sesli meram

"Tahakküm biçem değiştirirken, yol ve yordam da bozguna uğratılır. Nice hayal kırıklığını barındıran bir menzilde, acı, elem ve kederin hep coğrafyadan kaynaklı olduğu anılırken, ortaya çıkan imge bunun hiç de öyle olmadığını göstere gelir, bildirir. Ne hazindir ki hayat mefhumunun korunaklılığı değil yok edilmenin eşiğine taşınmasının alkışlandığı bir kıyametler silsilesi vardır, gerçek kılınandır. Ölümün çaresizliği kadar, kuralların hiç, yok addedildiği, cürmün öncelenirken, ardından çıkagelen şiddet pratiklerinin, nefret hallerini ihtiva eden eylemlerin desteklendiği bir garabetlikler düzlemi güncellenir. Kötülük belirli bir hattın üzerinden sabah akşam, konu her ne olursa olsun aralıksız cerahati kutsamak ve o cürmün var ettiği, çürümeyi güncellemek adına kullanılır. Devlet 2.0 çoktan tükenmiştir bunun devamlılığına iliştirilmek istenen şiddete meyyal pratiklerle dönüştürülmüş, eskiyi bambaşka tezahürlerle güncelleyen bir aklın yepyeni ülkesi var edilir. Müştereklerimiz o yepyeni devlet görüntüsünde açmazlara rehin edilir. Kesinkes hedef kılınır. Düzeneği tam ve eksiksiz yıldırma üzerinden şekillendiren yeni de mutlak teslimiyet imal olunur anbean her yerde. Ekranlardan şen şakrak ülke masalları aksettirilirken cerahatin kuşattığı, cürüm ve kötülüğün sunduğu her şeyi özümsemiş, yıkıcı, ezen ve paramparça bir ülke gerçek olur. Bunun ne o hikayenin temellendiricisi iktidar ve ortakları, sermayesi ve medyası farkındadır, ne de muhalifiz biz diye çıkagelip kayıkçı kavgalarına tutuşanlarla diğer ana akım olagelen cenahlar farkındadır, ne hazin değil mi?

Biyopolitik bir cendere tezahürünün sermayeden nasıl çıkageldiği daha yepyeni henüz iki günlük Rahmi Koç denen müptezel iş insanının var ettiği fıkraymış gülün diye anlattığı o nefret pasajından çıkagelir. Düpedüz yalın bir itham silsilesinde hayatın un ufak edilmesi mevzubahis olunmasın istenir, alayla, aşağılamayla, ceberut bir aklın nefret kodlarıyla vs. Bianet'in haberini aktaralım: Koç Holding Onursal Başkanı Rahmi Koç’un İzmir Amerikan Hastanesi’nin açılışında anlattığı “Kürt kadın hasta” fıkrası, sosyal medyada yaygınlaşırken tepki toplamaya devam ediyor." sesli meram

podcast image credit: gas mask boy:::banksy:::banksy explained

Çürümeye yüz tutan insanlık mefhumu salt kelamla, kelimelerin gücüyle anlatılamıyor bir yandan da insan görünümlülerin var ettiği şiddet / kötülük / yıkım sarmalında biçimlenip duruyor. Her şekilde hayatın ehvenden alıkonulması, geleceğin bu şimdi içerisinde açıkça talan edilmesinin istikametinde atılan her adım bambaşka cerahate çıkıyor. Çürüme artık bu sahadaki / şu küredeki herkesin ortak paydasına dahil ediliyor. Herkese çıkabilecek en küçük piyango olarak güncelleniyor. Cerahat yükseltilirken, normatif kılınmış olan afaki her hamleyle birlikte o piyangonun ekseriyetle hepimize denk getirilmesi sağlama alınıp duruyor. Yöneten katında makamlarına çöreklenmişlerin var ettiği hemen her hamlenin o ardı bir kere daha cürme çıkartılıyor. Cürüm çürümenin anahtarı kılınıyor. Umut gözlerin önünde çarçur edilirken, cerahatle kurumsallaştırılan kötülüğün, saf ayrımcılığın, dahili ve harici mot-a-mot çürütme hallerinin yekununda ortaya çıkan imge korkunçtur. Dehşeti var edendir. Dehşeti görünür kıldırandır. Cerahat, cürümle birlikte her yerde ceberut olan devlet aklının / fikrinin, zikri kılınandır, bu nasıl hayat?

Tahakküm biçem değiştirirken, yol ve yordam da bozguna uğratılır. Nice hayal kırıklığını barındıran bir menzilde, acı, elem ve kederin hep coğrafyadan kaynaklı olduğu anılırken, ortaya çıkan imge bunun hiç de öyle olmadığını göstere gelir, bildirir. Ne hazindir ki hayat mefhumunun korunaklılığı değil yok edilmenin eşiğine taşınmasının alkışlandığı bir kıyametler silsilesi vardır, gerçek kılınandır. Ölümün çaresizliği kadar, kuralların hiç, yok addedildiği, cürmün öncelenirken, ardından çıkagelen şiddet pratiklerinin, nefret hallerini ihtiva eden eylemlerin desteklendiği bir garabetlikler düzlemi güncellenir. Kötülük belirli bir hattın üzerinden sabah akşam, konu her ne olursa olsun aralıksız cerahati kutsamak ve o cürmün var ettiği, çürümeyi güncellemek adına kullanılır. Devlet 2.0 çoktan tükenmiştir bunun devamlılığına iliştirilmek istenen şiddete meyyal pratiklerle dönüştürülmüş, eskiyi bambaşka tezahürlerle güncelleyen bir aklın yepyeni ülkesi var edilir. Müştereklerimiz o yepyeni devlet görüntüsünde açmazlara rehin edilir. Kesinkes hedef kılınır. Düzeneği tam ve eksiksiz yıldırma üzerinden şekillendiren yeni de mutlak teslimiyet imal olunur anbean her yerde. Ekranlardan şen şakrak ülke masalları aksettirilirken cerahatin kuşattığı, cürüm ve kötülüğün sunduğu her şeyi özümsemiş, yıkıcı, ezen ve paramparça bir ülke gerçek olur. Bunun ne o hikayenin temellendiricisi iktidar ve ortakları, sermayesi ve medyası farkındadır, ne de muhalifiz biz diye çıkagelip kayıkçı kavgalarına tutuşanlarla diğer ana akım olagelen cenahlar farkındadır, ne hazin değil mi?

