Foto van Gary Meulemans op Unsplash Autistische volwassenen ervaren vaker PTSS niet door méér trauma, maar door hardere zelfkritiek, vervreemding en stigma — wonden gevormd door een barre wereld. Een nieuw onderzoek van de Britse Universiteit van Oxford leert er meer over. Stel je voor dat je een rugzak draagt gevuld met stenen. Elke steen staat voor een pijnlijke herinnering, een wreed woord,…

Gefeliciteerd met je verjaardag. 

Je zou vandaag 64 zijn geworden. Bizar. 

Ik zag de herinnering en wilde je oprecht appen. Gewoon uit aandrang en gewoonte. Gek. Gek dat het niet minder wordt dat ik je wil contacten en berichten. 

Best dom dat ik dit nu doe, want ik heb zo een meeting en nu zit ik hier in een belhok met tranen in m’n ogen. 

Maar ik hoop dat je weet dat ik veel aan je denk; dagelijks aan je denk. 

Je zit in zoveel kleine dingen, gedachten en breinspinsels. In zoveel kleine knipoogjes. Dingen die je gezegd hebt. 

Elke ochtend als ik koffie zet en de laatste druppels in de mok zie vallen, hoor ik je zeggen: 'ahh allemaal smaak'. 

Ik heb de afgelopen tijd ook getwijfeld of dat wel klopt, wel smaak ja; maar toch ook een stuk minder. Maar om dat gesprek of die discussie met je aan te gaan, dat kan niet meer. 

Want dat deden we altijd. Samen koken, eten en avonden doormaken op de bank om domme tv programma’s te kijken. 

Kletsen over onzin, en we hadden zoveel onderonsjes. gek genoeg ook vaak gekoppeld aan die stomme reclames. “Bose? Had ie van bose gehoord, dan had ie voor bose gekozen.”

En “wij van sony ericsson” 

Het is zo onzinnig, maar als ik nu dus nieuwe reclames opzie, dan mis ik het idee dat we nog meer onderonsjes hadden kunnen hebben. Dat we de oude onderonsjes hadden kunnen doorzetten.

Maar dat is ons afgenomen. Want jij bent niet meer hier. En dat doet pijn. Die pijn is door de tijd misschien telkens iets minder aanwezig, maar kleine dingen- of domme dingen, zoals in dit geval reclames kunnen ervoor zorgen dat ik je mis. Dat ik dit typ met tranen in m’n ogen.

Omdat ik nu niemand meer heb om deze specifieke grapjes mee te delen. Die precies dezelfde domme humor heeft. En herkenning vindt in onze knipoog naar reclames.