sesli meram

Kaybedilenin değeri, yitirdikten, tükettikten sonra başa geliyor. Beynelmilel değil hayatın aksi / çatısı altında yaşama gayretinin her anında dönemeçler arşınlanırken, birlikte alenen var edilenler, tutunulan dallar, yardımlar ve imece edebilmeyi var eden insanlar, yüzler ve nicesi tarumar ediliyor. Günümüz Türkiyesinde yarınlara taşınan yaraların farkına eksiği gediği olmadan varabilenler her anlamda dışlananlar, o öteki kılınan bir insan kümesinin ta kendisi oluyor. Devinim her dem gerçekten makus kadermiş gibi unutturma, ayrıştırma, eleme hallerinde birleştirilen hallerle bütünleniyor. Yenilenme hep eskinin çürümesinden el alarak, bir şeyleri onca zorluğa karşı var edilen birliktelikleri tarumar ederek mümküne taşınıyor. Müşterek idenin savunusuna insanların bir biçimde çoğunluğunun farkına varabildiği, müdahil olabileceği yaralar farkındalık var edilmesin diye sırra kadem basılıyor. Sessizliğin duvarlarıyla kuşatılıyor. Evrensel normların, normatifin zayi edildiği bir zeminde geriye koca bir boşluk kalıyor.

Geçmişi hatırlamayan, yıkımın üstüne binası tamama erdirilmiş olageleni sorgulamayanlara yeni ülke titrine de öyle ya da böyle iyice alışırsınız buyruluyor. Olası tüm düzeltme ihtimalleri elden avuçtan kayıp giderken artık geriye hayıflanmak dışında bir seçenek bırakılmıyor. Her şey kördüğüm her an her yer afaki bir kapkaranlık. Şimdi ve anın içinde pejmürdelik, cerahatle buluşturulduğunda o karanlık tahayyülün var ettiği kayıplar daha net anlaşılacaktır. Belirgin bir hiçliğin, afaki bir yozlaşmanın sofrasında her günün bedel, diyetle örüldüğü zeminde mutlak kaybeden sıradan insanlardır, hepimiz!

Düzen kendi bekasını kurgularken, sıradan insanı o kaybettiklerinden daha fazlasına olur verdirerek güncellenir. Düzen içinden olmayan, oyun kurucu ya da yöneten kesimden en olmadı sırtını onlara dayamadan ayakta kalmaya çabalayanlara karşıtlığı bir de böylesi bir toplamla imal eder muktedir. Sorgulanabilir olanın kıyısında durmadan, hiçbir sorunu tam olarak eşelemeden, yönlendirmeden, bırak dünü şimdiyi dahi mahveden kısır döngüye hal ve gidişat dahilinde olur verilmesini talep eden bir aklın var ettiği her şey açmazlardır bu kesin. Düzen ve yancısı olagelenler ile sermayenin eline diline kan oturmuş temsillerinin var ettiği açmazlar silsilesindeki ülke, unutturuş halini sürekli güncelleyerek ilerler.

Tavrı, etkisi ve beraberinde getirdiği cerahatiyle bütün bütün bir hayat idesi sınamanın ta kendisi ilan edilir. Ne yana dönersek dönelim sınava tabiyiz, her anımız ister muktedir isterse de o muktedirin takipçisi olagelenlerin denetim, gözetim ve tahakkümü altında bırakılıyor. O ehven addedilen hayatın sınırlarının çoktan kesinleştirildiği, mahkumiyetimizin tescillenir kılındığı, her yanından irin akarken özgürlüğün halen geçerli, demokrasinin hala varlığını hissetmemiz beklentilenen bir ucube sarmal güncelleniyor. Yeni mavi kürenin, en çok, en kestirmeden aranan aktörü olduğu bildirilen bir yer, yurt kendi yurttaşının hayatta tüm o var olma hakkını eksiltiyor. Hiç kesintisiz. Kaybın telafisi artık mümkün bile değil kılınır iken ortaya çıkan imge / yer / saha ucubeliğin pik yaptığı bir karanlığı göstere geliyor.

T24'ten aktaralım: "Geçen yıl Dilovası'nda 3'ü çocuk 7 işçinin can verdiği kozmetik fabrikası yangınıyla ilgili Gebze'de Adalet Nöbeti devam etti. Nöbette konuşan aileler "Bile bile çocukları öldürdüler. Ateşin içine atarak bile bile öldürdüler çocuklarımızı... Bir kurtuluş yolu olsaydı kurtulurlardı. Giriş çıkışı birlikteymiş. Yangın çıkışı, yangın merdiveni yokmuş. Diri diri yaktılar. Çocuklarımız bir gelinlik giyemedi... Çocuklarımızı kömür olarak verdiler... Bir kaç tutuklama, göstermelik yargılama, canlarımızın ölümünde sorumluluğu bulunan bütün kamu görevlilerinin yargılanmasını ve hak ettikleri cezayı almasını istiyoruz" dedi.

8 Kasım 2025’te Dilovası’nda Ravive Kozmetik fabrikasında çıkan ve 3’ü çocuk 7 işçinin yaşamını yaşamını yitirdiği yangında yakınlarını kaybeden aileler Gebze Kent Meydanı'nda adalet nöbetine devam etti.

"7 kişinin tutuklanması ihmal zincirinin önüne geçmez"

Olayla ilgili geçen hafta Dilovası Belediyesi Başkan Yardımcısı Necati Temiz'in de bulunduğu toplam 7 belediye çalışanı tutuklanmıştı. Nöbette konuşan avukat Saruhan Efe Kadaifçi o tutuklamaları anımsattı ve "Bu nöbete birden başlamadık. Yangının olduğu günden beri oyalamalar, usulsüzlükler, suçun üstünü kapatma olduğu için, kamu görevleri dosyası 8 ay boyunca ilerlemediği için başladık. Geçen haftalarda bir operasyon oldu, 7 kişi tutuklandı. Ama bizim için bu yetmez. Bu ihmal zincirinin önüne geçmez. Eğer gerçekten hesap soracaksanız belediye başkanlarını, valiliği, kaymakamlığı ifadeye çağıracaksınız" dedi.

"Bu nöbet bir isyanın haykırışın nöbetidir"

Kocaeli Barosu Başkanı Kadir Caner Karakadılar, mahkemenin müdahillik taleplerini reddettiğini anımsatarak şunları şöyledi: "Mahkeme suçtan doğrudan zarar görmediğimiz gerekçesiyle müdahillik talebimizi reddetti ama bu davayı takip edip hukuka aykırılıkları ortaya koymamıza engel değil. Bu insanlar emekleri uğrana alınmayan tedbirler nedeniyle hayatlarını kaybettiler. Bu nöbet bir isyanın haykırışın nöbetidir. Bu nöbet tüm Türkiye’de tekrar insanlar bu şekilde hayatlarını kaybetmesin diyedir.’’

Petrol-İş Sendikası Gebze Şubesi Başkanı Şivan Kırmızıçiçek ise "Atölyelerde, şantiyelerde, fabrikalarda binlerce işçi kağıt üzerinde kalan İSİG önlemleri yüzünden ölümle burun buruna çalıştırılıyor. Bugün aileler adalet arayışıyla sokaklara çıktıysa, işçiler ölmemek için mücadele etmek zorunda kalıyorsa asıl sorumlu sadece işverenler değil bu ülkeyi yönetenlerdir" ifadelerini kullandı.

Aileler: Sorumluluğu bulunan tüm kamu görevlileri yargılanmalı

Faciada yaşamlarını yitiren işçilerin yakınları da göstermelik yargılama istemediklerini, ölümlerden sorumlu tüm sorumlaların yargılanmasını istediklerini belirtti. Aile temsilcilerinin görüşleri ise şöyle: Şengül Yılmaz’ın kız kardeşi Emine Bulut: Bir kaç tutuklama, göstermelik yargılama, canlarımızın ölümünde sorumluluğu bulunan bütün kamu görevlilerinin yargılanmasını ve hak ettikleri cezayı almasını istiyoruz. Tüm sorumlular gerekli cezayı alana kadar adalet nöbetimize devam edeceğiz.

"Kamu görevlilerine yıllarca ceza versinler"

Nisanur Taşdemir’in annesi Altun Taşdemir: Ben buraya adalet aramaya geldim. Çocuklarımız ateşin içinde yanarak can verdi. Çocuklarım ölümü hak etmediler. Bile bile çocukları öldürdüler. Ateşin içine atarak bile bile öldürdüler çocuklarımızı. Nasıl öldürürler bu gençleri? Böyle hak hukuk olmaz. Bir kurtuluş yolu olsaydı kurtulurlardı. Giriş çıkışı birlikteymiş. Yangın çıkışı, yangın merdiveni yokmuş. Çocuklarımızı, analarımızı, babalarımızı kurtaramadılar. Diri diri yaktılar. Çocuklarımız bir gelinlik giyemedi. Hak hukuk böyle midir? Çocuklar gençti hayatlarını yaşamak istiyordu. Bu çocuklar nasıl ölür? Çocuklarımızı öldürdüler kara toprağa gömdüler. Çocuklarımızı kömür olarak verdiler.

Nisa Taşdemir’in babası Vedat Taşdemir: Nisa Taşdemir’in amcasıyım. Cansu Esedoğlu’nun dedesiyim. Orada yatanın birinin kardeşiyim, birinin ağabeyiyim. 7 tane canım gitti. Bunları toprağın altına koydum. Burada tuttuğumuz adalet nöbetiyle sonuna kadar mücadele edeceğiz. Adaletin peşinden koşacağız. Suçlu olan kim varsa herkes cezasını çekecek. İçimiz rahat etmiyor. Her gün yanıyoruz. Başımızı yastığa koyduğumuzda gözümüzden yaş akıyor. Kandıra’da değil Gebze’de adalet karşısına çıkmak istiyoruz. Adamlar diyor ‘bizim Gebze’de can güvenliğimiz yok.’Bizim de Kandıra’da can güvenliğimiz yok. Bu adalet Gebze’ye gelecek Gebze’de yerini bulacak. Bunun peşini bırakmayacağız... Kamu görevlilerine yıllarca ceza versinler. Hiç cezaevinden çıkmasınlar. Kamu görevlileri adaletin önüne çıkıp hesap versin. Suçu olan cezasını çeksin. Biz her gün evlatlarımız için yanıyoruz. 7 can verdik halen de can verilmeye devam ediliyor. Devletin bunun önüne geçmesi lazım. Artık analar babalar ağlamasın."

Kaybedilenin değeri, yitirdikten, tükettikten sonra başa geliyor. Dilovası'nda meydana gelen facianın ortaya serdiği imgelem, Türkiye sathı mahallinde her ne halde her nasıl bir istikamette hayatların mahvedildiğini de göstere gelir. Bütünüyle çürümenin, kesintisiz bir halde sunulagelen göz ardı edilmiş canların hakkının, hukukunun tesisinin de açık bir biçimde imkansıza taşındığı zeminde, kaybedilenin yarası ne zaman fark edilecektir ki, sahi ama sahiden? Mülki amirlerin, devletlinin temsilcisi olagelen isimlerin / makamlara konumlandırılmışların hesap vermek bir yana Dilovası işçi kırımına dair tek satır da olsa hesap vermediği bir zeminde, kaybedilenin yankısını nihayet anlayabiliyor musunuz? O sahiden eksiltilenin var ettiği boşluğu nihayetinde görebiliyor musunuz, ama ve fakatlara düşmeden! Diri diri insanların yakılmasının elem verici suretinde, sermayenin hesabının da ucundan kıyısından o da gerçekten bir adaleti var etmediği yerdeki kaybın derinliğini hiç düşündünüz mü, sahiden anlamaya çalıştınız mı? Dilovası'nda insanlar ne eylesin de seslerini duyurabilsinler, anlıyor musunuz?

Kaybedilenin, kayıp gitmiş olanın acısı hep benzer örneklerden çıka geliyor bu menzilde. Hiçbir türlü normali kalmamış, her anı bir öncesinden ağır sınamalara galebe çalınan bir yerde olmakta olanın, eksiltmenin ötesinde can ağrılarıyla sınanmak olduğu bir sahnenin gerçekliği karşılıyor hepimizi. Tümüyle çürümenin esiri kılınmış, her anında bambaşka tahakküm hallerinin, bitimsiz denetim, gözetim mekanizmalarının bina olunduğu, sessiz kılınmış olanın, sesi çıkmaz denilenin ahının görülmediği bir yerde hayat ne haldedir ki? Çünkü bu yangın sadece Dilovası’nda çıkmadı; bizler her gün, itirazı elinden alınmış o külün üstünde yeniden uyanıyoruz. Sıradanlığımızın bedeli kömürleşmiş evlatlarsa, muktedirin bekası koca bir illüzyonu ifşa eder. Bilinmelidir ki; geride kalanların ahı, o sahte fildişi kuleleri eninde sonunda un ufak edecek yegane esnekliktir...

Misak TUNÇBOYACI – İstan'2026

Görsel: Merve ALTINAŞ via Agos Gazetesi

Meramda Paylaşılan Haber

"Reklamlara yüklenmiş anlamların, abartı / yalanlı / hilaf dolu, görseniz gözlerinize hiçbir surette inanmayacak hale dönüştüğünüz Türkiye imgesinin doğrudan şişirilmesine devam olunuyor. Hakmış, hukukmuş, normatifmiş, denklik bahislerinde öncülük etmekmiş, açık bir biçimde üçüncü dünya ülkesi, birilerinin taşeronu, başkalarının fason imalatçısı, kimi devletler için kullanışlı aparat, çoğusu için de aman ne bulaşacağız, ağzımızın tadını iyice kaçırırlar hani şimdi denilerek göz ardı olunan bir toplam suskunlukta geçiştiriliyor. Yeni futbolda ağır yenginin, onca kahramanlık lafzının kıyısında icra olunduğu bir zeminde her durumda bir yedeği bulabilmek için kahraman kadın voleybolcular fikri aşılanmaya birden başlıyor. Biraz önceki yıkımdan, daha az önceki o şişkinlikten başa gelen fecaatleri yeni yaşamışken olsun deniliyor, kimseler düşünmeden, sorgulamadan hayat devam etsin diye birilerinden medet umulmaya devam olunuyor. En kahraman bizimkiler, en yenilmez olagelenler, şunlar ve bunlar titrinin en en en olanları birinciler, isterse sondan birinci olsun yeter ki bizden / o iktidarcı akıldan yana ses edebilsinler. Gerisi hikaye kılınıyor, geri kalan her şey laf kalabalığında hacamat ediliyor.

Olmayan imkanlarla ev hayallerini kurması salık verilirken, gönençlenip derdini tasasını unutsun diye dört bir yana parklar, çok şükür devletin imkanları seferber olunup da açıkta müdahale edilmiş fiyatlarıyla az şişirilmiş tavuk kanatlarını yiyebilecekleri bir parkla tüm bu kısır döngüdeki yaşam devam olunur. İyi midir, bütünüyle kafa bulur gibi, herkeslerin aşağılandığı, herkesin, sırça köşklerde bulunanlarla, makamlarını / mabadını sağlama alıp iktidarın kayığında olanlar haricindeki herkeslerin her anının gözetlendiği, denetlendiği, yıkıcılığa esir kılındığı bir zeminde özgürlükler nedir ki değil mi? İktidarın var ettiği tüm o eylemsellik, muhalefetin de oluruna bıraktığı bir Türkiye’de hangi sorun zamanında ve eksiksiz bir biçimde görülebilecektir? Misal terör sorunu olarak atfedilen, gel gelelim asır boyunca devam olunmuş inkara karşı / asimile etme çabasına / yok etmelere karşı nihayet bulunabilen bir fırsatın dahi yok istemeyiz diye karşılanabildiği, kendisini muhalif gören bilen bir siyasi aktörün kalkıp da ağız dolusu kan aksın da işimize bakalım diye coştuğu, yıkımı, ölümü bunca kendisinden olana da reva görenlerin cirit attığı bir menzilde sorun hiç biter mi, barışa yer açılır mı? İhtimal midir, ötekisinin / öylesi bildirilenin bir yarasını fark etmek, çözmeye çabalamak hep birlikte halen mi imkansızdır, bu demokrasinin, hak ve hukukun beşiği olagelen her parmağın ayrı hava çaldığı ülkede bir müşterekte eksiksiz buluşabilmek mümkün müdür?" sesli meram

podcast image credit: untitled:::yusuf aksoy:::121clicks

Her yerinden özgürlük fısıltısı var ediliyor bir memleketin. Her anına sıkıştırılmış olan o kestirmeden nefes bulacağınız ülke imgesi şişirilip duruluyor. Patavatsızca, doğruluğuna dair şüpheler halen geçerli olsa da demokrasi varmış gibi yapılmalara doyulmuyor. Artık tamam yirmi beşinci yılda her şey bir rutine bağlandı, bizim de inşallah son seçimimizdir denilerek gizli / örtük baskın seçim startı verilirken, memleket idesi kuşatılmaya her anın var ettiğinden de çok daha açık bir biçimde süreğen kılınıyor. Ama Nato toplantısı ama bu ülkenin kodlarında gömülü olan düşmanlaştırma, devlete hakaret, salt öteki olmanın da bir yerde hedef kılınmaya yettiği bir ucubelik sarmalda her şey ama en başta da insanlığın onuru ayaklar altına alınıyor. Düzen kendi gücünü kutsarken, Ak Parti eliti, baş temsilinin de olur vermesiyle konuşlandığı devlette eldeki tüm imkanları seferber edip, ne muhalefet bırakıyor, ne muhalif! Yazmak bildirmek bir yana tanıklığı dahi engelleyebilmek çabasına düşülüyor. Sözün kendisini savunabilmek, olanı anlatmak dahi kestirmeden konuşmak imkansıza koşuluyor. O kadar ileri bir demokratik teamül içerisinde debelenip duruluyor ki, ana muhalefetin başına dahi kayyım kararının yıkıcılığı örtbas olunabiliyor. O temsili kayyım, partinin her şeyi kılınıp, iktidarın dişine göre muhalefetin tanımına ön veriliyor. İzler, sesler, yorumlar birbirine tam teşekküllü karışırken, yıkım, tahribat, çürüme dört bir yanda kol geziyor.

Reklamlara yüklenmiş anlamların, abartı / yalanlı / hilaf dolu, görseniz gözlerinize hiçbir surette inanmayacak hale dönüştüğünüz Türkiye imgesinin doğrudan şişirilmesine devam olunuyor. Hakmış, hukukmuş, normatifmiş, denklik bahislerinde öncülük etmekmiş, açık bir biçimde üçüncü dünya ülkesi, birilerinin taşeronu, başkalarının fason imalatçısı, kimi devletler için kullanışlı aparat, çoğusu için de aman ne bulaşacağız, ağzımızın tadını iyice kaçırırlar hani şimdi denilerek göz ardı olunan bir toplam suskunlukta geçiştiriliyor. Yeni futbolda ağır yenginin, onca kahramanlık lafzının kıyısında icra olunduğu bir zeminde her durumda bir yedeği bulabilmek için kahraman kadın voleybolcular fikri aşılanmaya birden başlıyor. Biraz önceki yıkımdan, daha az önceki o şişkinlikten başa gelen fecaatleri yeni yaşamışken olsun deniliyor, kimseler düşünmeden, sorgulamadan hayat devam etsin diye birilerinden medet umulmaya devam olunuyor. En kahraman bizimkiler, en yenilmez olagelenler, şunlar ve bunlar titrinin en en en olanları birinciler, isterse sondan birinci olsun yeter ki bizden / o iktidarcı akıldan yana ses edebilsinler. Gerisi hikaye kılınıyor, geri kalan her şey laf kalabalığında hacamat ediliyor.

Olmayan imkanlarla ev hayallerini kurması salık verilirken, gönençlenip derdini tasasını unutsun diye dört bir yana parklar, çok şükür devletin imkanları seferber olunup da açıkta müdahale edilmiş fiyatlarıyla az şişirilmiş tavuk kanatlarını yiyebilecekleri bir parkla tüm bu kısır döngüdeki yaşam devam olunur. İyi midir, bütünüyle kafa bulur gibi, herkeslerin aşağılandığı, herkesin, sırça köşklerde bulunanlarla, makamlarını / mabadını sağlama alıp iktidarın kayığında olanlar haricindeki herkeslerin her anının gözetlendiği, denetlendiği, yıkıcılığa esir kılındığı bir zeminde özgürlükler nedir ki değil mi? İktidarın var ettiği tüm o eylemsellik, muhalefetin de oluruna bıraktığı bir Türkiye’de hangi sorun zamanında ve eksiksiz bir biçimde görülebilecektir? Misal terör sorunu olarak atfedilen, gel gelelim asır boyunca devam olunmuş inkara karşı / asimile etme çabasına / yok etmelere karşı nihayet bulunabilen bir fırsatın dahi yok istemeyiz diye karşılanabildiği, kendisini muhalif gören bilen bir siyasi aktörün kalkıp da ağız dolusu kan aksın da işimize bakalım diye coştuğu, yıkımı, ölümü bunca kendisinden olana da reva görenlerin cirit attığı bir menzilde sorun hiç biter mi, barışa yer açılır mı? İhtimal midir, ötekisinin / öylesi bildirilenin bir yarasını fark etmek, çözmeye çabalamak hep birlikte halen mi imkansızdır, bu demokrasinin, hak ve hukukun beşiği olagelen her parmağın ayrı hava çaldığı ülkede bir müşterekte eksiksiz buluşabilmek mümkün müdür?

