#devlet nedir?

Edilgen, teslimiyetçi, biatten ötesini düşünmeyen, koşul var etmeyen bir cenderenin tam da ortasındayız. Toplumsal dönüşümünü önce asmalı kesmeli sonra canım cicim kapsama ve kucaklama eksenli ele alan farklı kişilikler imal eden ekranı muktedirin var ettiği her şey tastamam bambaşka uçurumları beraberinde getiriyor, ne eksik ne fazla. Tahakkümü, yönetim anlayışının temelinde bir yapıştırıcı / bütünleştirici olarak ele alan, kodlayan işte o muktedir için birleştirmek / bütünleşme, kucaklaşmak tam anlamıyla teslimiyet bahsini ihtiva eder. Bununla bir devinimi var ederek her dem ölümü gösterip sıtmaya razı getirme çabasıyla bir toparlama ülke, toplama kampına benzeş bir yeni sahne var edilir. Hep, daim olduğu üzere muktedirler için sıradan insan teferruattır. Düzeni var eden tüm öteki temsili yönetimler gibi son yirmi bir yılı elinde tutan, dönüştüren mazlumluğu terk edip de erkanı muktedir olan, taşınan / kalıcılaşan akımın baş amirle birlikte yönlendirdiği şey derin bir kırılmayı var etmektedir. Edilgen, teslimiyetçi, çoktan hayatta umudunu zayi etmiş her an ve her dem masallarla avutulan buna bile isteye razı gösteren bir toplumun binası devam olunandır.

Demokrasi, biyopolitik, yeni liberal hükümranlığın tezgahında artık alenen un ufak edilir, ettirilir. Umudun çürütülmesi bu raddede çıkagelen o bahisten türetilen her şeyle birlikte, bir girdabın ta kendisiyle imal edilendir. Bedene yönelik politik tavrın, nesnelliğin afaki bir halde giyotin kılındığı, buna dönüştürüldüğü yerde her ezber / her tekrar / her yönelim bir cehennem tahayyülüdür. Teslim olmayanlara reva görülenlerin seçim gümbürtüsü ve tüm kazandık / bu ülke kazandı şatafatlı uydurmalarının kenarında çürümeye sevk edilen insanın hali / hallerimizdir mesele. Bir cehennem tahayyülünün etraflıca yinelene geldiği her anın daha da kalıcı bir baskılama / tehdit / terörle buluşturulduğu yerde soykırım hali ve pratiklerinden dem vurulabilen bununla bir hizada tutma çabasına düşülen yerin halidir cehennemî olagelen. Dur, duraksız biteviye ezberlerin nakledildiği, iktidarın ve zorbalıkta buluşan bileşenlerin ayrı, onca gayrete rağmen muhalefet nam çatının istisnalar hariç, ol iktidarın en güçsüz zamanında var ettiği dermansızlık halleri ve birbirleriyle didiş didiş hallerini göz önüne getirdiğiniz rıza üretilmeye çalışılan şey fecaatler toparlaması bir yer / bir memlekettir, bu da mı olur, bu da mı sineye çekilir.

Dilan Temiz’in Evrensel Gazetesindeki haberidir: “Kürt illerinde kolluk gücünün kullandığı araçların birçok çocuğun ölümüne sebep olması son yıllarda giderek artıyor. Bu ölümlerin çoğu ise cezasız kalıyor. İHD Diyarbakır Şubesinin “zırhlı araç çarpması sonucu meydana gelen yaşam hakkı ihlalleri araştırma raporu”nda yer alan bilgilere göre, son 15 yılda zırhlı araç ile asker ve polislerin kullandığı araçların çarpması sonucu 21’i çocuk toplam 44 kişi yaşamını yitirdi. Mihraç, Efe, Berfin... ve yaşamını yitirenlerden biri de Erdem Aşkan oldu. 5 yaşındaki Erdem Aşkan Hakkâri’nin Yüksekova ilçesinde 7 Haziran’da Uzman Çavuş A.K.P’nin kullandığı aracın çarpması sonucu yaşamını yitirdi. Onun ölümüne sebep olan Uzman Çavuş ise 8 Haziran günü adli kontrol uygulamasıyla serbest bırakıldı.

Bu cezasızlığı Hakkâri Barosu Başkanı Av. Ergün Canan ve İnsan Hakları Derneği (İHD) Hakkâri Şubesi Başkanı Medya Çallı ile konuştuk.

İçinde kolluk gücünün bulunduğu bu tür kazaların ilk olmadığını belirten Hakkâri Barosu Başkanı Av. Ergün Canan, son yıllarda artan vakalara ve cezasızlığa dikkat çekti. Canan, “Biliyorsunuz ki Bölge’de son yıllarda özellikle yaklaşık 22 çocuk bu şekilde adeta katledilmiştir ve bu kazaların yüzde doksanında da güvenlik kuvvetlerinin kullanmış olduğu araçlardan kaynaklı kazalar ve maalesef yüzde doksan dokuzu ölümle sonuçlanmıştır. Özellikle bu tür olaylarda yargıdaki büyük boşluğun failleri cesaretlendirdiğinin altını çizmek isterim” dedi.

"Kaza Anında Mobese Kameralarının Çalışmadığı İddia Edildi"

Yüksekova’da 5 yaşındaki Erdem Aşkan’ın ölümüne sebep olan Uzman Çavuş A.K.P’nin serbest bırakılmasına dair Canan şunları söyledi : “Olayda şahıs yine güvenlik gücü ve evet zırhlı bir araç değil ama kendisinin kullandığı bir araç. Kaza esnasında MOBESE kameralarının ne yazık ki o an çalışmadığı iddia ediliyor hep öyle oluyor zaten. Böylesi işlek bir caddede İpek yolunda, uluslararası bir yolda MOBESE kamerasının o anda çalışmaması zaten bize olayın hangi noktaya gittiğini göstermektedir. Kazada hız sınırına uyulmadığına dair görgü tanıklarının beyanı var buna rağmen şahıs tutuklanmıyor. Ve maalesef kaybettiğimiz 5 yaşındaki çocuk asli kusurlu sayılıyor, çok ilginçtir.”

"Sivil Yapsa Tutuklanırdı"

Bu kazaların önlem alınmadıkça ve sonucunda cezasızlık pratikleri sergilendikçe önlenemeyeceğine dikkat çeken Canan, yargının kolluğa bir zırh olmaması gerektiğini belirtti. Canan, yargının tarafsız olması gerektiğini vurgulayarak, “Failler yargıdan cesaret alıyor. Ceza alınsa bile erteleme kapsamında alınan cezalar oluyor. Aslında bu bir zırha bürünmedir kolluğu savunma, arka çıkmak gibi görüyorum. Çünkü bunu yapan sivil bir vatandaş olduğunda en azından 5-6 ay tutuklu kalıp yargılanıp cezaya mahkum edilen bir sürü örnek var. Ama işin içinde bu tarz kazalarda güvenlik güçleri olunca maalesef yargıda biraz farklı bir bakış açısı söz konusu bölgede de öyle” diye konuştu.

"Yargı Önünde Herkes Eşit Olmalı"

Canan, yargı sisteminin değişmesi gerektiğini söyleyerek şu çağrıda bulundu: “Olaylarda fail kim olursa olsun ister sivil olsun ister kolluk gücü olsun fark etmeksizin yargı önünde herkesin eşit olması gerekiyor. Aynı şekilde Edirne’de İstanbul’da böylesi bir kazada failin tutuklanması söz konusu iken Hakkâri’de de bu hukukun uygulanması gerekir. Kanun herkes için eşit olmalı, her yerde aynı uygulanmalıdır. Hakkâri Barosu olarak hukuki mücadelemizi sonuna kadar sürdüreceğiz. Bu yargı sistemi içerisinde nasıl bir sonuç elde edilir bilmiyoruz ama elimizden gelen her şeyi yapacağız.”

"Kesinlikle Bir Koruma Var"

İnsan Hakları Derneği (İHD) Hakkâri Şubesi Başkanı Medya Çallı, ise Hakkâri Yüksekova’daki 5 yaşındaki çocuğun ölümüne sebep olan Uzman Çavuşun bırakılmasına dair failin hız yaptığının kesin olduğunu belirtirken, buna rağmen yanlı bir rapor hazırlandığını söyledi.

Çallı, “Kaza tespit tutanağına itiraz edeceğiz. Yeniden bir delil tespit yapılması ve tespit tutanağının yeniden düzenlenmesi için. Baronun Çocuk Hakları Merkezinden avukat arkadaşımız savcıyla görüşürken neden ısrarla uzman çavuş olduğunu belirtiyorsunuz, neden sürekli uzman çavuş ismini kullanıyorsunuz tepkisiyle karşılaşmış biz bunların hepsini bir araya getirdiğimiz zaman kesinlikle bir koruma var. Birçok suçta hırsızlıktan en basit suça, hakaret suçundan birçok konuda tutuklama çıkan bir bölgede yaşıyoruz. Birçok konuda tutuklama kararına gerek olmadığı halde tutuklama kararı verilirken ama bu dosyada herhangi bir tutuklama yok. 5 yaşındaki çocuğun ölümüne mal olmasına rağmen fail yanlı raporlarla serbest bırakılıyor” şeklinde konuştu.

"Zırhlı Araçları Önlemek Yerine Cezasızlığı Zırh Edinmişler"

Bölgede kolluk gücünün kullandığı araçların, zırhlı araçların güvenliğimizi sağlamaya yönelik olması gerekirken canılara mal olduğunu belirten Çallı, bu araçların sokaklarda olmaması gerektiğini söyledi. Çallı, “Bölgede adım başı zırhlı araçlar, adım başı kolluğun kullandığı araçlar var. Ve bu kolluk kuvvetleri de kesinlikle kullandığı araçlar da trafik kurallarına uymuyorlar geçiş üstünlüğü sağlıyorlar kendilerine herhangi bir hukuki dayanağı olmamasına rağmen. Çocukların can güvenliği yok sayılıyor. Biz bunlarla ilgili başvurular yapıyoruz, raporlar hazırlıyoruz ancak bu raporlar devlet tarafından kesinlikle dikkate alınmıyor. Özellikle Kürt coğrafyasında zırhlı araçları önlemek yerine cezasızlık politikasını bir zırh gibi giyinmişler” dedi.”