Biyopolitik bir cendere tezahürünün sermayeden nasıl çıkageldiği daha yepyeni henüz iki günlük Rahmi Koç denen müptezel iş insanının var ettiği fıkraymış gülün diye anlattığı o nefret pasajından çıkagelir. Düpedüz yalın bir itham silsilesinde hayatın un ufak edilmesi mevzubahis olunmasın istenir, alayla, aşağılamayla, ceberut bir aklın nefret kodlarıyla vs. Bianet'in haberini aktaralım: Koç Holding Onursal Başkanı Rahmi Koç’un İzmir Amerikan Hastanesi’nin açılışında anlattığı “Kürt kadın hasta” fıkrası, sosyal medyada yaygınlaşırken tepki toplamaya devam ediyor.

Sosyal medyada paylaşılan video klipte Koç’un, hastaneyi konuklarına gezdirirken aralarında eski AKP'li Başbakan Binali Yıldırım’ın da olduğu protokol mensuplarına anlattığı Kürt kadınını, bedeni, kimliği, cinsiyeti, kültürü üzerinden alaya alan fıkra, Koç'u ve fıkrayı gülerek karşılayan konuklarını eleştiri sağanağı altında bıraktı.

Tepkiler sosyal medyada #RahmiKoçÖzürDile hashtagı altında TT oldu.

İzmir Amerikan Hastanesi'nin açılışı

Tartışma, 5 Haziran 2026’da İzmir Balcova’da hizmete giren Amerikan Hastanesi’nin açılış töreni sırasında kaydedilen görüntülerin sosyal medyada yayılmasıyla başladı. Vehbi Koç Vakfı çatısı altındaki Koç Healthcare’in yeni yatırımı olarak duyurulan hastanenin açılışına Rahmi Koç’un yanı sıra Ali Koç, Semahat Arsel, eski Başbakan Binali Yıldırım, İzmir Valisi Süleyman Elban, İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay, Balçova Belediye Başkanı Onur Yiğit ve iş dünyasından isimler katıldı. T24’ün aktardığına göre Rahmi Koç, hastanenin 4 yıllık çalışmanın ardından 150 milyon dolarlık yatırımla kurulduğunu söyledi.

Rahmi Koç'un "fıkrası"

Görüntülere yansıyan bölümde Koç’un, “Doktor Kürt kadının derdini dinlemiş. ‘Hanımefendi perdenin arkasına gidin, soyunun’ deyince kadın demiş ki, ‘Doktor Bey, ilk sen soyun’” sözleriyle, başı videoya yansımayan konuşmanın sonunda fıkrayı anlatması izleniyor.

Rûdaw, kaydın paylaşılmasının ardından çok sayıda sosyal medya kullanıcısının fıkrayı “Kürt kadınlarını aşağılayıcı ve incitici” bulduğunu aktardı. Ensonhaber de Koç’un fıkrasının “sosyal medyada tepki topladığını” ve sözlerin hastanenin protokole gezdirilmesi sırasında söylendiğini yazdı.

Tepkiler

Tepkiler, yalnızca fıkra “uygunsuz” bulunduğu için değil, iki düzeyde ayrımcı bir anlatı kurduğu gerekçesiyle de dile getiriliyor: İlk olarak Kürt kadınının doktor-hasta ilişkisi bağlamında kendisinden ne istendiğini anlamayan, “modern” kurum kültüründen habersiz gülünç bir kimlik olarak konumlandırılması; ikincisi, bunun kadın bedeni ve soyunmanın cinsel imaları üzerinden yapılması nedeniyle.

Eleştiriler, olayın kaba bir gaf olarak kalmadığı, Kürtlere yönelik yerleşik aşağılayıcı mizah kalıplarının kadın bedeni üzerinden yeniden üretilmesi olduğu noktasında yoğunlaşıyor.

Mekan ve bağlam tepkinin büyümesine yol açıyor

Rahmi Koç'un "fıkra"sının bir hastane açılışında, hasta mahremiyeti ve sağlık hakkı gibi kavramlarla doğrudan ilgili bir kurumda anlatılması da tepkinin büyümesine neden oldu.

Eleştirilerde, sağlık kurumlarının dil, kimlik, cinsiyet ve sınıf ayrımı yapmadan güven üretmesi gereken yerler olduğu; buna karşılık açılış sırasında Kürt kadınının mahremiyetini mizah nesnesi yapan bir anlatının hastane kurumsal etiğiyle tam bir çatışma oluşturduğu vurgulanıyor.

Öte yandan olayın sınıfsal ve siyasal zemini de başka bir eleştirel çerçeve oluşturuyor. Türkiye’nin en büyük sermaye gruplarından birinin onursal başkanının, devlet ve yerel yönetim protokolünün yer aldığı bir törende anlattığı bu ayrımcı fıkranın kahkahalarla dinlenmesi, “gündelik ayrımcılığın seçkinler arasında doğal bir durum olarak karşılanır hale geldiği" yorumlarına neden oldu. Koç'un fıkrasına gülen ya da sessiz kalan protokol mensupları da tepkilerden paylarını aldı.”