Daha yeni özel sektör öğretmenlerinin haklarının talan edildiği, açlık sınırının üstünde bir biçimde asgari ücretin bir katını alarak hayatlarını idame ettirmeleri salık verilen bir yerde böylesi bir zeminde kaç insan fark etti, onca kuşatmayı. Burunlarının ucunda kendilerini de bekler halde duran süresiz / kesintisiz hak gasbının / bariz yoksulluğa mahkum kılıp da bir yandan da en refah hayatı yaşıyorsunuz nankörler denilegelen menzildeki uçurumun sahi ama sahiden kimler farkındadır. On üç gün boyunca Ankara’da var edilen açlık grevi Nato zirvesinin koruma kalkanına takılır, başka şehirlere taşınacağı bildirilen bir direnişin tam olarak ne zaman farkına varılabilecektir, büyük, güçlü ülke? Kulağının üstüne yatıp da binbir biçimde gözardı etmelere doymayan bakan Tekin’in var ettiği keşke önce bakanlığa gelselerdi şirazesinden çıkmış demecinin, onca dilekçeyle var edilen afaki onur kırıcı hallerle, bakanlığın kol kola girdiği özel sektör temsili, sermayedarın olur vermemesi yüzünden çıkagelen karanlıklarla daha kaç sınama lazım gelir ki, misal bu yer, şu ülkede öğretmen de layığını bulabilsin sorular, sorunlar, dağ gibi yığılmaya devam ede duran sorgular. Bir hiçliğin ortasında havanda sular dövülürken, ne olacak bu memleketin hali mevzu dahi edilmiyor değil mi?

Evrensel Gazetesine bağlanalım. Bu mukaddes, hiçbir biçimde yıkılmaz, sarsılmaz ülkenin gerçekliğinden bir kesit paylaşalım: “Ankara’da sağlık ve belediye iş kolunda hangi işçiye “Ek zam istiyor musun?” diye sorulsa, yanıtlar aynı oluyor. İşçilerin tümü temmuz ayında ek zam beklediğini söylüyor, geçim sıkıntısından dert yanıyor. Temel ihtiyaçları bile karşılamaktan uzak olan ücretlerin, gerçek enflasyon karşısında eridiğini anlatıyorlar. Ancak soruyu “Peki zam yaparlar mı?” diye sorduğumuzda ise yanıtlar çoğu kez olumsuz geliyor. Patronlardan, iktidardan, sendikal bürokratlardan şikayetler anlatılıyor. Ek zammın yolu için ise “birleşik mücadele”ye işaret ediyorlar.

Görüştüğümüz bir belediye işçisi, hayat pahalılığındaki artışın günlük yaşamı doğrudan etkilediğini dile getirdi: “Ben tek başıma yaşadığım için geçinebiliyorum ama bugün tek maaşla geçinmek gerçekten çok zor. Bana göre hayat pahalılığı en az yüzde 80 arttı.” Özellikle temel gıda ürünlerindeki artışın dikkat çekici olduğunu söylüyor. Gider kalemlerinin büyük bölümünü gıda, kira, giyim ve çocuk ihtiyaçlarının oluşturduğunu belirten işçi, mevcut ücretlerin yeterli olmadığını vurguluyor: “Zam gelebilir ama önemli olan hayat pahalılığı karşısında yeterli olup olmayacağı.”

‘Yıl başındaki zamlar hayatı kolaylaştırmadı’

Sağlık sektöründe çalışan bir emekçi ise ücretlerin geldiği noktayı “yoksulluk sınırının altında çalışma” olarak tanımlıyor. Bekar olduğu için ayakta kalabildiğini ancak bunun bile giderek zorlaştığını söylüyor: “Yoksulluk sınırının altında çalışıyorum. Ocak ayından itibaren yapılan zamlar yüzde 100’ün üzerinde ama aynı oranda bir yaşam kolaylaşması yok.”

Temmuz ayında memur ve asgari ücretlilere anlamlı bir artış yapılacağına inanmadığını belirten emekçi, sendikaların ek zam taleplerini gündemde tutacak ve mücadeleyi yükseltecek bir tutum sergilemesi gerektiğini belirterek “Daha fazla mücadele edilse belki hakkımız olanı alabiliriz. İşçilerin birleşmekten başka çaresi kalmadı” dedi.

‘Faturaları ödemek için çalışıyoruz’

Belediyede çalışan bir başka işçi, ailesiyle yaşadığı için kira ödememesine rağmen ekonomik baskının çok ağır olduğunu söyledi. “Karın tokluğuna yaşıyoruz demeye bile gerek yok. Faturaları ödemek için çalışıyoruz desem daha doğru olur” diyen işçi, sağlıklı beslenmenin bile zorlaştığını, asgari ücrete bir artış yapılacağına da inancının olmadığını dile getirdi: “Zam yapmayacaklar, o zaten belli. Asgari ücreti yükseltmezler.”

Sorun büyüyor, greve varız

Uzun yıllardır belediyede çalışan bir başka işçi ise ekonomik sıkıntının yıllardır sürdüğünü ve giderek ağırlaştığını ifade etti. İki çocuğunun okuduğunu anlatan işçi, şöyle devam etti: “İki kızım var ve ikisi de okuyor. Yıllardır çok ekonomik sıkıntı çektik, hâlâ da çekiyoruz. Birkaç yıl önce yıllardır biriktirdiğimiz parayla oturduğumuz evi ancak alabildik.”

Sendika yöneticilerini de eleştiriyor. Talepler için grev istediklerini ancak yöneticilerden karşılık bulamadıklarını ifade eden işçi “Sendikayla çok konuştuk grev olsun diye ama hep razı olmamızı beklediler” dedi. Bir başka belediye işçisi de çözümün işçilerin iş yerlerinde bir araya gelerek talepleri için örgütlü mücadele vermesi olduğunu söyledi ve devam etti: “Sendikacılar hiçbir şey yapmıyor. Grev olursa biz de varız. Artık işçilerin birleşmekten başka çaresi kalmadı.”

Tümüyle kesintisiz bir hakikat tezahürü karşımıza çıkıyor. Her yerden kuşatılmışlığın var ettiği o açmazlar sarmalında yarının da bugünden pek bir farkının olmayacağını bildikten sonrası sonucu her dem hüsrana çıkıyor. Ele avuca geçen üç otuz paranın da bir karşılığı kalmamıştır. Bir girdap halinde, belirgin bir fasit döngü içerisinde dönüp dolaşıp yetersiz bakiyelere çalışmanın önü açılır. Devletin var ettiği ihtimallerin bir nebze iyi olduğuna dair seslendirmeler var edilse de, sıradan insanların özel sektör, devlet ellerinde bariz bir biçimde sınana durduğu yerin gerçekliği ne olacaktır? Sendikaların, iş temsilci örgütlerin ve yapıların, müşterek bir savunu hattını bina etmek, hayatı durdurmak yerine madenciler, öğretmenler, fabrikalardaki emekçilerin bireysel / kendi sınırlarında var edebildikleri tüm itirazları dahi sahiplenemediği bir yerde, o bakan Tekin’in dediği gibi önce bize gelselerdi keşke lafzından öteye varılabilmiş midir? Yoksunluk / yoksulluk ortak ide kılınırken cerahat / cürüm hemhal ülkenin yönergesi güncellenirken, kuru ekmekle, ödenecek faturalar dışında bir hayat seçeneği bırakılacak mıdır? Birleşik Emekliler Sendikası’nın Kartal’da yaptığı basın açıklaması mesela bir şeyleri izah ettirir mi? “Günümüzde kira enflasyon artışı yüzde 32,25, gıda enflasyon artışı yüzde 32,36, enerji enflasyonu yüzde 46,60 seviyesindedir. Peki, emekliye reva görülen ne? Yüzde 16 emekli maaş artışı. 20 bin lira olan emekli maaşı 23 bin lira olacak. Muhalefet partileri, ‘Asgari ücret oranında 28 bin liraya yükseltilsin’ diyor. Yoksulluk sınırının 107 bin lira olduğu, açlık sınırının 37 bin lira olduğu ülkemizde, ne açlık sınırının yarısı kadar bir ücreti ne de açlık sınırının altında kalan asgari ücret oranını kabul etmiyoruz. Asgari değil, insanca yaşamak istiyoruz.” Kısa dönemde ödenmesi elzem olan 250 küsur milyar dolarlık bir borcun bulunduğu, kasanın onun yüzde onunu bulmadığı bir karşılıkla hayatın ehven ile olan bağları tarumar edilmeye devam edilecek, bu kesin bilgidir. Kiranın, gıdanın, yeterince açık bir biçimde hayatta var olma hakkının elden avuçtan çalındığı bir menzilde, özgürlük türküleri, demokratik ülke masalları, her dem çıkagelen mühimmatlarla / insan canı alan aletlere gömülmüş milyarlarca doların bir kurtuluşu reçete etmediği anlaşılır kılacaktır her şeyi. Gözümüzün önünde hayatımız, kısa bir ömrün ta kendisini tarumar etmek kesintisizleştiriliyor. Kılavuzu karga olanın dahi iyice anlayacağı bir halle, hayat tarumar olunuyor. İyi midir, böylesi midir layık olunan, bu mudur hallerimiz, bu kadar mı?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: What? / Nedir? - Bilecik 1957 - Yıldız MORAN

Meramda Paylaşılan Haber

Zaman dur durak bilmiyor. Eldeki imkan ve olasılıkların insanın aleyhine işlenebildiği bir devir gerçek kılınırken tam bu zaman mefhumu çarçur ediliyor behemehal. Artık güvenip sığınılacak, umudu diri tutabilecek tek bir an yok, olanak yok. Her şey bu şimdinin, şu an dahilinde madun siyasetin ezber retoriklerinde dümdüz ediliyor. Zaman her anlamıyla bir biçimde elden avuçtan kayıp gidiyor. Hayatiyet bahsinden etmek, gidişatın karanlığından sorgulara düşmek imkansız addediliyor. Düzen, ekmeğin kursaktan geçen her lokmanın dahi hesabını, bedelini, diyet olarak tanzim ederken, kurulu düzenleri alt üst edip, malum dünyanın jandarması olduğu iddiasındaki bir terör devletinin imdadına yetişebilmek için harcanan milyarlarca dolar ne olacak, sorulmasın isteniyor. Garibanlığın dibinde yaşanır dururken, milyonlarca doların heder edildiği, altın kahramanlar, bizim çocuklar denilen o ulusal takımın ucuzlukları sorulmasın istenir, diğerlerinin oynayabildiği top, buradaki şu meşum çocukların ayağında nasıl yapışır, o paralar nereye harcanır! Onları seyredecekler diye bir uçak dolusu insanın konaklama, yeme içmelerine kadar el üstünde tutularak var edilmiş seyahatlerini sormak da imkansızdır, tıpkı pek çok haraminin zulalarında milyon dolarları istiflemelerinin garabetliği gibi, gibi. Sıradana sen ödeyeceksin zaten gerisine de karışma artık buyrulur, zaman her durumda tersimize işletilirken.

Anlatıla duran, var edilmiş, mavi, yeşil, derin, gök vatan tabirleri gibi nicesi icat edilirken insanını yadsıyan o evin hali ne olacaktır sorgulanmıyor. Ev kılınması elzem olagelen iş bu vatanın halinden bahis açılmıyor. Bir menzildeki yaşamda var olma hakkı tastamam da tarumar edilirken muhasebesi yapılmasın, lafı dahi edilmesin diye taklalar atılıyor, kahrol cehape! Gümbürtüde, gündemin satır aralarında çıkagelen pek çok haberde zaten gidişata dair pek çok şey sunuluyor. Yaşamın bu zaman diliminde böylesine açık bir biçimde kesin bir dönüşüme tabi tutulması, aşağılanması, pespayeliğe mahkumiyeti var ediliyor. Bir istikamet dahilinde büyük büyük cümleler, vecizler sıkıştırılırken araya ortaya çıkan irin örtbas edilmek isteniyor. Sokaklarında insanların birbirilerine kıydığı, göz koyduğu, canını çıkarttığı bir zeminin hakikati unutturulmaya çalışılıyor. Sosyal medyanın şantaja esir, birbirilerinin yatak odalarının hikayelerini, kimileri için elzem gizliliği olması lazım gelenin açığa düşürüldüğü, yatak sohbetlerinin insanların gözleri önünde var edilebildiği bir cehennem tezahürü imal ediliyor, yeter ki paralar gelsin, hediyeler kapılsın. Seyrettiği ile kendini avuttuğunu sananlara da giren kazıklar, yanlışlıkla bildirilen herhangi bir söz, mesajın gerisin geriye tehdide evrimi de çabası. Bunun yanında, seksten gayrı, kumardan o yasa dışı çetelerin cirit attığı sahnelemelerin dolu olduğu sitelere kadar her şeyin pazara düştüğü bir menzil kurcalanmasın istenir. İsteyenin, dilediğini önce tehditlere meze kılıp, sonrasında kimlik bilgilerini elde ederek dilediği fenalığı finansaldan, ahlaki, yaşamsal olana kadar var edebildiği panelleri de unutmamak lazım gelendir. Nerede bir fecaat olsa çürümeyi oh olmuş, iyi olmuştan, katledilenleri küfürlerle aşağılamaktan, daha beteri var edilse keşke diye kendi kendilerini ifşa edenlere kadar pek çok cürufun ortalığa saçıldığı bir yerde kim güvendedir, her nasıl güven söz konusu olur. Zaman hepimizin aleyhine tam teşekküllü işletilirken. Tümüyle hayat mefhumu yerle yeksan olunurken.

Artı Gerçek’ten bir haber aktaralım: “Özel Sektör Öğretmenleri Sendikası ve Mülakat Mağduru Öğretmenler Platformu üyesi öğretmenlerin Ankara’da başlattığı açlık grevi eylemi 10'uncu gününde devam ediyor. Eylem, Özel Sektör Öğretmenleri Sendikası Ankara İl Temsilciliği önünde sürdürülürken, ders tahtasına bugün “Komisyon toplansın, haklarımız iade edilsin, bu zulüm bitsin” yazıldı.

Eylemde yer alan öğretmenlerden Zeynep Demirel, dün öğretmenlerden oluşan bir heyetin TBMM Milli Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu Başkanı Ayşen Gürcan ile AKP Konya Milletvekili Latif Selvi'yle görüştüğünü belirterek, taleplerine ilişkin somut bir ilerleme sağlanamadığını söyledi.

Yetkililerin öğretmenlerin taleplerine karşı “emsal teşkil eder” gerekçesini öne sürdüğünü aktaran Demirel, “Bize, ‘eğer size bir hak verirsek bu emsal teşkil edecek’ bahanesiyle geliyorlar. Fakat biz emsal olabilecek bir meslek grubu değiliz. Türkiye’de hiçbir meslek grubunda bu kadar çok parçalanmış bir yapı yok. Şu anda bir milyondan fazla işsiz öğretmen var” dedi.

'Direnişimizi Bırakmayacağız'

Öğretmenlik mesleğine ilişkin daha önce var olan bazı hakların ellerinden alındığını ifade eden Demirel, mücadeleyi sürdüreceklerini vurguladı.

Demirel, “Hakkımız olan, 1965’ten 2014’e kadar yürürlükte bulunan ve hiçbir hükümetin kaldırmayı düşünmediği bir hak, Yusuf Tekin tarafından elimizden alındı. Somut bir kazanım elde etmeden mücadelemizi, açlık grevimizi ve direnişimizi bırakmayacağız” diye konuştu.

'Önceden Verilen Sözler Tutulmadı'

Özel Sektör Öğretmenleri Sendikası Merkez Yürütme Kurulu üyesi ve Kadın Sekreteri Rabia Atbaş da yetkililerle yapılan görüşmelere ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

Daha önce verilen sözlerin yerine getirilmediğini hatırlatan Atbaş, “Öncesinde verilen sözler tutulmadığı için maalesef güvenemiyoruz. Bekleme aşamasındayız. Net bir adım atılana kadar buradan gitmemeye kararlıyız” dedi.

Bakan Tekin'le Görüşme Beklentisi

Rabia Atbaş, Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in bu akşam Ayşen Gürcan ve Latif Selvi ile konuya ilişkin görüşme yapmasının beklendiğini belirtti.

Atbaş, “Akşam Yusuf Tekin, Ayşen Gürcan ve Latif Selvi kendi aralarında görüşebilir. Biz bu görüşmeden çıkacak sonucu bekliyoruz. Net bir karar verilmesini ve bunun bize bildirilmesini istiyoruz. Açlık grevimizin 10’uncu günündeyiz. Aç kalmaya razı olan insanlar değiliz fakat mecbur bırakıldık. Mücadelemiz sonuna kadar devam edecek” ifadelerini kullandı.”

Bianet’ten Evrim Kepenek imzalı haberden aktaralım: “Yurttaşlık Derneği (hYd) ve Dissensus Araştırma’nın ILO desteğiyle yürüttüğü “Özel Eğitim Sektöründe Adalet: Özel Okul Öğretmenlerinin Çalışma Koşulları ve Mücadelesi” başlıklı araştırma, Türkiye’de özel okul öğretmenlerinin çalışma yaşamına dair önemli verileri sunuyor.

Anket verilerine göre öğretmenlerin %92,4’ü her yıl yenilenen belirli süreli sözleşmelerle çalışıyor. Yalnızca %1,3’ü belirsiz süreli (kalıcı) iş sözleşmesine sahip. Bu oran, özel okul öğretmenliğinde “kalıcılık” kavramının neredeyse istisna haline geldiğini gösteriyor.

Verilere göre öğretmenlerin yaklaşık %74,1’i hiç kamu sektöründe çalışmamış. Bu oran, özel sektörün öğretmen istihdamındaki “ikincil seçenek” değil, birçok kişi için tek seçenek haline geldiğini gösteriyor.

Araştırmaya göre özel sektör öğretmenlerinde ciddi bir iş hareketliliği var. Katılımcıların yaklaşık %70’i kariyeri boyunca 2 ila 5 farklı kurumda çalıştığını, beşte biri ise 6 ve üzeri kurum değiştirdiğini söylüyor.”

Basit bir döngü değil ki, hayatı, geleceği var ettiği bildirilen / bir nesli büyüten / eğiten ve yol gösteren bir temsil olan öğretmenlerin yaşadıkları sıkıntılar en başından bu yana Sesli Meram’da aksettirmeye çalıştığımız o imgeyi de görünür kılıyor. İmkan ve olasılıkların insanın aleyhine işlenebildiği bir devir gerçek kılınırken tam bu zaman mefhumu çarçur ediliyor behemehal. Hakların yerle bir edilmesi, Tekin gibi eğitim alanını mahvetmenin de eşiğine taşımış olagelen zihniyetin sunageldiği cendereden ötesini var etmeden bir hal, binbir biçimde diyetlerin / bedellerin talep olunduğu bir güncellik hasıl olunur. Öğretmen için maaşın eksik kılınması, güvencesiz konulmaları, geleceklerinin sermayenin insafına terk edilmesinin utancı birikir bir yanda. Zaman akıp giderken, hayatiyet mefhumu çoktan ve açık bir biçimde talan edilirken, sıradan insanların hak mücadeleleri de böyle örselenir bir kez daha. Kamunun tepkisizliğinden el bularak, sessiz biat edişlerin güncellene geldiği bir menzilde bütünüyle çürüme / kesif bir kokuşma kalıcılaştırılır. İyi de haklar ne zaman tanzim edilecektir, hangi yara için iş işten geçmeden çözüm var edilebilecektir ki! Daha hangi bedeller kalmıştır. Dayak, işkence ve göz dağları arasında aleni bir hak gasbının nihayetlendirilmesi bunca zor mudur, sahi neden?

Zaman hepimizin aleyhine işletilirken tümüyle hayat mefhumu yerle yeksan olunurken iş midir bütün bu yaşananlar. Zifiri karanlığın ortasında, haysiyetini pazara çıkarmayanların, o meşum çarkın dişlileri arasına gövdesini koyanların sesleri kalıyor geriye. Çıkış ya da sığınılacak o son liman, reklam panolarında değil; tüm bu fecaate rağmen kelimesini, sokağını ve birbirini terk etmeyenlerin, direnenlerin o bitimsiz meramında saklı duruyor. Gelecek, bugünün haramilerine değil, o meramı diri tutanların inatçı zamanına ait olacak bu kesin bilgidir. Artık biliyoruz; adları tarihin çöplüğüne fırlatılacak olanların karşısında, o sokağı ve o kelimeyi terk etmeyenlerin haklılığı kalacak. Biz buradayız, bu zamanı tırnaklarımızla kazımaya devam edeceğiz...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Gökhan ARER – 121 Clicks

Meramda Paylaşılan Haber

Öğretmenlerin Açlık Grevi 10'uncu Gününde: 'Adım Atılana Kadar Buradan Gitmeyeceğiz' - Artı Gerçek

"Sokağın kendi çeperinde insanların dımdızlak bir başlarına konulduğunun artık açığa çok bariz düşürüldüğü bir zemindeyiz. İktidarın kendi dümen suyunda, gücü elinde tutmazsa bu ülke hep beraber yeniliriz şartlanmışlığından, spor sahnesinde belki de doğru düzgün tek varlık gösterilebilen alan olan futbolda ulusal takımın onca tantana, parlatma ve akıl sır ermeyen onurlandırmaya, ayrıcalıklı kılınmaya rağmen sıfır çekmeyi sürdürdüğü bir menzile her şey birbirinin içerisinde o bir başına konulan menzili gösterir. Kimseciklere bir gıdım umut hakkı söz konusu edilmez, bırakılmaz. Sokak bir türlü dönüştürülürken o diğerlerinin / azınlıklar, farklı inanç toplulukları, cinsel kimlikler, aykırı görüldüğü tam teşekküllü olarak bildirilen her bir öteki - insan / haklarının tarumar edilmesi de benzersiz bir devamlılığa kavuşturulur. Cümlesi cümlesine hayatı savunabilecek idenin / birlikteliği var etmenin gayretinin artık imkansıza koşulduğu yerde, sahneye dahil edilenler hepimizi de geleceğin nasıl yağmalandığını bildiren bir deneyime dönüştürülür. Mutlak butlan nam yargı kararı sonrasında çıkagelen şeyler, Bay Kemal titrinin altından çıkagelen demeçler ve malum televizyon ekranlarına buyur edildiği feci yayından sonra ortaya çıkanlar bütün bir menzilin dönüşümünde her nasıl ilerlendiği de anlatır. Her gün birbirinin kopyasında bir sahnenin var edilmesinde o temsil gibilerin ektikleri nefretin, var ettikleri cüretin sınırları da sicim gibi boynumuza dolanmış ipi görmenizi sağlayacaktır." sesli meram

podcast image credit: rage against the machine:::ernest zacharevic:::nelly duff

Binbir türlü badirenin ortasında, hemen her günün birbirinin kopyası bir deneme tahtasına dönüşümünü yaşıyoruz. Sabah kalkıp akşam yatana kadar süre duran bir hengamenin tam da ortasında un ufak olunan hayatın izlerini görüyoruz. Dert bir değil ki hangi birisini her ne şekilde iletesin. Derman diye var edilenlerin bile isteye daha derin kötürüm halleri tam da hayatın ortasına lehimlediğini nasıl izah edesin. Hiç kimselerin birbirini anlamadığı hiç ama hiçbir biçimde doğrudan olan biten bu yağma / mahvetme / çürütme eksenine dair bir çıkarımı birleştiremediği, mücadeleyi ortaklaşa kılamadığı bir yerde deneme tahtasındaki o hayat ekseni nasıl toparlanacaktır ki. Herkesin riyaya, görmezden gelmelere, yersiz ve hiç nedensiz değil belki bazı kriterleri gözler önünde tutarak vardığı ayrımlar, eşitliksizlik ve mutlak adaletsizliği de beraberinde getiriyor. Laf olsun, torba dolsun diye değil şurada, sesli meram sathında görebildiğimiz, paylaşmaya çabaladığımız her şeyde o incelikli hali, doğrudan yıkım adına kullana gelen bir iktidar pratiğinin yemi ediliyoruz. Her anımız dün olan bitenin benzeri, her günümüz yarının da bir provası. Hiçbir eksiğin tamama varması bir kenara toparlanmadığı, yaranın görülmediği, seslerin işitilmediği bir cerahat sarmalına ülke deniliyor, buyurun buradan yakın!

