Yaralar belirgin bir biçimde hayatımızın ortasında kendi başına buyruk temsilleriyle var olmaya devam ediyor. İçinden çıkamadığımız bu fasit döngünün orta yerinde, her şeyin bir biçimde paldır küldür dönüştürüldüğü bir zeminde kalan yegane şeyin yara mefhumu ve onun katmanları olduğu göz ardı ediliyor. Takvimin yaprakları üçer beşer çok çok eksilip dururken geriye kalanın günler değil biriktirilen ahlar olduğu gözlerden kaçırılıyor. Her şey ama her bir şey insanın aleyhine işlenirken, sıradan olanın ötekisi bildirilmesinin hiç bitimsiz arka sokaklarında dolaştırılırken, tekinsiz, yalın bir çürümenin var ettiği hamleler toplamında yaralar çoğaltılıyor. Milenyum sonrasında yaşanan son yirmi beş senenin açık bir biçimde epey hallice bir kısmını kapsayan, dolduran o mefhumun tam da eksiltmeleri bildiren bir yansı olduğu muhakkaktır. Yaralar erk, muktedir, iktidar eliyle biçimlenen bir biçimde dönüştürüldükçe bambaşka yıkımları da beraberinde taşıyan, insanı hayatta tam da var olmaktan alıkoyan bir cendere sarmalı göstere gelir. Dijitalleşen, modernleştiği için kelamlar olunan bir dünyanın şimdisinde, köprüler, yüzleşme imkanları, sorgulamalar ve beraberinde tanışıklıklar yani ihtimaller göz ardı edilir. Müşterek bir yaşam gailesini en başta istimlak etmek, derdest olunanı da acılara boğup, yaraların insafına terk etmenin istikameti var edilir. İyi de bu muydu o heyecanlı bildirilen gelecek!

Tümüyle geçmeyen geçmişinin izleri arasında yürürken bir menzil, dününe demirlemeye devam diyen bir sahanın istikameti hiç mi değişmeyecektir, her şey mi makus kaderdir. Her gün binbir cenderenin var edildiği, dahası insanın insanı alt etmesinin köşelerinin de her gün daha açık bir biçimde kırıldığı menzilde yaşatılanlar her nedir, neyin nesidir. Hep bildirilen makus kaderin, insan eliyle kotarılmış bir keder silsilesinin binasından ötesini taşımadığı bunca açıkken, biyopolitik bir cenderenin kendisine daha ne kadar sessiz kalır ki insan değil mi? Oralarda mısınız, soruyor musunuz bunca ağır gidişatı örtbas edecek bir yansıtmanın karşısında hakikati arayan kaç insan kalmıştır ki? Gidişatı her defasında bir başka sınamayla belirginleştiren bir menzilde, yanlışları belirgin hataları tekrar edip sonra da bambaşka neticeleri bekleyen bir cenahın ortasında bir kez olsun iş işten henüz geçmeden sözün kıymeti anlaşılabilecek midir? Yarım, eksik kılınmış olagelen ümidin de hiç de öyle gizli değil artık afaki çürümeye meyil ettirildiği bir sahanın gerçekliğinde bariz düş kırımları karşısında, un ufak edilen insanı sorgulamaya daha çok var mıdır. Hiç mi takatiniz, bunca bedbinliğe karşı sözünüz yoktur, kendinize dahi mi?

Yitirilenin, eksilenin, dara konulanın, üstü çizilenin ardının hiç gelmediği bir sonun hiçbir zaman var edilemediği menzilde geçtiğimiz haftanın satır aralarında bir saldırı var edilir. Hiç de öyle uzaklarda değil İstanbul'un göbeğinde bir mezarlığın tahrip edildiğinin haberi düşer ajanslara. Yukarıda hep kısaca, hap kadar anlatmaya çalıştığımız yara verme istemi üstünden güncellenen yıkıcılık tahayyülünün pratiği olarak bir şahsın var ettiği kötülüğün ta kendisi görünür kılınır, ayan beyan. Agos Gazetesinden aktaralım: “Üsküdar Bağlarbaşı’nda bulunan Surp Garabet Ermeni Mezarlığı’nda altı mezar ve bir çeşme kimliği belirsiz bir kişi tarafından tahrip edildi. Olayla ilgili emniyet birimleri çalışma başlattı. 7 Temmuz’u 8 Temmuz’a bağlayan gece mezarlık duvarını aşarak içeri girildiği, altı mezar ve bir çeşmeye zarar verildiği bildirilir. Türkiye Ermeni Patrikliği, Facebook'ta konuya ilişkin yaptığı açıklamada vakıf yönetim kurulunun emniyet birimlerine haber verdiği, saldırganın henüz yakalanmadığı bilgisi yer aldı. Patrikhane, saldırıyı kınadı. Açıklama şöyle: “Üsküdar Surp Garabet Kilisesi Vakıf Yönetim Kurulu tarafından Patriklik Makamı’na iletilen bilgiye göre, 7 Temmuz’u 8 Temmuz’a bağlayan gece saatlerinde Bağlarbaşı Surp Garabet Mezarlığı’nda toplumumuzu derinden üzen bir olay yaşanmıştır.