Çürümeye yüz tutan insanlık mefhumu salt kelamla, şakalarla falan anlatılamayacak kadar doğrudan / keskin bir çürümeyi var eder. Kadının metalaştırılmasının yanında ezel ebed düşman bilinen, ne olduğu hep muamma kardeşlik hamurunda bir türlü tam olaraktan var edilemeyen tek çatıya bir gün dahil edilip, öbür gün atılan Kürdün hakkının hukukunun ne olacağı unutturulur. Çürümenin salt yıkımla değil böylesi kelamla, afaki ve zorlama komiklik örüntüsü altından çıkagelen sureti temsilinde hayatın ehveni elden de ol avuçtan da çalınır. Bir asırlık bir şirket olduğunu zikrederken malum Koç grubunun hayat memat mesellerindeki tutumundan, içte yaşayan öteki halklara karşı var ettiği görmeme hallerinden, kuruluşunda gayrimüslim mallarına çöreklenmekten şimdi de iktidarın var ettiği açıklarla halkın birikimini, en önemlisi umutlarını sömürmeye bi düzeneğin sahibi olur. Demokratikleşme iddiasını çoktan bir kenara itmiş menzilde olan biten şeyin tam adı çürümedir, kokuşmadır. Kadınların bildirdiğini de ekleyelim bu raddede: Tevgera Jinen Azad, "Fıkra adı altında üretilen bu söylemler, Kürt kadınlarının yürüttüğü özgürlük mücadelesini ve toplumsal direnişteki öncü rolünü hedef alan egemen zihniyetin bir yansımasıdır" değerlendirmesinde bulundu. Açıklamada, Kürt kadın hareketinin "Jin Jiyan Azadî" felsefesiyle dünya çapında kadınlara ilham verdiği belirtilerek, her türlü cinsiyetçi ve tekçi anlayışa karşı mücadele edildiği vurgulandı. https://bianet.org/haber/tja-rahmi-koc-u-ozur-dilemeye-cagirdi-320264

“Herhangi bir kimliği hedef alma niyeti taşımadığım sözlerim için içtenlikle özür diliyorum. Üzüntümü samimiyetle paylaşmak isterim.” Bu kadarcık cümleyle o kahkahalarla geçiştirilen nefret alt edilebilir mi? Rahmi Koç, ülkedeki belki de üçüncü en büyük muhalif kesim olarak bildirilen çok parçalı ırkçı yapının, bütünüyle çoluk çocuktan koskoca insanlara kurduğu Kürd klişesine yaptığı bu son ek, basitçe bir özürle geçersiz kılınabilir mi? Nefret, kin ve şiddetle, bunları var eden dili önemseyerek hiçbir zaman alt etmeden sahip çıkarak bir menzil delik deşik edenlerin ekmeğine kaç kez yağ sürülecektir ki! Toplumsal tarihi, belleksel yapısında, Ermeni, Rum, Süryani, Pontos, Nasturi, Keldani, Arap Hristiyanlara karşı ayrımcılıktan soykırım tahayyüllerine ulaşmış bir menzil yine dönüp dolaşıp bir asırdır mücadele ettiği, alt etmeye çalıştığı Kürde sınırlarını çiziyor, bu haller o özür cümlesiyle kendi kendini ele veriyor. Tam da bu yüzden, o açılış seremonilerindeki şen şakrak kahkahaların, protokol neşesinin ve kurumsal makyajların arkasında nelerin törpülendiğini, kimlerin sesinin sökülüp alındığını bıkmadan sormak zorundayız. Sesli Meram’ın meseli tam olarak buradadır: Herkesin unutturmaya çalıştığı o eksik bırakılmış yerleri, ulu ortayken hala sırg gibi saklandığı bildirilen tüm o muktedir cürümlerini arayıp bulmak ve görünür kılmaktır. Çünkü biliyoruz; o salonlarda atılan her kahkaha, bu coğrafyanın duyulmayan bir çığlığını örtbas etmek içindir. Biz o çığlığı duymaya, o meramı eksiksiz söylemeye devam edeceğiz. Bu çürümenin ortasında başka türlü nasıl hayat var edilebilir ki yoksa? Asırdır sürgit devam olunan ayrıştırma, nefrete yem etme, suskunlaştırma, sindirme ve sonunda asimile etmelerle devam diyen bir menzilde hayat tek renk, tek ton, simsiyah kılınabilecekken, yine, yeniden... sorgular mıydınız...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Kaynakça – Hukuk Politik

Meramda Paylaşılan Haber

Rahmi Koç'un Ayrımcı "Kürt Kadın Hasta" Fıkrasına Yaygın Tepki - Bianet

Unutulan geçmiş, geleceğin iş bu şimdisinde her dem yeniden var edilir. Sosyal politikaya dair hiçbir veçhenin tam anlamıyla varlığını muhafaza edemediği, demokrasi kavramının tam anlamıyla muğlak kılınmaya devam olunduğu yerde o geçmiş bugünün de hızarıdır. Bugünün de temelden tarumar edilmesinin aracısıdır. Vahamet içerisinde, daimi bir biçimde korkunun galebe çalındığı her dem bir koşturmaca dahilindeyken ayrımcılığın ve ırkçılığın baş verdiği sahnede olan biten her şey sıradana karşıtlıktır. Bunun devamının sağlama alındığı yer bir ülke profilini çoktan ziyan edendir. Geleceksizlik bir istikametin ta kendisi kılınırken dünü var eden kuşatma hallerinin yolunda yeknesak bir mahvın cenderesi güncellene gelendir. Hiçlik, yozluk, yoksulluk. Ceberut devlet aklının tezahürü olagelen aralıksız şiddetle var edilir. Unutturulan o geçmişin bu şimdi içinde var edilmesi, yeniden binasının yolu, bütün bu gözdağı mefhumunun savunulmasıyla söz konusu olur her anlamda. Binbir türlü siyasi pandomima var edilirken yaşam akdi cerahatle boğuntuya konulur. Ne eksik, ne fazla biyopolitik bir dehlizdir imal edilen.