Muktedirin kendi bildiğini eylemeye devam olduğu, her gün dünyanın başına musallat ola gelen sarı çıyandan övgüler alırken, daha siyasetinden sporuna her anlamda kuşatıldığı bir ülke gerçekliği söz konusu kılınır. Eşit, adil, demokratik bir ülke idesinin nasıl da boşluğa düşürüldüğü meydana çıkarken, nasılsa bunu da unuturlar denilerek işçi haklarının talanı, emeğin karşılığının yağmalanması, hakkını arayanların suçlu ilan edilmesi, çetelerin belli odaklardan çıkagelmiş olan yapıların istedikleri kaçırıp, istediklerini haraca bağladıkları bir uzamın her neresinde farklı bir sonuç var edilebilir ki? Sermayenin, iktidarın koltuk ve güç bizde kalsın da gerisi ne olursa olsun şartlanmışlığını avantaja her defasında yeniden dönüştürebildiği bir yerde, hayatın akıbeti, esamesi, abecesini kim ne yapacaktır, değil mi sahiden? Sürgit devam olunan köşeye kıstırmalar, umudun zerresini dahi yaşatmamak adına var edilen hamlelerle, bırakalım hür, adil bir ülkeyi, daha demokrasinin varlığını bile kerhen sağlayamayan bir menzil gerçekliğe koşulur. Devlet, sermaye el ele, döve döve, söve söve, sindire sindire, ezerek, mahvederek, geleceği şu anda yağmalayarak bir istikamet belirler. Koşar adım gidilen yerin bir mahv döngüsü olduğu maalesef göz ardı olunur, oysa gerçek zaten televizyonlardan gösterilemeyecek kadar yalın bir hakikattir, ki o burnumuzun ucundadır.

Sokağın kendi çeperinde insanların dımdızlak bir başlarına konulduğunun artık açığa çok bariz düşürüldüğü bir zemindeyiz. İktidarın kendi dümen suyunda, gücü elinde tutmazsa bu ülke hep beraber yeniliriz şartlanmışlığından, spor sahnesinde belki de doğru düzgün tek varlık gösterilebilen alan olan futbolda ulusal takımın onca tantana, parlatma ve akıl sır ermeyen onurlandırmaya, ayrıcalıklı kılınmaya rağmen sıfır çekmeyi sürdürdüğü bir menzile her şey birbirinin içerisinde o bir başına konulan menzili gösterir. Kimseciklere bir gıdım umut hakkı söz konusu edilmez, bırakılmaz. Sokak bir türlü dönüştürülürken o diğerlerinin / azınlıklar, farklı inanç toplulukları, cinsel kimlikler, aykırı görüldüğü tam teşekküllü olarak bildirilen her bir öteki - insan / haklarının tarumar edilmesi de benzersiz bir devamlılığa kavuşturulur. Cümlesi cümlesine hayatı savunabilecek idenin / birlikteliği var etmenin gayretinin artık imkansıza koşulduğu yerde, sahneye dahil edilenler hepimizi de geleceğin nasıl yağmalandığını bildiren bir deneyime dönüştürülür. Mutlak butlan nam yargı kararı sonrasında çıkagelen şeyler, Bay Kemal titrinin altından çıkagelen demeçler ve malum televizyon ekranlarına buyur edildiği feci yayından sonra ortaya çıkanlar bütün bir menzilin dönüşümünde her nasıl ilerlendiği de anlatır. Her gün birbirinin kopyasında bir sahnenin var edilmesinde o temsil gibilerin ektikleri nefretin, var ettikleri cüretin sınırları da sicim gibi boynumuza dolanmış ipi görmenizi sağlayacaktır. Bianet’ten ilgili haberi sunalım, müsaadenizle;

“Mahkeme kararı ile CHP’nin başına getirilen Kemal Kılıçdaroğlu’nun, Selahattin Demirtaş’ın dokunulmazlığının kaldırılması sürecine ilişkin “Pişman değilim” açıklaması, CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in geçmişte yaptığı özür konuşmasını yeniden gündeme taşıdı.

Kılıçdaroğlu, Sözcü TV’de Senem Toluay Ilgaz’ın moderatörlüğünde yayımlanan programda, Sözcü TV Ankara Temsilcisi Aslı Kurtuluş Mutlu ve gazeteci Barış Terkoğlu’nun sorularını yanıtladı.

Özel: Bizim de kusurumuz var

Programda kendisine, 2016 yılında Selahattin Demirtaş’ın da aralarında bulunduğu bazı siyasetçilerin dokunulmazlıklarının kaldırılması yönünde verilen oy nedeniyle pişman olup olmadığı soruldu.

Kılıçdaroğlu, “Hayır değilim” yanıtını verdi. Dokunulmazlık konusundaki yaklaşımının değişmediğini belirten Kılıçdaroğlu, “Milletvekili fezlekeleri Meclis’e geldiğinde dokunulmazlıkların kaldırılmasını isterim. Benim ilkem budur. Dokunulmazlıklar kaldırılsın, kişi aklansın. Selahattin Bey’le ilgili verdiğimiz dokunulmazlık kararının arkasındayım. Pişman değilim” diye konuştu.

Kılıçdaroğlu’nun bu açıklaması, Özgür Özel’in 4 Kasım 2025’te TBMM Grup Toplantısı’nda yaptığı ve CHP’nin geçmişteki tutumuna ilişkin özeleştiri içeren konuşmayı yeniden gündeme getirdi.

Özel'den özeleştiri

Özgür Özel, söz konusu konuşmasında Selahattin Demirtaş, Figen Yüksekdağ ve Osman Kavala’nın tutukluluk süreçlerine değinerek, bu süreçte iktidarın yanı sıra CHP’nin de kendi tutumunu değerlendirmesi gerektiğini söylemişti.

Özel, dokunulmazlıkların kaldırılması sürecine ilişkin şöyle demişti:

“Dün bunları yapmakla övünenler, Selahattin Demirtaş’ı içeri atmakla övünenler, Figen Yüksekdağ’ı içeri atmakla övünenler, Osman Kavala’yı AİHM kararına rağmen içeride tutmakla övünenlere soruyorum. Bugün ‘Hayırlısı bu’ diyorsanız, dönüp de bir özür borcunuz yok mu acaba?”

CHP’nin de o dönemki süreçte sorumluluğu bulunduğunu belirten Özel, “Açık söyleyeyim. Bizim de var. Her ne kadar o zaman 120 milletvekilinin 100’ü ret oyu verse de, her ne kadar o dönem bizler partide buna karşı bir mücadele vermiş olsak da, Cumhuriyet Halk Partisi’nin bazı oylarında bu partinin de kusuru var” diye konuşmuştu.

Özel, CHP Genel Başkanı olarak geçmişteki tutum nedeniyle özür dileyerek, “Partinin bugünkü Genel Başkanı olarak tarih önünde o günkü kusur için tüm Türkiye’den, Türk milletinden özür diliyorum” demişti.

2016’da Kılıçdaroğlu’ndan “Anayasa’ya aykırı ama destekleyeceğiz” açıklaması

Tartışmaların odağındaki süreç, 2016 yılında dokunulmazlıkların kaldırılmasına ilişkin anayasa değişikliği teklifine dayanıyor.

Dönemin CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, 13 Nisan 2016’da yaptığı açıklamada, düzenlemenin Anayasa’ya aykırı olduğunu belirtmesine rağmen teklife destek vereceklerini açıklamıştı.

CNN Türk’te yayımlanan Tarafsız Bölge programında konuşan Kılıçdaroğlu, siyasetçilerin yaptıklarının sorumluluğunu taşıması gerektiğini belirterek, “Dokunulmazlık zırhının ardına asla saklanmak istemiyoruz” diye konuşmuştu.

Kılıçdaroğlu’nun son açıklamasıyla birlikte, 2016’daki dokunulmazlık oylaması ve Özel’in bu sürece ilişkin yaptığı özeleştiri CHP içinde ve siyasi kamuoyunda yeniden tartışılmaya başladı.

Selahattin Demirtaş ve Figen Yüksekdağ, "AİHM'in hak ihlali var serbest bırakılsınlar" kararına rağmen 10 yıldır cezaevinde tutuluyor.”

Bir açıklama daha sıkıştırır, Bay Kemal Kılıçdaroğlu; “- 2016 yılındaki dokunulmazlıkların kaldırılma sürecinde AKP, anayasa değişikliklerini referanduma götürerek yapmak istedi. Bu, ülkenin üzerine bir karabasan çöktürme niyetiydi. Bağrımıza taş bastık, risk aldık; bu karabasanı ve ülkenin tehlikeli bir biçimde kutuplaşmasını engelledik. Sayısal çoğunluğumuz ancak buna imkân verdi. Dönemin milletvekili arkadaşlarımız her adımına şahittir. Biz, iktidarın bu algı operasyonunu ve kurduğu siyasi tuzağı bozmak, bütün milletvekillerinin hiçbir suçtan korkusu olmadığını göstermek adına o dönem “Evet” dedik. Bu karar, iddia edilenin aksine, siyasi bir günah veya teslimiyet değil; iktidarın elindeki en büyük propaganda silahını elinden alma hamlesiydi. Burada suçlanması gereken muhalefet değil, hukuku katleden Saray rejimidir.”

Düzenin çürümüşlüğü, mamafih çıkagelen her türden tahakkümü, boyunduruk altına alma çabasında muhalefeti ezmenin en kolay yolunu bulduğundan beri iktidarın var ettiği her şey kuralsızlığı yeni nizam bildirmesi olur. Çıkagelen mutlak butlan kararının ardından oluşan kaotik ortamı yesinler birbirlerini diye geçiştiren Baş efendinin, güzellemelere doyamadığı dişine göre rakibi Bay Kemal elinde Cumhuriyet Halk Partisinin onca yıllık geçmişinden sonra handiyse yarım asra yaklaşan iktidar olamama sorununu kökten çözmenin yolunu, bu yukarıdaki seçme saçmalama hallerinde bulur. Demokrasi neymiş, biz iktidarın oyununu bozduk, asıl derdimiz Demirtaş değil, düzenin var edeceği referandum sarmalı, bildiğini okumasıydı derken hep aynı eşikten kendisini yeniden öne sürme çabasının utancı ne olurdu ki? Selahattin Demirtaş gibi, Can Atalay’ın da artık unutturulduğu bir menzilde tevazu dolu bir ön alma, özür dilemeyi değil yeniden tam da seçim sathı mahalline girmeden önce ayrıştırmayı derinleştirme çabası utanç vericidir değil mi? Türkün bizim siyasetimize karışmayın, bizim dertlerimize bulaşmayın diyerek kestirip attıkları şeylerin ucunda toplumun her zerresinin etkilendiği bir hukuk gasbı durur iken kim nasıl sussun, neden?

Binbir türlü badirenin ortasında, hemen her günün birbirinin kopyası bir deneme tahtasına dönüşümünü yaşıyoruz. Siyasetin dünün hezimetini var edenlerin yeniden buluştuğu bir yere dönüşümü, politik hakikatten bağların kopartıldığı bir ülkeyi anlata geliyor. Gündem öylesine delik deşik edici halleri taşıyor ki, Bay Kemal’in var ettiği açıklamaların, Kürd’ü ve tüm siyasi aktörleriyle ötekilerin / öteki sanılanların meramlarının da nasıl iç edildiğini gösteriyor. Hangi yaraya zamanında merhem olunabilmiş, hangi sorun iş işten geçmeden bu sahada gerçekten çözümlenebilmiş, buna hayıflanmak bırakılıyor. Deneme tahtasında, hayatın ehveni mahvedilirken hazır paketlerde seçeneksizlikler ambalajlanıp satılmaya bir heves devam olunurken, hayat ne haldedir? Hayat, daim korunaklı odalarında siyasetçilik oynayanların, ekranlarda illüzyon satanların çok ötesinde; sokağın ayazında, o dımdızlak bırakılmışlığın tam ortasındadır. Kendini tüm bu yıkımın uzağında sanıp sahte bir konforla gün sayanlar, o sicim gibi boynumuza dolanan ipin sırasını beklediklerini elbet fark edeceklerdir er ya da geç. Çünkü çürüme sınır tanımaz; bugün sokağı yutan bu karanlık, yarın perdesini kapatıp arkasına saklandığınız o sırça köşkleri de un ufak edecektir. Buyurun, sıradaki provanın perdesi açılıyor; hayat ne haldedir, görmeyen gözlerinize bir kez daha sorun! Sahiden...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel İçin Kaynakça – Metin YETER – Facebook

Meramda Paylaşılan Haber

Yapılıp, edilen ve gerçekçi kılınan tahayyül ötesi hamlelerle gündelik yaşam mefhumu iş bu sahada imkansız kılınıyor. Her şeyden eksik, her durumda yarım yamalak olagelen ol hayat idesinin tuzla buz edilmesinin cerahatli yolları arşınlanıyor. Erk, muktedir, iktidar eliyle doğrudan var edilmiş tahakküm nesnelliğini içinde barındıran eylemlerle hayatın ta kendisi sönümleniyor. Alışılageldik, normatifin sonu getiriliyor daim bir halde. Düzen bu düzenek sıradan inana hayatta tutunabilme şansı bırakmıyor. Umut törpüleniyor ümit hep biçare. Her şekilde temel insan hakkı ve hukukunun zerresi geriye bıraktırılmıyor. Adalet ve hürriyetin yerinde yeller esiyor. Cenderenin ta kendisini var ederken sütten çıkmış ak kaşık olduğunu bildirenlerin sökün etmiş fenafillah halleri dört bir yandan ifşa olurken bu tahayyüllerin muhatabı olagelen, başında sallanan giyotinine karşı yeter artık nidasını tam ve eksiksiz bildirmek isteyen sıradan insan gözardı ediliyor. Her şey düzen hep böyle bir gümbürtü içinde sürsün diye. Bu yeni ülke de, sahiden bu mudur yeni ülke? Gerçek daim bir biçimde eğilip bükülürken yarının bugünden de ağır kılınabilecek olmasının meselesi her ne olacaktır sahiden de? Tahammülfersa kılınanın ötesine taşmış gel gelelim bir yere kadar bunu da sineye çekeriz diye düşünürken ardıl sıra yaşama kasıt hallerinde nasıl bir yarın var edilebilecektir ki! Ardıl sıra cehennemlerin var edildiği bir dünya gerçekliğinde yarım, eksik bir yaşam tezahürü sabit olunur. Biyopolitik cenderenin menzillerinden birisi de burasıdır, yeni Türkiye.

Ruha yer etmiş, zerk edilmiş zehirle birlikte yaşaması salık verilen gel gelelim antibiyotik verilmeyen, buna dahi tenezzül edilmeyen bir yerde nasıl hayat müdafaa edilecektir. Belli bir istikamette ses edenin sesinin kısıldığı, bir biçimde duyuranın hevesinin daha ilk sesin, cümlenin duyulduğu anda kısılabildiği, yirmi beş yıla yaklaşan iktidar pratiğinin yönü her ne olacaktır? Bildik ve aşina tahayyülleri aşaduran, her dem sıradanı hedef kılmaktan asla kaçınmayan o devletli bakışının var ettiği, nihayetinde hakikat kıldığı çürüme ne olacaktır sahi? Gündelik yaşam yokuşa sürülürken, oluşturulan imgenin bir hayal mahsulü değil de hakiki bir öğütücü hamleler silsilesi olduğu gözlerden kaçırılır. Baş efendi ve şürekasının bu memleketi bölüp, bölüştürüp birbiri peşi sıra hak gasbını, hukuk facialarını, duraksama nedir bilmeden var ettiği muhtaçlık halleri ve medet ummakla, sebat edin derken çürüme ile hemhal olmak dışında bir seçeneğin var edilmediği düzlem gerçekliğe kavuşturulur. İş bu sahanın yaşamla olagelen ilintisinin eksiltilmesi / eksik gedik konulması bu raddeden başlar. Bugün halen sürdürülen o politik hamleler silsilesinin, paketlere boca edilmiş bir dolu itham / dönüşüm / eleme çabasının yekununda müreffeh, geleceğe güvenle bakabilen bir yer değil, saklandıkça, örtbas edildikçe sesleri duyulmadıkça sistemin kölelerinin artık çoğaltılabildiği bir cehennem saklıdır, ki yaşadığımız yerin gerçekliği buralardadır. Bütün bu hallerdedir.

Mesela, çok değil daha birkaç gün önce, 16 Haziran 2026'da Edirne'de Özşen Madencilik’te yankılanan o silahlardadır. Hak arayan işçinin üzerine sıkılan üç el kurşundadır. Evrensel Gazetesinden detaylıca aktaralım: “Edirne’de eski AKP Tekirdağ İl Başkan Yardımcısı Bekir Kiremitçi’ye ait Özşen Madencilik'te çalışan işçiler, ödenmeyen ücretleri, gasbedilen hakları ve işten çıkarmalara karşı başlattıkları eylemlerini 26'ncı gününde sürdürüyor.

Bağımsız Maden İşçileri Sendikası (Bağımsız Maden-İş) kendilerini maden ocağına kapatarak açlık grevine başlayan işçilerin üzerine ateş edildiği duyurdu.

Sendikadan yapılan açıklamada, "Patron Bekir Kiremitçi’nin adamları tarafından işletme içerisinden direnen işçiler ve aileleri üzerine silahla üç el ateş edildi. Yaralımız yok. İşçiler ve ailelerle madeni işgal ettik. Buradan dönüş yok, ölümse ölüm" ifadeleri yer aldı.

"Ölümden korksak yer altına girmezdik"

Bağımsız Maden-İş Örgütlenme Uzmanı Başaran Aksu da yaptığı açıklamada,"Bizi böyle susturacağını, evimize göndereceğini düşünüyor olabilir ama biz zaten ölümden korksak yer altına girmezdik" dedi. Aksu şunları söyledi:

"Bugün yeraltında olan arkadaşlarımızın akıbetini sormak için madenci çocukları ve eşleri buradalar. Madenci eşleri idare binasına yönelince işçilere ve sendika yöneticilerimiz Kemal Yılmaz ve Barış Altun'a özellikle hedef göstererek bir saldırı var. Ardından da iki ayrı silahtan üç el kurşun çıkıyor. İşçilerin hak almasını engellemeye dönük her tür manipülasyonu, yalanı geliştirerek çare üretemeyen patron Bekir Kiremitçi, en sonunda çoluğun çocuğun, işçinin üzerine silahla saldırarak, ateş ederek, insanları korkutarak hakkından vazgeçireceğini düşünüyor. Bizi böyle susturacağını, evimize göndereceğini düşünyor olabilir ama biz zaten ölümden korksak yer altına girmezdik. Kurşunsanız sıkarsınız, bıçaksanız sokarsınız. Ama ne kurşun ne bıçak sizi işçinin güçlü kollarından kurtaramaz Bekir Kiremitçi."

Daha önce de direnişteki işçilerin çalışma yerlerindeki cami kapatılmış ve elektrikler kesilmişti.” Sonradan ek; 27 gün önce direnişe başlayan Bağımsız Maden-İş üyeleri gece yarısı bir açıklama yaparak, işveren ile Edirne Valiliği arabuluculuğunda yapılan görüşmelerin kazanımla sonuçlandığını ve madende açlık grevinde bulunan işçilerin eylemlerini sonlandırdığını duyurdu. 16-Haziran 2026

Hasret Gültekin Kozan’ın haberini de buraya ekleyelim: “Kocaeli Dilovası’daki Ravive Kozmetik’te 8 Kasım 2025’te çıkan yangında 3’ü çocuk 7 işçinin hayatını kaybetmesini yitirmesinin ardından aileler ve işçi yakınları Gebze Kent Meydanı’nda adalet nöbeti başlattı.

Gebze Eski Çarşı Çeşme Önünde buluşarak Kent Meydanına yürüyen ailelere CHP Kocaeli Milletvekili Muhip Kanko, Birleşik Metal-İş, Petrol-İş üyesi işçiler ile siyasi partiler de destek verdi. "Çalışırken ölmek istemiyoruz", "Kamu görevlileri yargılansın", "İşçilerin katili sermaye düzeni", "Katil sermaye işbirlikçi AKP" ve "Kaza değil katliam hesap soracağız" sloganları atarak Kent Meydanına yürüyen ailelere çevreden de destek geldi. Dilovası İşçi Katliamı Ailelerine, Hendek Büyük Coşkunlar havai fişek fabrikasında ve Gayrettepe'de hayatını kaybeden işçilerin aileleri de destek verdi.