Mezarlığın duvarını aşarak içeri giren bir şahıs, altı mezara ve bir çeşmeye zarar vermiştir. Söz konusu menfur saldırı, Vakıf Yönetim Kurulu tarafından vakit kaybedilmeksizin emniyet birimlerine bildirilmiştir.

Emniyet birimleri, olayın aydınlatılması, saldırganın tespit edilerek yakalanması ve adalet önüne çıkarılması amacıyla hızlı ve kararlı bir şekilde soruşturma başlatmıştır.

Patriklik Makamı, toplumumuzun kutsal değerlerine ve ebedî istirahatgâhlarına yönelik bu menfur saldırıyı şiddetle kınamakta; olayın aydınlatılması için hassasiyetle çalışmalarını sürdüren emniyet birimlerine teşekkür etmektedir. Gelişmeler Patriklik Makamı tarafından yakından takip edilmektedir.”

Haç motifler kırıldı

Agos’a konuşan Üsküdar Surp Garabet Kilisesi Vakfı Başkanı Rafi Kirkoryan, çeşmenin altında bulunan çanak kısmı ile altı mezar taşındaki haç motiflerinin kırıldığı bilgisini paylaştı.

Şüpheli, Emniyet'teki işlemlerinin ardından 10 Temmuz günü savcılığa getirilir. M.K., ifadesinin ardından tutuklama talebiyle sevk edildiği nöbetçi Sulh Ceza Hakimliği tarafından tutuklanır.

DEM Parti Van milletvekili Mahmut Dindar, İstanbul Üsküdar'daki Surp Garabet Ermeni Mezarlığı'nda altı mezar ile tarihi bir çeşmenin tahrip edilmesinin ardından, Ermeni okulları, mezarlıkları ve tarihi mirasa yönelik saldırıları TBMM gündemine taşıdı.

Sosyal medya hesabından açıklama yapan Dindar, "İstanbul Üsküdar'da Ermeni okulları, mezarlıkları ve tarihi mirasına yönelik yaptırımsız bırakılan saldırıları, nefret söylemi ve nefret pratiğini TBMM gündemine taşıdık. İnsanlık değerlerine karşı bir suç olan bu saldırıyı kınıyoruz" ifadelerini kullandı.

Dindar, TBMM Başkanlığı'na sundukları Meclis Araştırması önergesinin gerekçesinde, Surp Garabet Ermeni Mezarlığı'ndaki saldırının tekil bir olay olmadığını belirterek, "Tekil gibi görünen ama aslında yaptırımsızlık ve denetimsizlik nedeniyle çok sık tekrarlanan bu saldırılar belirli bir zihniyetin ve yaklaşımın sonucudur" değerlendirmesine yer verdi.

"Cezasızlık algısı güçleniyor"

Önergede, söz konusu saldırıların "ölüye saygı hakkını, din ve vicdan özgürlüğünü, kültürel mirasın korunmasını ve Türkiye'de yaşayan Hıristiyan yurttaşların güvenlik duygusunu doğrudan hedef alan ciddi bir nefret suçu niteliği taşıdığı" vurgulandı. Ayrıca Ermeni, Rum, Süryani ve diğer Hıristiyan topluluklara ait mezarlıklar, kiliseler ve tarihî yapılara yönelik saldırılarda faillerin çoğu zaman tespit edilemediği veya etkili soruşturma yürütülmediği belirtilerek, bunun cezasızlık algısını güçlendirdiği ifade edildi.

Dindar, İçişleri Bakanlığı'na sundukları soru önergesinde ise son 10 yılda Hıristiyan mezarlıkları, kiliseleri ve diğer tarihî yapılara yönelik saldırıların sayısını, bu olaylarda kaç failin tespit edildiğini, Surp Garabet Ermeni Mezarlığı'ndaki saldırıyla ilgili yürütülen soruşturmayı ve azınlık ibadet yerlerinin korunmasına yönelik güvenlik politikalarını sordu. Ayrıca Bakanlıktan, nefret suçlarının önlenmesine yönelik yeni idari, hukuki ve güvenlik tedbirleri planlanıp planlanmadığına ilişkin açıklama istedi.”

Dirinin hakkının tanınmadığı bir zeminin, dokunulmaz addedilen geçip gitmiş olanı ölüm gibi herkesi kapsayan / karşılaşılacak olanın ebedi istirahat ettiği sahanın talan edilmesini nasıl izah edebilirsiniz. Bariz, belirgin sınırları hep muğlak kılınmış olagelen hoşgörü hal ve isteminin nasıl da bomboş kılındığının ayırtına varabiliyor musunuz? Ötekileştirmenin bir menzildeki yaşam hakkını nasıl tarumar ettiğini soruyor musunuz, sahi ama sahiden de? Bir sathı mahalde sırf o ötekisi olunduğu için bedel ödetmenin de bir duru bir dibinin görülmeyecek olması utanç verici değil midir? Bu topraklarda Ermeni olmanın ağırlığını hiç yüklendiniz mi? Bu toprağın bir bileşeni olmaya devam ederken her an sınanmanın ne olduğunu düşündünüz mü? Bildiğiniz tüm anlamlarıyla şu ülkeye düşman mıyız, değil miyiz diye kafa yoranlar bir kez olsun hakikatten bahis açabilmişler midir? Her gün kalan o dirimize ettiğiniz kadar ölümüze de, yasımıza da saldırma cüretini bulanlar elinde kimdir ki sahiden düşman / kimdir sahiden bu ülkenin evladı? Bunlarla mı bir ülkede sulh olur, böyle mi? DEM Parti Van milletvekili Mahmut Dindar'ın bildirdiği gibi cezasızlığın, sırt kollama hallerinin, nice örtbas edişin ortasında hukuk garabetlik kılınmaya devam edilirken hiç mi yöneticiler harekete geçmeyecektir, asla mı?