Bir cenderenin her nasıl imal edilebildiğinin de kısacık bir örneğidir, Colmerg’te henüz 5 yaşındaki Erdem Aşkan’ın katledilmesi. 5 yaşındaki bir çocuğun dahi, kimliğinden ötürü düşman addedilebilmesinin garabetlik dolu suretidir mesel biraz da. Teslim alınamayan bir türlü de yola getirilip hizaya çekilemeyen Kürd halkının Bakur Kürdistan’ında var ettiği o mücadele, devletin boyunduruk çabalarına karşı hak mücadelesinin varlığı böylesi kırımlarla / cinayetlerle önlenebilir mi, sahiden? Erdem Akşan’ın ölümün ardından ‘taksirle öldürme’ suçundan gözaltına alınan uzman çavuş A.K.P, çıkarıldığı nöbetçi hakimlik tarafından adli kontrol şartı uygulanarak serbest bırakılır. Uzman çavuşun serbest bırakılma gerekçesi ise olay yeri ile ilgili hazırlanan kaza tespit tutanağa dayandırılır. Tutanakta araç çarpması sonucu ölen 5 yaşındaki Erdem Aşkan yaya geçidi kullanmadığı gerekçesi ile “asli kusurlu” sayılır. Gerek ajanslara düşen haberdeki gibi, gerekse de Evrensel Gazetesinden aktardığımız gibi bir canın çalınabilmesinin hemen ardılı çıkagelen devletlinin cerahatli yüzü, katillerin sırtını sıvazlayan suretinin var ettiği ayrım her ne olarak okunabilir? Erdem Aşkan katledildi. Fail, yıkımı var eden temsilin ardında devletin eli belirdi. Bütünüyle kucaklaşma, helalleşme, birbirini sarıp sarmalama ve bu çukuru bir ev olduğuna ısrarda kalakalan devletin şimdisinin, akp ve beraberindeki temsillerin ortaklığını bu cinayet boşa düşürmüyorsa ne düşürebilir ki?

Bütün bu teslimiyetçiliği vazeden, kötürüm ülkenin demokrasi, eşitlik ve adalet kavramlarını nasıl da boşa düşürdüğüne örnekler çoğaltılabilir. Misal, “Şirnex'te gözaltı ve tutuklamalar hız kesmeden devam ediyor. 14 Mayıs ve 28 Mayıs'ta yapılan seçimler sonrası da gözaltı ve tutuklamalar sürdü. Birçoğu Şirnex merkez, Cizîr (Cizre) ve Silopiya'da (Silopiya) olmak üzere seçim sonrası en az 100 kişi gözaltına alındı ve bu kişilerden bazıları tutuklandı. Bunların yanı sıra 14 Mayıs'tan bu yana Cizîr'in Cudi ve Nur mahalleleri abluka altında. Her sokakta bir zırhlı araç bekletilirken, mahalleye sık sık gaz bombaları atılıyor. Yaşananları değerlendiren Halkların Demokratik Partisi (HDP) Cizîr İlçe Eşbaşkanı Mesut Nart, baskıların seçim sonuçlarıyla bağlantılı olduğunu söyledi.

Kenttin "deneme laboratuvarı" olarak görüldüğünü ve 2015-2016 sürecinden bu yana özel savaş politikalarının hiç durmadığını söyleyen Nart, "Cizîr 2023 Newrozunu büyük coşkuyla kutladı ve net bir mesaj verdi. Newroz’dan sonra seçim çalışmalarını başlattık. Bizim kentimiz Kürt hareketi için önemli bir yer. Devlet bunu bildiği için tutuklama, baskı ve gözaltılara başvuruyor. Neredeyse her yıl gençlere, kadınlara, kurumlara ve siyasi partilere operasyon adı altında baskınlar yapılıyor. Ama buna rağmen Kürt halkı, siyasi parti ve kurumlar daha da güçlendi. Kürt halkı hiçbir zaman diz çökmedi. Devlet Newroz’dan bu yana bizi halkımızdan uzaklaştırmak için tüm yollara başvurdu” diye konuştu.

"Cizîr şuan abluka altında" diyen Nart, baskınlarda şiddet ve kötü muamelenin olduğunu söyledi. Nart, "Ev baskınları sırasında hamile bir kadını yüz üstü yere yatırıp sırtına basmışlar. Bazı evlere köpeklerle girmişler. Yaşlı insanları yüz üstü yere yatırmışlar. İnsanlara silah doğrultmuşlar. Bu saldırıların nedeni intikam duygusudur. Cizîr 2015-2016'da diz çökmedi. Cizîr halkı göçle, öldürmeyle geri adım atmadı. Ne zaman bir seçim olsa Cizîr halkı iradesine sahip çıkıyor. Halk kimliğine sahip çıkıyor. Cizîr'e yapılan saldırılar, sadece Cizîr'e yapılmıyor. Hedef sadece Botan bölgesi değil. Cizîr'in zayıflaması tüm demokratik kitleyi ilgilendiriyor" ifadelerini kullandı.” Farqin’de polis şiddetine maruz kalan, M. Kolakan, Kobane’ye doğrudan var edilen Siha saldırısı, Tel Rifat’tan bomba, Kilis’e düştü bahanesi ardından çıkagelen saldırganlık ve nicesi ve nice yeni yara, yeterli kanıtı sunar mı acaba? Kim, kiminle ne halde, nasıl etle tırak gibiyiz bu haller her neyin nesidir allasen?

Bir cendere yeniden ve yeniden imal ediliyor. Ne eksik, ne mübalağa bitimsiz bir biçimde ol sükunet değil topyekun mahva meyil vermek için en olmayacak işler olur addediliyor. Bir siyasi parti / çatı / mevzinin desteklenmesinin sonrasında nice yeni yıkımlar tezgahta işlenir. Herkesi kucaklayacak olduğunu zikreden muktedir baş efendinin yine oyunu tersten kurmaya devam ettiğini göstere gelir. Bir cürüm halinin ortasında yaralar hemen hiç eksiksiz güncelleniyor. Ne yol ne yordam, varsa yoksa yıkım, hep / daimi bir azabın ta kendisini hayat diye yutturma tahayyülü. Duraksamayan, yenildiler, ezdik geçtik bahsileri arasında kan akıtılmaya, cürümler yeniden var edilmeye / güncellenmeye devam olunur. Ne bir yana, ne öteki yana, hayatın kapsamı, güncenin köşe taşları, yaşamı var eden hemen tüm irade beyanları / duruşlar / söz hakları yerle bir ediliyor. Bir yarını bırakılmamış olanın suna geldiği şey bariz bir cürüm eksen bütünüyle zorbalığa rehin bir yerdir. Bunca şeyden sonra halen ne var işte her şey güllük gülistanlık demeye devam etmeyenler için, bir kalk borusudur, sınavın ta kendisidir başlayan. Tahakküm hamlelerine alışmadan, hayatı geri kazanmanın yollarını arayabilecek miyiz, meselemiz o’dur.

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2023

Görsel: Uğur KAYMAZ – Serpil ODABAŞI – Yokluğum Varlığına Sergisinden... - Bianet

Parçalanmış, lime lime edilmiş ve ezilmiş artık duraksamadan yıpratılmaya devam olunan bir demokrasi pratiği var ediliyor. Bugünün ismi yeni ülkesi cerahatin döngüsünde bir bet, kötülük hep birden var edilen yıkım ve fecaatler ile yön belirlenen bir günceyi taşıyor. Ol demokrasi idesinin modern zamanlardaki suretinde halktan yoksun, haksız bir yönetimin tezahürünün her nasıl var edildiği o eşikte ifşa oluyor artık. Her şey vakti zamanında daim bir normal akışta yer alırmış gibi kurumsallaştırılırken bütün yalanlar birbiri ardına anılıp, zikredilirken her durumda halk onaması aranıyormuş gibi yapılır. Halka “hizmetkarlığın” titrini savunarak iktidara çıkanların var ettiği makam savaşlarında, hiç kimselere sormaya hacet olmadan, fecaatin dolaylarında bir demokrasiye karşı tezgah var edilir. Hayat aleni bir biçimde bölük pörçük kılınırken var edilmiş kötülük artık bütün tahayyülleri aşmaya devam ederken demokrasi hala yerli yerindeymiş gibi yapılır.

Bütün, bariz bir facianın ta kendisiyken halkın yönetimi denetlemesi, sorgulaması sanki sorunsuzmuş gibi aksettirilir. Oysa halk bu yeni ülke dinamiğinde figüranlığa dahi layık görülmeyendir. Düzenin başındaki temsillerin cerahatine teslim olanlardır el üstündeymiş gibi yapılanlar. Sıradanın ne hakkının ne de hukukunun söz konusu olmayacağının altını defalarca çize duran bir fasit döngü gerçekliğin ta kendisine dönüştürülür. Yıpratılmış bir biçimde ezilmiş, un ufak edilmiş bir demokrasi mefhumunun güncelliğine rehin edilendir kalanlar (bizler). Tahayyül olunanın ötesinde bir cerahat nükseder bütün bu bezirganlık sarmalı yeni ülke, yeni konuş, yeni siyaset diye itelenir. Devletli propagandasının var ettiği yeni ülke gamının, güllük gülistanlık denilirken kayıplar o şatafatlı terennümlerin hemen ardından açığa düşer. Birbirinden beter hallere rehin edilmiş her ülkenin kurgu değil de hakikat olması her vakada biraz daha açığa düşer. Böyle bir halin toplamında ol demokrasinin her nereye evrildiği yeterince açıktır.

Biçimsizleştirme,tahakküm etme, tehdit ve terörle, aralıksız şiddet hallerinin ister adıyla sanıyla işkence, ister görünmez psikolojik halleriyle bir menzilde yaşam hakkının ve onu var eden çatı demokrasi idesi sakatlanır. Demokrasinin normalini var edebilmiş gibi bir de ilerisini bina etmekten bahis açıp, seçim, sandık zamanlarında akla düşenin patavatsız bir goy goy olduğu gözlerden kaçırılır. Eski ülke bahsi artık bitmiştir denilirken sözün en kestirmeden geçmişle yüzleşildiği, hesabın sorulduğu anılırken daha en temel haklarda bile isteye hiçbir ilerlemenin var edilmediği ülke gerçeği sabit olunur. Baş amir ve faşizan ortaklığın birlikte eylediği şeylerin yekunda hayat imecesini, eylemi, düşünü ve bir de hiç kesintisiz bir biçimde hakkın, hukukun olasılıklarını talan ettiği ülke son yirmi yılın belki de en büyük gerçekliğidir. Cerahat büyütüldükçe, ortalık yerde, ortaklıklar birisi sonlanıp, bir diğerine başlanırken, haşat edilen sadece sıradan insanlardır. Demokrasi mefhumunun bu istikametteki düşünsel, eylemsel, yaşamsal kodlarına yapılan taarruzları da eklediğiniz vakit her taş yerli yerine oturur. Yeni ülke bayatlamayan bir geçmişin kodlarını yeniden ve yeniden üretendir.

Biteviye kılınmış tehdit mekanizmaları arasında müştereklerimiz yağmalanır. Her dem bu istikametin takibi yapılarak, bir tek böyle bir ahval / hal güncellenerek bir ülkenin yönüne dair keskin dönemeçler var edilir. Dahası da vardır, düşmanlaştırma idesi kurumsallığa bu sahada hep olduğu gibi baştakiler eliyle ulaştırıldıktan sonra ortaya çıkan cerahat ivmesini gördüğünüzde var edilen yıkıma dair de bir okuma söz konusu olacaktır. Esas resim aleni bir biçimde herkesin yutulduğu bir karanlıktır.