"Kamu görevlileri yargılansın"

Dilovası İşçi Katliamı Aileleri avukatlarından Saruhan Efe Kadaifçi, yangının bir kaza olmadığını belirterek, kaçak binaya ilişkin yıkım kararını uygulamayan ve denetimleri aksatan kamu görevlilerinin de yargılanmasını talep etti. Ailelerin yaptığı açıklamada, binanın daha önce yıkım kararı bulunan kaçak bir yapı olduğu, buna rağmen kapatılmadığı ve işçilerin yangın güvenlik önlemleri alınmadan, sigortasız ve koruyucu ekipman verilmeden çalıştırıldığı vurgulandı.

"Yalnızca Dilovası için adalet değil"

"Hendek’te, Soma’da, Gayrettepe’de ve Anadolu’nun dört bir yanında iş cinayetlerinde sermayeye kurban edilen bütün işçi kardeşlerimiz için de nöbetteyiz" diyen Kadaifçi, "Dilovası için adalet demek, yalnızca Ravive’de katledilen 7 işçi için değil, çalışırken katledilen bütün işçiler için hesap sormak demektir. Çünkü biliyoruz ki şehirler, fabrikalar, patronlar değişse de işçilerin canını hiçe sayan bu düzen değişmiyor. Biz bu ölüm düzenine karşı adalet istiyoruz. Taleplerimiz açıktır. Kamu görevlileri derhal dosyaya dahil edilmeli ve yargılanmalıdır. Tahliye kararlarına karşı etkin itiraz süreçleri işletilmelidir. Binaya ilişkin yıkım kararı, belediye ve zabıta kayıtları, SGK ve Çalışma Bakanlığı denetimleri, itfaiye raporları, CİMER başvuruları, şirketler arasındaki ticari bağlar ve para transferleri eksiksiz incelenmelidir. Dava ailelerin ve kamuoyunun takip edebileceği bir yerde görülmelidir" diye konuştu.

"Dört tarafı kapalı ölüm tuzağı"

Dilovası İşçi Katliamı Aileleri'nden Zafer Laç, "Belediye ‘bütçemiz yok’ diye kaçak binayı yıkmadı ama delil karartmak için yangından hemen sonra bir haftada yerle bir etti. Fabrika dört tarafı kapalı bir ölüm tuzağıydı adeta. Fabrikanın dışarıdan imalathane gibi görünmemesi için ön kısmının ofis gibi düzenlenmişti. Yangına müdahalede de ihmaller yaşandı. İtfaiye geç geldi ve kimyasal yangına ilk etapta suyla müdahale edildi, daha sonra köpük sıktılar" dedi.

Ardından Dilovası İşçi Katliamı Aileleri, Hendek Büyük Coşkunlar havai fişek fabrikasında ve Gayrettepe'de hayatını kaybeden işçilerin aileleri söz alarak yaşadıklarını anlattı. Sendika ve siyasi parti temsilcileri de söz alarak dayanışma duygularını paylaştı. Aileler her pazar günü Gebze Kent Meydanında adalet nöbetinde olacaklarını belirtti.”

Hayata her nasıl yer bıraktırılmıyor iki kısa haber de doğrudan var edilen katran karanlığı ülkeyi anlatıyor işte. Halihazırda cerahatin, ceberut devlet aklının tezahürü olagelen tüm o şiddet pratiklerini sahiplenen, en ufak itirazı boğmaya namzet olagelen devletli aklının bir başka tezahürü olarak sermayenin var ettiği kötülük / cinayete teşebbüs / can almalarla bir ve beraberce gündelik yaşam istemi zora koşuluyor. Bazen bir maden ocağı, bazen sadece çalışanın bildiği mekanlar, bazen de eğitim kurumlarından, özel şirketlere konu, meslek her ne olursa olsun oluşturulan baskı / yıldırı / yıkıma davetiye çıkartıyor. İnsan bir kere değil bin kere sınamaya tabi kılınan bir varlığa indirgeniyor. Sonuçları her dem / defasında fecaate çıkan deneyimler sonucunda hayatın varlığı da kuşa dönüyor. Madenci emeğinin sömürülmesinden, kozmetik ürünleri imal edilirken hayatları çalınan insanlardan sonra artakalan ailelerin verdiği hukuk / seslerini duyurabilme çabalarına her şey bu hayat imgesinin her nasıl yağmalandığını da anlatıyor, ilave söze gerek koymadan.

Her şekilde hayat hakkının tarumar edilmesinde dönemeçler aşılıyor. İktidar, muhalefeti bir biçimde derdest etmişken, pasif kılınmış olagelen itiraz etme hakkını tarumar etmelere doyamazken, sıradan insanın derdinin / meramının da sorgulanması imkansız kılınıyor bir yerlerde. Bütünüyle normatif zayi edilmişken, can telaşesi bir yandan, hiçbir şeye sahiden yetişememek öbür yandan, işsiz kalmaktan canından olmaya kadar sürgit devamlılığı var edilen bir tuhaf deneyim herkese armağan ediliyor. Biyopolitik cürmün etraflıca hemen her yerde yenilendiği, yeniden bütünlendiği bir zeminde olmakta olan sorgulamaların boşa düşürülmesine varıyor.

Tam da bu yüzden, korunaklı odalardan yapılan steril felsefelerin, paketlenmiş reform müjdelerinin ve 'sebat edin' nakaratlarının miadı çoktan dolmuştur. 16 Haziran 2026'da Edirne’de yerin yüz metre altında açlık grevine yatan madencinin üzerine sıkılan o üç el kurşun, sadece işçinin hakkına değil; bu ülkede nefes alan, 'insanca yaşamak istiyorum' diyen herkesi hedef alandır. Dilovası'nda küllerinden delil karartılan o kaçak imalathane, bu düzenin sıradan insana reva gördüğü dört tarafı kapalı ölüm tuzağının ta kendisidir. Bugün sormamız gereken soru, bu cehennemin sınırlarını daha ne kadar genişletecekleri değil; bizlerin tüm bu biyopolitik cenderenin ortasında, sesimizi ve hevesimizi teslim edip etmeyeceğimizdir. Hakikat eğilip bükülebilir, yarın bugünden de ağır kılınabilir; fakat unutulmamalıdır ki, ölümden korkmadığı için yerin altına girenlerin, camileri kapatılıp elektrikleri kesilse de teslim olmayanların karşısında hiçbir sömürü düzeni ebedi kalamaz. Sesimizi kısmak istedikleri o ilk cümlede, inadına daha gür, inadına eksiksiz bir nidayla sormaya devam edeceğiz: - Sahiden, bu mudur vaat ettiğiniz yeni ülke? Ve bizler, tüm bu çürümenin neresindeyiz...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Yapıt: Philip GUSTON - Migration, 1978 via Vogue

Meramda Paylaşılan Haberler

Özşen Madencilik İşçilerine ve Ailelerine Ateş Açıldı - Evrensel https://www.evrensel.net/haber/5988273/ozsen-madencilik-iscilerine-ve-ailelerine-ates-acildi

"Sorunlu görülen, sorundur denilen, anlatılan, hissettirilen sıradan insanların hayatlarının iş bu sahnede her gün yeniden dönüştürülmesine tanıklık ediyoruz. Normatifin mahvedildiği hakkaniyet kavramının çarçur olunduğu, değme şaklabanlıkların gündem dolgusu hallerin ve tavırların öncelendiği bir yerde hayat sıradanın elinden çalınıyor. En başta, hep baştan o umut zerresi sönümleniyor. Ardından yaşamda var olmaya sebebiyet veren ümidin açık bir biçimde talanı sürdürülüyor. Yetmiyor, kesmiyor hiç bitmiyor ardıl sıra öteki denileni hedef kılan, bilen, gören bir anlayışın tahayyülleri gerçekliğe kavuşturuluyor. Bir deneyin tam ortasında biyopolitik bir cendere halinin tam merkezinde bir ülke gerçek kılınıyor bir biçimde. Suskunluk vazediliyor. Dur durak bilmeyen bir sınırlandırmaya olur verilmesini anlatıp duruyor muktedir. Devleti, sistemi yönettiğini bildirenler, sermayeye de hiza verip sıradan insanın hayatının her gün daha açık bir biçimde dönüştürülmesine onay veriyor, bu istikamette işlevsellik kazandırılıyor. Yolun, yordamın, geleceğe dair bahislerin hepten çöpe basıldığı, anlık bir garabetlik yıkım / terbiye etme / tüketme halinin var edildiği yere varılıyor. Dön, dolaş, başa sar hep aynı Türkiye, bunun her neresi yeni ülke?

Hayatın dönüşümünde, mutlak biat tahayyülünü gerçek kılmak için bir ömürdür Türkiye sathında sabit olunan tahayyüller gerçek kılınıyor bir kere daha. İtiraz hakkınız tarumar, söz hakkınız geçersiz, isyanınız kimselerin duyamayacağı bir raddede köşeye kıstırılıp da duruyor. Gezi direnişinden bu yana ivmesi sürekli törpülenen muhaliflik, yıllar yılıdır var edilen seçim galibiyeti kurgusunun gerçekliğini her defasında daha ağır maniple ederek bizden gayrisi yok bu ülkede şartlanmışlığı ile o hayatın sıradan insanın elinden çalınması mümkün kılınır. Aşağı yukarı on yedi seçimdir süreduran, yıllara yayılmış bir projeksiyon içerisinde muğlak olmayan bir zapturapt altına almak güncellenir. Kazanılmış yahut da bu sathı mahalde devamlılığı söz konusu edilmiş her zaferden sonra oluşturulan ‘konformist’ yapı kendi gerçekliğini, doğrusunu, ön görüsünü herkesin ortak paydası kılar. Neye her ne şekilde itiraz edilecektir, kim nereye kadar sözünü savunabilecektir, kimlerin bu sahadaki yaşam hakkı vardır, kimler nereye konumlandırılacaktır, her şey belirgindir. Siyasetin bir biçimde pespayelik dolu temsilinde, politik bir duruşun değil, o kürsüden, medyasına tüm sokağından her mesleğe binbir türlü hengame var edilir, kurgu değil gerçek. Birbirini tam anlamıyla tamamlayan biyopolitik bir cendere ekseni mutlak istikamet kılınır. Meşhur kılınmış, balkon konuşmalarında halka hizmetkarlık, duyarlı seçmenlerin uyarılarının bir biçimde kaile alınacağı, daha demokratik ülke falan diye uzaya duran bir masal mefhumu aksettirilirken, bildirilenle, yaşanan apayrı şeyler kılınır. Budur zaten kuşatma. Bunlarla birlikte icra edilenlerdir, mesele." sesli meram

podcast image credit: venezuela protestolarından:::ronaldo schemidt:::agence france-presse

Sorunlu görülen, sorundur denilen, anlatılan, hissettirilen sıradan insanların hayatlarının iş bu sahnede her gün yeniden dönüştürülmesine tanıklık ediyoruz. Normatifin mahvedildiği hakkaniyet kavramının çarçur olunduğu, değme şaklabanlıkların gündem dolgusu hallerin ve tavırların öncelendiği bir yerde hayat sıradanın elinden çalınıyor. En başta, hep baştan o umut zerresi sönümleniyor. Ardından yaşamda var olmaya sebebiyet veren ümidin açık bir biçimde talanı sürdürülüyor. Yetmiyor, kesmiyor hiç bitmiyor ardıl sıra öteki denileni hedef kılan, bilen, gören bir anlayışın tahayyülleri gerçekliğe kavuşturuluyor. Bir deneyin tam ortasında biyopolitik bir cendere halinin tam merkezinde bir ülke gerçek kılınıyor bir biçimde. Suskunluk vazediliyor. Dur durak bilmeyen bir sınırlandırmaya olur verilmesini anlatıp duruyor muktedir. Devleti, sistemi yönettiğini bildirenler, sermayeye de hiza verip sıradan insanın hayatının her gün daha açık bir biçimde dönüştürülmesine onay veriyor, bu istikamette işlevsellik kazandırılıyor. Yolun, yordamın, geleceğe dair bahislerin hepten çöpe basıldığı, anlık bir garabetlik yıkım / terbiye etme / tüketme halinin var edildiği yere varılıyor. Dön, dolaş, başa sar hep aynı Türkiye, bunun her neresi yeni ülke?

Hayatın dönüşümünde, mutlak biat tahayyülünü gerçek kılmak için bir ömürdür Türkiye sathında sabit olunan tahayyüller gerçek kılınıyor bir kere daha. İtiraz hakkınız tarumar, söz hakkınız geçersiz, isyanınız kimselerin duyamayacağı bir raddede köşeye kıstırılıp da duruyor. Gezi direnişinden bu yana ivmesi sürekli törpülenen muhaliflik, yıllar yılıdır var edilen seçim galibiyeti kurgusunun gerçekliğini her defasında daha ağır maniple ederek bizden gayrisi yok bu ülkede şartlanmışlığı ile o hayatın sıradan insanın elinden çalınması mümkün kılınır. Aşağı yukarı on yedi seçimdir süreduran, yıllara yayılmış bir projeksiyon içerisinde muğlak olmayan bir zapturapt altına almak güncellenir. Kazanılmış yahut da bu sathı mahalde devamlılığı söz konusu edilmiş her zaferden sonra oluşturulan ‘konformist’ yapı kendi gerçekliğini, doğrusunu, ön görüsünü herkesin ortak paydası kılar. Neye her ne şekilde itiraz edilecektir, kim nereye kadar sözünü savunabilecektir, kimlerin bu sahadaki yaşam hakkı vardır, kimler nereye konumlandırılacaktır, her şey belirgindir. Siyasetin bir biçimde pespayelik dolu temsilinde, politik bir duruşun değil, o kürsüden, medyasına tüm sokağından her mesleğe binbir türlü hengame var edilir, kurgu değil gerçek. Birbirini tam anlamıyla tamamlayan biyopolitik bir cendere ekseni mutlak istikamet kılınır. Meşhur kılınmış, balkon konuşmalarında halka hizmetkarlık, duyarlı seçmenlerin uyarılarının bir biçimde kaile alınacağı, daha demokratik ülke falan diye uzaya duran bir masal mefhumu aksettirilirken, bildirilenle, yaşanan apayrı şeyler kılınır. Budur zaten kuşatma. Bunlarla birlikte icra edilenlerdir, mesele.

Tümüyle bir girdap halini alagelen, adaletin, hakkın, hukukun ve en önemlisi onca vurgu ile korunduğu bildirilen hürriyetin hiçe yazılmasının akıbeti ne olacaktır ki! Bu kadar açık bir biçimde hayatta var olma hakkının, hakkın muhafazasının imkansız eşiğine taşındığı bir yerde, çıkagelen şu utanç verici haller de mi bir şeyleri aksettirmez misal. “Ankara Kadın Platformu, Anayasa Mahkemesi’nin yoksulluk nafakasındaki “süresiz” ibaresini kaldırma kararına karşı ve Kolej Meydanı’nda toplanarak Kızılay’a yürüyüş gerçekleştirmek istedi. Yürüyüşe polis biber gazı ile müdahale edilirken basın açıklaması Kolej’de gerçekleşti. Açıklamanın ardından dağılan gruba, polis tekrardan biber gazı ile müdahale etti, 4 kişi gözaltına alındı.

Basın açıklamasında, nafaka hakkına yönelik düzenlemelere tepki gösterildi ve “Bir kez daha uyarıyoruz, bu sokaklar, bu meydanlar bizimdir. 12. Yargı Paketi altında, nafaka hakkımıza, yaşamlarımıza, bedenlerimize karıştırmayacağız. Bizler, bir kez daha buradan sesleniyoruz; bu sadece bir başlangıç, çok daha büyüğünü göreceksiniz. 12. Yargı Paketini geçiştirmeyeceğiz. Nafaka hakkımızdır, nafaka hakkımıza gasp edemezsiniz” denildi.

“Kadınların kanı saray iktidarının ellerindedir”

Açıklamada kadınların aile içinde maruz kaldığı şiddete dikkat çekilerek “Kadınlara deniyor ki ‘Aile içerisinde erkek şiddetine sus. Boşanama, konuşma, hiçbir güvencen olmasın’ diyorlar. Şimdi de utanmadan saray iktidarı kadınların üç kuruşluk nafakasına göz dikmiş durumda. Utansınlar. Ama biz kadınlar biliyoruz ki, saray iktidarının bu kadar kadının ölmesinden sonra bile bir kere yüzü yere düşmedi. Çok iyi biliyorlar ki kadınların kanı kendi ellerindedir. Kadınlar en çok aile içerisinde, en yakınlarında ki kişiler tarafından öldürülüyorlar. Nafaka hakkı da işte bu yüzden önemlidir, kadınlar özgür bir hayata, şiddetin içerisinden çıkmak için yoksullukla mücadele ederken kadınların hakkıdır nafaka. İşte bu nafaka hakkına çökmek isteyen bu çeteye karşı, kadınlar ve LGBT+’lar olarak bir aradayız, birbirimizin elini asla bırakmayacağız” ifadeleri kullanıldı.”

Bir başka haberi iliştirelim: “Konya’nın Bozkır ilçesinde faaliyet yürüten Bozkır İmam Hatip Mezunları Derneği’ne (BİMDER) ait erkek öğrenci yurdunda bir öğrenciye yönelik uygulanan şiddet kamuoyunda büyük tepki topladı. Cumhuriyet, yurtta kalan bir erkek öğrencinin savunmasız halde darbedildiğini kanıtlayan skandal görüntülere ulaştı.

Kayıtlarda, bir görevlinin öğrenciye yönelik fiziksel şiddet uyguladığı anlar açıkça görülürken, darp eylemini gerçekleştiren kişinin M.G. olduğu öne sürüldü. Söz konusu şiddet eyleminin faili olduğu iddia edilen M.G.’nin, geçmişte de benzer nitelikteki şiddet ve hak ihlali olaylarına karıştığı iddialar arasında yer alıyor.

Soruşturma Başlatıldı

Cumhuriyet’in ulaştığı skandal görüntülerle ilgili resmi makamlar harekete geçti. Yaşanan hak ihlali ve darp olayına ilişkin olarak Savcılık soruşturma başlatılırken M.G'nin görevinden alındığı ortaya çıktı.

Soruşturma kapsamında, yurdun yönetim kademesi ile şiddet uyguladığı iddia edilen M.G.’nin ifadelerine başvurulacağı öğrenildi. Olayla ilgili çok yönlü inceleme sürdürülüyor.”

Bir de bu haber var; “Ankara’da Rönesans Holding tarafından yapımı devam eden yeni Adalet Sarayı şantiyesinde çalışırken işten çıkarılan işçiler, ödenmeyen alacaklarını talep edince taşeron firma Gül Pa İnşaat'ın yetkilileri tarafından saldırısına uğradı. Sopalı ve kesici aletlerin kullanıldığı saldırıda en az üç işçi yaralandı.

Hakları ödenmeden işten çıkarıldılar

Süreç, şantiyede çalışan ve Dev Yapı-İş sendikasına üye işçilerin işten çıkarılmasıyla başladı. Sendika tarafından paylaşılan bilgilere göre, firma yetkilileriyle yapılan görüşmelerde işçilerin haklarının ödenerek çıkışlarının verileceği sözü verildi. Ancak bu sözlere rağmen işçilere haklarının sadece bir kısmı asgari ücret düzeyinde ödendi. Ücretin elden verilen kısmı ile izin ücretleri gibi yan haklar ödenmedi ve işçilerin işten çıkışları yapıldı. Mağdur edilen işçiler, aynı zamanda kamp alanlarından da çıkarıldı.

Yaşanan duruma ilişkin Dev Yapı-İş tarafından dün yapılan açıklamada şu ifadelere yer verilmişti:

Gül Pa İnşaat yetkileri işten çıkarılan arkadaşlarımızı haklarını istediği için tehdit ediyor. Tehditlere boyun eğmedik eğmeyeceğiz. Müzakerelerin sonuçsuz kalması üzerine direniş kararı alan işçilere, Gül Pa İnşaat yetkilileri tarafından saldırı gerçekleştirildi.

Saldırı sırasında sopalar ve kesici aletler kullanıldı. Yaralanan işçilerin vücutlarının çeşitli bölgelerinde darp izleri ve kesikler oluştu.

'Saldırıların hesabını soracağız'

Saldırının ardından soL'a konuşan Dev Yapı-İş Başkanı Özgür Karabulut, sendika üyelerine yapılan saldırıya ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

Karabulut, Rönesans Holding’in sorumluluktan kaçma çabasına dikkat çekerek şunları söyledi: Taşeron firmaya baskı uyguluyor çünkü Gül Pa başta hiç yanaşmıyordu. Çözüm adına hareket ediyorlar ama tabii o kendi sorumluluklarından kaçmak adına yapıyor bunu.

İşçilere yönelik saldırılardaki artışa dikkat çeken Karabulut, "Son süreçte işçilere yönelik bu tarz saldırılar arttı. Bu durum, patronların daha saldırganlaştığının bir göstergesi. Buna karşı da işçileri örgütlü mücadeleye davet ediyoruz" ifadelerini kullandı.

Saldırıya uğrayan işçilerin hastanede gözetim altında tutulduğunu belirten Karabulut, pazartesi günü hem suç duyurusunda bulunacaklarını hem de kitlesel bir basın açıklaması ile durumu protesto edeceklerini duyurdu.

Karabulut, "Saldırıların hesabını soracağız, yanıtsız bırakmayacağız, işçileri yalnız bırakmayacağız" dedi.”

Davası adalet olagelen, eski ülkenin eksikliklerini toparlamak / yeniden bir raya koymak için çabalamak olduğunu deklare etmiş bir güç odağının, sermaye ve kendi bağlantısından cenahla kurduğu yeni ülke hayatı derdest etmiyor mudur? Yargı paketinin içinde bulunan, nafaka düzenlemesine dair doğrudan itirazın dahi çok bilindiği bir zeminde ne nasıl mümkün olur. Kadına yönelik şiddetle mücadeleden dem vurulup, aile yapısının kutsallığı için mersiyeler dizilirken bir yandan çıkagelen kolluk şiddetinin ve meselenin sadece nafaka kısmını öne çekip, geriye kalan şiddet, insanlık dışı muamele, kötülüğün hiçbir ama hiçbir biçimde düzeltilemeyeceğini aksettiren o kuru gürültü içerisinde hakikati konuşmaya daha çok var mıdır? Kadınların aksettirdiği tahayyülü şiddetle, ayrımcılıkla mücadele ederken, hayata tutunmak için asgari bir yaşam gayretini sağlama alma hakkı imkansız kılınmak istenir, bu değil midir hayatın kuşatılması.