Yaralar biriktirilmeye devam olunuyor. Bu topraklarda yaşayanın hakkının zamanında hiç teslim olunmadığı gerçekliği gözler önündeyken, çat kapı çıkagelen saldırılarla, göz dağları ve nicesiyle birlikte bütünlüklü bir dönüşüm kesintisiz kılınıyor. Dün Keldani, dün Süryani, Rum, Katolik, Protestan Hristiyanlar için neler var edildiyse, bugün o Ermeni için kalan tüm ötekilerin tarifesinden de açık bir biçimde nefretle kuşatma güncel bir mefhuma dönüştürülüyor. Ezber edilmiş cümlelerin, bir meczup hikayesinin sökmediği artık kafi gelmediği zeminde, ölülerin kabirlerine saldırarak dirilere de adresler bildiriliyor. İstikamet kesintisiz çürümenin kılınmışken aman sakın ola ki kendinizi güven içinde sanmayın her an ensenizdeyiz diye bildiriliyor. Nicesinden ama en çok da yaş almış insanlarla, çocukların hayatlarını dar eden bu mezarlık saldırısı, kiliselere karşı var edilmiş olan pek çok yıkım, define için talandan, İstanbul'un göbeği Samatya'da katledilen bir kadından, kışlada kazayla kurşunlanan, şakacıktan! Katledilen Sevag Şahin Balıkçı'ya sıradana bir başka ülkeyi hatırlatıyor. Hrant Dink'in zamanında bahsettiği gibi, “Evet, biz Ermenilerin bu topraklarda gözü var, çünkü kökümüz burada, ama merak etmeyin; bu toprakları alıp gitmek için değil, bu toprakların gelip dibine girmek için...” Bunca yıl, onca sınama, bir dolu yaradan sonra hiç değilse toprağın altındayken rahatta kalsaydı Ermeni değil mi? Bütün beylik cümleleri alaşağı eden bunca açık nefretin ortası, tam da merkezinde yaşayanın / yitirilenin / izi kalanın / silinenin hep insan olduğu unutulmamış olsaydı, değil mi?

Misak TUNÇBOYACI - İstan'2026

Görsel: Yalım VURAL – 121 Clicks

Meramda Paylaşılan Haber

Üsküdar Surp Garabet Mezarlığı Tahrip Edildi - Agos

İnsaniyet mefhumunun tümden çürümeye yüz tuttuğu bir menzili / sahayı var ediyor muktedir. Alışılageldik ezberlerin artık kani olmadığı, hiçbir türlü dikiş tutmayan, açıkça, alenen insanların hakir görülmesinin önünün hepten açıldığı bir menzil – yıkıcı – öğütücü olarak varlığını muhafaza ediyor. Hiçbirimize söz hakkının bırakılmadığı gerçekliğinden, bu sahada / yerde olup da derdini bilinir kılmak isteyenlere reva görülenlere her şey bariz istikrarlı bir insaniyet olgusunu derdest etmek için var ediliyor. Yapış yapış kılınmış olan ceberut aklın, sonuçları hep yıkıcı olagelen hamlelerle bütünüyle o katran karanlığına tam ve eksiksiz alışmanın buyrulduğu zeminde hakikat hep tersini bildirir. Hakkaniyet daimi bir biçimde başka yerlerdedir. Her dem sunulan arkası hep yeniden biçimlendirilebilen ile birlikte dün öyleydi, şimdi böyle, yarın bambaşka şartlar deniler insan olma hal / erdem ve olgusu tarumar edilir. Yeni Türkiye bunun üstündedir.