Evrensel Gazetesinden aktaralım: “Türkiye İşçi Partisi (TİP) ile Sosyalist Gençlik Dernekleri Federasyonu (SGDF), ailesinin baskısıyla cemaat yurdunda kalan ve burada karşılaştığı baskı nedeniyle yaşamına son veren Enes Kara’ya ilişkin Diyarbakır’da Hazal Parkı'nda açıklama yaptı.

“Bize gelecek yoksa size huzur yok” pankartı açılan eylemde “Cemaat yurtları kapatılsın”, “Enes Kara isyanımızdır”, “Gençlik gelecek, gelecek sosyalizm” sloganları atıldı.

Açıklamada konuşan TİP gençliğinden Furkan Erdoğan, son 10 yılda cemaat ve tarikat yurtlarının sayısının 3’e katlandığını söyledi. Erdoğan, “Açıkça ortadadır ki Enes’in katili bu düzen ve temsil ettiği yobaz zihniyettir” dedi.

Sorumlularca duyarsız kalınan “Barınamıyoruz” eylemlerini hatırlatan Erdoğan, "Binlerce öğrenci devlet yurtlarının sayısındaki yetersizlik ve fahiş fiyatlar nedeniyle günlerce banklarda uyuyup hükümeti protesto etmiş ve barınma haklarını talep etmişlerdi. Partili Cumhurbaşkanı ise ‘Bunların öğrencilikle alakası yok, bunlar sözde öğrenci’ demekten öteye gidememişti. İktidar eliyle yürütülen ‘Zengine özel yurt, yoksula tarikat’ politikası geçtiğimiz günlerde 20 yaşındaki tıp fakültesi öğrencisi Enes Kara’nın yaşamına son vermesiyle bir kez daha gözler önüne serilmiştir” dedi.

Enes Kara'nın video çekip mektup bırakarak hayatına son verdiğini belirten Erdoğan, “Yazdığı mektubunda ailesinin zoruyla tarikat yurdunda kaldığını, Müslüman olmadığı halde ibadete zorlandığını, çalışmaya bile zamanının kalmadığını belirtmişti. Enes ayrıca mektubunda geleceğe dair umudunun olmadığını, doktor olsa bile şiddete, düşük maaşa, mobbinge ve yüksek mesai saatlerine maruz kalacağını belirterek AKP iktidarının gençliği mahkûm ettiği durumu gözler önüne sermiştir” dedi.

Gençlerin, kendilerini cemaat ve tarikat yurtlarına mahkum eden bu düzene karşı tek çaresinin örgütlenmek olduğuna dikkat çeken Erdoğan, “Üniversiteli, liseli kardeşlerimize buradan bir kez daha sesleniyoruz! Bizler; bursları yetmeyip üniversite yıllarında borç batağına giren ve okuyabilmek için çalışmak zorunda olan gençleriz. Değerli sıra arkadaşlarım; cemaat yurtlarına, tarikatlara mecbur değilsiniz. Gelin, el ele verelim, hep beraber örgütlenelim, bu düzeni hep beraber değiştirelim. Geleceğimizi, yarınlarımızı hep beraber kurtaralım. AKP-Saray Rejimi ülkenin geleceği olan gençleri tarikatların pençesine düşürüyor ve onları gelecek kaygısıyla baş başa bırakıyor. Açıkça ortadadır ki Enes’in katili bu düzen ve temsil ettiği yobaz zihniyettir” dedi.”

Bütünüyle yukarıda aksettirmeye çalıştığımız demokrasi isteminin / eyleminin her nasıl mutlak bir biçimde çürümeye terk olunduğu, dahası oluşturulan karanlığın hayatlara her nasıl etki / iz bıraktığın da nişanesi bir yıkımdır Enes Kara’nın başına getirilenler. Ailenin istemiyle yayın yasağı getirilmiş olan bir cerahat kümelenmesi içinde bir nefes hayatın ta kendisinin yağmalanması sorgulanmaz. Bir naaş henüz toprağa kavuşmadan çıkagelen ol türetmeler, yakıştırmalar, ailenin öyle ya da böyle baskılaması neticesinde bir yurttaşın bu hayata dair itirazları konuşulmadan unutturulmak istenir. Türkiye İşçi Partisi ve Sosyalist Gençlik Dernekleri Federasyonu üyelerinin bildirdiği gibi bir yaşam akdinin çizilmesine mahal veren düzenin hiçbir temsilinin hesap vermeyecek olduğu bir yerde demokrasi var mıdır, hiç ama hiçbir zaman var edilebilmiş midir? Cürüm, yıkıma mahal vermişken sözün yitimi kesintisiz kılınmışken, bir yaranın üstüne onca tuz dökülürken, o cemaat denen yapıların dünkü ile yer değiştirmiş yeni suretlerin / makamların hayata kasıtları her ne olacaktır? Bütünüyle bir yaşam ediminin köküne böyle rahatça kibrit suyu dökülürken hesabını kim verecektir, verebilecek midir?

Kronos’tan aktaralım: “Önceki gün hayatını kaybeden cezaevinde bulunan KHK’lı Nureddin Odabaşı’nın oğlu Bahadır Odabaşı toprağa verildi. Elazığ’da cezaevinde bulunan Nurreddin Odabaşı ise cenazeye jandarma kontrolünde katıldı. Bahadır Odabaşı’ın cenazesi Ordu’da toprağa verildi.

Babası Nurettin Odabaşı 4 yıldır Gülen Cemaati soruşturmaları kapsamından cezaevinde olan 16 yaşındaki genç, gece saatlerinde yaşadığı apartmanın boşluğundan atlayarak hayatına son verdi.

16 yaşındaki Bahadır Odabaşı’nın öğretmen olan babası 4 yıl önce Gülen cemaati mensubu olduğu gerekçesiyle kamudaki görevinden ihraç edildi. Daha sonra hakkında açılan dava kapsamında tutukladı. Elazığ Cezaevi’ndeki babasının durumundan dolayı psikolojisi bozulan Bahadır Odabaşı, dün gece “dışarı çıkıyorum” diye evden ayrıldı. Sabaha kadar haber alınamayan 16 yaşındaki Bahadır Odabaşı’nın, sabah saatlerinde apartman boşluğunda cenazesi bulundu. Sitenin kamera kayıtlarına göre, Bahadır Odabaşı, evden çıkmadı, “evden çıkıyorum” dediği saatlerde yaşadığı apartmanın 10’uncu katından apartman boşluğuna atlayarak intihar etti. Bahadır Odabaşı’nın cenazesi otopsi için hastaneye kaldırıldı.

Kronos’un edindiği bilgiye göre, Nurettin Odabaşı’nın Gülen Cemaati’nin Azerbaycan’da açtığı kolejlerde bir süre öğretmenlik yaptıktan sonra Türkiye’ye dönerek Diyarbakır’daki Selahaddin Eyubi Üniversitesi’nde görev yaptığı belirtildi. Üniversitesi’nin 15 Temmuz KHK ile kapatılmasının ardından Nurettin Odabaşı’nın hakkında Gülen cemaati mensubu olduğu iddiasıyla dava açıldığı ve ardından tutuklandığı kaydedildi. İntihar eden gencin annesinin de KHK ile kamudan ihraç edildiği, daha sonra görevine döndüğü öğrenildi.”

Bunalmışlık ve çaresizlik içerisinde toplumsal katmanların birbirine kırdırıldığı doğrunun hiç kılındığı, yanlışlara yeni yanlış ve bile isteye var edilen iç kırım hallerinin süre durduğu bir zeminde, bir genç daha canına kıyar. Demokrasinin söz söyleyebilme halini var eden bir yüzeyi daha çat diye kesintiye uğratılır. İnsanların masumiyet karinelerinin bir hiç kılındığı, onca zaman geçmesine rağmen halen 15 Temmuz kalkışmasının esas ol faillerinin değil, sıradan yurttaşlar arasından gözden çıkartılanlara bedel addedildiği yerde Bahadır Odabaşı’nın intiharı kötülüğün sirayet ettiği halleri de örnekler. Ailelerin yalnız kılındığı, suçlama ve ithamların hedef haline insanları taşıdığı, korkunun kötülüğün insafına terk edildiği ve her hedefe alınanın bir nefret objesine dönüştürüldüğü zeminde Odabaşı kaçıncı kurbandır. Bütünüyle demokrasi mefhumunun tarumar edildiği bir zemin dahilinde yaşam hakkının bunca lalettayin bir biçimde çalınıp durulduğu bir uzamda kim bu yıkımları nasıl izah edecektir? Dahası kötülüğün, karanlığın yıkıcılığının karşısında bir hayat meseli kalmış mıdır, bırakılmış mıdır?

Bir demokrasi pratiğinin geriye konulmadığı yerde hayat her neye dönüşür. Bütün bütün bu sahanın kuşatmaya dönüşen güncesi içerisinde ana akım medyanın ısrarla görmezden geldiği yıkımlarla her nasıl bir demokrasi var edilebilir ki? Her şekilde muktedirin sözleri, atfettiği güzellemeler çektiği ülke nihai anlamda bir yokluğun ta kendisiyken dahası her bir gün biraz daha azaba dönüşürken, olmakta olanın karanlığı hayatın müştereklerinin de uçurumun kıyısına taşınmasına vesile bilinir. Düzen, baş efendinden, en dipte yer alan ol devletli kadrosunun bireylerine, her koşulda şartlanmışlık hallerinde bir ülkeyi yaşamdan enikonu alıkoyan bir pratiktir. Yaşamlara kast etme halinden, her anın gölgelenmesine bir biçimde tükenmeyen cerahate tutunmaktan, mutlak / kati iktidar için her günün cehennem kılınmasına süre giden bir döngüde demokrasi yok edilendir. O bahisten sonrasının apaçık ve daimi bir kırım olacağı muhakkaktır, yukarıdaki örnekler sadece başlangıçtır. Yol sahi ama sahiden de nereyedir? Düpedüz dümdüz edilen hayat mücadelesinin kıyısında sahi ama sahiden de demokrasiye yer bırakılacak mıdır, kalmış mıdır öyle bir ihtimal gerçek ama gerçekten...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2022

Bir hikaye aksettiriliyor. Bütünlüklü bir cerahat sahnesinde hayata düşürülen gölgelerden mülhem her aynı, her dem benzeş, hep kendini tekrar eden bir algıyla, hamleler bütününü tekrarlayarak olguların yıkımına tanıklık ediliyor. Erk, muktedir, iktidar bir hikaye anlatıp duruyor. Her şekilde katran karanlığına çıkan ismen hikaye, öznesi bir korku toplamından mülhem cerahatli bir fabl hepimize takdim ediliyor. Yeni ülke denilen bu cürüm ortak bir mefhum üstünden yükseltiliyor. Ciddiye alınması gereken ifşalar örtbas edilirken, ortaya saçılmış, hemen her an yanı başımızda bitiveren cerahat müdanasız olur addediliyor. Bir biçimde anlatılanlarla / var edilen gerçekliğin yıkımı bunca yan yana saklanmaya erkan-ı muktedir eliyle söz konusu ediliyor. Saklanabilecek bir şey kalmış gibi, hala örtbas edip geçeceği umulan nice yarayla günler günler geçiriliyor.