Gündelik yaşamın cerahatle terbiye edilmesinin yolu geçtiğimiz uzun tatil güncesindeki o insanların feveran ettiği pratiklerden karşımıza çıkartılır. Bir tabağa güç bela yer bulan bir tatlının dört yüz, bir bardak çayın seksen ile yüz lira arasında belirlendiği, dört kişilik yeme içmenin bir asgari ücretin yarısına tekabül ettiği, bir ayakkabı ile günübirlik bir gezi programının aynı kılındığı bir yerde, dünün güdümünde kalakalmış olan yıkıcılık her yeri kuşatır. Cebe girenle, cepten çıkması elzem olanın arasındaki uçurum kesintisiz kılınırken aralıksız borca, her dem harca / bedele / diyete çalışan milyonlarca insanın, on milyon kadar insanın görece refah içerisinde gününü gün eyledikleri bir ülke hikayesi anlatılırken hakikat iç kıyıcıdır. Yetersizlik, sokaklarında kendi kendilerine hesap kitap yaparken bulan milyonlarca insan. Derin bir telaşenin ortasında Marmaray’ından, metro, otobüsüne her yerde, her şekilde içinden çıkılamayan bir garabetliği aşma çabaları. Suratlar ekşimsi, akıllar durgun, yarının ne getireceğinin endişesinin aralıksız sınamasında yarın nasıl halin bizi beklediğinin ayırtına varılan eşikler. Her şeyin sorun kılındığı, her anın bir evveli aşa duran, öteleyen, ötesine geçen bir deneme tahtasındaki menzilde ucuz hamleler, kayıkçı kavgalarının kıyısında gerçek bir var olma mücadelesi. Her şey kayıt altında, daha ötesi yok.

Tümüyle bir girdap halini almış ekonomik buhranın yanında artık vakayı adiye bilinen o siyasetin kepazelik dolu sahnesindeki birbirini eyleyenlerin hilkat garibesi hallerinden de istikametin nasıl da dünden devşirilmeye çabalandığı ortaya çıkar. Dünün seçimini aleni bir biçimde armağan edilmesinin müsebbibi olagelen bir temsilin kayyım olarak ülkenin ana muhalefetinin başına çöreklendiği bir zeminde, hak gasplarının, o cepten çalınanların paralelinde nasıl var edildiğinin şeceresi zaten yıkımı bildirendir. Duraksamayan burjuva siyasetinin, gündelik yaşam hakkını tesis etmeye çabalayan, kendi yağında kavrulmaya bir biçimde devam olanlara dayattığı bedel / diyetin yanında, herkesin umudunun bir anda çarçur edilmesine vesile kılınan o mutlak butlan, kayyım akımının yeniden sahneye zuhur etmesinin ardından çıkagelen her enstantane meseli de özetler. Sıradan insan bir başınadır vesselam. Seksen altı milyonluk bir hikaye anlatılırken dımdızlak yüzde onu geçmeyen bir toplamın karşısında ezilmeye devam olunan yüzde doksanın hayatının un ufak edilmesi salt makamlardaki değişimlerle değil, böylesine paldır küldür seçmen, sandık, oy ve irade beyanlarının alt edilmesindeki acelecilikle çıkagelir. Hiçbir şeyimiz doğru değil, bırakılmaz ki dediğinizi duyar gibiyiz, iyi de daha nereye kadar hacamat edilecek hayatta duruşlarımız, benliğimiz, aklımız. Ötekilerin elinden çalınan hak, hukuk, adalet kavramlarının bu toprakların insanına dai sahibiyiz buraların diyenlerin de dahil, hiçbir biçimde rast getirilmediği şu yerde, bunca badire, bu afaki yıkım sarmalı sizlerden de çok şeyi en başta da geleceğinizi çalmıyor mu, düşünmüyor musunuz? 300 bin liralık gecelik konaklamanın var edildiği lüks otel gösterilerinin, İstanbul’u ziyarete geldiğini zikredip yediğini içtiğini, bir de bol sıfırlı harcamalarından kesitleri paylaşanlar bir kenarda kuru simit, bir bardak çayla günü geçirip, bedava edildiği için Adaları görmeye çalışan ezilenlerin arasındaki uçurumun sorgusuna düşüyor musunuz, bu hallerle büyük ülke masalları anlatılsa ne olur, her gün bir evveli aşan katran karanlığının kılındıktan sonra!

Sevim Saylam’ın Evrensel Gazetesindeki haberine bağlanalım: “Ödenmeyen ücretleri, ücretsiz izin hakları ve tazminatları için aylardır mücadele eden Yıldızlar SSS Holding’e bağlı Doruk Madencilik işçileri yarın saat 12.00’ye kadar tüm geçmiş ücretleri ve tazminatları ödenmezse yeniden Ankara’da holding binası önüne yürüyecek. Haklarını ödemeyen patronun yeni ruhsatla ödüllendirmesine öfkeli olan işçiler, “Devlete ve bakanlara da güvenimiz kalmadı” dedi.