Kadınlar gibi, bu ülkenin geleceği olagelen çocukların da şiddetle bir başlarına konulduğu kaçıncı vakadır, Konya’daki. Dur durak bilmeyen cerahatin her yerde, hemen her şekilde bir başkaca yıkımı var ettiği zeminde, o çocuğun hakkından geldiğini zanneden görevlinin var ettiği çürümenin hesabı ne olacaktır. Kendisinin tutuklandığına dair haberler çıkagelirken bir yanda, yaygın medyanın haber akışlarında kendisine yer bulan bunca afaki şiddet parametresinin, kötülüğe namzet olma halinin ardılı ne getirecektir ki zifiri bir karanlıktan gayri. Savunmasız kılınmış olagelen çocukların hedef haline buna açıktan getirilebildiği bir zeminde hayatın ehveni de muhafaza edilemez. Sürgit devam olunan her şiddet, arkasına eklenmiş ve devletin gözetiminde var edilen her darp bambaşka bir suçun çoğaltılmasıdır. Bu kadar afaki yıldırının / terörün olduğu bir zeminde biyopolitik cendere handiyse herkesin karşısına çıkartılabilecek olandır, kesin bilgi.

Bunlara ilaveten daha dün var edilmiş olan cendere halini bir biçimde aşaduran, emekçiyi hak gasbına mahkum kılan / gören bir zihniyetin var ettiği cerahat, insanlara haklarını talep ediyor diye işkence etmek de bu tahayyülün devamı olarak çıkagelir. Kaybedilmesin diye onurla / alın teriyle kazanılmış haklar, itiraz edildiğinde çıkagelen şeyin şiddetten ötesi olmamasının utancı her ne yana düşer sahi ama sahiden? Binbir türlü kepazeliğin olur bellendiği, dayakla, şiddetle, örseleme ve hakir görülmeyle birlikte / bütünleşik bir menzilin bina olunmasının yarası ne olacaktır. Aşağı yukarı her günü böylesi bir girdap, bu kadar afaki bir cürüm hemhal halle birlikte güncellenen, yeniden yapılandırılan bir menzildeki sorunların herhangi birisinin çözülmesi mümkün müdür? Sorunların hiçbir biçimde görülmediği, anlaşılmadığı dahası kolluğundan sermayesine hep birlikte binbir sıra dayağının, işkencenin, kanun olarak çıkagelen yaptırım ve dahili pek çok sınırlama halinin ortasında sorunlar dağ gibi yükselmeye devam eder. Bu hallerle bir istikametteki hayat eriminin sakatlanması kesintisiz kılınır, bu hallerle bir yarın konulmaz. İyi mi bu haller, hep böylesine mahkumiyetler.... ne kadar, nereye kadar? Bütün bu haller bir son durak değil, toplu bir yok oluşun eşiğidir artık. Şiddeti bir gazete kupürü, hak gasbını bir 'gündem dolgusu' sanıp sayfayı aşağı kaydıranlar bilmelidir ki; seyirci kalındığı müddetçe bu cendere her gün biraz daha daralacaktır. Bugün kadının nafakasını, yarın işçinin alın terini, öbür gün çocuğun geleceğini yutan bu zifiri karanlık, en nihayetinde 'bana dokunmayan bin yaşasın' diyenlerin kapısına da dayanacaktır. Bu bir temenni değil, çıplak bir Türkiye gerçeğidir. Ya bu raddede, bu köşeye kıstırılmışlıkta hep birlikte ses olunacak ya da sıradan insanın elinden hayatın tamamen çalındığı o mutlak sessizlikte, sıranın bize gelmesi beklenecektir. Seçim de bizimdir, vebal de. Anlıyor musunuz...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: ODTÜ Protestolarından – Ümit BEKTAŞ – Reuters

Meramda Paylaşılan Haberler

Ankara Kadın Platformu’nun Açıklamasına Polis Müdahalesi: 4 Kişi Gözaltına Alındı - Evrensel

https://www.evrensel.net/haber/5988207/ankara-kadin-platformunun-aciklamasina-polis-mudahalesi-4-kisi-gozaltina-alindi

Konya’da BİMDER Erkek Öğrenci Yurdu’nda Şiddet Skandalı - Cumhuriyet

https://www.cumhuriyet.com.tr/turkiye/konya-da-bimder-erkek-ogrenci-yurdu-nda-siddet-skandali-cumhuriyet-in-ulastigi-goruntuler-uzerine-sorusturma-baslatildi-2511706

Ankara Adalet Sarayı Şantiyesinde Kanlı Saldırı: Hakkını Arayan İşçiler Bıçak ve Sopalarla Darp Edildi - Sol

Dengesi çoktan yitirilmiş olagelen hassasiyetler kuşatmasında hayatın kuramı dümdüz ediliyor. Her itirazın daha var edildiği anda kırmızı çizgileri alarma geçirdiği, alarm ses ve ikazlarının dört bir yanda yankılandığı bir zeminde mutlakiyet teslimiyete çıkarılıyor. Hiçliğin ve yozluğun, ceberut olagelen devlet aklının sunageldiği her şablonda biraz daha açmazların var edildiği zeminde hassasiyet terazisi sıradan insanın aleyhine bina ediliyor. Hiçliğin, değersizliğin yüceltildiği bir zeminde mutlak yargıların birer zafer gibi sunulup, pazarlanmasına devam olunuyor. Tüketen, çürüten ve zayi eden bir iktidar aklının göstere geldiği her şey doğrudan bu mahvetme hallerinin yekununu da bildiriyor. Binbir badireyle kazanılmış olagelen haklar allem edip kallem edilip zehir zıkkım ediliyor sayelerinde. Bir biçimde hiçliğin sofrasına dahil edilirken halk onca janjanlı, alavere dalavereli sözlerin tam da paralelinde bir mahvetme retoriği sabitleniyor. Bütünüyle öğüten bir hiçlik çabası, mekanizması bina ediliyor. Ne akıl kar ediyor, ne de gidilen istikametin kör karanlığına dair bildiriler gerçekten anlaşılıyor. Zıvanadan çıkmış olagelen bir tahayyülle her an her bir şeyi ölçüp biçip sınırlamaya girişenler elinde hayat bir marazlar toplamı oluyor. Bunca cürmün ötesinde yarına dair hiçbir şeyin konulmadığı zemin gerçekliğinde her şey kara, kapkaranlığın kılınır.

Düzen ve sahibi olduğunu bildirenler sıradan insanı köşelere kıstırırken, muğlak yahut da muamma değil hepten hesaplı olagelen bir mahvetme retoriğini reçete eder. Yazılmış olan her şey zehir zemberektir, şifa değil tam teşekküllü bir mahvın zeminini var etmeye ant içen bir aklın tezahürüdür. Sunulan ve yapılandırılan her eylemle sıradan olanın hakkını da hukukunu da rezil rüsva etmek kesintisizleştirilir. Ne de olsa daha çok su kaldıracaktır bu çirkef siyaset, kepazelik sarmalına dönmüş al gülüm ver gülüm cumhuriyeti. Dengeyi çoktan zayi etmiş olagelen bir menzildeki her bölüşüm birimizden birisi için bedel kılınır. Gezi Direnişi sonrasındaki on üç senelik sürecin var ettiği, doğrudan doğruya fiili tenkitin ve demokratik hakkın zayi olunduğu bir menzildir. Her durumda kendini üstün, öncelikli addeden AK Parti tahayyülünün zamanla memleketi kuşatmasının neticesinde bugün hiç ama hiçbirimiz için en ufak bir itirazı var edebilmek söz konusu kılınmayandır. Hassaslık mefhumunun anbean, o siyasal İslamcı klan için öncelendiği, gayrısının, ötekilere ait ister politik ister gündelik isterse de yaşamsal olsun herhangi bir konuda en ufak bir düzeltme ihtiva etmeyen tavrı eliyle ülkede yaşam derdest olunur.

Bianet’ten bir haberi aktaralım: “İBB davasında dün savunma yapan Medya AŞ Genel Müdürü Fatoş Pınar Türker, gözaltı sürecinde yaşadıklarını anlatarak Vatan Emniyet’te çıplak arama yapıldığını söyledi.

Mahkemede konuşan Türker, Vatan Emniyet’e götürüldüğü an yaşadığı korkuyu şu sözlerle anlattı:

“Vatan Emniyet’e girdiğimde ben buradan çıkamam diye düşündüm. Hatta ölüm düşüncesi de gelişti. Çok korkunç bir andı. Tam bir kabus gibiydi.”

Türker, gözaltı sırasında kendisine yönelik uygulamaları da anlatarak, bir polisin önce üstünü çıkarmasını istediğini, ardından iç çamaşırını da çıkarmasını talep ettiğini söyledi. Türker, kendisine “cinsel organını aç” ve “arkanı dön, eğil” şeklinde talimatlar verildiğini iddia etti.

Duruşma salonundaki kadın izleyicilere de seslenen Türker, yaşadıklarını anlatmaktan utanmadığını belirterek, “Utanan varsa çıkabilir, ben utanmıyorum. İnsanların onurunu, gururunu kırmak için yapılıyormuş gibi geliyor. Yapan utansın, ben utanmıyorum” dedi.

Türker’in beyanlarının ardından Aile Dayanışma Ağı yazılı bir açıklama yayımladı. Açıklamada, ortaya atılan iddiaların etkin ve şeffaf bir şekilde soruşturulması çağrısı yapılarak, insan onurunu zedeleyen uygulamaların kabul edilemez olduğu vurgulandı.

Açıklamada şöyle denildi:

"Bir hukuk devletinde hiç kimse, hele ki kadınlar, gözaltı ve cezaevi süreçlerinde insan onurunu hiçe sayan, mahremiyetini ihlal eden muamelelere maruz bırakılamaz. Kadın tutukluların maruz kaldığını beyan ettiği çıplak arama uygulamaları; beden dokunulmazlığına, insan onuruna ve temel haklara yönelik ağır bir ihlaldir. Hiçbir güvenlik gerekçesi, insanı aşağılayan ve psikolojik olarak yıpratan uygulamaları meşru kılamaz. Bir kadının bedenine yönelik bu müdahale yalnızca bireysel bir hak ihlali değil, tüm kadınların onuruna yönelmiş bir saldırıdır. Aile Dayanışma Ağı olarak; insan haklarına aykırı bu iddiaların etkin ve şeffaf biçimde soruşturulmasını, sorumluların ortaya çıkarılmasını ve onur kırıcı uygulamaların tamamen son bulmasını talep ediyor ve takipçisi olacağımızı bildiriyoruz. Hiçbir kadın, hiçbir insan onurundan mahrum bırakılamaz."

Bu da savunmasından bir kesittir; "Çömelmem, dönmem ve vücudumun mahrem bölgelerini göstermem talep edildi. O an ne yaşadığımızı tam olarak anlamıyorduk. Bu uygulamanın insanların onurunu ve gururunu kırmak amacı taşıdığı düşüncesine kapıldım. Ben bundan utanmıyorum; utanması gereken böyle bir uygulamayı yapanlardır.

15 aydır cezaevindeyim. Bekâr bir anne olarak çocuklarımın tüm sorumluluğunu bu süreçte annem ve babam üstlendi. Çocuklarımı onlar okutuyor. Ailem benim tutukluluğum nedeniyle çok ağır bir yük taşıdı. Annem bu süreçte benim yaşadığımı düşündüğü haksızlıkları duyurabilmek için çeşitli etkinliklere katıldı ve sesimizi duyurmaya çalıştı.

Ben rüşvet almak suçlamasıyla tutuklandım. Ancak daha sonra hazırlanan iddianamede bana yöneltilen bir rüşvet isnadı yer almadı." https://bianet.org/haber/medya-as-genel-muduru-fatos-pinar-turker-gozaltinda-polis-cinsel-organini-ac-dedi-320371

Dengesi çoktan yitirilmiş olagelen hassasiyetler kuşatmasında hayatın kuramı dümdüz ediliyor bir kere daha yinelemekte fayda var. Düzeni oluşturan konsensüs, doğrudan ve hiç kesintisiz yıkımları eylem planı içerisine dahil ettikçe o zor denilen şeyler paldır küldür var ediliyor. Medya A.Ş. genel müdürü Fatoş Pınar Türker’in de başına getirilen şey bu bahsin bir tezahürüdür. Türker’in “Savcı beni çocuklarımı elimden almakla tehdit etti” beyanı hakkında Hakimler ve Savcılar Kurulu’nun sessizliği neye delalettir. Yahut da Adalet Bakanı’nın sessizliği. Birbirinin takipçisi olagelen zır cehalet ürünü tahakküm ve tehditlerin havalarda uçtuğu, yıldırının artık ismi konulmamış bir cendere düzenleyici olaraktan var edilebildiği bir ülkede hayatın kuramı da dümdüz edilendir. Hasassiyetlerin birbiri peşi sıra yinelendiği bir zamanda, her şeyin ama en başta da kadının hakkının böyle aleni çarçur edilmesinin akıbeti ne olur, olacaktır ki! İnsanlık hakkının tarumar edile geldiği, suçun alenen sahiplenip, üstünün örtülmeye çalışıldığı bir zemin, dünyaya akıl fikir satarken kendi vahametinden hiç bahis açabilecek midir? Şaftın, aksın çoktan kaydığı, her şeyin ama en başta da adalet, hürriyet, demokrasi kavramlarının zül edilerek ziyan olunduğu bir menzil gerçekken, hayattan bahis açılabilecek midir? Hayattan bahis açabilmek; ancak iktidarın bizi eşitlemeye çalıştığı o 'hiçlik' ve 'değersizlik' zeminine karşı, birbirimizin yarasına bakarken duyduğumuz o ilkel, saf sızıyı korumakla mümkündür, anlıyor muyuz?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu Yürüyüşünden – 2016 – AFP – Middle East Eye

Meramda Paylaşılan Haber

Türker, "Çıplak Aramayı" Anlattı, Aile Dayanışma Ağı Sorumluların Cezalandırılmasını İstedi - Bianet

"Tahakküm biçem değiştirirken, yol ve yordam da bozguna uğratılır. Nice hayal kırıklığını barındıran bir menzilde, acı, elem ve kederin hep coğrafyadan kaynaklı olduğu anılırken, ortaya çıkan imge bunun hiç de öyle olmadığını göstere gelir, bildirir. Ne hazindir ki hayat mefhumunun korunaklılığı değil yok edilmenin eşiğine taşınmasının alkışlandığı bir kıyametler silsilesi vardır, gerçek kılınandır. Ölümün çaresizliği kadar, kuralların hiç, yok addedildiği, cürmün öncelenirken, ardından çıkagelen şiddet pratiklerinin, nefret hallerini ihtiva eden eylemlerin desteklendiği bir garabetlikler düzlemi güncellenir. Kötülük belirli bir hattın üzerinden sabah akşam, konu her ne olursa olsun aralıksız cerahati kutsamak ve o cürmün var ettiği, çürümeyi güncellemek adına kullanılır. Devlet 2.0 çoktan tükenmiştir bunun devamlılığına iliştirilmek istenen şiddete meyyal pratiklerle dönüştürülmüş, eskiyi bambaşka tezahürlerle güncelleyen bir aklın yepyeni ülkesi var edilir. Müştereklerimiz o yepyeni devlet görüntüsünde açmazlara rehin edilir. Kesinkes hedef kılınır. Düzeneği tam ve eksiksiz yıldırma üzerinden şekillendiren yeni de mutlak teslimiyet imal olunur anbean her yerde. Ekranlardan şen şakrak ülke masalları aksettirilirken cerahatin kuşattığı, cürüm ve kötülüğün sunduğu her şeyi özümsemiş, yıkıcı, ezen ve paramparça bir ülke gerçek olur. Bunun ne o hikayenin temellendiricisi iktidar ve ortakları, sermayesi ve medyası farkındadır, ne de muhalifiz biz diye çıkagelip kayıkçı kavgalarına tutuşanlarla diğer ana akım olagelen cenahlar farkındadır, ne hazin değil mi?

Biyopolitik bir cendere tezahürünün sermayeden nasıl çıkageldiği daha yepyeni henüz iki günlük Rahmi Koç denen müptezel iş insanının var ettiği fıkraymış gülün diye anlattığı o nefret pasajından çıkagelir. Düpedüz yalın bir itham silsilesinde hayatın un ufak edilmesi mevzubahis olunmasın istenir, alayla, aşağılamayla, ceberut bir aklın nefret kodlarıyla vs. Bianet'in haberini aktaralım: Koç Holding Onursal Başkanı Rahmi Koç’un İzmir Amerikan Hastanesi’nin açılışında anlattığı “Kürt kadın hasta” fıkrası, sosyal medyada yaygınlaşırken tepki toplamaya devam ediyor." sesli meram

podcast image credit: gas mask boy:::banksy:::banksy explained

Çürümeye yüz tutan insanlık mefhumu salt kelamla, kelimelerin gücüyle anlatılamıyor bir yandan da insan görünümlülerin var ettiği şiddet / kötülük / yıkım sarmalında biçimlenip duruyor. Her şekilde hayatın ehvenden alıkonulması, geleceğin bu şimdi içerisinde açıkça talan edilmesinin istikametinde atılan her adım bambaşka cerahate çıkıyor. Çürüme artık bu sahadaki / şu küredeki herkesin ortak paydasına dahil ediliyor. Herkese çıkabilecek en küçük piyango olarak güncelleniyor. Cerahat yükseltilirken, normatif kılınmış olan afaki her hamleyle birlikte o piyangonun ekseriyetle hepimize denk getirilmesi sağlama alınıp duruyor. Yöneten katında makamlarına çöreklenmişlerin var ettiği hemen her hamlenin o ardı bir kere daha cürme çıkartılıyor. Cürüm çürümenin anahtarı kılınıyor. Umut gözlerin önünde çarçur edilirken, cerahatle kurumsallaştırılan kötülüğün, saf ayrımcılığın, dahili ve harici mot-a-mot çürütme hallerinin yekununda ortaya çıkan imge korkunçtur. Dehşeti var edendir. Dehşeti görünür kıldırandır. Cerahat, cürümle birlikte her yerde ceberut olan devlet aklının / fikrinin, zikri kılınandır, bu nasıl hayat?

Tahakküm biçem değiştirirken, yol ve yordam da bozguna uğratılır. Nice hayal kırıklığını barındıran bir menzilde, acı, elem ve kederin hep coğrafyadan kaynaklı olduğu anılırken, ortaya çıkan imge bunun hiç de öyle olmadığını göstere gelir, bildirir. Ne hazindir ki hayat mefhumunun korunaklılığı değil yok edilmenin eşiğine taşınmasının alkışlandığı bir kıyametler silsilesi vardır, gerçek kılınandır. Ölümün çaresizliği kadar, kuralların hiç, yok addedildiği, cürmün öncelenirken, ardından çıkagelen şiddet pratiklerinin, nefret hallerini ihtiva eden eylemlerin desteklendiği bir garabetlikler düzlemi güncellenir. Kötülük belirli bir hattın üzerinden sabah akşam, konu her ne olursa olsun aralıksız cerahati kutsamak ve o cürmün var ettiği, çürümeyi güncellemek adına kullanılır. Devlet 2.0 çoktan tükenmiştir bunun devamlılığına iliştirilmek istenen şiddete meyyal pratiklerle dönüştürülmüş, eskiyi bambaşka tezahürlerle güncelleyen bir aklın yepyeni ülkesi var edilir. Müştereklerimiz o yepyeni devlet görüntüsünde açmazlara rehin edilir. Kesinkes hedef kılınır. Düzeneği tam ve eksiksiz yıldırma üzerinden şekillendiren yeni de mutlak teslimiyet imal olunur anbean her yerde. Ekranlardan şen şakrak ülke masalları aksettirilirken cerahatin kuşattığı, cürüm ve kötülüğün sunduğu her şeyi özümsemiş, yıkıcı, ezen ve paramparça bir ülke gerçek olur. Bunun ne o hikayenin temellendiricisi iktidar ve ortakları, sermayesi ve medyası farkındadır, ne de muhalifiz biz diye çıkagelip kayıkçı kavgalarına tutuşanlarla diğer ana akım olagelen cenahlar farkındadır, ne hazin değil mi?

Biyopolitik bir cendere tezahürünün sermayeden nasıl çıkageldiği daha yepyeni henüz iki günlük Rahmi Koç denen müptezel iş insanının var ettiği fıkraymış gülün diye anlattığı o nefret pasajından çıkagelir. Düpedüz yalın bir itham silsilesinde hayatın un ufak edilmesi mevzubahis olunmasın istenir, alayla, aşağılamayla, ceberut bir aklın nefret kodlarıyla vs. Bianet'in haberini aktaralım: Koç Holding Onursal Başkanı Rahmi Koç’un İzmir Amerikan Hastanesi’nin açılışında anlattığı “Kürt kadın hasta” fıkrası, sosyal medyada yaygınlaşırken tepki toplamaya devam ediyor.

Sosyal medyada paylaşılan video klipte Koç’un, hastaneyi konuklarına gezdirirken aralarında eski AKP'li Başbakan Binali Yıldırım’ın da olduğu protokol mensuplarına anlattığı Kürt kadınını, bedeni, kimliği, cinsiyeti, kültürü üzerinden alaya alan fıkra, Koç'u ve fıkrayı gülerek karşılayan konuklarını eleştiri sağanağı altında bıraktı.

Tepkiler sosyal medyada #RahmiKoçÖzürDile hashtagı altında TT oldu.