Bir hikaye sathında, yıkımın, perişanlığın, cerahatle cürümlerin ülküsü yeni ülke denilip pazarlanmaya devam ediliyor hala ve hala. Cerahat uzak öte değil, cürüm lafta değil tümü doğrudan hayatın kuşatılmasına vesile teşkil ediyor, erk, muktedir, iktidarın hamleleri ol çabaların yekununda ortaya serilen hikaye. Cerahat peyderpey kılınırken var edilmiş olan o ülke şablonu herkese yenilik diye yutturuluyor. Oysa olmakta olan derin bir çürüme hal ve bahsidir. Bunun bilmiyoruz tam kaçıncı evresidir yaşam sahasında var edilen. Bariz bir hikaye aksettiriliyor. Her yan harap viran, her günü apayrı cerahate rehin. Her şekilde bir katran karanlığı güncelleniyor ne eksik, ne de tek satır fazla. Her yanı kan-ı revan, hemen her şekilde kokuşmuş, her anlamda biteviye çürük ve çürüten ve çürümüş olan. Hikayenin kendisi laftır, burada mesele o laflardan sonra çıkagelen gölgelerdir, bir kuşatma halinin ta kendisidir mesel.

Sindirilebilir kılınanın ötesinde, her türden fecaat ile bir yol / yön var ediliyor, bugünlerin o yeni, yepyeni ülkesinde. Cürüm ve çürüme ardışıktır. Her yaşadığımız dramı bölüşerek, paylaştırıldığımız o biyopolitik cerahat nüvesinin bu istikametteki gerçekliği bu zamanın çizelgesinde yalın bir devamlılıktır. Bu toplamdan bir ülke olur mu? Biteviye yinenelenler üstüne eklenmiş yeni yalanlar, içinden çıkılamayacak yepyeni tiratlar arasında kaybedilen uçlar, bağlar / bağlantılar nezdinde bir ülke kalır mı? Sahiden böyle bir toplamda ülkenin tanımı var edilebilir, o anılan muhafaza olunabilir mi cidden ama cidden? Yüksek perdeli, perdeden saçılmış memleket, ezan, vatan, bayrak imgeleri, biri inmez, öbürü dinmez, o ayrılmaz, şu bölünmez tekerlemeleri arasında inim inim inletilen bir halkın hakikati açık bir biçimde var edilirken ülke nedir, her neresidir?

Bir hikaye aksettiriliyor. Gezi Başkaldırısının sekizinci yılında olduğumuz şu günlerde o cerahatli kurgunun içerisinde dökülmeye devam edilen irinden ufak kıymıklar bile şu hal ve bu ahval içinde yönetim katının nasıl bir yıkımı bütünleştirdiğini göstere geliyor. Her cümlesinde apayrı yıkımların çıkageldiği, ifşa olunduğu, dünün iyi çocuğu bugün devletli için maşa tanımından teröriste, çeteciye çıkartılan Rize’li mafyanın var ettiği kurgunun ol orta yerinde bu cerahate nasıl rehin edildiği ülkenin bir kez daha ortaya çıkartılıyor. Her ama her durumda müstakbel ülkenin Türk’ün malı addedilmesinin üstünden eksik olmaya hiçbir zaman yanaşmayan tasarruf ile bir ve birlikte bir cerahat sarmalı var ediliyor. Bugün artık kesinleşmiş olan çıkan kısmın özeti bu toplamın, bunca kötülüğün baş amirin ol şahsım ülkesinin ötesinde / ayrı gayri olmadığı görünür kılınır. Bütünüyle, bütünlüklü bir çürüme buradadır.

Sekizinci kaydın satır başlarından aktaralım: “Bizim Süslü, aslan Süleyman biliyorsunuz kadın iç çamaşırları olayı, ahlaksız, makamı hariç. Ondan sonra da çocuk pornosu olayını çıkardı. Freud, psikanalistin temel ilkelerinde bilinçaltının dışa vurumu diye bunu inceliyor. Maslow’un hümanist psikolojisinde anlatmış olduğu tedavi sistemi Süleyman’a uygun değil. Çünkü Süleyman’a bir an önce müdahale edilmesi lazım ve sorunun üstüne gidip bir an önce o sorunla yüzleştirmemiz lazım. Süleyman, bundan sonra sen bana, ‘Doktorum’ diyeceksin. Biz seninle artık ahiretlik olduk. En sonki programda söylediklerinden sonra bizim seninle ayrılmamız mümkün değil.

Bizim Süslü, aslan Süleyman biliyorsunuz kadın iç çamaşırları olayı, ahlaksız, makamı hariç. Ondan sonra da çocuk pornosu olayını çıkardı. Freud, psikanalistin temel ilkelerinde bilinçaltının dışa vurumu diye bunu inceliyor. Maslow’un hümanist psikolojisinde anlatmış olduğu tedavi sistemi Süleyman’a uygun değil. Çünkü Süleyman’a bir an önce müdahale edilmesi lazım ve sorunun üstüne gidip bir an önce o sorunla yüzleştirmemiz lazım. Süleyman, bundan sonra sen bana, ‘Doktorum’ diyeceksin. Biz seninle artık ahiretlik olduk. En sonki programda söylediklerinden sonra bizim seninle ayrılmamız mümkün değil.

xxx

Amacım birilerine sizi düşman etmek değil. İyi yazarlar var, onları mutlaka siz biliyorsunuz. Geri kalana inanmayın. Bizim düşkün Abdulkadir bir yazı yazmış. ‘Sayın Cumhurbaşkanımız bu uluslararası komployu, savaşı kazanacak, çökertecek’ demiş. Sana 50 kere anlatmadık mı düşkün Abdulkadir? Kameraya, tripoda, zekâya yenileceksiniz. Ama benden önce yüce Allah’a yenileceksiniz.

Yapılan zulüm çok fazla olunca buharlaşan su gibi gökyüzüne çıkıyor sonra da azap olarak aşağıya iniyor. FETÖ’cülere ben demiştim. Mevcut olanlara da söyledim. Sülü’ye, Pelikancılara, Derin Mehmet’e söyledim. Keşke Tayyip Abi bu şekilde olaylara müdahale edip çözseydi. Bu kadar veri, belge, anlatım varken… Ancak nedense bana değil onlara inanmayı tercih etti. Daha doğrusu bana da değil doğrulara. Ama bu evren kaçınılmaz bir hikâye var. Bir gün mutlaka gerçekleşecektir.

Düşkün Abdülkadir, CIA filan hikâyelerini geç. Onlar da neyin ne olduğunu anlamaya çalışıyor. Biz arada mesafeyi alıyoruz, yol aldık gidiyoruz."

Bir de benim için ‘Filistin’de olaylar oldu, destek vermedi’ diye. Ben elimden geldiğinde destek verdim ama imgelerle bunu desteklemeye çalıştım. Kendimizi neden kandırıyoruz? Kendimizi kandırmanın ne alemi var. Azerbaycan’da olay oldu, Azerbaycan’a SİHA’ları yolladık. İyi de yaptık. Katar’da sorun oldu, Katar’a askeri birlik kurduk. Azerbaycan’da SOCAR var, SOCAR’ın alt şirketleri var. Katar’da bankalarda paralar var. Filistin’de ne var? Filistin’de hamaset. Kardeşlerimizle berabersek 10 tane de SİHA oraya yollayın. E hani beraberdik? Öyle cami çıkışında bağırmayla olmaz bu işler. Olmaz. Devletin ekonomik sıkıntısı var, parayı biz toplayalım. 10 tane SİHA parasını toplarız. Şu anda bende o kadar yok, veremem, çünkü sıkıntılı zor bir süreç yaşıyoruz. Filistin’in, İsrail’in giden malları taşıyan gemilerin kimin olduğu belli. İsrail’de kimin, o gemilerin yazıhanesinin olduğu da belli. Boykotu bırak onların malını taşımayı bırakın o zaman. Filistin konusu apayrı bir konu. Buraya çok değinmek lazım. Milleti kasmak için ‘Din, devlet elden gidiyor, aman beka sorunu’ doldum din, devlet elden gidiyor, temiz toplum. Hep bu konular olunca bir yerde bir film. 10 tane SİHA yollayın, parayı toplamaya ben başlatacağım.

Yalandan film çevirmenin anlamı yok. Buna benzer bir şey 15 Temmuz’da olmuştu. İlk sokağa çıkanlardanım. ‘Rütbelilerin hepsini vurun’ dedim. Size kim vurdu diye sorarlarsa Sedat Peker dersiniz dedim. Ertesi gün çocukları topladık, eşim filan İstanbul’a geliyoruz. Bir baktım ilk konuşmalar başlamış. Çıkmışlar konuşmalar yapıyor, polis kardeşlerimiz de halkın önüne barikatlar kurmuş, konuşmacıları korumak için. Konuşmacıların hiçbiri sokakta yoktu ki. Bu adamlar bir gün evvel, polis, asker herkes şok içinde, gözüne ateş tutulmuş sülün gibi herkes donmuş kalmış. Halk bir organize olmuş, darbeyi bastırmış. Bari ilk gün konuşsalardı. Ben çocukluğumdan beri böyle oyunların parçası olmayı kendime yediremedim.

xxx

Diyorsunuz ya, ‘Biz herkesi gidip alırız’, Halil Falyalı’yı neden almıyorsunuz? Yayınladı arkadaşlar, ABD’nin kırmızı aramasını, Türkiye’de de İçişleri’nden aranıyor. Herkesi gidip alıyorsunuz, gidin onu da alın. Ama onda kasetler var. Herkesi çekmiş o da. Ben Halil’den öğrenmedim. Namuslu adamın kasetini yayımlamam. Adam çıkıp derse ki, ‘Bu anlatılan doğru’ niye yayımlayım, sapık mıyım teşhirci miyim. Beni boşa düşürecek, ben kendimi size mahcup ettirmeyeceğim. 40 yaşına kadar olan kardeşlerim, sizi de beni dinlediğiniz için başkalarına karşı mahcup duruma düşürmeyeceğim. Bir de Kıbrıs’taki Kutlu Adalı cinayeti zamanaşımı demiştim. Uluslararası hukuku, bizim içtihatları, infaz kanunlarını inceledim şöyle bir şey var: Cinayet 20 senede zamanaşımına uğruyor ancak açılmış bir mahkeme varsa bu zamanaşımını engelliyor. Burada şöyle bir durum ortaya çıkıyor. Biz AİHM’e bağlı olduğumuz için AİHM’de bu konuyla ilgili yargılama yapılmış. O yüzden dolayı o yargılamanın başı zamanaşımını keser. Yani Korkut Eken, Mehmet Ağar ve diğerleri için zamanaşımı olmaz, kardeşim Atilla Peker için zamanaşımı var. Bu içtihat zorlama bir içtihat diyebilir hukukçular, ancak biraz bakıldığında üzerine infaz savcılığı çalışırsa bunu zamanaşımından çıkarır. Bu içtihat da Türk yargı tarihine benim yazmış olduğum içtihat olarak girer.