Biçimlendirilen dönüştürülen ve bir kere sağlama alındığında arkasının çorap söküğü gibi var edilmiş olagelen her hamleyle o yeni ülke gamı, dipsiz bir karanlığı işaret eder. İtiraz edebilmek bir cüret, sözünüz savunmak haddini aşmak, bir şeylere müdahil olup yıkımlar ve bunca tahakküme karşı isyana meram eylemek / var olmak istemi tümden tarumar edilir. Hayatın beş benzemez hallerle yönlendirilmesinin neticesinde her gün deney sahası kılınan bir sahnede, öyle böyle şöyle denilerek cürümlerin arasında ilerlenir ki korkunçluk bu raddede devreye girer. Düzen yenilenmeyi, iyileştirmeyi, eksikleri tamamlamayı arasız bildirirken ortaya çıkanlar hep tersidir, her dem tersini var edendir. Yersiz değil aralıksız bir biçimde demokratikleşme iddiasında bulunan, düzeni dünün eksiklerinden alıkoyarak bir yarına ulaştıracağını zikreden aklın yirmi beş koca yılda varabildiği şey daha kalıcı bir utanç tablosudur. Her günün eksiye yazıldığı, sıradan insanın asgari ücretinin açıktan tam ve eksiksiz bir halde açlık sınırlarına yönlendirildiği bir sahada, yaşamda var olma hakkı dahi çok görülürken, dağ gibi sorunlardan hangisi çözülmüştür. Hangi çözüm var edilip de bir şeyler yoluna girmiştir ki. Türkiye'nin gücünü herkes görecek derken, daha sınırları içindeki yaşama müdahalelerin kesintisizliği karşısında kılını kıpırdatmayan halleriyle bu nasıl olacaktır?

Derin, kalıcı ve yıkıcı bir iklimin ortasında, her gün apayrı cendereler var ediliyor. Dünya için endişe verici bir temsil olmaktan öte, piyasa manipülatörü, hırsları için her anlamda her şeyi ateşe taşıyabilecek cüretiyle Trump efendi gibi nicesinin var ettiği açmazlarda hep ismi anılan bir ülkenin var ettiği şeyler de onun gölgesinin değdiği belirgin olur. İlla ki birilerine benzeyecek ise bir ülke o da rol model olarak bu akıllı delinin var ettiği yeni Amerika gibi bir ucubelik halin takipçiliği olur. Önümüzdeki hafta Nato Zirvesi nam tüm o devletler menşesi barındıran terör / biyopolitika / dönüşüm tahayyüllerini paylaşanların var edeceği resim zaten bunun da bir devamlılığı olacaktır. Halkların yaşam ihtimallerini sıfırlayan, adım attıkları her yeri cehenneme çevirirken, kendilerine düşman kıldıkları ve hiç aralıksız o terör yapısını güncellemelerine olasılık veren Rusya, Kuzey Kore, Çin ya da herhangi başka bir odağı / ülkeyi / menzili öne sürerek daha kalıcı / keskin yıkımlara imza atılan bir sahnenin binasında atılan her adım insanlık aleyhinedir. Türkiye gibi artık hiçbir ikaza gerek kalmadan koalisyonların temel taşı, sırf mühimmat anlaşmaları devam olunsun da isterse halk kuru ekmeğe talim etsin denilerek atılan anlaşmalarla karanlık bir istikametin yegane temsili olur. Konformizm pazarlanırken, dünyanın anlık değişen alarm hallerinde hiçbir yarının garanti edilemeyeceği muhakkakken paranoyalar pazarlanır. Sırf biraz daha insan kuşatılıp, düşünmesin, taşınmasın, kafasını ağrıtmasın diye tuzaklarla o hayat dengesi tarumar edilir, insaniyet unutturulur. Bu daha birincisidir ki, ardılına yüzler belki binlerce farklı tezahür eklenebilir. Türkiye gibi üçüncü dünya olarak konumlanmış, bildirilmiş bir yerin gerektiğinde birinci lige çekilip, iş bitince gerisin geriye kendi küme / sahasına yollanmasının utancı da cabasıdır. Türk Mehmet nöbete, Kürd Mehmet inşatta, fabrikaya, Laz, Çerkes, Arap geriye kalan seksen beş milyon da vergisini peşin peşin ödeyip bu yağmacılık / arsızlık düzeninde hayatta kalmaya çabalayacaktır. Düzen ve tüm bu yeni emperyalist, yıkıcı liberalizm doktrinlerinin ortasında tarumar edilen şey insanın ta kendisidir.

Yeni Ankara Gazetesinde, Fatmanur Zırh imzalı haberdir: Uluslararası diplomasinin kalbi önümüzdeki günlerde başkentte atmaya hazırlanırken, kent genelinde yürütülen NATO zirvesi hazırlıkları tüm hızıyla devam ediyor. Zirve rotasındaki caddelerde estetik ve lojistik düzenlemeler hız kazanırken, bazı mahallelerde uygulanan kamufle yöntemleri sosyal ağlarda büyük bir kutuplaşmanın ve tartışmanın fitilini ateşledi. Yabancı devlet başkanları ve delegasyonların geçiş güzergahlarında yapılan fiziki müdahaleler, kentsel estetik ile sosyo-ekonomik gerçeklerin çelişkisini bir kez daha gündeme taşıdı.

Nato Zirvesi Hazırlıkları Kapsamında Hangi Çalışmalar Yapılıyor?

Ankara'da dünya liderlerini ağırlayacak olan uluslararası zirve öncesinde, yerel yönetimler ve karayolları ekipleri koordineli bir altyapı seferberliği yürütülüyor. Protokolün kullanacağı ana arterler ve havalimanı bağlantı yolları üzerinde yer alan binaların dış cepheleri boyanıyor, yıpranmış kaldırımlar sıfırdan yenileniyor ve eski asfaltlar sökülerek yerlerine modern kaplamalar dökülüyor. Misafir heyetlerin geçişi esnasında kent estetiğine zarar verebileceği düşünülen metruk yapılar, çöp depolama alanları ve eski yerleşim yerlerinin önüne ise estetik panellerden oluşan setler ve yapay perdeler yerleştiriliyor.