İzmir Amerikan Hastanesi'nin açılışı

Tartışma, 5 Haziran 2026’da İzmir Balcova’da hizmete giren Amerikan Hastanesi’nin açılış töreni sırasında kaydedilen görüntülerin sosyal medyada yayılmasıyla başladı. Vehbi Koç Vakfı çatısı altındaki Koç Healthcare’in yeni yatırımı olarak duyurulan hastanenin açılışına Rahmi Koç’un yanı sıra Ali Koç, Semahat Arsel, eski Başbakan Binali Yıldırım, İzmir Valisi Süleyman Elban, İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay, Balçova Belediye Başkanı Onur Yiğit ve iş dünyasından isimler katıldı. T24’ün aktardığına göre Rahmi Koç, hastanenin 4 yıllık çalışmanın ardından 150 milyon dolarlık yatırımla kurulduğunu söyledi.

Rahmi Koç'un "fıkrası"

Görüntülere yansıyan bölümde Koç’un, “Doktor Kürt kadının derdini dinlemiş. ‘Hanımefendi perdenin arkasına gidin, soyunun’ deyince kadın demiş ki, ‘Doktor Bey, ilk sen soyun’” sözleriyle, başı videoya yansımayan konuşmanın sonunda fıkrayı anlatması izleniyor.

Rûdaw, kaydın paylaşılmasının ardından çok sayıda sosyal medya kullanıcısının fıkrayı “Kürt kadınlarını aşağılayıcı ve incitici” bulduğunu aktardı. Ensonhaber de Koç’un fıkrasının “sosyal medyada tepki topladığını” ve sözlerin hastanenin protokole gezdirilmesi sırasında söylendiğini yazdı.

Tepkiler

Tepkiler, yalnızca fıkra “uygunsuz” bulunduğu için değil, iki düzeyde ayrımcı bir anlatı kurduğu gerekçesiyle de dile getiriliyor: İlk olarak Kürt kadınının doktor-hasta ilişkisi bağlamında kendisinden ne istendiğini anlamayan, “modern” kurum kültüründen habersiz gülünç bir kimlik olarak konumlandırılması; ikincisi, bunun kadın bedeni ve soyunmanın cinsel imaları üzerinden yapılması nedeniyle.

Eleştiriler, olayın kaba bir gaf olarak kalmadığı, Kürtlere yönelik yerleşik aşağılayıcı mizah kalıplarının kadın bedeni üzerinden yeniden üretilmesi olduğu noktasında yoğunlaşıyor.

Mekan ve bağlam tepkinin büyümesine yol açıyor

Rahmi Koç'un "fıkra"sının bir hastane açılışında, hasta mahremiyeti ve sağlık hakkı gibi kavramlarla doğrudan ilgili bir kurumda anlatılması da tepkinin büyümesine neden oldu.

Eleştirilerde, sağlık kurumlarının dil, kimlik, cinsiyet ve sınıf ayrımı yapmadan güven üretmesi gereken yerler olduğu; buna karşılık açılış sırasında Kürt kadınının mahremiyetini mizah nesnesi yapan bir anlatının hastane kurumsal etiğiyle tam bir çatışma oluşturduğu vurgulanıyor.

Öte yandan olayın sınıfsal ve siyasal zemini de başka bir eleştirel çerçeve oluşturuyor. Türkiye’nin en büyük sermaye gruplarından birinin onursal başkanının, devlet ve yerel yönetim protokolünün yer aldığı bir törende anlattığı bu ayrımcı fıkranın kahkahalarla dinlenmesi, “gündelik ayrımcılığın seçkinler arasında doğal bir durum olarak karşılanır hale geldiği" yorumlarına neden oldu. Koç'un fıkrasına gülen ya da sessiz kalan protokol mensupları da tepkilerden paylarını aldı.”

Çürümeye yüz tutan insanlık mefhumu salt kelamla, şakalarla falan anlatılamayacak kadar doğrudan / keskin bir çürümeyi var eder. Kadının metalaştırılmasının yanında ezel ebed düşman bilinen, ne olduğu hep muamma kardeşlik hamurunda bir türlü tam olaraktan var edilemeyen tek çatıya bir gün dahil edilip, öbür gün atılan Kürdün hakkının hukukunun ne olacağı unutturulur. Çürümenin salt yıkımla değil böylesi kelamla, afaki ve zorlama komiklik örüntüsü altından çıkagelen sureti temsilinde hayatın ehveni elden de ol avuçtan da çalınır. Bir asırlık bir şirket olduğunu zikrederken malum Koç grubunun hayat memat mesellerindeki tutumundan, içte yaşayan öteki halklara karşı var ettiği görmeme hallerinden, kuruluşunda gayrimüslim mallarına çöreklenmekten şimdi de iktidarın var ettiği açıklarla halkın birikimini, en önemlisi umutlarını sömürmeye bi düzeneğin sahibi olur. Demokratikleşme iddiasını çoktan bir kenara itmiş menzilde olan biten şeyin tam adı çürümedir, kokuşmadır. Kadınların bildirdiğini de ekleyelim bu raddede: Tevgera Jinen Azad, "Fıkra adı altında üretilen bu söylemler, Kürt kadınlarının yürüttüğü özgürlük mücadelesini ve toplumsal direnişteki öncü rolünü hedef alan egemen zihniyetin bir yansımasıdır" değerlendirmesinde bulundu. Açıklamada, Kürt kadın hareketinin "Jin Jiyan Azadî" felsefesiyle dünya çapında kadınlara ilham verdiği belirtilerek, her türlü cinsiyetçi ve tekçi anlayışa karşı mücadele edildiği vurgulandı. https://bianet.org/haber/tja-rahmi-koc-u-ozur-dilemeye-cagirdi-320264

“Herhangi bir kimliği hedef alma niyeti taşımadığım sözlerim için içtenlikle özür diliyorum. Üzüntümü samimiyetle paylaşmak isterim.” Bu kadarcık cümleyle o kahkahalarla geçiştirilen nefret alt edilebilir mi? Rahmi Koç, ülkedeki belki de üçüncü en büyük muhalif kesim olarak bildirilen çok parçalı ırkçı yapının, bütünüyle çoluk çocuktan koskoca insanlara kurduğu Kürd klişesine yaptığı bu son ek, basitçe bir özürle geçersiz kılınabilir mi? Nefret, kin ve şiddetle, bunları var eden dili önemseyerek hiçbir zaman alt etmeden sahip çıkarak bir menzil delik deşik edenlerin ekmeğine kaç kez yağ sürülecektir ki! Toplumsal tarihi, belleksel yapısında, Ermeni, Rum, Süryani, Pontos, Nasturi, Keldani, Arap Hristiyanlara karşı ayrımcılıktan soykırım tahayyüllerine ulaşmış bir menzil yine dönüp dolaşıp bir asırdır mücadele ettiği, alt etmeye çalıştığı Kürde sınırlarını çiziyor, bu haller o özür cümlesiyle kendi kendini ele veriyor. Tam da bu yüzden, o açılış seremonilerindeki şen şakrak kahkahaların, protokol neşesinin ve kurumsal makyajların arkasında nelerin törpülendiğini, kimlerin sesinin sökülüp alındığını bıkmadan sormak zorundayız. Sesli Meram’ın meseli tam olarak buradadır: Herkesin unutturmaya çalıştığı o eksik bırakılmış yerleri, ulu ortayken hala sırg gibi saklandığı bildirilen tüm o muktedir cürümlerini arayıp bulmak ve görünür kılmaktır. Çünkü biliyoruz; o salonlarda atılan her kahkaha, bu coğrafyanın duyulmayan bir çığlığını örtbas etmek içindir. Biz o çığlığı duymaya, o meramı eksiksiz söylemeye devam edeceğiz. Bu çürümenin ortasında başka türlü nasıl hayat var edilebilir ki yoksa? Asırdır sürgit devam olunan ayrıştırma, nefrete yem etme, suskunlaştırma, sindirme ve sonunda asimile etmelerle devam diyen bir menzilde hayat tek renk, tek ton, simsiyah kılınabilecekken, yine, yeniden... sorgular mıydınız...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Kaynakça – Hukuk Politik

Meramda Paylaşılan Haber

Rahmi Koç'un Ayrımcı "Kürt Kadın Hasta" Fıkrasına Yaygın Tepki - Bianet

Unutulan geçmiş, geleceğin iş bu şimdisinde her dem yeniden var edilir. Sosyal politikaya dair hiçbir veçhenin tam anlamıyla varlığını muhafaza edemediği, demokrasi kavramının tam anlamıyla muğlak kılınmaya devam olunduğu yerde o geçmiş bugünün de hızarıdır. Bugünün de temelden tarumar edilmesinin aracısıdır. Vahamet içerisinde, daimi bir biçimde korkunun galebe çalındığı her dem bir koşturmaca dahilindeyken ayrımcılığın ve ırkçılığın baş verdiği sahnede olan biten her şey sıradana karşıtlıktır. Bunun devamının sağlama alındığı yer bir ülke profilini çoktan ziyan edendir. Geleceksizlik bir istikametin ta kendisi kılınırken dünü var eden kuşatma hallerinin yolunda yeknesak bir mahvın cenderesi güncellene gelendir. Hiçlik, yozluk, yoksulluk. Ceberut devlet aklının tezahürü olagelen aralıksız şiddetle var edilir. Unutturulan o geçmişin bu şimdi içinde var edilmesi, yeniden binasının yolu, bütün bu gözdağı mefhumunun savunulmasıyla söz konusu olur her anlamda. Binbir türlü siyasi pandomima var edilirken yaşam akdi cerahatle boğuntuya konulur. Ne eksik, ne fazla biyopolitik bir dehlizdir imal edilen.

Gündelik yaşamın cerahatle terbiye edilmesinin yolu geçtiğimiz uzun tatil güncesindeki o insanların feveran ettiği pratiklerden karşımıza çıkartılır. Bir tabağa güç bela yer bulan bir tatlının dört yüz, bir bardak çayın seksen ile yüz lira arasında belirlendiği, dört kişilik yeme içmenin bir asgari ücretin yarısına tekabül ettiği, bir ayakkabı ile günübirlik bir gezi programının aynı kılındığı bir yerde, dünün güdümünde kalakalmış olan yıkıcılık her yeri kuşatır. Cebe girenle, cepten çıkması elzem olanın arasındaki uçurum kesintisiz kılınırken aralıksız borca, her dem harca / bedele / diyete çalışan milyonlarca insanın, on milyon kadar insanın görece refah içerisinde gününü gün eyledikleri bir ülke hikayesi anlatılırken hakikat iç kıyıcıdır. Yetersizlik, sokaklarında kendi kendilerine hesap kitap yaparken bulan milyonlarca insan. Derin bir telaşenin ortasında Marmaray’ından, metro, otobüsüne her yerde, her şekilde içinden çıkılamayan bir garabetliği aşma çabaları. Suratlar ekşimsi, akıllar durgun, yarının ne getireceğinin endişesinin aralıksız sınamasında yarın nasıl halin bizi beklediğinin ayırtına varılan eşikler. Her şeyin sorun kılındığı, her anın bir evveli aşa duran, öteleyen, ötesine geçen bir deneme tahtasındaki menzilde ucuz hamleler, kayıkçı kavgalarının kıyısında gerçek bir var olma mücadelesi. Her şey kayıt altında, daha ötesi yok.

Tümüyle bir girdap halini almış ekonomik buhranın yanında artık vakayı adiye bilinen o siyasetin kepazelik dolu sahnesindeki birbirini eyleyenlerin hilkat garibesi hallerinden de istikametin nasıl da dünden devşirilmeye çabalandığı ortaya çıkar. Dünün seçimini aleni bir biçimde armağan edilmesinin müsebbibi olagelen bir temsilin kayyım olarak ülkenin ana muhalefetinin başına çöreklendiği bir zeminde, hak gasplarının, o cepten çalınanların paralelinde nasıl var edildiğinin şeceresi zaten yıkımı bildirendir. Duraksamayan burjuva siyasetinin, gündelik yaşam hakkını tesis etmeye çabalayan, kendi yağında kavrulmaya bir biçimde devam olanlara dayattığı bedel / diyetin yanında, herkesin umudunun bir anda çarçur edilmesine vesile kılınan o mutlak butlan, kayyım akımının yeniden sahneye zuhur etmesinin ardından çıkagelen her enstantane meseli de özetler. Sıradan insan bir başınadır vesselam. Seksen altı milyonluk bir hikaye anlatılırken dımdızlak yüzde onu geçmeyen bir toplamın karşısında ezilmeye devam olunan yüzde doksanın hayatının un ufak edilmesi salt makamlardaki değişimlerle değil, böylesine paldır küldür seçmen, sandık, oy ve irade beyanlarının alt edilmesindeki acelecilikle çıkagelir. Hiçbir şeyimiz doğru değil, bırakılmaz ki dediğinizi duyar gibiyiz, iyi de daha nereye kadar hacamat edilecek hayatta duruşlarımız, benliğimiz, aklımız. Ötekilerin elinden çalınan hak, hukuk, adalet kavramlarının bu toprakların insanına dai sahibiyiz buraların diyenlerin de dahil, hiçbir biçimde rast getirilmediği şu yerde, bunca badire, bu afaki yıkım sarmalı sizlerden de çok şeyi en başta da geleceğinizi çalmıyor mu, düşünmüyor musunuz? 300 bin liralık gecelik konaklamanın var edildiği lüks otel gösterilerinin, İstanbul’u ziyarete geldiğini zikredip yediğini içtiğini, bir de bol sıfırlı harcamalarından kesitleri paylaşanlar bir kenarda kuru simit, bir bardak çayla günü geçirip, bedava edildiği için Adaları görmeye çalışan ezilenlerin arasındaki uçurumun sorgusuna düşüyor musunuz, bu hallerle büyük ülke masalları anlatılsa ne olur, her gün bir evveli aşan katran karanlığının kılındıktan sonra!

Sevim Saylam’ın Evrensel Gazetesindeki haberine bağlanalım: “Ödenmeyen ücretleri, ücretsiz izin hakları ve tazminatları için aylardır mücadele eden Yıldızlar SSS Holding’e bağlı Doruk Madencilik işçileri yarın saat 12.00’ye kadar tüm geçmiş ücretleri ve tazminatları ödenmezse yeniden Ankara’da holding binası önüne yürüyecek. Haklarını ödemeyen patronun yeni ruhsatla ödüllendirmesine öfkeli olan işçiler, “Devlete ve bakanlara da güvenimiz kalmadı” dedi.

Günlerdir Beypazarı’nda bekleyişlerini sürdüren işçilerle bir araya geldik. “Biz biliyorduk bunların sözüne güven olmayacağını” diyerek söze başlayan bir işçi, “Sendikadaki başkanlarımıza da söyledik. Ama üç tane bakanlık garantör oldu, devlet söz veriyorsa güvenmek zorundaydık. Sebahattin Yıldız bakanlıklardan üstün demek ki! Biz bunu anlıyoruz. Bir işçinin alacağını ödetemeyen bakanlıkların bize verdiği garantinin ne anlamı kaldı? Top artık bizden çıktı. Muhatabımız bakanlıklar oldu” diyerek tepkisini dile getirdi.

"Bayramda ailemizin yanına gidemedik"

İşçilerin en büyük tepkilerinden biri de bayram öncesinde verilen sözlerin tutulmamasına... Birçok arkadaşının ödemesi yapılmadığı için memleketine dahi gidemediğini anlatan bir işçi, “Biz yine umudumuzu kaybetmemiştik. Bayrama kadar bekledik. Şirket tarafından pazartesi, salı ödeme yapılacak dendi. Bankalar açılınca paralar yatacak dendi, ama hiçbir ödeme yapılmadı. Arkadaşlarımızın çoğu gurbetçi. Çorum’dan, Karabük’ten gelenler var. Bayramda ailesinin yanına gidemedik, kurban kesemedik, çocuklarımızın yüzüne bakamadık çoğumuz” diye konuştu.

"Patronu yeni ruhsatla ödüllendirdiler"

Kendilerine verilen sözlerin tutulmamasının ciddi bir güven sorunu yarattığını ifade eden bir diğer işçi “Bu saatten sonra ne Bakan'a ne Cumhurbaşkanı'na güveniriz. Çünkü verilen sözler tutulmadı. İnsan bir kere kandırılır. Biz artık parayı hesabımızda görmeden hiçbir söze inanmıyoruz” dedi.

İşçilerin en çok tepki gösterdiği konulardan biri de şirket hakkında yaptırımların hayata geçirilmemesi ve yeni ruhsat verilmesi. Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Alparslan Bayraktar’ın “Bu şirkete ruhsat vermeyeceğiz” açıklamasını hatırlatan işçiler, “Madem gerçekten yaptırım uygulanacaktı, neden yeni ruhsat verildi? Bu durum bizde, işçilerin haklarını ödemeyen bir şirketin cezalandırılmak yerine ödüllendirildiği düşüncesini yaratıyor” diye konuştu.

Erdoğan “Sorunlar çözüldü” demişti

İşçiler, süreç boyunca yapılan resmi açıklamalarla yaşadıkları gerçeklik arasındaki çelişkiye de dikkat çekti. Bir işçi, Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın “İşçi kardeşlerimizin hakkının yenilmesine rıza göstermedik. İşte en son bir firmadan alacaklarını tahsil edemedikleri için eylem yapan madenci kardeşlerimizin sorunlarının çözülmesini sağladık. Biz işçinin emekçinin çalışanların aleyhine hiçbir adım atmayız” açıklamasını hatırlatarak, “Sayın Cumhurbaşkanımıza yanlış bilgi verilmiş olmalı. Eğer gerçekten ödendiği söylendiyse bunu söyleyenler çıkıp gerçeği anlatmalı. Biz hâlâ bekliyoruz” dedi.

Bir diğer işçi de “Dün çok cüzi bir rakam yatırdılar. Çerez parası gibi bir şey. Benim sadece ücretsiz izinlerden kaynaklı yüzlerce günlük alacağım var. Tazminatlar, ücretler ve diğer haklarla birlikte milyonları bulan alacağım söz konusu. Ama yatırılan para bunların yanında hiçbir şey” diye ekledi.

"Devlete güvenmeyeceğiz de kime güveneceğiz diye düşündük"

İşçiler, önceki eylemlerini sonlandırarak memleketlerine dönmelerinin de hata olduğunu düşünüyor: “Çok pişmanız. Keşke dönmeseydik. Keşke 1 Mayıs’ta da Ankara’da kalıp mücadeleye devam etseydik. Ama devlet bize kefil oldu. Devlete güvenmeyeceğiz de kime güveneceğiz diye düşündük. Bugün geldiğimiz noktada keşke dönmeseydik diyoruz.”

Polis kuşatması etrafında mücadelelerini sürdüren işçiler, hak arama mücadelelerinin engellenmeye çalışıldığını belirterek, “Bizi burada durdurdular. Ankara’ya gitmemize izin vermiyorlar. Hak aramak suçsa en büyük suçlu biziz. Biz suç işlemiyoruz, taşkınlık yapmıyoruz. Neden hakkını arayan işçilerin yolu kapatılıyor? Neden yolsuzluk yapanların, işçinin hakkını yiyenlerin önü açılıyor? Biz bunun cevabını istiyoruz” diye seslendi.

"Bu ülkede işçiye her şey yasak"

Öfkenin hakim olduğu ortamda bir diğer işçi de “Bu ülkede adalet yok, güven yok. Bırakın ay sonunu, günün sonunu nasıl getireceğimizi bilmiyoruz. Devlete saygımız vardı. Büyüklerimiz söz verirse yerine getirir diye düşünürdük. Ama o güven çok sarsıldı. İşçiye her şey yasak. Hakkını istemek bile yasak. Ama zengine, holdinge yasak yok! Sebahattin Yıldız bizim hakkımızı yedi. Eğer bu suçsa neden bunun karşılığı yok? Neden yasalar işçiye işliyor da patronlara işlemiyor” ifadelerini kullandı.”