O sivil şehit yasası var ya onun icadı da benim. Ham halini ben yolladım bir dostumuz vasıtasıyla. Bazıları da diyor ki ‘Sen akıllıymışsın hiç bilmiyorduk’. Bir kere sordunuz mu ‘Sen akıllı mısın?’ diye. Şimdi kendim gazeteci, yapımcı, yönetmen oldum.

xxx

MİT tırları yakalandıktan sonra kafamda şöyle bir şey oluşmuştu: Biz oraya hem toplumun duygularını yükseltmek hem de oradaki kardeşlerimize, Bayırbucak Türkmenlerine ve diğerlerine yardımcı olmak için İHA, kıyafetler, -ama sayıca çok fazla, oradaki tüm savaşçılara yetecek kadar- telsizler, çelik yelekler, onlar bunlar, tırlarca… Bu projeji düşündük. O milletvekili arkadaşımızla da konuştuk. O da düşünceyi aldı, iletmesi gereken yerlere iletti. Sonra dediler 'Biz ek tırlar verelim, sizin tırlarla beraber (gitsinler)'. Bizin tırlar 'Sedat Peker yardım konvoyu' diye gidiyor. Basına da resimler veriyoruz. Tüm ekipmanları yolluyoruz. Ama benim adıma giden diğer araçlar var. Onlar da başka yerdeki Türkmenlere gidiyor diye biliyoruz. Araçların içinde ne olduğunu bilmiyoruz, bilmiyoruz dediysem silah var, saf çocuk değiliz. Bu da normal, olması gereken şey. Ama bu MİT tarafından, askeriye tarafından organize edilmiyor. SADAT tarafından organize ediliyor, SADAT'ın içindeki bir ekip tarafından. Bunların hepsini ben kendi paramla alıyorum ama onlar hariç, onların benimle hiçbir ilgisi yok ama benim adıma gidiyor. İşlem yapılmıyor, kayıt yapılmıyor, direkt geçiş yapılıyor. Sonra ben yüklü miktarda Mitsubishi araçlar yollamaya başlayınca dediler 'Bize de biraz verir misin, orada savaşçılar…', dedim tamam, verelim. Türkmenler her yerden videolarla teşekkür ediyorlar aracı aldık diye, bir iki tanesi arapça konuşuyorlar. Sonra bizim Türkmen arkadaşlar 'Bunlar el Nusracı' dedi. Bizim diğer arkadaşlar da 'Bu gidenler el Nusra'ya gidiyor' diyor. Evet, benim üzerimden gidiyor. Samimi yapıyorum. Ama ben yollamadım, SADAT'çılar yolladı. Kibrit kutusuna sokacağım sizi, hem de devleti de yargılatmayacağım.

Pandora’nın ilk kutusunu açalım bakalım. Siz Suriye’de ticaret yapmanız için ne yapmanız lazım biliyor musunuz? Cumhurbaşkanlığı İdari İşler Başkanı Metin Kıratlı, Külliye’de ona gideceksiniz. Ama bir iki kamyonluk alışverişli söylemiyorum. Büyük olanlar. Kaçak ham petrol, çay, şeker, alüminyum, bakır, ikinci el araba. Bunlar milyarlarca dolarlık para, büyük para.

Suriye mücadelesi için parayı kim verdi? Biz, devlet. Kim şehit oldu orada millet. Şimdi orada yapılan ticareti anlatacağım. Siz oradan onay aldıktan sonra sizi şeye yolluyor Murat Sancak, Ramazan Öztürk. Tüm hiyerarşi orada. Onların da onayı geçtikten sonra El Nusra’nın iktisat sorumlusu var Ebu Abdurrahman. Şu anda da ticaret böyle yapılıyor biliyor musunuz?

Ben o zaman ‘Bu silahları bunlara veriyorsunuz bunlar bizim Türkmenlerle savaşıyor, bizim insanımız’ dedim. Bir bilelim, bizim üstümüzden gidiyor. Yeni bir dengeler kuruluyor, şöyle, böyle. Bana anlatacaksınız.”

Bir hikaye aksettiriliyor ki her detayında gözümüzün içine baka baka bir talanın, onlarca farklı düzlemde, pek çok katmanda devletlinin var ettiği cerahatin yüzeyleri karşımıza hiç eksiksiz çıkageliyor. Mafyanın itinayla zikrettiği şeylerin yekunda bir toprak parçasındaki o adalet, hak, hukuk kavramlarının heder edilmesinin yolunun da yönünün de açılmasında nasıl ortak tavır alındığı artık biliniyor. Meşru görünenlerin yanında gayrimeşru kılınmış hangi fecaat varsa bunda Türkiye cumhuriyeti denilen yapının izinin / imzasının / onama hallerinin yekunu dökülmeye devam edilir. Belgen nerededir diyenlere geçmişteki bütün o özgür basında yazılmış olan haberler bir yol gösterici olacaktır. Can Dündar gibi yaygın medya temsillerinin sunduğu tırlarda ne taşındı sorgusunun içeriğinde görünür kılınmıştır zaten sorgulanması gereken. Her durumda biteviye bir yağma şablonunun, mafyaların onu takip eden küçük çetelerin devletle iş bitirip binlerce mülklük servet sahibi olanların, halk açken, açlığa mahkum kılınırken, olmayan kaynakları sömürerek Sadat gibi çeteler için en uygun kılıf menzillerinin var edilmesine bir bütünlüklü yıkım şablonu çıka gelir. Sekiz kayıtlık dizi içinde her şeyi o zat anlatırken, ima ederken, yaşamda / hakikatte karşılık salt sırf sıradana kestirilecektir bir kez daha.

Bir hikaye aksettiriliyor, cerahatten mülhem, devletin şimdisinin dünü gibi aynı kalibrede olduğunu göstere gelen bir talan, yağma ve yıkım siyaseti / eylemselliği üstünde hayatlar kuşatılıyor. Cerahati var edenlerin, bu kötücül sarmalı gözeten / kollayan ve yol verenler ve silsile halindeki temsillerin birlikteliğinde ortaya çıkan im Türkiye’nin yenisinin aleni bir biçimde çürümede öncesini aştığını göstere geliyor. 1915’te, 1919’da, 1920’lerde, 37 ve 38’de, 1950’lerde, 60’ta nerede hangi aralıkta lazımlığı uygun görüldüyse o aralıkta o arafta çetelerin ana figür kılındığı / arkalarının kollandığı bir zemin hikaye ediliyor. Oysa şu menzilin cerahatle kuşatılması bir hakikatin ta kendisi. Susurluk’ta, yahut doksanların o karanlığında icrasına düşülenler, meydana çıkmış Bakur Kürdistan’ındaki yıkım halleri, katliamlar ve cerahatli akçe değişimleri, rant pazarları, insan / silah / uyuşturucu trafikleri ve daha nice çetrefilli işler eliyle bir menzil çetelerin tapulu malı kılınır, kılınıyor.

Bir hikaye aksettiriliyor. Büyük ve güçlü ülke, güçlü millet diye coşulup durulurken en başta muktedir ve avenesi, sonra beşli çete, ister kara gömlekliler, ister özenle kurulmuş ol silahlı / külahlı birlikler, sadat denilen meşum organizasyon, Ağar’dan Çatlı’ya kadar yüzlerce farklı tetik düşürten / vatanı can alarak / yağmalayarak korudukları iddiasında olanlarla bir hikaye aksettiriliyor. Sedat Peker, daha öncesinde kulaklara çalınmış, kimi şehir efsanesi, kimi daha en başında yok addedilmiş, önemsenmemiş olan çürümeden bir kesiti kendi çıkarını muhafaza etmek için dökülmeye / anlatmaya devam ediyor.

Bir hikaye, bin bir laf arasında yerle yeksan edilmiş / kaynakları sömürülmüş, daha fenası da yoksullukla birlikte geleceksizleştirilmiş bir ülke mevzubahis edilmiyor. Müştereklerimizi talan edenlerin, yıkarak, ezerek, yok ederek bir ülke bina edeceklerini var sayanların orta yerde sundukları tek şey bir çukurdur. Çukurdan kesif kokular, yerlerde yatan naaşların ahları, kirli kanlı devletli pazarları / pazarlıkları, cinayetler, silah / uyuşturucu ve her şey ticaretine dair bilgiler yağıyor. Bir hikaye aksettiriliyor cerahati / bedeli / diyeti her dem hep bu halka kesiliyor. İtiraz etmenin vakti gelmemiş midir? Artık bu çürümeye bir dur, yeter artık demenin vakti gelmemiş midir? Bilginize.

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2021

İki yüzlülük bir menzilde sabit olunuyor. Genel geçer değil doğrudan doğruya var edilen, sabitliği üstüne çaba sarf edilen devletli pratiklerinin sonucu olarak hayat iki gıdım yaşam deneyimi mahvediliyor. Bir yan yıkımlara çıkmaya devam ederken, öte yan adına hala ve hala güllük gülistanlık olduğu yutturulmaya çalışılıyor. Bir yan, yöre kötülüğün cenderesi içinde debelenirken öte yanın mutlak biat, itaat ve ram olmalarının meyvelerine dair aleni bir yayın silsilesi karşımıza çıkartılıyor. Düzen cerahati ile ilerlerken olmasına tastamam devam olunan şey insan tahayyülünün yıkımı olarak var ediliyor. Birbirine bağlanmış ola gelen her tahayyül, biyopolitik bir cerahat nüvesinin günbegün yükseltilmesi neticesinde tüm o katran karanlığı dört yanı kuşatır.

İkircikli hallerle, biteviye ısıtılıp durulan benzetmeler, anlam okumalar ve beraberinde bir biçimde süreğen hale dönüştürülen tahayyüllerle bu iki yüzlülük sabitlenendir. Cerahatler sarmalı olarak çıka gelen dehşetli döngünün yeniden imali söz konusudur. Baş efendiden, baş faşiste, bütün bütün hepsi birden, muhalifi iktidarı kol kola bu yıkımlara rehin edilme halinin esiri kılınan bir sahada iki yüzlülüğü süreğen kılar. Hayatiyet mevzu değildir. Bir sahadaki demokrasi ediminin karşılığı yoktur. Adalet derseniz sadece parti isminde küçük tefek bir punto ile yazılan isim, tanımı da içeriği de küflenmiştir. Eşit yurttaşlık bahisleri edilmeyecek, hak arama mücadeleleri tastamam def edilecek birer küçük detay kılındıkça ortalık yerde verilen tepkimlelerin de iki yüzlülükten ötesi olmadığı ortaya çıkacaktır. On dokuz yıllık iktidar pratiğinin sonucu artık bu kesintisiz haldir, inkar edilip durulurken bir yandan sürekli büyütülen bir mefhum olarak devletlinin abecesi üstün körü bir örtbas etme halini var eder.

