...heeft last van stress-incontinentie.
Stress-incontinentie, het is een lang, geleerd en chique woord dat eigenlijk niks met stress te maken heeft, maar zoveel wil zeggen als MissMammaMie doet het in haar broek. Punt!
Ergens, along the way, hebben mijn bekkenbodemspieren het gewoon opgegeven bij lachen, onverwacht niezen of hoesten is het zover, natte broek …en dan spreek ik nog niet over op- en neerspringen.
Dus word er een ingreep gepland…
De dril ken ik ondertussen al: nagellak removen,
trouwring van de vinger wringen met voldoende Dreft,
en grondig ontharen waar nodig...
overal dus, een hele klus en zo naakt voelde ik me in tijden niet meer.
Zak klaar maken, niks proberen vergeten,
een pyjama per verblijfdag, dikke kousen tegen de koude voeten,
proper ondergoed, eigenlijk boxers van Manlief want die spannen minder na een ingreep, nieuwe tandenborstel, tandpasta, haarborstel,
handdoek, washandjes, douchegel, dagcrème,
nagellak, lippenstift om terug wat kleur te brengen na de ingreep,
een boek of ander entertainment, om ons de komende dagen te vermaken.
Ik begin zo stilletjes aan een klein hartje te krijgen…
De balans opstellen van mijn leven tot nu toe en niet proberen denken aan,
niet meer wakker worden, maar er toch duidelijk mijn standpunt over meedelen aan Manlief. For the record: bij hersendood stekker er uit en bruikbare organen doneren, bij coma niet langer dan een maand. Wat enerzijds heel weinig lijkt, maar anders zijt al veel te lang. Extra opdracht door gaan met zijn leven!
Zeggen hoe graag je hem wel ziet, duizend keer, veel kleine aanrakingen gedurende de dag, zachte intense kussen.
‘s Avonds iets leuk doen met de kinders. Ze kiezen deze keer voor gezellig in de zetel naar een film kijken, Coco van Pixar.
Even slikken en daarna afscheid nemen door extra lang te knuffelen in hun bed. Zelfs de oudste heeft graag dat ik nog even bij hem in bed kruip. Me sterk proberen houden met een brok in de keel. Fluisteren…ik hou van jou…
Dankbaar zijn…
Niet of heel weinig slapen om dan voor iedereen opstaat te vertrekken naar het ziekenhuis…
Inchecken, witte jurk aan, baxter plaatsen
en dan wachten, klaar om mezelf uit handen te geven…
Ik hoop echt wel dat het de laatste keer is…
Negen maand zwanger en dan negen maand ontzwangeren, ik hoor het mijn vroedvrouw nog zeggen, maar de klachten bleven aanhouden…
Trainen, trainen en nog eens trainen van die bekkenbodemspieren,…
Want het is echt niet oké, als je steeds na een halfuurtje rechtstaan het gevoel hebt de hoofdact van Jim Rose Circus te zijn, The Amazing Mister Lifto,…
Of na het afwassen, vreest een nieuwe baby op de keukenvloer terug te vinden, want het is alsof daar nog steeds iets zit dat eruit wil. Rond lopen als een chimpansee, die zonder gêne haar poot tussen de benen houdt om de druk te verlichten…
Wist ik veel dat in verticale stand al mijn bloed in een minimum van tijd van mijn hoofd naar mijn vagina stroomde, een beetje zoals bij de man in opwinding, maar voor mij was er weinig opwinding aan. Het deed gewoon pijn… dus stap per stap alle oorzaken van dit mogelijk ongemak aanpakken was de boodschap.
Ik zou het jullie allemaal van a tot z kunnen en willen uitleggen, maar ga jullie dat besparen enkel dit misschien: bekkenbodemspieren - uitwendige vaginale spataders - volledige verdoving - sporthart – inwendige vaginale spataders - plaatselijke verdoving – varices – venen – emboliseren – blaasverzakking - hopelijk end of story.
Ondertussen hebben al meer specialisten the show down there gezien, dan naar mijn gezicht gekeken. Daar mag wel eens verandering in komen, niet dat ik iets aan mijn gezicht ga laten verbouwen, maar heb ondertussen gemerkt dat dokters vaak praten tegen het lichaamsdeel waarin ze gespecialiseerd zijn en niet tegen het omhulsel, dat er rondhangt. Ik dus.
Het einde is in zicht en volgende week wordt de Oudste 12.
De verdoving komt, het plafond draait en ik weet van niks meer…operatie geslaagd hoor ik bij bewustzijn komende…
Ben oui, c’est fini! Plus jamais madame Pipi!
Maar dan komt het,
het komt niet,
er komt geen drup meer uit en iedere keer als ik de drang voel, gaat het door mijn hoofd: to pee or not to pee that’s the f***ing question. Zolang ik niet kan plassen, mag ik normalitair niet naar huis.
De druk bouwt op en wordt erger, maar de plas blijft uit.
Zelfs na een week is er nog weinig verandering..
Alle het-komt-wel-goeds en courages zijn hartelijk welkom, bemoedigend en hartverwarmend, maar ergens diep van binnen wil ik gewoon kunnen pissen!
Op een punt denk ik zelfs dat ik de vertrouwde natte broek begin te missen of beter begin te verkiezen boven dit.
De Compact Eve is ondertussen mijn beste vriendin geworden. Ze mag overal mee, maar het liefst blijf ik gewoon thuis bij mijn vertrouwde wc. Eve is een sonde, die past in elke handtas en met haar zacht lichtblauw omhulsel ziet ze eruit als en lippenstift, maar dan wel voor een ander soort lippen. Gelukkig dat designers af en toe ook over zulke zaken hun mooie hoofden breken. Het brengt steeds een glimlach op mijn gezicht als ik Eve boven haal, wat een mooi design voor zo een triviaal ding, fantastisch!
Stel je eens voor dat ik elke keer een ongelofelijk aftapkraan met tuinslang moet aansluiten die van de zetel tot in het toilet loopt. Zo eentje met een kraantje erop dat je om de zoveel tijd moet open draaien.
Ik weet het, soms slaat mijn fantasie compleet op hol, maar opdagen dat je leven bepaald wordt door je blaas, kan je echt niet anders dan je focussen op die ballon daar beneden.
Een warm bad kan gelukkig voor even soelaas bieden, want als de druk die zich binnenin heeft opgebouwd even groot wordt als de druk van buitenaf wordt de druk gewoon opgegeven en gaat de poort open. As simple as that, pure fysica.
Zoals deze wetenschappelijke proefondervinderlijkheid, besef ik nu ten volle, ook al blijf ik een groot voorstander van natuurlijke bevallen, en heeft de natuur meestal alles mooi geregeld, een vrouwtje van 50 kilo is echt niet geschikt om er twee sterrenkijkers en een baby van 4,260kg uit te persen, echt niet.
Achteraf, denk ik, misschien had Britney Spears dan toch ergens een punt met to keep her virgin pussy…
Maar Thank God voor mijn fantastische hospitalisatieverzekering.
It’s been a journey,
that is not completly completed yet,
but i”m hopefull
and learned a lot about my female South
and the things we, women, never talk about.,
there are things we, women, never say,
even if we chat all day.
