas-tisch! De kinderen op de opvang zijn allemaal helemaal weg van hem en hij vindt hen ook het einde. Ondanks de keerzijde die op dit moment wat overheerst, heb ik alle geduld van de wereld met hem. Ik geniet elke dag van hem. Als hij uit logeren gaat mis ik hem meteen en bel ik mijn vader op of ze Kyan niet wat eerder thuis kunnen brengen. Kyan is echt mijn vorm van rijkdom, mijn alles, mijn hart.
Sinds een week heeft hij ook door hoe hij in de box en in bed moet gaan staan, kost nog wel wat tijd en moeite maar het lukt hem en alles waar hij dan bij kan is ook alles behalve veilig. Grijpgrage handjes van hem pakken alles vast, maken alles stuk wat stuk kan en komen regelmatige met een vaart in mijn gezicht terecht. Een tand door de lip is tegenwoordig mijn nieuwe look! Ik kan er gelukkig om lachen en als hij zich pijn doet is het na eventjes huilen ook al weer klaar en speelt hij vrolijk verder.
Ondanks dat ik het lastig vind mij open te stellen en ook deze kant van het mama zijn met jullie te delen, denk ik dat ik er goed aan doe en dat ik best eens de ellende op tafel mag leggen in plaats van de schijn op te houden dat alles helemaal geweldig gaat hier. Ik denk dat het mij een goede moeder maakt om ook deze problemen te erkennen en aan te gaan pakken. Makkelijk is het niet, en het moet ook nog steeds een beetje bezinken, maar dat is niet erg. Ik heb en neem de tijd en blijf lekker genieten van mijn kleine Toet, want ow wat wordt hij snel groot!
Kyan, mama houdt van jou!
De keerzijde In deze tijden van social media is het zo gewoon geworden om alleen de leuke kant van een verhaal te vertellen, alleen de mooie foto´s te delen met al je volgers of vrienden en te doen of alles perfect is.