Bianet’ten iliştirelim “İsrail güvenlik güçlerinin Kudüs'teki Şeyh Cerrah ve Mescid-i Aksa'da Filistinlilere yönelik saldırılarının ardından Gazze'den Batı Kudüs ve Beyt Şems'e Hamas tarafından roket saldırıları düzenlendi.

Filistin Sağlık Bakanlığı, Hamas'ın roket saldırılarına misilleme olarak İsrail'in Gazze'ye düzenlediği saldırılarda 9'u çocuk 21 Filistinlinin öldüğünü duyurdu. İsrail ordusu, roket saldırılarının ardından Gazze sınırına yeni bir yığınak da başlattı.

Filistinli protestocularla İsrail polisi arasında 7 Mayıs’ta başlayan çatışmalar sürerken, sadece dün gerçekleşen saldırılarda 103 Filistinli yaralandı.

Son saldırıda savaş uçakları, Gazze'nin güneyindeki Han Yunus kentinde bulunan liman bölgesini vurdu. Yine kentin batı kesimlerindeki protestoculara ait bir nokta da İsrail savaş uçakları tarafından hedef alındı.

Kentin kuzeyindeki direniş gruplarından birine ait bir başka nokta da bombalandı. Kuzeydeki bölgenin hedef alınmasının ardından protestoculardan roket atışlarıyla karşılık verildi.

Son saldırılara ilişkin Gazze'deki Sağlık Bakanlığından henüz bir açıklama yapılmadı.

İsrail polisi Filistinli protestocularla gece boyu süren çatışmaların ardından dün (10 Mayıs) sabah Harem-üş Şerif'e girerek eylemcileri gaz bombasıyla dışarı çıkarırken, Mescid'i Aksa çevresindeki çatışmalar sürüyor.

Filistin Kızılayı, geceden beri devam eden gerilimde en az 305 Filistinlinin yaralandığını, bu kişilerden 228'inin tedavisinin hastanede sürdüğünü açıkladı. İsrail tarafı ise 21 polisin yaralandığını açıkladı. Sosyal medyada paylaşılan görüntülerde, Mescid'i Aksa'nın çevresinde gaz bombaları atıldığı görüldü. Öte yandan, İsrail hükümeti Şeyh Cerrah'taki tahliye kararını erteledi.”

Filistin meseline dair önemli bir meram sahibi olagelen Dr. Selim Sezer’in makalesinden aktaralım: “Nekbe sonrasında İsrail kontrolü altında kalmış bölgelere geri dönüş hiçbir zaman mümkün olamazken, Arap devletlerinin kontrolü altındaki bölgelere kısmi bir dönüş sağlanabilmişti. Bunlardan biri de, Kudüs’ün (o tarihte Ürdün kontrolünde kalan) doğu kısmında yer alan Şeyh Cerrah mahallesiydi. 1956 yılında 28 mülteci ailesi, 8 yıl önce terk ettikleri mahallelerine ve evlerine geri dönebildi. Bu ailelerin yıkılan evlerinin yeniden inşası, Birleşmiş Milletler’in sunduğu finansmanla gerçekleşti. Ne var ki 1967’deki Altı Gün Savaşı sürecinde İsrail, Kudüs’ün doğusunu da işgal etti ve bu ikinci işgal, bölgedeki evlerin tapu sicil işlemlerini imkânsız hale getirdi.

2008 yılından itibaren mahalledeki evlerin mülkiyetine dair yeni tartışmalar başladı. Bizatihi Doğu Kudüs’teki varlıkları bile Dördüncü Cenevre Sözleşmesi hükümlerine ve genel olarak uluslararası hukuka aykırı olan İsrailli yerleşimciler, bölge üzerinde hak iddia etmeye başladı ve İsrail mahkemelerinden de destek buldu. 1967 yılında çıkarılan Hukuki ve İdari İşler Kanunu hükümlerinden istifade edilerek, mahallede yaşayan ailelerden bazıları, evlerinin mülkiyetine sahip olmadıkları gerekçesiyle mahalleden çıkarıldı.

Geçtiğimiz günlerde ise İsrailli yerleşimcilerin bir kez daha benzer iddialarla mahkemeye başvurması, son sürecin fitilini ateşledi. İsrail mahkemesi, toplam sayıları 550 kişiyi bulan çok sayıda Filistinli aileden evlerini derhal terk etmesini istedi ve aksi halde zorla tahliye edilecekleri duyuruldu. Mahallede yaşanan çatışmalar esnasında bir İsrailli yerleşimcinin kibir ve nefret dolu bir ses tonuyla Filistinlilere seslenerek, “sizin evinizi biz almasak bile başkaları alacak” demesi de, on yıllardır devam eden yerleşimci sömürgeciliğinin bir başka veciz ifadesi oldu. Yerleşimciler ayrıca, dünyanın gözleri önünde Kudüs sokaklarında “Araplara ölüm” sloganlarıyla yürüdü.

Apartheid kanunları doğrultusunda Filistinlilerin bu tür mülkiyet konularında İsrail mahkemelerine itiraz imkânı bulunmuyor. Ayrıca Şeyh Cerrah’tan çıkarılması istenen sekiz aile, Kudüs’te ikamet etme “izinlerini” de kaybetme riskiyle karşı karşıya.

Şu anda Mescid-i Aksa etrafında devam eden gerilimin, yahut Kudüs genelinde yaşanan ve Gazze’ye de yansıyan çatışma ve saldırıların ne kadar süreceği ve hangi boyutlara geleceği belirsiz. Şeyh Cerrah’taki girişimin de önümüzdeki günlerde nasıl bir sonuç alacağını kesin olarak kestirmek zor. Ancak her türlü tartışmaya kapalı bir gerçeklik önümüzde açık seçik bir şekilde duruyor: İsrail, kuruluşu ve temelleri itibariyle yerleşimci sömürgeciliği ürünüdür ve bu, 1948’de kalmış bir olgu değildir. Nekbe devam eden bir süreçtir ve etkin ve sonuç alıcı bir direnç gösterilmediği takdirde etnik temizlik devam edecektir. İsrail’in hakim ideolojisi ve tüm pratiği açıkça buna işaret etmektedir.”

Aralıksız bir yıkım var edilendir. Ortadoğu’nun bu en derin yarasının hiç kimselere en ufak bir fayda sağlamayacağı afakiyken bir kere daha ölüm var edilir. Yıkım anlıktır hep ama her dem aralıksız. Bir toprak parçasında olmakta olan vahşetin ta kendisidir. Biteviye kurumsallaştırılmış olan nefret, artık parçalarına ayrılması imkansız bir menzil hakikati aleni bir biçimde meydandayken çürümeye arka çıkılır. İsrail hep ezberinde var ettiği tüm o kötülük suretini bir kere daha Filistin’de cerahati güncelleyerek var eder. Neticesi ölüm olan bir fasit döngü. Yıkım artık uzak ya da ırak değil tam da gözler önünde aralıksız olarak güncellenendir. Cerahat arasız ve fasılasız sahnededir. Her iki taraftan insanın en başta da daha çocuk ve bebeklerin hayatına mal olan bir savaş temsili kurgu değil hakikat olarak var edilir. Protestolar sonrasında yıkıma çıkartılan bu güzergah hepimizin işe bu sınırlar dahilinde 2015 kaosunda yaşadığımız ile de benzeştir. Netanyahu’nun bir kez daha seçimler sonrası kabile kuramamasının bedeli Arap ve Yahudi İsrailliler, Arap ve Hristiyan ve tabi ki Yahudi Filistinliler arasında pay edilir. Her şey her durumda sıradana karşıtlık olarak var edilendir. Yeknesak bir yıkım sürekliliği bir kere daha 1948’den iş bu yana devam olunan bir nefes aldırmama halidir var edilen. Nedir pekiyi bu raddede iki yüzlülük diyeceksiniz? Düzen içi figürlerin en tepeden en altta olanına sınır içinde ismen ülke olan şu yerdeki onca yıkım, yok etme ve alenen nefessiz bırakma hallerini kayıtsız ve şartsız onarken bir anda insan haklarından dem vurmasıdır mesel, ikiyüzlülük!

Sendika.org’tan iliştirelim: “İsrail’in pazartesi günü başlayan Gazze saldırıları perşembe günü de şiddetlenerek devam etti. 2014’ten bu yana en şiddetli saldırı dalgasının yaşandığı söylenirken Gazze’deki Sağlık Bakanlığı saldırılardan yaşamını yitiren Filistinlilerin 27’si çocuk olmak üzere 115’e çıktığını, yaralı sayısının ise 600’e yükseldiğini bildirdi.

Filistinli direnişçilerin karşı saldırıları da devam ediyor. Pazartesi gününden bugüne roketli saldırılarda 7 İsrailli yaşamını yitirdi.

Electronic Intifada’nın aktardığına göre İsrail’in hava saldırıları sonrasında Gazze’nin çeşitli yerlerinde yangınlar çıkarken halk Birleşmiş Milletler’in okullarına sığındı. Ayrıca yerleşim yerlerine atılan füzeler sonucunda da Gazze’de çok sayıda yerleşim yeri yıkıldı.

Savaş devam ederken İsrailli Arapların ve Yahudilerin bir arada yaşadığı şehirlerde aşırı milliyetçi gruplar, Araplara saldırmaya devam ediyor. İsrail polisi de saldırılarda faşist gruplara eşlik etti. İsrail devletine ait haber kanalı KAN’ın bildirdiğine göre, Tel Aviv yakınlarındaki Bat Yam’da düzinelerce İsrailli, Araplara saldırdı ve bir kişi ciddi şekilde yaralandı. Saldırılar OHAL ilan edilen Lod şehrinde de devam ediyor.

SouthFront’un aktardığına göre Bat Yam’ın yanı sıra kuzeydeki Tiberias ve Acre kentlerindeki faşist gruplar sokaklarda terör estirdi. “Araplara ölüm!” sloganları atan ve Araplara ait işletmeleri tahrip eden erkek güruhunun görüntüleri de sosyal medyada dolaşmakta.

Hareetz’in haberine göre İsrail başbakanı Benjamin Netanyahu’nun, ordunun konuşlandırılmasını düşündüğü ve olağanüstü hal ilan edilen şehirlerde herhangi bir suçlama veya yargılama olmaksızın idari gözaltına alınmasına izin vermeyi düşündüğü bildirildi.