Protokol Güzegahındaki Perdeleme Sosyal Medyada Kriz Çıkardı

Başkent genelinde yürütülen hummalı çalışmaların ardından, özellikle yoksul mahallelerin ve gecekonduların önüne çekilen paravanların görüntüleri dijital platformlara düşer düşmez tepki dalgası büyüdü. Kent sakinlerinin bir kısmı bu düzenlemeleri Türkiye’nin uluslararası arenadaki prestiji ve diplomatik imajı açısından önemli bulduğunu ifade etti. Buna karşın muhalif bir kesim ise yapılan uygulamayı sert bir dille eleştirerek, gecekonduların görüntüsünden utanılıp vatandaşın zorlu koşullarda yaşamak zorunda bırakılmasına göz yumulmasını büyük bir çelişki olarak nitelendirdi. Kentsel makyaj çalışmalarını "kötü bir film sahnesine" benzeten kullanıcılar, bu durumun sorunları çözmek yerine üzerini örtmek anlamına geldiğini savundu.

Geçmişteki Etkinliklerde De Benzer Kentsel Uygulamalar Yapıldı Mı?

Uluslararası organizasyonlar öncesinde şehirlerin yoksul çeperlerini kamufle etme pratiği, kentsel sosyolojide ilk kez karşılaşılan bir durum değil. Sosyal medyadaki tartışmalarda bazı kullanıcılar, Brezilya'da düzenlenen Rio Olimpiyatları öncesinde de havalimanı ile şehir merkezi arasındaki otobanda benzer bir yönteme başvurulduğunu hatırlattı. O dönemde de yabancı turistlerin ve sporcuların "favelalar" olarak bilinen gecekondu mahallelerini görmemesi için yolların kenarlarına devasa akustik duvarlar örülmüştü.

Özkan Öztaş'ın Sol Haber'deki haberinden bir kesit sunalım: Bariyerlerin arka sokaklarında ilerledikçe merdivenaltı işyerleri ve gecekonduların sayısı artıyor. Yıkılacak evlere işaretler konulmuş. Haftasonu gelmeden yıkılacak hepsi.

İş yerlerinden birine giriyoruz. Kısa bir selamlaşmanın ardından sohbet başlıyor. İş yerinde Suriyeliler de var. 65 yaşını geçmiş ama emekli olamamış bir amca karşılıyor bizi. Adımı yazma diyor.

"Konuşmaya korkuyoruz valla, adımı yazma fotoğrafımı çekme öyle konuşalım." Bir bardak çay uzatıyor, sohbet ediyoruz.

"65 yaş aylığı diye bir aylık var, tek gelirim o. O da aylık 7 bin lira. Onun dışında işte burada çadır dikiyorum ben. Manav reyonlarına falan kullanıyorlar o çadırları, tenteleri."

"Çubukluyum ben de. Köyümüz hemen havalimanının öte tarafında. Geldiler burayı böyle kapattılar, branda çektiler. Bazı evlerin dış cephesini boyadılar. Bir görsen iki günde şipşak boyadılar, sıvadılar, çektiler gittiler. Demek ki isteyince oluyormuş."

Yapılan uygulamalara tepki gösteren amcamız, yaşadığı şeylerin onuruna dokunduğunu söylüyor.

"Yahu insanın zoruna gidiyor. Hani ağırladıkları herifler adam olsa içim yanmayacak. Bu nedir Allah için söyle bana. Bu çekilen duvar nedir? Bizden mi utanıyorlar? Afedersin evin içindeki pisliği halının içine süpürür gibi. Değil mi? Zoruma gidiyor, ben bu ülkede vatandaşım vallahi zoruma gidiyor."

İnsaniyet mefhumunun çürümeye yüz tuttuğu bir menzili / sahayı var ediyor muktedir şu yukarıda okuduklarınıza paralel bir biçimde. Ankara'nın zirve ev sahipliğini diğerlerinden de kurtulmak, görünmez kılmak adına fırsat olarak değerlendiren akılla, her dem yarım ve eksik kılınmış olagelen insanlık bir kez daha ayaklar altına alınıyor. Zirve öncesinde 178 insan tutuklanır. İçlerinden birisi 75 yaşındaki Tema gönüllüsü, emekli öğretmen Ayten Yakuttur. Hayatında gözaltı görmemiş bir insanın, tehdit olarak ele alınmasının utancını nasıl izah edebilirsiniz? Yapılan itiraz sonrasında salıverilen Yakut gibi nice insan vardır, seslerini sahiden de mesellerini görebilecek, nihayetinde kaçan kantarın topuzunu artık toparlayacak, meçhuldür. Yolların kapatılmasından, kuş uçurtulmayacak bir menzilin var edilmesinden daha ağır olagelen şey o yoksul mahallelerin istimlak olunmasına hazırlığın var edilmesidir misal. Binbir türlü badireyle mücadele eden insanların sen neden ne hakla itiraz ediyorsun sorusuna muhatap kılınmasıdır mesela sorun. Dünyanın başına musallat olagelen terör şebekesi devletlerin yönetim katının hesap verebilirlik mefhumundan bahis açmalarını değil tam aksine her şeyin örtbas edilmesi gayretidir sorun. Düpedüz yalın bir halde, yoksullaştırmanın siyasi politiğini bina ederken bir ülkenin sınırlarının içerisindeki yaşamsal mücadeleye bunca kafasını kuma gömmesidir sorun. Doğrudan ve eksiksiz bir halde bir maceradan başkasına koşarken devletli, sıradan insanların bu hayat tezahüründe nasıl ayakta kalabileceği, bunca badireyi nasıl atlatabileceği belirsiz konulur. İnsaniyetin tüketildiği bir zeminde geleceğin 1984 edebi metnindeki gibi ucuz mavralar, yalanlar ve çokça yalanlara dün doğru denileni bugün inkarlarla biçimlendirileceği açıktır. Bu haller mi modernliği var edecektir, muasır olmayı ve refahı var edecektir. Dört bir yan alarma kesmişken, hayatın imdat çığlıkları her yerdeyken... hakikat sürekli ters yüz edilirken...