Günlerdir Beypazarı’nda bekleyişlerini sürdüren işçilerle bir araya geldik. “Biz biliyorduk bunların sözüne güven olmayacağını” diyerek söze başlayan bir işçi, “Sendikadaki başkanlarımıza da söyledik. Ama üç tane bakanlık garantör oldu, devlet söz veriyorsa güvenmek zorundaydık. Sebahattin Yıldız bakanlıklardan üstün demek ki! Biz bunu anlıyoruz. Bir işçinin alacağını ödetemeyen bakanlıkların bize verdiği garantinin ne anlamı kaldı? Top artık bizden çıktı. Muhatabımız bakanlıklar oldu” diyerek tepkisini dile getirdi.

"Bayramda ailemizin yanına gidemedik"

İşçilerin en büyük tepkilerinden biri de bayram öncesinde verilen sözlerin tutulmamasına... Birçok arkadaşının ödemesi yapılmadığı için memleketine dahi gidemediğini anlatan bir işçi, “Biz yine umudumuzu kaybetmemiştik. Bayrama kadar bekledik. Şirket tarafından pazartesi, salı ödeme yapılacak dendi. Bankalar açılınca paralar yatacak dendi, ama hiçbir ödeme yapılmadı. Arkadaşlarımızın çoğu gurbetçi. Çorum’dan, Karabük’ten gelenler var. Bayramda ailesinin yanına gidemedik, kurban kesemedik, çocuklarımızın yüzüne bakamadık çoğumuz” diye konuştu.

"Patronu yeni ruhsatla ödüllendirdiler"

Kendilerine verilen sözlerin tutulmamasının ciddi bir güven sorunu yarattığını ifade eden bir diğer işçi “Bu saatten sonra ne Bakan'a ne Cumhurbaşkanı'na güveniriz. Çünkü verilen sözler tutulmadı. İnsan bir kere kandırılır. Biz artık parayı hesabımızda görmeden hiçbir söze inanmıyoruz” dedi.

İşçilerin en çok tepki gösterdiği konulardan biri de şirket hakkında yaptırımların hayata geçirilmemesi ve yeni ruhsat verilmesi. Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Alparslan Bayraktar’ın “Bu şirkete ruhsat vermeyeceğiz” açıklamasını hatırlatan işçiler, “Madem gerçekten yaptırım uygulanacaktı, neden yeni ruhsat verildi? Bu durum bizde, işçilerin haklarını ödemeyen bir şirketin cezalandırılmak yerine ödüllendirildiği düşüncesini yaratıyor” diye konuştu.

Erdoğan “Sorunlar çözüldü” demişti

İşçiler, süreç boyunca yapılan resmi açıklamalarla yaşadıkları gerçeklik arasındaki çelişkiye de dikkat çekti. Bir işçi, Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın “İşçi kardeşlerimizin hakkının yenilmesine rıza göstermedik. İşte en son bir firmadan alacaklarını tahsil edemedikleri için eylem yapan madenci kardeşlerimizin sorunlarının çözülmesini sağladık. Biz işçinin emekçinin çalışanların aleyhine hiçbir adım atmayız” açıklamasını hatırlatarak, “Sayın Cumhurbaşkanımıza yanlış bilgi verilmiş olmalı. Eğer gerçekten ödendiği söylendiyse bunu söyleyenler çıkıp gerçeği anlatmalı. Biz hâlâ bekliyoruz” dedi.

Bir diğer işçi de “Dün çok cüzi bir rakam yatırdılar. Çerez parası gibi bir şey. Benim sadece ücretsiz izinlerden kaynaklı yüzlerce günlük alacağım var. Tazminatlar, ücretler ve diğer haklarla birlikte milyonları bulan alacağım söz konusu. Ama yatırılan para bunların yanında hiçbir şey” diye ekledi.

"Devlete güvenmeyeceğiz de kime güveneceğiz diye düşündük"

İşçiler, önceki eylemlerini sonlandırarak memleketlerine dönmelerinin de hata olduğunu düşünüyor: “Çok pişmanız. Keşke dönmeseydik. Keşke 1 Mayıs’ta da Ankara’da kalıp mücadeleye devam etseydik. Ama devlet bize kefil oldu. Devlete güvenmeyeceğiz de kime güveneceğiz diye düşündük. Bugün geldiğimiz noktada keşke dönmeseydik diyoruz.”

Polis kuşatması etrafında mücadelelerini sürdüren işçiler, hak arama mücadelelerinin engellenmeye çalışıldığını belirterek, “Bizi burada durdurdular. Ankara’ya gitmemize izin vermiyorlar. Hak aramak suçsa en büyük suçlu biziz. Biz suç işlemiyoruz, taşkınlık yapmıyoruz. Neden hakkını arayan işçilerin yolu kapatılıyor? Neden yolsuzluk yapanların, işçinin hakkını yiyenlerin önü açılıyor? Biz bunun cevabını istiyoruz” diye seslendi.

"Bu ülkede işçiye her şey yasak"

Öfkenin hakim olduğu ortamda bir diğer işçi de “Bu ülkede adalet yok, güven yok. Bırakın ay sonunu, günün sonunu nasıl getireceğimizi bilmiyoruz. Devlete saygımız vardı. Büyüklerimiz söz verirse yerine getirir diye düşünürdük. Ama o güven çok sarsıldı. İşçiye her şey yasak. Hakkını istemek bile yasak. Ama zengine, holdinge yasak yok! Sebahattin Yıldız bizim hakkımızı yedi. Eğer bu suçsa neden bunun karşılığı yok? Neden yasalar işçiye işliyor da patronlara işlemiyor” ifadelerini kullandı.”