Filistinli insan hakları örgütü olan Al Mezan, Çarşamba sabahı İsrail savaş uçaklarının hedef aldığı 14 direniş savaşçısının, zehirli gazların olası kullanımına işaret eden belirgin semptomlarla boğulma sonucu öldüğünü söyledi.

Gazetecileri Koruma Komitesi’nin (CPJ) bildirdiğine göre onun üzerinde medya kuruluşuna ev sahipliği yapan El Cevhara ve El Şoruk da İsrail’in hava saldırıları sonucu yıkıldı. Electronic Intifada’nın aktardığına göre kuleler Electronik Intifada’nın ve çok sayıda yayın kurumunun fotoğraflarını kullandığı APA Images adlı fotoğraf ajansına da ev sahipliği yapıyordu. CPJ, bu süreçte 8 gazetecinin de yaralandığını belirtiyor.

Ayrıca El Cezire’den Omar Zahzah, dünkü yazısında dijital alanda da Filistinlilere yönelik bir ayrımcılık yapıldığını belirtiyor. “Yine de teknoloji şirketleri şu anda aktif bir şekilde Filistinlilerin seslerini platformlarından dışlamak için çalışıyorlar, böylece planlı şekilde Filistinlileri sosyal medyadan silme ve susturulması durumunu yaygınlaştırıyorlar.” diyen Zahzah Zoom ve diğer sosyal medya şirketlerinin Leyla Halid’in katılmayı planladığı etkinlikleri engelleme kararı aldığını belirtti.”

Sıradan gibi görünen, oysa her anlamda bir coğrafya üstünde var edilen tahakküm ve tehdit dilinin nasıl sabit bir yıkıma evrildiği bir defa daha var edilir. Sıradan hayatların bir video kurgu içinde değil sahiden de aralıksız yıkımı güncellenendir. Her iki taraftan da insanların can verdiği, pogromların var edildiği, itham ve yaftaların birbirini kovaladığı, yaranın aralıksız kanatılmaya devam olunduğu bir suret karşımıza çıkar. Yıllar yılıdır süre duran tüm o imha tahayyüllerinin bir kez daha pratiğe dönüşümü var edilendir, eksiksiz bir biçimde güncellene gelendir.

Sınırın bu yanında gündelik siyaset pratiklerini var eden tüm o temsiller bu hali inatla görmezlikten gelerek, hazır bulunmuş fırsat gibi kendi cürüm ve çürüten eylemlerini, şiddet pratiklerini örtbas etmeye vesile kılarlar. Bunların yekunudur ikiyüzlülük. Her durumda, kapı arkalarında pazarlıklar, yeni silah anlaşmaları, içeriği hiç bilinmeyecek devlet sırrı diye geçiştirilecek ticaret hamleleri var edilirken, lafla Filistin’e destek olunmaz. Bir yıldırı devletinin her ne olduğuna en keskin örneği var edip, bir yandan anti-semitizm satıp, öte yandan mülteci düşmanlığına devam diyerek kim hangi yaraya merhem olabilir sahiden? İçeride edilmiş sözlerin yekunda ortaya serilen tüm bahislerin bir kere olsun karşılığı yokken, dahası orada da burada da insanlar ölmeye, hayatlarında kalıcı izler bırakılmaya devam olunurken hangi yaraya merhem olunabilir, sahiden de? Bir düşmanlı titrinin üstünden dünyaya meram eylerken sınırın içinde en olmayacak, en akla gelmeyecek yıkımların var edildiği bir hakikatken kime, neye merhem olunabilir, sahiden de?

Misak TUNBOYACI – İstan’2021

Birbiri ardına çıkagelen devletli söylemlerinde hizipleşme, tek nizam / tek ses düzen için ve adına yinelene geliyor. Cürüm, cerahat, çürüme üçlüsünün ekseninde her günü apayrı yıkımların kılınan bir sahada hayat mefhumunun kökten çürümeye terk edilmesi bütün bu ayrımlar silsilesine sahip çıkılarak var ediliyor. Dünü, bu şimdiye taşımış, taşırmış olan ol aklın eyledikleri bir müşterekler krizini var eder. Elemeler, ayrımlar, ayrı gayrılar, ögeleri ayrıştırmalar, sizdenler bizdenler, ayrıştırıcılık silsileleri, yaftalamalar, ucu hep ama hep açık hizalamalar, hedef kılmalar ve dahası tümden, topyekun bir otokrasi mefhumunu da güncelleyerek bir yurt, yer, alan dönüşümü güncellenendir, bugün hala.

Birbiri ardına yinelene gelen devlet pratiklerinde ortaya dehşetin menzili çıkar. Bütün tüm iç içe geçmiş, her anı bir yıkıma çıkagelen / yönelen bir yer, yurt tahayyülü hakikat kılınır burada. Biteviye atılan adımlar, adım başı uygun görülen tavırlar, her yeri kuşatmayı hala inatla savunan, kılavuz çizgisi yapan, denetim, gözetim ve tahakküm elementleriyle bir menzil bir kez daha çoraklaştırılıyor. Tek renk, tek dil, tek bayrak, tek iman, her şeyin ama her bir şeyin tek tip / tekten mülhem her soru / sorgunun tekilliğe rehin edildiği bir yer var ediliyor. Bugünün devleti dününün zehir zemberek hallerini kendisine referans olarak almaya devam ediyor. Her yanı kapkaranlık, her günü bunca açıktan bir fasit döngü haline rehin bir sahne bina ediliyor. Bir fasit döngü ki sonu her dem yıkımın ta kendisine çıkartılıyor. İçten dışa, dışta içe bir özyıkım var ediliyor. Bütün artık gayretle paramparça ediliyor. Her ezberden çıkış, her ezber edilmiş tahakküm nesnelliği zamane 1984’ünü var ediyor.

Kurgu olmayan bir cerahat sarmalı bina edilirken var edilen katran karanlığının alıştırma süreci hep bir biçimde tehditlerle şekillendiriliyor. Baskıcı, zorbalıkla hemhal bir sahayı, onu var eden yönetim katının tahakkümü uygulama, vaat, sıradana müjde diye utanmazlık ile pazarlanıyor. Düzen kendi çürütücü yanlarını gizlemeye gerek duymaksızın hepi topu yirmi dört saatte unutturulan yıkımlarla yön belirliyor, bir istikamet biçimlendirmeye hala çalışıyor. Cerahat artık öylesine pek bir biçimde varlığını koruyor ki, nereden, kime ve her ne şekilde saldırılacağı o yazınsal metindekinden çok daha ağır, gizli, örtük bir halde imal ediliyor. Baş Amir, Büyük biraderi temsil ederken, geriye kalan avenesi ve baş faşist ile zümresinin kümesinden yeni konuş, yeni eylem, yeni ülke şablonları var ediliyor. Hep ama hepsi birden bir karanlığın temsili adına güncellenen hamlelerle Türkiye topraklarını bir ucubeliğe dönüştürmek kesin / kati bir sonuç kılınıyor.

Tek ses, tek nizam, tek anlam, tek yorum, bunca çok sesliliğin var edilebildiği bir sahada, bütün bunlar geride bırakılıp, demokrasi mefhumunun köküne kibrit suyu dökülüyor. Bir sahnede aralıksız kılınan reform, yönelim, değişim, demokrasi, hürriyet vs. mefhumlarına karşıtlık artık o bahislere göndermeler var edildiğinde güncelleniyor. Bir sonuç kabilinde o ucubelik kalıcı kılınabilsin diye gündem var edilmiş tehditlerle, döngüde yerleşik olan o tahakküm hamlelerine rehin kılınıyor. Cerahat artık arşı alaya çıkmış, kokuşma pek uzak değil tam da burnumuzun dibinde bitmeye devam ederken, büyük ülke masalları arasız ve fasılasız yinelenirken, tek tip ülke gamının simsiyah halinde sıradanın hayat hakkı bizzat telef olunuyor. Tek yok uçurum kılınıyor, yeter ki düzenin başına bir hal gelmesin!

Bianet’ten aktaralım: “Boğaziçi Üniversitesi'ne rektör olarak atanan Melih Bulu'ya yönelik protestolar Güney Kampüs'te devam etti.

Akademisyenler 5 Ocak'tan bu yana sürdürdükleri Rektörlük binasına sırt dönme eylemleri için bugün de oradaydı. Bir kez daha "Kabul etmiyoruz, vazgeçmiyoruz" diyen öğretim üyeleri, açıklamalarında şu ifadeleri kullandı:

"Bu hafta da yine, üniversitemizin özerk ve demokratik işleyişini hedef alan saldırılar ve iktidarın vesayetini kurumsallaştırmaya yönelik çabalarla karşı karşıya kaldık.

"Sosyal Bilimler Enstitüsüne kendi iradesi dışında atanan meslektaşımızın istifası neredeyse bir aydır işleme konmazken, demokratik yöntemlerle seçtiğimiz Sosyal Bilimler Enstitüsü Müdürümüz ve Mühendislik Fakültesi Dekanımızın resmî atamaları halen gerçekleşmedi.

"Buna karşın atanmış rektör, üniversitemizin usul ve teamüllerine aykırı olarak göreve gelen Hukuk Fakültesi Dekanı'nı, Üniversite Yönetim Kurulu toplantısına davet etmekte bir beis görmedi.

"En kısa zamanda seçilmişlerin resmî olarak göreve başlamasını talep ediyoruz. Demokratik irade ve sandığın önemine her fırsatta vurgu yapan ülke yöneticilerinden ilham alarak bu konuda ısrarcı olmayı sürdüreceğiz.

"1980 askerî diktatörlük dönemi sonrası seçilmiş ilk rektörümüz olan Üstün Ergüder, çok değerli akademik kariyerinin yanında Türkiye üniversitelerinin demokratikleşmesinde öncü rol oynamış bir bilim insanıdır. Üstün Hocamıza iktidarın en üst makamlarından yöneltilen tehditleri bir kez daha kabul edilemez buluyor, esefle kınıyoruz.

"Üniversitede partizanca bir kadrolaşma mantığıyla tepeden dayatılan fakültelerin biz hocalar için gayrimeşru olduğunu nöbetimizin sekizinci haftasında bir kez daha vurgulamak isteriz. Atanmış Rektör, Rektör Yardımcıları ve Hukuk Fakültesi Dekanı'nı istifaya davet ediyoruz.

"Son söz olarak, tutuklu ve ev hapsinde bulunan öğrencilerin derhal serbest bırakılmasını talep ediyoruz."