Unutulan geçmiş, geleceğin iş bu şimdisinde her dem yeniden var edilir. Müştereken direniş tahayyülünün çoktandır kenara terk edildiği, Haziran direnişlerinin unutturulup, genel grev baskısının kenara ayıklandığı, her seçim / zam dayatması sonrasında çıkan o mücadele edelim, müzakere değil baskısının hiçe yazıldığı bir zeminde, bir adet patrona kurban edilmek istenen insanların hikayesi o geçmişin her nasıl biçimlendirildiğini de göstere gelir. Devletin itaat etsinler, sermayenin tam teşekküllü teslim olsunlar diyerek var ettiği çıkmazlara mahkum edilmiş, eline kan oturmuş patronaj için üç otuz kuruşluk olan alın terinin yok addedildiği, henüz verilmediği bir zeminde mutlakiyet yıkımındır, ötesi değil. Beypazarı çıkışında bir işçinin söyledikleri zaten olan bitenin de özetidir bir yandan da. “Sebahattin Yıldız'ın bizi kandırmasına alışmıştık ama bakanlar da kandırıyormuş. Biz bakanlara inandık, onların sözüne güvenip geri döndük. Ama herkes koltuğunun derdindeymiş. Biz alacaklarımızı alana kadar mücadeleye devam edeceğiz. Perşembe günü saat 12'de buradan yürüyeceğiz.” İyi de daha nereye kadar bu hengame, bütünüyle gümbürtü içinde heder edilecektir yaşamlar. Doğrudan var edilmiş olagelen tüm tehdit mekanizmaları, bugün mavi yakalı, yarın beyaz yakalı, beriki gün emekli birkaç gün sonra bir başka kesimi, sınıfı zorlayacakken, daha hangi seviyeye kadar insanlık sınanacaktır ki, sahiden? Çünkü biliyoruz ki; silsile halinde üstümüze çöken bu katran karanlığını yırtacak olan, ne sandıktan çıkacak bir mucizedir ne de efendilerin lütfedeceği bir adalettir; bizi bu cendereden çıkaracak tek şey, o yerin yedi kat dibinden yükselen nasırlı ellerin müşterek öfkesidir. Bugün ve sonrasında, daima...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Adem ALTAN – AFP – Getty Images – BBC Türkçe

Meramda Paylaşılan Haber

"Gezi Direnişi itirazlarının hemen her seçim döneminde biraz daha ezildiği, kaybedilmiş ol seçimler sonrasında kendi korunaklı siyasetini güncelleyen iktidarın güvenlik odaklı belki de paranoya sınırlarına varmış olduğu entegrasyon bir eleme aracı haline dönüştürülür. Ol Gezi eylemselliği boyunca, dönemin cumhurbaşkanı Gül’ün çabasıyla yürütülemeyen tüm o mühimmat, yağdırılamayan kurşunlar bugüne kadar on üç senede bir memleketi bazen en gizli, bazen en açıktan cenderenin ortasına demirletir. Her şeyin kameralar önünde değil bazen kenarda kıyıdan pişirildiği bir zeminde insan hakkının, adalet tahayyülünün, en doğrudan hürriyet bahsinin, eşitlik ve demokratik ülke iddialarının ketum sayılabilecek bir muhalefet çizgisi karşısında günbegün daraltılması meseli de açığa düşürür. Binbir hal ve ihtimalle diriltilen ötekilerin dayanışması, toplumun en merkezindeki düzenine sahip çıkarken, başkalarını nihayet önemseyen çoğunluğun birbirilerinden ilelebet ayrıştırılması söz konusu olunur. İki sene öncesinden seslendirirsek: “Bunca cerahatin ortasında hayatı, belki de uzun zaman sonrasında ilk defa hayatı geri kazanan bir halkın karşısında, zorbalık rejimi kendini belki de en güncel haliyle çıkarta geliyor. Adaletin tükenişine sahne kılınan bir yerde hayatın ederi, anlamı, yansısı eksik kılınır. Bunca zaman sonrasında eldeki ümidi de çarçur etmeye devam diyen bir muktedirin var ettiği her açmaz, en başta da o adaleti çalarak suna geldiği ülke denilen sahne bir cehennemdir.”

podcast image credit: gezi direnişi:::murat bay:::sendika.org via bianet

Bir cendere tahayyülü hayatı sıkboğaz ediyor. Aralıksız günbegün var edilmiş olagelen bu kindarlıkla hemhal cendere neredeyse yaşama eylemini imkansız kılıyor. Dakik bir halde, handiyse nefes almaksızın belirlenmiş rutinlerle şekillendirilen cerahat, erkanı muktedirin var ettiği tahayyüllerle birlikte cendere kesintisiz hayatı sıkboğaz eyliyor. Geleceksiz olan bir hayat idesini, tahakkümün insafına terk edilmiş, arzu edildiği gibi dönüştürülen bir hal ve yaşam idesi son kertede var ediliyor. Biyopolitik bir tahayyül o cendere. Yirmi beş yılı kapsayan siyasi deneyimin, yıllar yılıdır süre giden kesintisiz iktidar pratiğinin var ettiği o eşik bütün bu cendere tahayyülünü göstere geliyor. Ya bizdensiniz, ya hiç kimse! Ya artık aleni teslimsiniz ya da ilelebet mahkum. Ya bu iktidara tamah edersiniz yahut da her günü bir bedel, diyete dönüşen bu cendere halinde kendinize bir yol ararsınız, kaçacak saklanıp hiddetimizden korunacak. Uzaya duran bir tehdit silsilesi, kesintisiz kılınmış ikilemlerin orta yerinde hayatta kalma / var olma mücadelesi, bunun adı cendere değilse nedir ki!

Bu hafta iş bu topraklarda var edilmiş en etkin müşterek dayanışmalardan birisinin tüm yukarıda sayıp döktüğümüz hallere itirazın yekununu var etmiş bir direnişin yıl dönümü idi. Gezi Direnişi, on üçüncü yılında ilerlerken, tümüyle memleket dediğimiz şu sahanın onca badirelere, bedel ve diyet tahayyüllerine rağmen hayatın nasıl savunulabildiğini en kestirmeden göstere gelen bir temaşaydı, curcunanın kendisi. Bir ihtimal artık unutulmuş olsa da neşe ile direnebilmenin, her halükarda, o zaman da var edilen ötekileştirme halleri içinde birlikte mutlak itirazı kotarmanın, yaşamak için elzem olagelen tepkimenin kaynar sudaki kurbağa gibi çırpınıp tükenmektense, itiraz ederek, karşı gelerek yıkıma dur deme hallerinin imecesi kılınan bir mevziydi. Bugün oralarda var edilmiş deneyimlerin halen en kestirmeden kıyısından dahi geçmeyi beceremeyen profesyonel siyasetçi, sokağın politik duruşuna dair kelamları dahi eksik gedik konulan bir zaman aralığındayız. O gün imkanı olsaydı herkesi ezip geçecek olan Bay Erdoğan’ın günbegün cendereyi dönüştürerek ama süslü cümlelerle, ama gözdağını eksik etmeden var ettiği hamlelerle, tehditlerle, bitimsiz olagelen bensiz / bizsiz bu ülkenin hayalleri bile olmaz şartlanmışlığı içerisinde hayatın kuşatılması kesintisiz olur. Öyledir de.

Gezi Direnişi itirazlarının hemen her seçim döneminde biraz daha ezildiği, kaybedilmiş ol seçimler sonrasında kendi korunaklı siyasetini güncelleyen iktidarın güvenlik odaklı belki de paranoya sınırlarına varmış olduğu entegrasyon bir eleme aracı haline dönüştürülür. Ol Gezi eylemselliği boyunca, dönemin cumhurbaşkanı Gül’ün çabasıyla yürütülemeyen tüm o mühimmat, yağdırılamayan kurşunlar bugüne kadar on üç senede bir memleketi bazen en gizli, bazen en açıktan cenderenin ortasına demirletir. Her şeyin kameralar önünde değil bazen kenarda kıyıdan pişirildiği bir zeminde insan hakkının, adalet tahayyülünün, en doğrudan hürriyet bahsinin, eşitlik ve demokratik ülke iddialarının ketum sayılabilecek bir muhalefet çizgisi karşısında günbegün daraltılması meseli de açığa düşürür. Binbir hal ve ihtimalle diriltilen ötekilerin dayanışması, toplumun en merkezindeki düzenine sahip çıkarken, başkalarını nihayet önemseyen çoğunluğun birbirilerinden ilelebet ayrıştırılması söz konusu olunur. İki sene öncesinden seslendirirsek: “Bunca cerahatin ortasında hayatı, belki de uzun zaman sonrasında ilk defa hayatı geri kazanan bir halkın karşısında, zorbalık rejimi kendini belki de en güncel haliyle çıkarta geliyor. Adaletin tükenişine sahne kılınan bir yerde hayatın ederi, anlamı, yansısı eksik kılınır. Bunca zaman sonrasında eldeki ümidi de çarçur etmeye devam diyen bir muktedirin var ettiği her açmaz, en başta da o adaleti çalarak suna geldiği ülke denilen sahne bir cehennemdir.” https://seslimeram.tumblr.com/post/752158563671097344/bir-gezi-meramı

Şimdi günümüze bağlanalım. Dicle Sezen Öz'ün Evrensel Gazetesindeki haberini aktaralım: Sabah saat 09.00 itibariyle Güvenpark'ta toplanmaya başlayan vatandaşların, ağırlıklı olarak farklı illerden günübirlik gelen ve erken saatlerde Ankara’ya varan partililer olduğu görüldü. Alandaki kalabalığın hızla artmasından dolayı bölgede bulunan dolmuş durakları tahliye edilerek alan genişletildi. “İrademize, liderimize, partimize sahip çıkıyoruz” sloganının yer aldığı CHP otobüsünün etrafında toplanan vatandaşlar, “Özgür Türkiye, Özgür Gelecek”, “Birleşe birleşe kazanacağız”, “Ampuller gidecek biz kalacağız” sloganları attı.

İstanbul’dan tüm ilçe başkanlıklarının katılımı göze çarparken, Konya’dan Adana’ya pek çok ilden partilinin katılımı gözlemlendi. Silivri İlçe Başkanlığının tüm miting boyu taşıdığı devasa Özgür Özel fotoğrafı ile Beylikdüzü İlçe Başkanlığının “Susma sessiz kalma, faşizm sesten korkar”, “Sarayların adalet dağıttığı nerede görülmüştür” ve “Adalet sarayın değil halkın temelidir” pankartları dikkat çekti. Hem miting aracının üzerindeki görevliler hem de CHP Lideri Özgür Özel tarafından atılan sloganların değiştirilmesi yönünde yönlendirme yapılmasına rağmen, kalabalık buluşma boyunca “Hain Kemal” sloganı atmayı sürdürdü. Alanda sık sık “Kurultay” ve “İktidar” sloganı yükselirken, vatandaşlar yeni bir söylem olarak “Vur vur inlesin, hain Kemal dinlesin” ifadeleriyle seslerini duyurmaya çalıştı. Alanda biriken öfkenin, iktidardan ziyade doğrudan Kemal Kılıçdaroğlu’na yönelmiş olması göze çarptı.

“Bu bir parti içi ikilik değil, faşizm meselesi”

Alandaki bir vatandaş, yaşananları bir parti içi ikilik olarak yorumlamadığını belirterek, “Bunu bir bayram kutlaması olarak görmüyoruz. Bu iki ayrı bayram buluşması da değil. Bu ikiliğin tamamen AK Parti ve halk arasında olduğunu düşünüyorum. Vatana ihanet edenlerle, vatana ihanet edenlere karşı olanlar arasındaki bir mesele bu. Bu yaşananlar bir faşizm meselesi. Tüm halkın geleceğinin şekillendirildiği bir mesele olduğunu düşünüyorum” dedi.

Başka bir vatandaş ise, iktidarın gücünü elde tutabilmek adına bilinçli yönetildiğini savunarak, “Bütün bu yaşananların bilinçli olarak meydana getirildiğini düşünüyorum. Hak, hukuk, adalet konusunda AKP’nin isteği doğrultusunda, hukukun tamamen ayaklar altına alındığını düşünüyorum. En büyük dileğimiz bugünlerin birlikte dayanışma içinde atlatılması. Halkı organize eden, yönlendiren insanlar gerekli” ifadelerini kullandı.

Tabanın öfkesi Kılıçdaroğlu’na yöneldi

Özgür Özel’i seçen delegelerden biri olduğunu belirten bir vatandaş ise il başkanlarını, ilçe başkanlarını ve genel başkanı bizzat kendilerinin seçtiğini hatırlattı. Sözlerine, “İl Başkanlarını, İlçe Başkanlarını, Özgür Özel’i biz seçtik. Şimdi Kılıçdaroğlu’nun bizim kararımızı hiç sayması, onu da geçtim halkın sesine kulaklarını tıkaması çok haince bir tutum. Ama bugün bu kalabalık duyuracak kimi seçtiğini” ifadeleriyle devam etti.

45 senedir CHP’li olduğunu ifade eden bir partili ise, “Her şeyden önce bir parti büyüğü olarak Kılıçdaroğlu’nun şu an yaptığı bütün hareketler yanlış ve yakışıksız. Bir genel merkezin önünde iki tane makam arabası koyup da ‘Haram parayla alındı” demeleri külliyen bir iftira. Partiye ihanet ediyor. Partiye ihaneti de birilerinin hizmetinde yapıyorsun. Hiç olmazsa karşındaki rakibini bari suçlama. Bel altı siyaset yapılıyor. Bu iftiralar yakışmıyor” diyerek Kılıçdaroğlu’na öfkesini dile getirdi.

Mutlak butlan kararının sorumlusunun Kemal Kılıçdaroğlu olduğunu söyleyen bir yurttaş, “Kemal Bey Ekrem İmamoğlu'nun diplomasından tutun, bütün CHP'lilere yapılan bütün suçlamaların hepsini yaladı yuttu bir güzel. Hepsini içine sindirdi. Yani bu böyle sadece kongre meselesi değil. Bundan öte demokrasiyle alakalı bir sorun. Bugüne kadar da bütün atılan iftiralarla ilgili hiçbir destek açıklaması yapmadı. Hiçbir şey söylemedi. Sadece mahkemenin sonucunu bekledi, bugün de koltuğa geldi. Ama biz bu işi burada halledeceğiz” dedi.

“Mücadeleyi gelmeyenleri getirerek, birbirimizi çoğaltarak büyütmeliyiz”

Mutlak butlan kararının ardından Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP Genel Başkanlığına atanmasının Kılıçdaroğlu ile Erdoğan’ın ortak çalışması olduğunu düşünen bir başka vatandaş ise, mücadelenin büyütülmesinin yolunu “Filler tepişir, çimler ezilir meselesi. Onlar içerde bir şeyler yapmaya çalışıyorlar ama bizim hiçbir şeyden haberimiz yok. Bu mücadele anca birbirimizi çoğalta çoğalta, bu alana gelmeyeni getire getire, kalabalık olduğumuzu onlara göstere göstere büyüyecek” diye tarif etti.

“Kılıçdaroğlu zaten Erdoğan’ın kurmaya çalıştığı baskı düzeninde işini kolaylaştıran biriydi. Ben 68 yaşındayım,10 sene daha yaşarım ama torunlarıma bırakacağımız duruma üzülüyorum. Tarih, Kılıçdaroğlu’nu affetmeyecek, biz de affetmeyeceğiz” diyen bir başka yurttaş ise çözüm için sokağı işaret etti.

Sendikalar Özel’e destek için Güvenpark’taydı

Öğle saatlerine doğru Güvenpark tamamen dolarken, sıcak havaya rağmen vatandaşlar ağaçların altındaki gölgelik alanlara sığınarak slogan atmaya ve tepkilerini dile getirmeye devam etti. Önceki günlerde yaşanan tüm gerginliklere ve belirsizliklere rağmen meydanda genel olarak oldukça moralli, umutlu ve enerjik bir hava hakimdi. Yaşça emekli kitle alanda ağırlığı oluştursa da bu kitlenin hemen arkasından gelen, alanı canlı tutan dinamik bir genç kitle de mevcuttu. Meydanda çocuklarıyla, pusetlerindeki bebekleriyle gelen ailelerin yanı sıra tekerlekli sandalyesiyle katılarak en ön sıralarda yerini alan vatandaşlar da dikkat çekti. Buluşmada, DİSK, Eğitim-İş ve Kültür Sanat-Sen gibi sendikaların yanı sıra Emek Partisi, Sol Parti, DEM Parti ve HKP de katılım sağladı.

Özgür Özel’in konuşma yaptığı esnada alandaki elektriğin birdenbire kesilmesi meydanda kısa süreli bir gerginliğe yol açtı. Elektrik kesintisine öfkelenen bir vatandaş, “Özgür Özel’in sesini kesmeye çalışabilirler ama buradaki binlerin sesi Saray’dan bile duyuluyor” diyerek alandaki kalabalığın engellenemeyeceğini dile getirdi.

CHP Lideri Özgür Özel’in programın sonunda yaptığı Anıtkabir’e yürüyüş çağrısı beklenmedik olmasına rağmen kitle hızla harekete geçerek yürüyüşe başladı. Yürüyüş esnasında korteji caddede gören bazı vatandaşlar evlerinden çıkıp yürüyüşe katıldı.”

Ezber edilmiş repliklerin, duraksamadan imal olunan bizi doğrumuz / onların doğruları sahnelemeleri arasında Cumhuriyet Halk Partisi’nin iktidar güdümünde uğradığı zarar, ziyan, butlan, kayyım vesairenin sokaktaki karşılığı az çok Gezi Direnişi dönemecinde Türkiye’nin yaşadıklarına paraleldir. Siyasi kadronun yenileşmesinin, gündelik sokağın meramıyla birlikte var edilen bir figüratif politikanın ivme kazanmasının önü alınmak istenir. Ne de olsa Gezi Direnişinden Saraçhane eylemlerine uzanan bir şecere içerisinde ana akım siyasetin omurgasındaki bir yapı muğlak değil mutlak doğrular peşinde koşar. Bir kez olsun çok partili siyaset argümanında, herkesle ortaklaşmaya girişir. Umut olur. Bu da suçtur iktidar nezdinde. On üç yılda düşman olgusunun tanımlanmış olan sınırlardan bir adım öteye taşınmadığı, güvenlik politikalarının politik gerçekliğin şu anda en çok ihtiyaç duyulan umudun paçavra kılınmasına vesilen olagelen Bay Kemal faktörü ve bazı eski dinozor siyasetçilerin endamıyla yaranın kesintisiz muhafazası söz konusu edilir. Bırakalım şimdiyi bugünden sonrasına dair en ufak bir ümidin konulmadığı yerin imaline, o koskoca yirmi beş yıla yaklaşan iktidar ve medyasının ön ayak olmasıyla birlikte cerahat yuvalanır. Ahlak alınıp, temizlikten, arınmaktan bahsedilirken haksızlık göndere çekilir. Güvenpark’ta partizanlık dışında görünen, anlatılan ve yaşananlara dair en kestirmeden bildirilen şey bu ikiliktir. Sıradanın gözden çıkartılmasıdır. Gerisini açık bir biçimde haberde görüyorsunuz, bir kere daha anlatmaya hacet yok.

Sağcı pragmatik, muhafazakar olduğu zikredilirken siyasal İslamcı bir aklın, akımın en olmayacak ırkçı hiziplerle beraberce kotardığı memleket şablonunda kurtuluş yoktur zaten tek başına. Onca hoyrat bir biçimde her seçim bahsi öne çıktığında ezberleri yıkan, delik deşik eden, müşterekleri tarumar cebe giren üç kuruşu da hacamat ederek yeni ülke kabusunu bir ülke diye pazarlamaya devam eden muktedirin gelecek rotası da şimdiden ala değildir. Topyekun hacamat edilmiş bir demokrasi, eşitliğin son kertede ithamlarla beraberce bolca heder olunduğu bir sahne, yarının şimdiden ipotek altına alındığı bir menzil binasına devam olunur. Özgür Özel ve Ekrem İmamoğlu ile birlikte Cumhuriyet Halk Partisinin şimdilik saf dışına itilmek istenen kadrosunun sokakta umudu diri tutması için öncelikle o darbe mantığının salt kendi cenahına değil daha önce defaatle Kürd’e, Ermeni’ye, Süryani’ye, Arab’a karşı ister siyaseten ister doğrudan gündelik kodların bozulması, hedef kılındıklarının idrakiyle başlar. Kat ettikleri yol, ulaştıkları menzil ol siyasi aksiyon için uzay yolculuğu olsa da geleceğin, bugünün muktedirinden bir adım önde bina edilebilmesinin tek yolu, bir menzildeki tek rahat nefes bulma anı ancak ve kata beraberce, direnişi örgütleyebilmekten geçiyor. Paris Komününden Gezi Direnişine, Arap Baharından, Arjantin’de Milei’nin yeni liberal politikalarına karşı var edilmiş olan tüm direnişlere, itirazlara, sessiz kalmama hallerini rehber bilerek... ötesini düşünerek, bir kez daha duvara toslamamak için... Umudu bu defa da zayi etmemek için...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Her Şey Olur Serisinden – Cem DİNLENMİŞ

Meramda Paylaşılan Haber

On Binler Özel'le Birlikte: 'Sesimiz Saray'dan Bile Duyuluyor' - Dicle Sezen ÖZ - Evrensel

Her şey aslını zayi etmiş, çürümüşlüğü aşan daha öncesine benzemez, yakınına hiçbir hal ve biçimde yaklaşamayan bir kötülüğün cenderesinde mahvediliyor. Bir ülke, bir dünyayı var eden tüm sistem tahayyülü / olgusu bilinçli olarak gücü elinde tutanların insafına terk ediliyor. Onca çürümüşlük sayelerinde yeniden imal ediliyor. Dostun, düşmanın her dem olduğundan afaki bir biçimde birbirine karıştığı yer gerçek. Her şeyin paldır küldür deforme edildiği bir biyopolitik tahayyül gerçekliği kesintisiz. Çürüme, cerahat, kokuşma birbirinin daim devamlılığında hep birden birbirlerinin tamamlayıcısı olarak sıradana takdim ediliyor iş bu sahada. Hayatın ehven hallerinin yerinde yeller esiyor şimdi. Hedefler, doğrultular bir biçimde anılan / dillendirilen masallar anlatılırken o cerahatin var ettiği çürüme istemi her şeyi yiyor. Her anı kapsıyor. Bildik argümanların tezahürü olarak her defasında başkaca hallerde yıkım var ediliyor. Oysa her şey kitabi, her şey nizami, her şekilde kontrol altına alınmış, hep rutinde, sonuç daima hüsran olageliyor. Sonuç her dem duvara toslamaktan ötesi olmuyor. Devinimi sağlama alınan cerahat nüvesiyle doğrudan demokrasi, süreğen bir pratik olarak kendi kendine yetme ve yönetme, öncelikli insan olgusu tarumar olunur. Geriye koca bir hiçlik ve onu tanımlayan çürümüşlük kalakalır.

Sistemin başını tutagelen siyasi aktörlerin değişmeyiz biz tavrının sabıklığı bir yandan ol klikler arasındaki çatışmaların sürekli ateşinin yükseltildiği bir zeminde çürümeden gayri ne kalacaktır ki? Devamlılığı sağlama alınan, ama iktidarın ama devletin ta kendisini var eden temsilin birlikte ya da apayrı var ettikleri öteki nefreti, ayrıştırma çabasının sunduğu şey hepten afaki ayrışmanın oluştuğu, güncellendiği bir çürük yurt tanımını var eder. Hak da hukuk da sizlere ömürdür. Ev zaten ev olmaktan çıkartılır. Eser miktarda siyasetin hiç kılındığı, sözün özü muhalefetin darboğaza sıkıştırılıp birbirini alt etmesi için güdümlü o yargı eliyle kararların alındığı bir zeminde sıradanın yaşadığı menzil delik deşiktir. Varsa şikayet iki satır da olsa bildirilen bir saha olagelen sosyal medyanın kimlik numarasıyla birlikte girilebilecek bir mefhuma dönüştürülmesinin son eşiğinde, hakikatle bağların en kestirmeden kopartıldığı zeminde ne çürümemiştir ki. Duraksamayan boyundurukların o menzildeki hakikat mücadelesini tarumar etmesi kesintisiz kılınır. Dünkü siyasetin tüm o açıktan hedef kılmaların rotasının bu defasında Cumhuriyet Halk Partisine yöneliminin okumasında bunu görebilmek mümkündür. Bir menzildeki ötekisinin, Kürd, Arap, Alevi, Süryani, Ezidi, Ermeni’nin hakkının hukukunun gözetildiği, birlikteliğinin imal edildiği bir çatı olagelen Hadep’ten, Dem Partisine uzanan bir şecere alt üst edilirken kayıtsızlığı, bunlar demokrasinin gereği, teröristlere hayır diye kestirip atabilen zümrenin bir kesimi için devletle / iktidarın bağnazlığıyla tanıştığı o mutlak butlan, kayyım darbesinin temsili bütün bu çürümeye yetkin bir son örnektir. Sarı öküz en baştan verilmeyecek olandı, imdi iş işten geçti.