Hamiş: Orwell’in 1984’te bir distopya olarak kurguladığı o zihinsel ve fiziksel kuşatma, bugün Türkiye’de paravanlarla sokaklarımızı, yalanlarla hakikatimizi kapatan gündelik bir gerçekliğe dönüştü. Ancak unuttukları bir şey var: Muktedir ne kadar büyük paravanlar dikerse diksin, arkasında unuttuğu milyonların ortak itirazı ve birlikte mücadelesi o duvarları yıkacak yegane hakikattir.

Misak TUNÇBOYACI – İstan'2026

Görsel: Silüetler – Ozan ŞAFAK – Unsplash

Meramda Paylaşılan Haber

Don't worry, that's not her blood! Timelapse under keep reading.

Kaybedilenin değeri, yitirdikten, tükettikten sonra başa geliyor. Beynelmilel değil hayatın aksi / çatısı altında yaşama gayretinin her anında dönemeçler arşınlanırken, birlikte alenen var edilenler, tutunulan dallar, yardımlar ve imece edebilmeyi var eden insanlar, yüzler ve nicesi tarumar ediliyor. Günümüz Türkiyesinde yarınlara taşınan yaraların farkına eksiği gediği olmadan varabilenler her anlamda dışlananlar, o öteki kılınan bir insan kümesinin ta kendisi oluyor. Devinim her dem gerçekten makus kadermiş gibi unutturma, ayrıştırma, eleme hallerinde birleştirilen hallerle bütünleniyor. Yenilenme hep eskinin çürümesinden el alarak, bir şeyleri onca zorluğa karşı var edilen birliktelikleri tarumar ederek mümküne taşınıyor. Müşterek idenin savunusuna insanların bir biçimde çoğunluğunun farkına varabildiği, müdahil olabileceği yaralar farkındalık var edilmesin diye sırra kadem basılıyor. Sessizliğin duvarlarıyla kuşatılıyor. Evrensel normların, normatifin zayi edildiği bir zeminde geriye koca bir boşluk kalıyor.

Geçmişi hatırlamayan, yıkımın üstüne binası tamama erdirilmiş olageleni sorgulamayanlara yeni ülke titrine de öyle ya da böyle iyice alışırsınız buyruluyor. Olası tüm düzeltme ihtimalleri elden avuçtan kayıp giderken artık geriye hayıflanmak dışında bir seçenek bırakılmıyor. Her şey kördüğüm her an her yer afaki bir kapkaranlık. Şimdi ve anın içinde pejmürdelik, cerahatle buluşturulduğunda o karanlık tahayyülün var ettiği kayıplar daha net anlaşılacaktır. Belirgin bir hiçliğin, afaki bir yozlaşmanın sofrasında her günün bedel, diyetle örüldüğü zeminde mutlak kaybeden sıradan insanlardır, hepimiz!

Düzen kendi bekasını kurgularken, sıradan insanı o kaybettiklerinden daha fazlasına olur verdirerek güncellenir. Düzen içinden olmayan, oyun kurucu ya da yöneten kesimden en olmadı sırtını onlara dayamadan ayakta kalmaya çabalayanlara karşıtlığı bir de böylesi bir toplamla imal eder muktedir. Sorgulanabilir olanın kıyısında durmadan, hiçbir sorunu tam olarak eşelemeden, yönlendirmeden, bırak dünü şimdiyi dahi mahveden kısır döngüye hal ve gidişat dahilinde olur verilmesini talep eden bir aklın var ettiği her şey açmazlardır bu kesin. Düzen ve yancısı olagelenler ile sermayenin eline diline kan oturmuş temsillerinin var ettiği açmazlar silsilesindeki ülke, unutturuş halini sürekli güncelleyerek ilerler.