Unutulan geçmiş, geleceğin iş bu şimdisinde her dem yeniden var edilir. Müştereken direniş tahayyülünün çoktandır kenara terk edildiği, Haziran direnişlerinin unutturulup, genel grev baskısının kenara ayıklandığı, her seçim / zam dayatması sonrasında çıkan o mücadele edelim, müzakere değil baskısının hiçe yazıldığı bir zeminde, bir adet patrona kurban edilmek istenen insanların hikayesi o geçmişin her nasıl biçimlendirildiğini de göstere gelir. Devletin itaat etsinler, sermayenin tam teşekküllü teslim olsunlar diyerek var ettiği çıkmazlara mahkum edilmiş, eline kan oturmuş patronaj için üç otuz kuruşluk olan alın terinin yok addedildiği, henüz verilmediği bir zeminde mutlakiyet yıkımındır, ötesi değil. Beypazarı çıkışında bir işçinin söyledikleri zaten olan bitenin de özetidir bir yandan da. “Sebahattin Yıldız'ın bizi kandırmasına alışmıştık ama bakanlar da kandırıyormuş. Biz bakanlara inandık, onların sözüne güvenip geri döndük. Ama herkes koltuğunun derdindeymiş. Biz alacaklarımızı alana kadar mücadeleye devam edeceğiz. Perşembe günü saat 12'de buradan yürüyeceğiz.” İyi de daha nereye kadar bu hengame, bütünüyle gümbürtü içinde heder edilecektir yaşamlar. Doğrudan var edilmiş olagelen tüm tehdit mekanizmaları, bugün mavi yakalı, yarın beyaz yakalı, beriki gün emekli birkaç gün sonra bir başka kesimi, sınıfı zorlayacakken, daha hangi seviyeye kadar insanlık sınanacaktır ki, sahiden? Çünkü biliyoruz ki; silsile halinde üstümüze çöken bu katran karanlığını yırtacak olan, ne sandıktan çıkacak bir mucizedir ne de efendilerin lütfedeceği bir adalettir; bizi bu cendereden çıkaracak tek şey, o yerin yedi kat dibinden yükselen nasırlı ellerin müşterek öfkesidir. Bugün ve sonrasında, daima...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Adem ALTAN – AFP – Getty Images – BBC Türkçe

Meramda Paylaşılan Haber

"Gezi Direnişi itirazlarının hemen her seçim döneminde biraz daha ezildiği, kaybedilmiş ol seçimler sonrasında kendi korunaklı siyasetini güncelleyen iktidarın güvenlik odaklı belki de paranoya sınırlarına varmış olduğu entegrasyon bir eleme aracı haline dönüştürülür. Ol Gezi eylemselliği boyunca, dönemin cumhurbaşkanı Gül’ün çabasıyla yürütülemeyen tüm o mühimmat, yağdırılamayan kurşunlar bugüne kadar on üç senede bir memleketi bazen en gizli, bazen en açıktan cenderenin ortasına demirletir. Her şeyin kameralar önünde değil bazen kenarda kıyıdan pişirildiği bir zeminde insan hakkının, adalet tahayyülünün, en doğrudan hürriyet bahsinin, eşitlik ve demokratik ülke iddialarının ketum sayılabilecek bir muhalefet çizgisi karşısında günbegün daraltılması meseli de açığa düşürür. Binbir hal ve ihtimalle diriltilen ötekilerin dayanışması, toplumun en merkezindeki düzenine sahip çıkarken, başkalarını nihayet önemseyen çoğunluğun birbirilerinden ilelebet ayrıştırılması söz konusu olunur. İki sene öncesinden seslendirirsek: “Bunca cerahatin ortasında hayatı, belki de uzun zaman sonrasında ilk defa hayatı geri kazanan bir halkın karşısında, zorbalık rejimi kendini belki de en güncel haliyle çıkarta geliyor. Adaletin tükenişine sahne kılınan bir yerde hayatın ederi, anlamı, yansısı eksik kılınır. Bunca zaman sonrasında eldeki ümidi de çarçur etmeye devam diyen bir muktedirin var ettiği her açmaz, en başta da o adaleti çalarak suna geldiği ülke denilen sahne bir cehennemdir.”

podcast image credit: gezi direnişi:::murat bay:::sendika.org via bianet

Bir cendere tahayyülü hayatı sıkboğaz ediyor. Aralıksız günbegün var edilmiş olagelen bu kindarlıkla hemhal cendere neredeyse yaşama eylemini imkansız kılıyor. Dakik bir halde, handiyse nefes almaksızın belirlenmiş rutinlerle şekillendirilen cerahat, erkanı muktedirin var ettiği tahayyüllerle birlikte cendere kesintisiz hayatı sıkboğaz eyliyor. Geleceksiz olan bir hayat idesini, tahakkümün insafına terk edilmiş, arzu edildiği gibi dönüştürülen bir hal ve yaşam idesi son kertede var ediliyor. Biyopolitik bir tahayyül o cendere. Yirmi beş yılı kapsayan siyasi deneyimin, yıllar yılıdır süre giden kesintisiz iktidar pratiğinin var ettiği o eşik bütün bu cendere tahayyülünü göstere geliyor. Ya bizdensiniz, ya hiç kimse! Ya artık aleni teslimsiniz ya da ilelebet mahkum. Ya bu iktidara tamah edersiniz yahut da her günü bir bedel, diyete dönüşen bu cendere halinde kendinize bir yol ararsınız, kaçacak saklanıp hiddetimizden korunacak. Uzaya duran bir tehdit silsilesi, kesintisiz kılınmış ikilemlerin orta yerinde hayatta kalma / var olma mücadelesi, bunun adı cendere değilse nedir ki!