Gündemden alaşağı edilmek istenen Boğaziçi Üniversitesi direnişin sunduğu yukarıdaki onca cümle ile anlatmaya çalıştığımız tek tip, tek renk, tek soluk bir menzilin karşısında bir isyan olduğu muhakkaktır. Konuşulmayan, suskunluğa rehin edilen, üstü örtbas edilip bir yandan da kayyıma alıştırma projesinin memleketin Bakur Kürdistan’ında var edilmiş hak gasplarından pek de uzak olmadığı bugün afakidir. Akademik özgürlüğün, hürriyetin ta kendisini sorgulayarak var edebilen, tüm renkleriyle bir menzilin söz konusu edileceği, edilebileceği bir yerin yurdun tahayyülünden vazgeçmek vaaz edilir. Ortaya çıkan tabloda olmakta olan, olsun diye aralıksız çalışılan ve gündemin satır aralarından dibe yollanmak istenen şey bütün bu sorgu istemidir. Yaptım oldu bahisleri arasında kuralların, kaidelerin alt üst edildiği bir zemin gerçek kılınandır. Yeni Türkiye bu cerahatin, tek tipleştirilmiş ol değişmezlikle meshedilmiş, rezilliğin sofrasına mıhlanmıştır. Çürüme sonsuz kadar.

Mezopotamya Ajansı’ndan aktaralım: “Maltepe Belediyesi ile Türkiye Genel Hizmetler İşçileri Sendikası (Genel-İş) Anadolu Yakası 2 No’lu Şube arasındaki Toplu İş Sözleşmeleri (TİS) görüşmelerinin tıkanması üzerine işçiler, 6 gündür grevde. Belediye ve sendika arasındaki görüşmelere Genel-İş Genel Merkezi de katıldı. İşveren son görüşmede 4 bin 700 TL önerisinde bulundu. Genel-İş İstanbul Anadolu Yakası 2 No’lu Şube ise bu durumu referanduma götürmeye karar verdi. Referandum için oylama devam ederken Genel Merkez, sözleşmeye imza attığını açıkladı. Referandum sonucunda işçiler, 525 oyla sözleşmeyi tanımama kararı aldı.

Referandum başlamadan belediye yönetimiyle yaptıkları görüşmenin ayrıntılarını işçilere aktaran Şube Başkanı Yenigül Özen Dolgun, “Geldiğimiz noktada sendikalı olmak, sendikal haklarımızı kullanmak Anayasal bir hak. Bu hakkımızı kullanırken kimsenin müdahale etmemesi gerekirken çöpler bahane edilerek terörize edilerek burada yapılan organizasyonu sanki bir terör faaliyetiymiş gibi algı yaratmaya çalışıyorlar. Biz burada emeğimizin peşindeyiz, ekmeğimizin peşindeyiz. Kimsenin bunu manipüle etmesine de müsaade etmeyeceğiz” diye belirtti.

Görüşmelerdeki son durumu aktaran Dolgun, “Dün akşam toplam 4 bin 600 lira gibi bir teklif geldi, onu da kabul edemeyeceğimizi söyledik. En son söyledikleri şey ‘en fazla 4 bin 700 lira yaparız’ oldu. Bunu şube yönetimi olarak kabul etmeyeceğimizi belirttik. TİS yetkisi Genel Merkezde olduğu için Genel Merkez bu iradesini kullanacağını söyledi. Genel Merkez bunu imzalarsa yasal olarak grev sürecimiz sona erer. Devam etmeyi seçersek geçen seneki gibi eylem süreci başlatmış oluruz. Pandemi koşullarını da gözeterek bunu da hep birlikte değerlendireceğiz, birlikte karar vereceğiz” ifadelerini kullandı.

İşçi temsilcileri ise yaptıkları açıklamalarda, “Sandık kuracağız, referandum yapacağız, ya tamam diyeceğiz ya devam diyeceğiz” mesajını verdi. Konuşmaların ardından işçiler referandum için oy vermeye başladı. Oy sayımının bitmesiyle birlikte 552 oy çokluğu ile işçiler genel merkezin imzaladığı anlaşmayı kabul etmedi.”

Düzenin var ettiği ezberler, birbirini tekrar eden tek nizam, tek düzen, tek ses tahakküme rehin etmeler bir kez daha Maltepe’deki emekçiler vasıtasıyla güncellenir. Covid-19 hali, pandemi sürecinin henüz ortasında bir yerlerde olan bir menzilde ekonomik bağnazlığın, bütün o çökertme planının yoksun kılmaya devam ettiği sıradan insanlara dair güncel bir örnek karşımıza çıkartılır. Tutarlardan vareste, bütünüyle iktidar şablonunun bir başkası ol ana muhalefetin elinde tuttuğu bir kentte var edilir. Düzenin ezberlediği şablonlarıyla, asgari yaşam şartlarının sağlanmasında dahi kırk dereden su getirme burada da karşımıza çıkar. Prekaryanın emek yükünü karşılaması bilabedele yakın kılınsın istenir. Oysa en son araştırmalara göre dört kişilik bir ailenin yoksulluk sınırının on bir bin türk lirasına ulaştığı bir yerde hayatta kalmak, açlık sınırından biraz olsun uzaklaşmayı, insanca yaşam hakkını talep etmek bir insan hakkı mücadelesidir. Gel gelelim, körler sağırlar birbirlerini pek de ala ağırlar menzilinde, ekmek aslanın ağzında değil midesine rehin edilendir. O mide ki asidi ile ekmeği de yutandır, karanlığında çürütendir. Kim farkındadır.

Yeni Yaşam Gazetesi’nden aktaralım: “Halkların Demokratik Partisi (HDP) Kocaeli Milletvekili Ömer Faruk Gergerlioğlu, twitter hesabından AKP Grup Başkan vekili Özlem Zengin’in çıplak arama uygulamasına ilişkin sarf ettiği açıklamalara bu kez belge paylaşarak yanıt verdi.

Uşak’ta gözaltına alınan öğrencilerin çıplak aramaya maruz kaldığını ve daha fazla hak ihlali ile karşılaştığını belirten Gergerlioğlu, öğrencilerin yapmış olduğu suç duyurusunu kanıt olarak gösterdi.

Gergerlioğlu paylaşımında, “Ve işte belgesi!!! Uşak’taki öğrencilerin suç duyurusu! “İnanamıyorum” dedi, “onurlu kadın 1 yıl beklemezdi” dedi! Ama kral çıplak, bana ne kadar iftira edilse de var! Gerçeği örtmek nafile çaba Çıplak arama var Söylediğimizden daha fazlasını yaşamış öğrenci!!!” ifadelerini kullandı.

Ne Olmuştu?

Gergerlioğlu’nun sıklıkla gündeme getirdiği çıplak arama uygulamasını inkar eden AKP Grup Başkan vekili Özlem Zengin, uygulamaya “kurgu” diyerek “Şu malum aramalarla alakalı çokça saldırıya maruz kaldım, özellikle HDP’deki milletvekili arkadaşlar bu konuyla ilgili ne yazarlarsa beni oraya hemen ‘mention’lıyorlar. O dediğiniz yerde böyle bir şey olmadı. Bir kadını çıplak arayacaksın, dakikasında bundan rahatsızlığını beyan eder, bir sene beklemez. Onurlu kadın, ahlaklı kadın bir sene beklemez. Bu kurgusal bir hareketti” açıklaması yapmıştı. Zengin’in açıklaması büyük tepki toplamıştı.”

O kurgu, bu tasarlanmış bir devlete başkaldırı, şu yıldırı bu tehdit. Şablonlara kestirilmiş olan devletli refleksinin hiçbir biçimde sıradanın hakkına da hukukuna da sahip çıkmaya çalışmadığının utanç vesikaları geçtiğimiz günlerin pek çoğunda asal gündem maddesiydi olanların sorgulandığı bir deneyimdi. Tek ses, tek nizam, tek anlam ülke tahayyülünde bu hak gasplarının sorgulanması, insan hakları konusunda sınıfta kalmaya devam diyen bir sahnenin bizatihi o geçmişin karanlığını hala takip ettiğini de ifşa eder. Özlem Zengin’in atfettiği, iffetli kadın onca zaman sonra değil olayın ertesinde hakkını arar serzenişinin bir kötülükten gayrısı olmadığı, yaşatılan işkencelerin her yerde / her şekilde varlığının kesin ve kati kılınmasından barizdir, Gergerlioğlu bu tabloda yer alan bir vakayı / durumu paylaşır, kim verecektir hesabını sahiden de?

Yalanlar, daha büyük yalanlar, daha çeşitli ve derinlikli yalanlarla birlikte bir tekillik hali inşa ediliyor. Bir ülke düşünün ki zeminin kaypaklığı, çamura dönmüş suretinin artık hemen hiç mesel edilmemesine çabalar sarf ediliyor. Behemehal sıradan insanların hakkı, hukuku, yaşam istenci ve tüm o mücadeleye ev sahibi olan hayat döngülerine müdahaleler aralıksız kılınıyor. Tahakküm etmenin biçemi dönüştürülüyor. Yeni ülke, yepyeni reformlar, aralıksız hak düzenlemeleri, yüzünü geleceğe bakan ülke vs. seslenişi ve tahayyülleri birer ikişer daha kararlı bir karanlığın binasına temel teşkil ediliyor. Bugün bu raddede, şu menzilin her türden bir açmazlar sarmalı, karanlıklar girdabına dönüşümü kesintisiz kılınıyor. Tek tip, tek millet, tek devlet, tek bayrak, tek şu, tek bu denile denile yaşam hakkının lağvedilmesi güncelleniyor. Doğrudan bir hayat tecrübesi sıradana bırakılmıyor. Devletin gölgesinin değdiği yerde, hayat istemi artık anlık olarak eksiltiliyor. Eksiltilen, yıkıma rehin edilen, zehir kılınan her gün bir kez daha insanlığın tahayyülleri / ortak ide / evrensel haklar olduğu artık afakidir. Bugün bir kere daha, tüm bu sahanın yöneldiği karanlıkta her neyi var ettiği açıktır. İnsan nereyedir, insanlık her ne hallerdedir, sorguladığımız bir meseledir, kayda geçsin. Tek ses, tek nizam, tek adam, tek rejim... tekillikler içerisinde yitirilen çok seslilik! Yineleyelim, insan nereyedir, insanlığın ulaştığı seviye her nedir, bu çürüme hali, kuşatma düzeni ve ezip geçmelerden mülhem bir yer vatan mıdır, hala mı?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2021

“Cerahat dört bir yanı kuşatırken, olmakta olan, varlığı alenen tescillenmiş cürümlerle birlikte bir kez daha hayat basit bir mesele sıkıştırılır. Artık yalanlara karnımız tok, şaşıracak da bir şey bırakmadılar ki sözleri yankılanırken iş bu sahada her an yepyeni bir cerahat güncellenir. Böyle bir hal, böyle bir istençle, dolu dolu nutuklar, bir dolu vecizle birlikte ambalajlanıp pazarlanmaya devam edilen yeni ülke hiçbirimiz için bir hayat meseli bırakacak mıdır? Sahiden hayatın böyle ucuz kılındığı bir yerde bir gelecek / bir günce / bir tek anlamla müşterek bir tahayyülün izi kalacak mıdır, sahiden! Hayat bu kadar basit bir mesele midir, sahiden!”

podcast image credit: untitled -- kin li -- unsplash