Tavrı, etkisi ve beraberinde getirdiği cerahatiyle bütün bütün bir hayat idesi sınamanın ta kendisi ilan edilir. Ne yana dönersek dönelim sınava tabiyiz, her anımız ister muktedir isterse de o muktedirin takipçisi olagelenlerin denetim, gözetim ve tahakkümü altında bırakılıyor. O ehven addedilen hayatın sınırlarının çoktan kesinleştirildiği, mahkumiyetimizin tescillenir kılındığı, her yanından irin akarken özgürlüğün halen geçerli, demokrasinin hala varlığını hissetmemiz beklentilenen bir ucube sarmal güncelleniyor. Yeni mavi kürenin, en çok, en kestirmeden aranan aktörü olduğu bildirilen bir yer, yurt kendi yurttaşının hayatta tüm o var olma hakkını eksiltiyor. Hiç kesintisiz. Kaybın telafisi artık mümkün bile değil kılınır iken ortaya çıkan imge / yer / saha ucubeliğin pik yaptığı bir karanlığı göstere geliyor.

T24'ten aktaralım: "Geçen yıl Dilovası'nda 3'ü çocuk 7 işçinin can verdiği kozmetik fabrikası yangınıyla ilgili Gebze'de Adalet Nöbeti devam etti. Nöbette konuşan aileler "Bile bile çocukları öldürdüler. Ateşin içine atarak bile bile öldürdüler çocuklarımızı... Bir kurtuluş yolu olsaydı kurtulurlardı. Giriş çıkışı birlikteymiş. Yangın çıkışı, yangın merdiveni yokmuş. Diri diri yaktılar. Çocuklarımız bir gelinlik giyemedi... Çocuklarımızı kömür olarak verdiler... Bir kaç tutuklama, göstermelik yargılama, canlarımızın ölümünde sorumluluğu bulunan bütün kamu görevlilerinin yargılanmasını ve hak ettikleri cezayı almasını istiyoruz" dedi.

8 Kasım 2025’te Dilovası’nda Ravive Kozmetik fabrikasında çıkan ve 3’ü çocuk 7 işçinin yaşamını yaşamını yitirdiği yangında yakınlarını kaybeden aileler Gebze Kent Meydanı'nda adalet nöbetine devam etti.

"7 kişinin tutuklanması ihmal zincirinin önüne geçmez"

Olayla ilgili geçen hafta Dilovası Belediyesi Başkan Yardımcısı Necati Temiz'in de bulunduğu toplam 7 belediye çalışanı tutuklanmıştı. Nöbette konuşan avukat Saruhan Efe Kadaifçi o tutuklamaları anımsattı ve "Bu nöbete birden başlamadık. Yangının olduğu günden beri oyalamalar, usulsüzlükler, suçun üstünü kapatma olduğu için, kamu görevleri dosyası 8 ay boyunca ilerlemediği için başladık. Geçen haftalarda bir operasyon oldu, 7 kişi tutuklandı. Ama bizim için bu yetmez. Bu ihmal zincirinin önüne geçmez. Eğer gerçekten hesap soracaksanız belediye başkanlarını, valiliği, kaymakamlığı ifadeye çağıracaksınız" dedi.

"Bu nöbet bir isyanın haykırışın nöbetidir"

Kocaeli Barosu Başkanı Kadir Caner Karakadılar, mahkemenin müdahillik taleplerini reddettiğini anımsatarak şunları şöyledi: "Mahkeme suçtan doğrudan zarar görmediğimiz gerekçesiyle müdahillik talebimizi reddetti ama bu davayı takip edip hukuka aykırılıkları ortaya koymamıza engel değil. Bu insanlar emekleri uğrana alınmayan tedbirler nedeniyle hayatlarını kaybettiler. Bu nöbet bir isyanın haykırışın nöbetidir. Bu nöbet tüm Türkiye’de tekrar insanlar bu şekilde hayatlarını kaybetmesin diyedir.’’

Petrol-İş Sendikası Gebze Şubesi Başkanı Şivan Kırmızıçiçek ise "Atölyelerde, şantiyelerde, fabrikalarda binlerce işçi kağıt üzerinde kalan İSİG önlemleri yüzünden ölümle burun buruna çalıştırılıyor. Bugün aileler adalet arayışıyla sokaklara çıktıysa, işçiler ölmemek için mücadele etmek zorunda kalıyorsa asıl sorumlu sadece işverenler değil bu ülkeyi yönetenlerdir" ifadelerini kullandı.

Aileler: Sorumluluğu bulunan tüm kamu görevlileri yargılanmalı

Faciada yaşamlarını yitiren işçilerin yakınları da göstermelik yargılama istemediklerini, ölümlerden sorumlu tüm sorumlaların yargılanmasını istediklerini belirtti. Aile temsilcilerinin görüşleri ise şöyle: Şengül Yılmaz’ın kız kardeşi Emine Bulut: Bir kaç tutuklama, göstermelik yargılama, canlarımızın ölümünde sorumluluğu bulunan bütün kamu görevlilerinin yargılanmasını ve hak ettikleri cezayı almasını istiyoruz. Tüm sorumlular gerekli cezayı alana kadar adalet nöbetimize devam edeceğiz.