Bu hafta iş bu topraklarda var edilmiş en etkin müşterek dayanışmalardan birisinin tüm yukarıda sayıp döktüğümüz hallere itirazın yekununu var etmiş bir direnişin yıl dönümü idi. Gezi Direnişi, on üçüncü yılında ilerlerken, tümüyle memleket dediğimiz şu sahanın onca badirelere, bedel ve diyet tahayyüllerine rağmen hayatın nasıl savunulabildiğini en kestirmeden göstere gelen bir temaşaydı, curcunanın kendisi. Bir ihtimal artık unutulmuş olsa da neşe ile direnebilmenin, her halükarda, o zaman da var edilen ötekileştirme halleri içinde birlikte mutlak itirazı kotarmanın, yaşamak için elzem olagelen tepkimenin kaynar sudaki kurbağa gibi çırpınıp tükenmektense, itiraz ederek, karşı gelerek yıkıma dur deme hallerinin imecesi kılınan bir mevziydi. Bugün oralarda var edilmiş deneyimlerin halen en kestirmeden kıyısından dahi geçmeyi beceremeyen profesyonel siyasetçi, sokağın politik duruşuna dair kelamları dahi eksik gedik konulan bir zaman aralığındayız. O gün imkanı olsaydı herkesi ezip geçecek olan Bay Erdoğan’ın günbegün cendereyi dönüştürerek ama süslü cümlelerle, ama gözdağını eksik etmeden var ettiği hamlelerle, tehditlerle, bitimsiz olagelen bensiz / bizsiz bu ülkenin hayalleri bile olmaz şartlanmışlığı içerisinde hayatın kuşatılması kesintisiz olur. Öyledir de.

Gezi Direnişi itirazlarının hemen her seçim döneminde biraz daha ezildiği, kaybedilmiş ol seçimler sonrasında kendi korunaklı siyasetini güncelleyen iktidarın güvenlik odaklı belki de paranoya sınırlarına varmış olduğu entegrasyon bir eleme aracı haline dönüştürülür. Ol Gezi eylemselliği boyunca, dönemin cumhurbaşkanı Gül’ün çabasıyla yürütülemeyen tüm o mühimmat, yağdırılamayan kurşunlar bugüne kadar on üç senede bir memleketi bazen en gizli, bazen en açıktan cenderenin ortasına demirletir. Her şeyin kameralar önünde değil bazen kenarda kıyıdan pişirildiği bir zeminde insan hakkının, adalet tahayyülünün, en doğrudan hürriyet bahsinin, eşitlik ve demokratik ülke iddialarının ketum sayılabilecek bir muhalefet çizgisi karşısında günbegün daraltılması meseli de açığa düşürür. Binbir hal ve ihtimalle diriltilen ötekilerin dayanışması, toplumun en merkezindeki düzenine sahip çıkarken, başkalarını nihayet önemseyen çoğunluğun birbirilerinden ilelebet ayrıştırılması söz konusu olunur. İki sene öncesinden seslendirirsek: “Bunca cerahatin ortasında hayatı, belki de uzun zaman sonrasında ilk defa hayatı geri kazanan bir halkın karşısında, zorbalık rejimi kendini belki de en güncel haliyle çıkarta geliyor. Adaletin tükenişine sahne kılınan bir yerde hayatın ederi, anlamı, yansısı eksik kılınır. Bunca zaman sonrasında eldeki ümidi de çarçur etmeye devam diyen bir muktedirin var ettiği her açmaz, en başta da o adaleti çalarak suna geldiği ülke denilen sahne bir cehennemdir.” https://seslimeram.tumblr.com/post/752158563671097344/bir-gezi-meramı

Şimdi günümüze bağlanalım. Dicle Sezen Öz'ün Evrensel Gazetesindeki haberini aktaralım: Sabah saat 09.00 itibariyle Güvenpark'ta toplanmaya başlayan vatandaşların, ağırlıklı olarak farklı illerden günübirlik gelen ve erken saatlerde Ankara’ya varan partililer olduğu görüldü. Alandaki kalabalığın hızla artmasından dolayı bölgede bulunan dolmuş durakları tahliye edilerek alan genişletildi. “İrademize, liderimize, partimize sahip çıkıyoruz” sloganının yer aldığı CHP otobüsünün etrafında toplanan vatandaşlar, “Özgür Türkiye, Özgür Gelecek”, “Birleşe birleşe kazanacağız”, “Ampuller gidecek biz kalacağız” sloganları attı.

İstanbul’dan tüm ilçe başkanlıklarının katılımı göze çarparken, Konya’dan Adana’ya pek çok ilden partilinin katılımı gözlemlendi. Silivri İlçe Başkanlığının tüm miting boyu taşıdığı devasa Özgür Özel fotoğrafı ile Beylikdüzü İlçe Başkanlığının “Susma sessiz kalma, faşizm sesten korkar”, “Sarayların adalet dağıttığı nerede görülmüştür” ve “Adalet sarayın değil halkın temelidir” pankartları dikkat çekti. Hem miting aracının üzerindeki görevliler hem de CHP Lideri Özgür Özel tarafından atılan sloganların değiştirilmesi yönünde yönlendirme yapılmasına rağmen, kalabalık buluşma boyunca “Hain Kemal” sloganı atmayı sürdürdü. Alanda sık sık “Kurultay” ve “İktidar” sloganı yükselirken, vatandaşlar yeni bir söylem olarak “Vur vur inlesin, hain Kemal dinlesin” ifadeleriyle seslerini duyurmaya çalıştı. Alanda biriken öfkenin, iktidardan ziyade doğrudan Kemal Kılıçdaroğlu’na yönelmiş olması göze çarptı.