Agos Gazetesinden aktaralım: Cumhuriyet Halk Partisi (CHP)'nin seçilmiş Genel Başkanı Özgür Özel, CHP’nin 38. Olağan Kurultayı hakkında verilen ‘mutlak butlan’ kararının ardından ilk planlı buluşmasını İzmir'de düzenledi.

Özel'in İzmir'de düzenleyeceği ilk buluşma olan İzmir Cumhuriyet Meydanı'ndaki eylemi yasaklandı. Meydan polis barikatlarıyla kapatılırken alana TOMA ve gözaltı otobüsleri getirildi, valiliğin meydana ‘kısıtlı sayıda kişi alınabileceği’ gerekçesiyle miting için Gündoğdu Meydanı’nı işaret ettiği belirtildi. Özel, "Korkmuşlar, meydanı çevirmişler. Barikatlar bilmem neler... Millet neredeyse bizi nerede bekliyorsa oraya gideriz" açıklamasında bulundu. Polis, vatandaşlara Cumhuriyet Meydanı'nda TOMA ile müdahale etti.

İzmir Valiliği ise mitingin Cumhuriyet Meydanı’nda yapılması talebini reddetti. Valiliğin, meydana ‘kısıtlı sayıda kişi alınabileceği’ gerekçesiyle miting için Gündoğdu Meydanı’nı işaret ettiği belirtildi.

Mutlak butlan kararının ardından ilk planlı buluşmasını İzmir'de düzenleyen CHP lideri Özgür Özel, Gündoğdu Meydanı'ndan vatandaşlara sesleniyor. T24'ün aktardığına göre Özel'in açıklamalarından satır başları şöyle:

"Ben hepinizle gurur duyuyorum. Bu şehir hep arkamda durdu. Bu şehir tüm dengeleri değiştirmiştir. Siz destan yazdınız. Biz arkadaşlarımızı satmadık, siz de beni hiç yalnız bırakmadınız. Bugün bu sokaklarda büyük bir öfke görüyorum. Şimdi zaman bu öfkeden yeniden umut çıkarma, bu enerjiden yeni bir umut çıkarma ve bu enerjiyle ülkeyi kurtarma zamanı.

Bizi 30 bin kişiyle İzmir Özgür Özel'i bağrına bastı demesin, o fotoğraf çekilmesin, aman ha İzmir'deki enerji hiçbir yerden görülmesin istemişler. Zaten her sokak, kordon dolu ve zaten orası bizi almayacak almayacak!

Bu kararı kim verdiyse, bu kanunsuz emri kim verdiyse söylüyorum. Cumhuriyet Meydanı'nı kapadınız. 30 bine meydan dolar, AK Parti'miz mahcup olur diyenlere 100 bin kişiyle geldik, 100 bin kişiyle!

İşgale karşı ilk kurşun burada, kordonda, Hasan Tahsin tarafından sıkıldı. Hasan Tahsin'e o gün devrim için zafer ölmek düşmüştü. Sonra Atatürk artık son noktaya gelindiğini gördü, bindi Bandırma vapuruna, Samsun'a çıktı. Önce kurtuluş, sonra kuruluş için büyük yürüyüşü başlattı.

"CHP bir kez daha kapatılmış durumda"

CHP kurulduğunda bir binası yoktu. İzmir'i işgal edenler binaları işgal ettiler. Onlar binaları işgal ettiler ama CHP'liler inanca ve kararlılığa sahiptiler. Bu parti dilekçeyle değil, fiilen Kurutuluş Savaşı'nda, karargah çadırlarında kuruldu.

Bugün CHP bir kez daha kapatılmış durumda. 9 Eylül'de kuruldu, darbeciler kapattı. 21 Mayıs 2026'da Recep Tayyip Erdoğan'ın talimatına uyan AK Parti yargı kolları CHP'yi bir kez daha fiilen kapattı. Bir partiyi üyeleri, seçtiği delegeleri ve onların verdiği kararla seçilmiş yöneticileri yönetmiyorsa o siyasi parti fiilen kapanmıştır. Şu anda tek parça olması gereken CHP, sarayın talimatıyla ikinci parçaya bölünmüştür. İki parçanın bir parçası atanmış CHP'dir. Atanmış CHP işgal edilen, polis baskınıyla geçirilen genel merkezimizdedir. Diğeri ise seçilmiş CHP'dir ve bu meydandadır.

Bu mesele CHP'nin bir iç meselesi değildir. Bunu diyen milleti aldatır. Bu mesele Kemal Bey ile benim aramda da değildir. Bu mesele milletle Tayyip Erdoğan arasındadır. Yapılan iş CHP'ni imkanlarına el koymak, her hafta iki miting yapan, meydanları dolduran, toplamda 265 kez meydanlarda rekorlar kıran, enerjisi yüksek, genci ve kadını çok, her yaştan üyesiyle iktidara koşan CHP'yi durdurmaktır.

Esas mesele iktidara yürüyen partinin cumhurbaşkanı adayını hapse atarak partiye el koyarak kendisi için en avantajlı şekilde sesçimi kaybedecek bir hale sokmaya çalışmasından ibarettir. Mesele Tayyip Erdoğan'ın iktidarı vermemek için CHP'ye darbe yapmasıdır. Erdoğan şöyle bir formül bulmuştur; CHP'nin başında mutlak butlan, Türkiye'nin başında mutlak sultan! Buna izin vermeyeceğiz. Bu ittifaka geçit vermeyeceğiz.

Polis müdahalesiyle başladı

Cumhuriyet Meydanı'nda toplanan kalabalığa polis müdahalesi başladı. TOMA'larla eylemcilere su sıkılıyor. CHP'liler ise ablukaya rağmen miting alanına gelmeye devam ediyor. Miting alanına gelen CHP'liler, "Gün gelecek, devran dönecek, AKP halka hesap verecek", "Hain Kemal", "Seçilmiş başkan Özgür Başkan", "Direne direne kazanacağız" ve "Özgür Başkan özgür Türkiye" sloganları atıyor.

Özel'den açıklama

Özel, buluşma öncesi Menderes Havalimanı'nda yaptığı açıklamada, "Korkmuşlar, meydanı çevirmişler. Barikatlar bilmem neler... Millet neredeyse bizi nerede bekliyorsa oraya gideriz. Normal günlerden geçmiyoruz, hala idrak edemiyorlar. Halk ne istiyorsa o olur" ifadelerini kullandı.”

Her şey aslını zayi etmiş, çürümüşlüğü aşan daha öncesine benzemez, yakınına hiçbir hal ve biçimde yaklaşamayan bir kötülüğün cenderesinde mahvediliyor. Özgür Özel nezdinde Cumhuriyet Halk Partisi’nin yıllar sonra yakalayabildiği ivmenin önü alınabilsin diye daha önce on üç kez mağlup olmuş, Erdoğan sultasının direktiflerine göre hareket eden, bunu var edebilen bir memurun yeniden atanmasının utanç verici halleri o kötülüğün her nasıl biçimlendirildiğini göstere geliyor. Düzen, demokratikleşme iddiasını bir noktaya kadar o da sadece göreceli bir kavram olarak zikredenlerin elinde oyuncak kılınıyor. Oy, seçim, sandık bahislerinin çoktandır geçersiz işlem kılındığı, bildirildiği bir yerdeki en ufak ümit zerresinin geriye konulmamasının meseli güncelleniyor. Özgür Özel’in İzmir semalarında, daracık bir alanda, yüzlerce insana işkence edilirken var ettiği demeçler bu “kurucu rejim” partisinin çoktan gözardı olunduğunu / tüketilmeye çalışıldığını diğer tüm küçük partilere ağır bir tehditle birlikte var ediyor. Muktedir bildiğini eylerken, ülkenin bilinen tüm sınırları içerisinde demokrasi de sizlere ömür kılınıyor.

Kesintisiz bir cendere hali içerisinde muğlak kılınmayan bir yok sayma tahayyülü var ediliyor. Kaybettiği seçimde ekranda yarım saat süre verilmediği devletin kanalında sadece mutlak butlan kararı sonrasında park bayramlaşması kesintisiz verilerek yirmi sekiz dakikalık bir rekora imza atılan Kılıçdaroğlu’nun bir önder değil, atanmış bir memur olduğu bir kere daha açığa düşürülür. TGRT gibi, ekranların mimli olagelen kanalında duraksamaksızın var edilen kötüleme, itham, ihbar silsilesi içerisinde bolca mahalle dedikodusu arasında bir partinin linç edilmesi açıklanırken, Kılıçdaroğlu’nun o kanalda, mutlak butlan kararına dair yorumunun kesintisiz verilmesi de her nasıl pundun var edildiğini bildirir. İş işten geçmiş midir, yarın bir ihtimal söz konusu mudur sorularına yanıt önümüzdeki günlerde çıkagelecektir.

Çürümüşlük her gün yeniden bina edilirken, dokuz günlük ulusal tatil arasından istifade edip her şey nasılsa unutulur denilerek bir pundu bulunduğunda komple siyaset yeniden dizayn ediliyor. Düzen sahibi olagelen AK Parti ile Milliyetçi Hareket Partisi’nin iktidar tahayyülünü daha uzunca bir süre elinde tutabilmesi için toplumu konsolide ettiği haller, açmazlar silsilesinde son umut olarak çıkagelen Cumhuriyet Halk Partisi’nin bağlantısız bir çıkışa evrimi, kendini dönüştürmesinin önü alınmak istenir. Kutuplaştırmanın dibinde yol bulan, en olmadık ayrıştırmaları her an var edebilen, sırf makam / mevki için zorluğu, bet ve fecinin her an sahneye dahil edilebildiği bir zeminde kaçıncı karşılaşması olacaktır sıradan insanın, bir seçim silsilesinde orası meçhul kılınır. Artık ezber edilmiş argümanlar biteviye tekrarlanan şiddet pratikleri, arzulanan dehşet dolu ırkçılık ve nefretle birlikte bir menzilin yönünün karanlıklara kestirilmesi söz konusudur. Cumhuriyet Halk Partisi, tam da o istenen 'cici muhalif' kıvamına dönüştürüldükçe; sağ cenahın / ırkçı hizbin bilumum aktörleri eliyle sistemde yeni bir gedik daha açılacak. Ve o bildik koalisyona, yeni bir gelecek bileti kesintisiz sunulacak. Gelmekte olanın; hınç ve manipülasyona dayalı bu tekinsiz siyaset pratiklerinin ulaştırdığı yer, sıradan insan için züldür. Zülden de ötedir. Anlıyor musunuz...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Arda SAVAŞCIOĞULLARI – Shutterstock

Meramda Paylaşılan Haber

Kendi dününün şimdisinde takılı kaldı memleket. Genel geçer değil, dünün yeniden hiçbir ilave söze gerek bıraktırmayan tekrardan üretiminde, biyopolitik bir cendere olarak imalin sürekliliği hayattaki umudun mahvedilmesini göstere geliyor. Umut elinden hep çalınıyor bu sahadaki insanın. Düzen sahibi olagelenlerin ezberden okudukları mavallar, karamsar, kötülükle hemhal bir demokrasi tahayyülünün ardışık imalinde, olan biten yegane şey hep masallar aksettirilirken hakiki bir ümit kırımı olduğu gözlerden kaçırılıyor. Nereye kadarı, daha ne kadarı mümkün olabilir ki diye düşünürken, düşlerimize bile müdahil olunan her anın denetim, gözetim ve benzersiz tahakkümün evrelerine mahkum kılındığını gösteren, tesadüfleri bildirir. Kendi dününün şimdisine zamklanır memleket. Demokratikleşme erki ve iddiasını bir gün sonrasına taşıyamayan, cerahatle birlikte kurumsallaştırılan yağmanın herkesi etkilediği bir düzlemde, hayatiyet atfedilen konuları sormak, sorgulamanın ne yeri ne zamanıdır! Bu tahayyülle çıkagelen a, b, c iktidarı ve düzenekleriyle birlikte zaten açık bir demokrasi sahnesi olamamış yer, bir asırdır debelene debelene yeniden kendi orijinal o geçmişine demirler. Teba kılınıp, baştakinin oluru içinde etliyle sütlüyle karışmadan hep bir şeyler, daima sadaka ve ilgiyi bekleyerek var edilecek bir yaşam tahayyül olunur. Bu hallerin yanına bir de bitimsiz ırkçılığı da harç malzemesi olarak eklediğinizde ülkeyi dünde nasıl terk ettiklerini de görürsünüz. Türkiye Türklerindir, iyi de o Türk kimliği her kimlerindir! Kim, kimleri kapsayandır.

Demokratikleşme iddiasını son yirmi beş senedir nadasa terk etmiş olagelen ve kazanılan her seçim sonrasında da alacalı, bulacalı, bolca yaldızlı nutuklar dışında Bay Erdoğan’ın zerrece adım atmadığı bir kapsamla, uzlaştırmak bir yana toplumu daha fazla gererek nasıl bir Türklük var edilebilir? Bay Bahçeli’nin kontradan, sisteme dahil olduğu onsuz bu sahadaki hiçbir yönelimin yeniden tekrarlanmadığı, kolluğundan sistemin çarklarına o dün tu kaka denilenlerin bugün baş tacı ilan edilebildiği bir zeminde hakikate ne zaman sıra gelecektir ki? Eğrelti kılınanların şimdi olur bildirildiği, bir zamanlar nefrete alenen yem edilenlerle diyalog çabalarına düşülen bir menzilde, bugün kötü ilan edilenlerle ortak bir odağı bulmak takriben kaç sınamayı ihtiva eder. İnsaniyet normunda kendi sınırlarını çok açık bir biçimde alaşağı etmiş olagelen menzilde, gücün var ettiği konformizm sahası içinde atılıp tutulanlarla bir istikamet devşirilebilir mi? Her şey ama insana dair her şeyin belki de hiç olmadığı kadar dibe yollandığı bir zeminde muhalefetin birbirine iyice düşüp, birbirini gırtlaklama çabasının önünün açıldığı bir zeminde o tekil rejimin, müşterek bir ülke tahayyülüne doğru meyli çok uzaklara taşınır. Kendi dününün şimdisine takılı kalan bir yerde hakkaniyet, doğruluk, eşitlik ve hürriyet basit birer mefhum kılınır. İyi de burası nasıl bir demokrasi, bu her neyin nesidir?

İstinaf mahkemesinin, CHP'nin 38. Olağan Kurultayı davasında "mutlak butlan" kararı vermesi Türkiye'de bir ilk olarak tarihe geçti. Kararla birlikte, 25-26 Temmuz 2020'de yapılan 37. Olağan Kurultay'da seçilen Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu ile o dönemin Parti Meclisi (PM) ve Yüksek Disiplin Kurulu üyelerinin görevlerine dönüş yolu açıldı. Kararla, sadece Özgür Özel yönetimi değil, 38. Kurultay sonrası yapılan olağanüstü kurultaylar, tüzük değişiklikleri ve parti programındaki düzenlemeler de "yok hükmünde" sayıldı. Örneğin, parti tüzüğüne göre kurulan Cumhurbaşkanlığı Aday Ofisi gibi yeni yapılanmalar, yeni parti programı da yok hükmünde sayıldı.

Kendi dününün şimdisinde nasıl takılı kaldı memleket, bunu biraz daha açığa düşürür ol mutlak butlan kararı. Siyasetin kirli bir ticari pazarlıklar silsilesi, al gülüm ver gülümler arasında cereyan eden, halkın değil gücü elinde tutanın eylediği bir takas pazarı, geleceği güvence altına alma oyununa indirgendiği ana akım siyasetin pejmürdelik demokrasinin o en temel haklardan olagelen seçme / seçilme hakkının hiçe sayılmasının yolu açılır. Nasıl ki Kürd halkının iradesi bir pundu bulunduğunda boşa düşürülüyorsa, bu memleket bizim, siz kimsiniz yapa duran Kemalist zümre ile onları biraz olsun modernleşemeye, insani norma ve hukuki bağlamda evrensel ortaklığa ikna etmeye çabalayan, asırlık idenin belki de en zihni açık / ilerisini düşünen ekibi derdest olunmak istenir. Hakmış, seçimmiş, ötesi için mücadeleymiş hepsi bir kalemde bir kez daha çizilmek istenir. Kaybeden, sistemin en dibinden kurulmuş olagelen tezgahların adamı haline dönüşen Kemal Efendinin yeniden ileriye sürüldüğü menzilde, şark oyunlarınını, birbirini ipe çekme hallerinin kıyısında olan biten demokratik bir ideyi savunan, bunu beyan eden seçmeni alt etmektir ki bu da belli bir noktaya kadar var edilendir.

Bianet’ten bu konuyla alakalı bir bakışı aktaralım: “İnsan Hakları İzleme Örgütü (Human Rights Watch/HRW), Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 36. Dairesi’nin Cumhuriyet Halk Partisi’nin (CHP) yönetimine ilişkin verdiği karara tepki gösterdi.

HRW Avrupa ve Orta Asya Direktör Yardımcısı Benjamin Ward, kararın hükümetin ana muhalefeti etkisizleştirmeye dönük daha geniş siyasi adımlarının parçası olduğunu söyledi.

Ward “Mahkemenin Özgür Özel’i ve CHP yönetiminin tamamını görevden uzaklaştırma kararı, Erdoğan hükümetinin ana siyasi muhalefeti saf dışı bırakmak için attığı, medeni ve siyasi haklara ve Türkiye’nin demokratik sürecine ağır zarar veren daha kapsamlı siyasi adımların bir halkasıdır” dedi.

“Hükümetin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı ve CHP’nin cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nu, ayrıca diğer CHP’li belediye başkanlarını ve yetkilileri düzmece suçlamalarla hapse atmasının ardından, Türkiye makamlarının CHP’nin mevcut yönetimini siyasette etkili bir güç olmaktan çıkarmak istediği açıktır” şeklinde konuştu.

“Siyasi partilerin iç işleyişine olağandışı müdahale”

HRW’ye göre mahkemenin CHP kurultayını iptal etmesi, bir siyasi partinin kendi iç seçimlerine ve seçilmiş yönetimine yönelik “son derece olağandışı” bir müdahale niteliği taşıyor.

Örgüt, siyasi partilerin işleyişine müdahale edilmesinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin örgütlenme özgürlüğünü düzenleyen 11. maddesi ile serbest ve adil seçim hakkını güvence altına alan 1 No’lu Protokol’ün 3. maddesi kapsamında ihlal oluşturabileceğini belirtti.

HRW açıklamasında, Türkiye’nin siyasi partilerin kapatılması ve siyasi partilere müdahale edilmesi konusunda “kötü bir sicile” sahip olduğu da ifade etti.

HRW, CHP yönetimine karşı açılan “mutlak butlan” davasının kronolojisinin siyasi saiklere işaret ettiğini savundu.

CHP, Mart 2024 yerel seçimlerinde Özgür Özel liderliğinde yüzde 37,8 oy aldı ve AKP’nin yüzde 35,5’lik oy oranını geride bıraktı. Böylece AKP, 22 yıl sonra ilk kez bir seçimde birinci parti olamadı.”

Geçmişine demirliyor bir ülke. Gerekirse geçmişte görülmemiş olagelen mutlak butlan kararından, siyaset dinamiklerinde artık unumu eledim, eleğimi astık diyen Bay Erdoğan gibilerinin tekrardan sahneye demirlemesinin zemini kolaçan ediliyor. Dibine kadar tam da onun dişinin kovuğuna giden Bay Kılıçdaroğlu gibi, kumaşı sonradan devletin elleriyle biçimlendirilmiş bir koltuk sevdalısının suna geldiği cendere hali içerisinde gelecek daimi olduğu üzere bu şimdi çalınıyor. Ekonomi politiği yerlerde süründüğü, sokağın alım gücü mefhumunun artık kredi kartlarıyla taklalar atarak var edilebildiği, hiçbir günün öncesinin iyiliğini taşımadığı, her ilerlenen günün daha fecisini var ettiği bir eşikte, tek eksiğimiz bir kez daha kısır siyasetin, yol bilmez, halden anlamazların danışıklı dövüşleriydi değil mi! Gelecek seçimlerin çoktan bir mizansen kılındığı, şimdiden nihai pazarlıkların edilip gelmekte olanın ambalajının dönüştürüldüğü, mutlak yengilerin hep sıradana denk geldiği bir yarın korkunç değil midir? Bunca utanmazlıkla, bu kadar dediğim dedik hallerle bütün olarak bir Türkiye imgesi dönüştürülüyor, sonu hep karanlıklara çıkagelen. Durup da ne oluyor diyor musunuz? Yoksa bir asırlık bu sinsi tiyatronun her perdesinde, celladına aşık bir seyirci gibi kendi yarınınızın kurban edilişini mi alkışlıyorsunuz? Düzen kendini sürekli başkalaştırırken, kurtarıcılar imal ederken, havanda sular dövdürürken insaniyetin, insanlık mefhumunun var ettiği gereklilikleri sorguluyor musunuz? Dibine doğru göçmüş bu siyaset ikliminde politik doğruculuğu değil doğrudan herkes için, eşit, adil, hakkaniyet taşıyan bir ülke mücadelesinin neresindesiniz. Durup da ne oluyor diye düşünüyor musunuz!

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: BBC Türkçe Servisi

Meramda Paylaşılan Haber