"Kamu görevlilerine yıllarca ceza versinler"

Nisanur Taşdemir’in annesi Altun Taşdemir: Ben buraya adalet aramaya geldim. Çocuklarımız ateşin içinde yanarak can verdi. Çocuklarım ölümü hak etmediler. Bile bile çocukları öldürdüler. Ateşin içine atarak bile bile öldürdüler çocuklarımızı. Nasıl öldürürler bu gençleri? Böyle hak hukuk olmaz. Bir kurtuluş yolu olsaydı kurtulurlardı. Giriş çıkışı birlikteymiş. Yangın çıkışı, yangın merdiveni yokmuş. Çocuklarımızı, analarımızı, babalarımızı kurtaramadılar. Diri diri yaktılar. Çocuklarımız bir gelinlik giyemedi. Hak hukuk böyle midir? Çocuklar gençti hayatlarını yaşamak istiyordu. Bu çocuklar nasıl ölür? Çocuklarımızı öldürdüler kara toprağa gömdüler. Çocuklarımızı kömür olarak verdiler.

Nisa Taşdemir’in babası Vedat Taşdemir: Nisa Taşdemir’in amcasıyım. Cansu Esedoğlu’nun dedesiyim. Orada yatanın birinin kardeşiyim, birinin ağabeyiyim. 7 tane canım gitti. Bunları toprağın altına koydum. Burada tuttuğumuz adalet nöbetiyle sonuna kadar mücadele edeceğiz. Adaletin peşinden koşacağız. Suçlu olan kim varsa herkes cezasını çekecek. İçimiz rahat etmiyor. Her gün yanıyoruz. Başımızı yastığa koyduğumuzda gözümüzden yaş akıyor. Kandıra’da değil Gebze’de adalet karşısına çıkmak istiyoruz. Adamlar diyor ‘bizim Gebze’de can güvenliğimiz yok.’Bizim de Kandıra’da can güvenliğimiz yok. Bu adalet Gebze’ye gelecek Gebze’de yerini bulacak. Bunun peşini bırakmayacağız... Kamu görevlilerine yıllarca ceza versinler. Hiç cezaevinden çıkmasınlar. Kamu görevlileri adaletin önüne çıkıp hesap versin. Suçu olan cezasını çeksin. Biz her gün evlatlarımız için yanıyoruz. 7 can verdik halen de can verilmeye devam ediliyor. Devletin bunun önüne geçmesi lazım. Artık analar babalar ağlamasın."

Kaybedilenin değeri, yitirdikten, tükettikten sonra başa geliyor. Dilovası'nda meydana gelen facianın ortaya serdiği imgelem, Türkiye sathı mahallinde her ne halde her nasıl bir istikamette hayatların mahvedildiğini de göstere gelir. Bütünüyle çürümenin, kesintisiz bir halde sunulagelen göz ardı edilmiş canların hakkının, hukukunun tesisinin de açık bir biçimde imkansıza taşındığı zeminde, kaybedilenin yarası ne zaman fark edilecektir ki, sahi ama sahiden? Mülki amirlerin, devletlinin temsilcisi olagelen isimlerin / makamlara konumlandırılmışların hesap vermek bir yana Dilovası işçi kırımına dair tek satır da olsa hesap vermediği bir zeminde, kaybedilenin yankısını nihayet anlayabiliyor musunuz? O sahiden eksiltilenin var ettiği boşluğu nihayetinde görebiliyor musunuz, ama ve fakatlara düşmeden! Diri diri insanların yakılmasının elem verici suretinde, sermayenin hesabının da ucundan kıyısından o da gerçekten bir adaleti var etmediği yerdeki kaybın derinliğini hiç düşündünüz mü, sahiden anlamaya çalıştınız mı? Dilovası'nda insanlar ne eylesin de seslerini duyurabilsinler, anlıyor musunuz?

Kaybedilenin, kayıp gitmiş olanın acısı hep benzer örneklerden çıka geliyor bu menzilde. Hiçbir türlü normali kalmamış, her anı bir öncesinden ağır sınamalara galebe çalınan bir yerde olmakta olanın, eksiltmenin ötesinde can ağrılarıyla sınanmak olduğu bir sahnenin gerçekliği karşılıyor hepimizi. Tümüyle çürümenin esiri kılınmış, her anında bambaşka tahakküm hallerinin, bitimsiz denetim, gözetim mekanizmalarının bina olunduğu, sessiz kılınmış olanın, sesi çıkmaz denilenin ahının görülmediği bir yerde hayat ne haldedir ki? Çünkü bu yangın sadece Dilovası’nda çıkmadı; bizler her gün, itirazı elinden alınmış o külün üstünde yeniden uyanıyoruz. Sıradanlığımızın bedeli kömürleşmiş evlatlarsa, muktedirin bekası koca bir illüzyonu ifşa eder. Bilinmelidir ki; geride kalanların ahı, o sahte fildişi kuleleri eninde sonunda un ufak edecek yegane esnekliktir...

Misak TUNÇBOYACI – İstan'2026

Görsel: Merve ALTINAŞ via Agos Gazetesi

Meramda Paylaşılan Haber

Yaşamak kısır kalacak

Ve hiçbir bahar uğramayacak toprağımıza...

Cemresiz çiçeksiz meyvesiz solup gideceğiz

Hiçbir iz bırakanadan geride