#cahillik

Sn. Adnan Oktar Anlatıyor; "Bir İnsanın Cahil Olduğunu Nasıl Anlarız?"

Cahil, bakışından ilk facia şeklinde hemen anlaşılır. Bir de ağız yapısından da anlaşılır yani… Nasıl söyleyeyim çok özür dilerim de ağzı açık falan derler böyle ağzı açık ayıran… Yani anlaşılır yani yüzündeki bön ifadeden, şeyden anlaşılır.

Ama iki türlü, bir ahlaksızlığından kaynaklı, bir de gerçek samimi cehaletindense ona acınır. Yani çünkü insanlar zaten cahildir, o bir şey olmaz. Ama yani vicdan boşluğundan kaynaklanıyorsa bu çok kötü. Vicdanı insanın dolu dolu olacak, çok dolu olacak insanın… Vicdanla yaşanacak. Vicdanla yaşamadığında bir insan cesettir. Ölüdür. Bildiğin ceset.

Dolayısıyla cahile tabii ki acınır. Allah çünkü, 'insan zalim, cahil ve nankördür' diyor. (İbrahim Suresi, 34 / Ahzab Suresi, 72)

Ama buna karşı mücadele edecek Müslüman. Zalimliğe, zulme dur diyecek, cehalete dur diyecek, ilmini artıracak… Ve nankör olmayacak, Allah'a hamdedecek, şükredecek.

Nankör… Nankörlükten şiddetle kaçınacak mümin. Zaten insanın en çok canını yakan nankörlük dikkat ederseniz. İnsanı birbirlerinden soğutan, insanların birbirlerinin arasını açan nankörlüktür.

Sn. Adnan Oktar Anlatıyor; "Bir İnsanın Cahil Olduğunu Nasıl Anlarız?"

Cahil, bakışından ilk facia şeklinde hemen anlaşılır. Bir de ağız yapısından da anlaşılır yani… Nasıl söyleyeyim çok özür dilerim de ağzı açık falan derler böyle ağzı açık ayıran… Yani anlaşılır yani yüzündeki bön ifadeden, şeyden anlaşılır.

Ama iki türlü, bir ahlaksızlığından kaynaklı, bir de gerçek samimi cehaletindense ona acınır. Yani çünkü insanlar zaten cahildir, o bir şey olmaz. Ama yani vicdan boşluğundan kaynaklanıyorsa bu çok kötü. Vicdanı insanın dolu dolu olacak, çok dolu olacak insanın… Vicdanla yaşanacak. Vicdanla yaşamadığında bir insan cesettir. Ölüdür. Bildiğin ceset.

Dolayısıyla cahile tabii ki acınır. Allah çünkü, 'insan zalim, cahil ve nankördür' diyor. (İbrahim Suresi, 34 / Ahzab Suresi, 72)

Ama buna karşı mücadele edecek Müslüman. Zalimliğe, zulme dur diyecek, cehalete dur diyecek, ilmini artıracak… Ve nankör olmayacak, Allah'a hamdedecek, şükredecek.

Nankör… Nankörlükten şiddetle kaçınacak mümin. Zaten insanın en çok canını yakan nankörlük dikkat ederseniz. İnsanı birbirlerinden soğutan, insanların birbirlerinin arasını açan nankörlüktür.

Kendini bilmeyen, tanımayan ve inatla öğrenmeyen insan kendini mutsuz eden durumları da yeterince bilemez ve göremez.

"oku"

Aylar mı oldu, yoksa yıllar mı? Belki de onun zaman kavramına göre birkaç saniye geçmişti. Ancak şimdi yeni görevinde her zamanki gibi öncelikle izlemedeydi… Hemen her gün gördüğü O adam, artık her gece üstelik daha sabırsız, daha endişeli, daha ürkek ve hatta daha da merak içerisinde, bir gün bile aksatmadan her gün o mağaraya geliyordu. Saatlerce kendi kendine konuşuyor, bazen susuyor, bazen…

Bahsettiğim insan portresi az çok kafanızda belirmiştir. Ben de bu tiplerden biriyim. İyi ki mi desem, maalesef mi desem bilmiyorum ama sanırım iyi ki diyeceğim :D Sanatçıların, yazarların büyük çoğunluğu bu kafadadır aslında.

Peki gelin düşünelim: Gerçekten cahillik mutluluk getirir mi?

Bu biraz doğru bir laf evet. Cahillik mutluluk getirebilir, fazladan özgüven de getirebilir. Bazı sosyal etkinliklerde cahillerin başarılı olmasının sebeplerinden biri de aslında bu özgüvendir.

Bu biraz bize öğretilmiş de bir şeydir aslında. "Cahillik mutluluk getirir." diyerek sadece cahillerin mutlu olabileceği düşüncesi kafamızda canlanabilir belki, herkeste olmasa da. İster istemez insan "Ben zekiyim bundan dolayı mutsuzum çünkü çok şeyin farkındayım." diye düşünebilir ve kendini buna göre ayarlayabilir. Mutluluğu bir cahillik belirtisi olarak görebilir. Ee, zekiler mutsuzluğa mahkumlar mıdır o zaman? (Biraz saçmalıyorum farkındayım ama konuyu getirmek istediğim yere getireceğim şimdi.)

Aslında bu bizim bakış açımıza bağlı olan bir şey.

Ben bir insanın rüyalar aleminde yaşamaması gerektiğini, kendisinin saf gerçeklikle yüzleşmesi gerektiğini düşünüyorum. Yani duymak istediklerini duymasın, görmek istediklerini görmesin; gerçeği bir kabak gibi görsün. Kendimizi kandırmanın anlamı yok. Ancak şöyle bir şey var: Gerçekler "genellikle" acıdır(Mutlu eden gerçekler de vardır elbette). Bizi üzebilirler. İşte tam bu noktada bakış açımızı biraz değiştirebiliriz. "Gerçekler çok acı!" demek yerine şöyle demeyi deneyelim mi: "Ben, gerçeğin farkındayım. Beni ne kadar üzse de ben korkak davranmadım ve onunla yüzleştim. Onu olduğu gibi kabul ettim. Bunu yapamayan çok insan var ancak ben yapabilenlerdenim."

Nasıl oldu? Karamsarlıktan biraz daha uzaklaştık gibi değil mi? Bu bana birazcık daha mantıklı geliyor. (Elbette bunu okuyan olursa katılmayabilir.)

Burada yaptığım şey hayatı olumlama çabasından başka bir şey değil aslında. Daha önce de çoook insan yaptı bunu, özellikle filozoflar. Mesela Nietzsche, Epikuros...

Dunning-Kruger Etkisi: Cahil Cesareti

Dunning-Kruger Etkisi: Cahil Cesareti Neden cahiller bu kadar cesurken, uzmanlar kendi bilgeliklerini küçümseme eylemindedir? Bazı kişiler bir konuda kabiliyetlerini değerlendirirken kendilerine çok güvenirler. Fakat sergiledikleri performans elde ettiği sonuçlar farklı olabilir. Yani kendileriyle ilgili yanlış bir öz değerlendirmede olabilirler. Peki bu durumun nedeni ne? Elde edilen…