“Bu bir parti içi ikilik değil, faşizm meselesi”

Alandaki bir vatandaş, yaşananları bir parti içi ikilik olarak yorumlamadığını belirterek, “Bunu bir bayram kutlaması olarak görmüyoruz. Bu iki ayrı bayram buluşması da değil. Bu ikiliğin tamamen AK Parti ve halk arasında olduğunu düşünüyorum. Vatana ihanet edenlerle, vatana ihanet edenlere karşı olanlar arasındaki bir mesele bu. Bu yaşananlar bir faşizm meselesi. Tüm halkın geleceğinin şekillendirildiği bir mesele olduğunu düşünüyorum” dedi.

Başka bir vatandaş ise, iktidarın gücünü elde tutabilmek adına bilinçli yönetildiğini savunarak, “Bütün bu yaşananların bilinçli olarak meydana getirildiğini düşünüyorum. Hak, hukuk, adalet konusunda AKP’nin isteği doğrultusunda, hukukun tamamen ayaklar altına alındığını düşünüyorum. En büyük dileğimiz bugünlerin birlikte dayanışma içinde atlatılması. Halkı organize eden, yönlendiren insanlar gerekli” ifadelerini kullandı.

Tabanın öfkesi Kılıçdaroğlu’na yöneldi

Özgür Özel’i seçen delegelerden biri olduğunu belirten bir vatandaş ise il başkanlarını, ilçe başkanlarını ve genel başkanı bizzat kendilerinin seçtiğini hatırlattı. Sözlerine, “İl Başkanlarını, İlçe Başkanlarını, Özgür Özel’i biz seçtik. Şimdi Kılıçdaroğlu’nun bizim kararımızı hiç sayması, onu da geçtim halkın sesine kulaklarını tıkaması çok haince bir tutum. Ama bugün bu kalabalık duyuracak kimi seçtiğini” ifadeleriyle devam etti.

45 senedir CHP’li olduğunu ifade eden bir partili ise, “Her şeyden önce bir parti büyüğü olarak Kılıçdaroğlu’nun şu an yaptığı bütün hareketler yanlış ve yakışıksız. Bir genel merkezin önünde iki tane makam arabası koyup da ‘Haram parayla alındı” demeleri külliyen bir iftira. Partiye ihanet ediyor. Partiye ihaneti de birilerinin hizmetinde yapıyorsun. Hiç olmazsa karşındaki rakibini bari suçlama. Bel altı siyaset yapılıyor. Bu iftiralar yakışmıyor” diyerek Kılıçdaroğlu’na öfkesini dile getirdi.

Mutlak butlan kararının sorumlusunun Kemal Kılıçdaroğlu olduğunu söyleyen bir yurttaş, “Kemal Bey Ekrem İmamoğlu'nun diplomasından tutun, bütün CHP'lilere yapılan bütün suçlamaların hepsini yaladı yuttu bir güzel. Hepsini içine sindirdi. Yani bu böyle sadece kongre meselesi değil. Bundan öte demokrasiyle alakalı bir sorun. Bugüne kadar da bütün atılan iftiralarla ilgili hiçbir destek açıklaması yapmadı. Hiçbir şey söylemedi. Sadece mahkemenin sonucunu bekledi, bugün de koltuğa geldi. Ama biz bu işi burada halledeceğiz” dedi.

“Mücadeleyi gelmeyenleri getirerek, birbirimizi çoğaltarak büyütmeliyiz”

Mutlak butlan kararının ardından Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP Genel Başkanlığına atanmasının Kılıçdaroğlu ile Erdoğan’ın ortak çalışması olduğunu düşünen bir başka vatandaş ise, mücadelenin büyütülmesinin yolunu “Filler tepişir, çimler ezilir meselesi. Onlar içerde bir şeyler yapmaya çalışıyorlar ama bizim hiçbir şeyden haberimiz yok. Bu mücadele anca birbirimizi çoğalta çoğalta, bu alana gelmeyeni getire getire, kalabalık olduğumuzu onlara göstere göstere büyüyecek” diye tarif etti.

“Kılıçdaroğlu zaten Erdoğan’ın kurmaya çalıştığı baskı düzeninde işini kolaylaştıran biriydi. Ben 68 yaşındayım,10 sene daha yaşarım ama torunlarıma bırakacağımız duruma üzülüyorum. Tarih, Kılıçdaroğlu’nu affetmeyecek, biz de affetmeyeceğiz” diyen bir başka yurttaş ise çözüm için sokağı işaret etti.

Sendikalar Özel’e destek için Güvenpark’taydı

Öğle saatlerine doğru Güvenpark tamamen dolarken, sıcak havaya rağmen vatandaşlar ağaçların altındaki gölgelik alanlara sığınarak slogan atmaya ve tepkilerini dile getirmeye devam etti. Önceki günlerde yaşanan tüm gerginliklere ve belirsizliklere rağmen meydanda genel olarak oldukça moralli, umutlu ve enerjik bir hava hakimdi. Yaşça emekli kitle alanda ağırlığı oluştursa da bu kitlenin hemen arkasından gelen, alanı canlı tutan dinamik bir genç kitle de mevcuttu. Meydanda çocuklarıyla, pusetlerindeki bebekleriyle gelen ailelerin yanı sıra tekerlekli sandalyesiyle katılarak en ön sıralarda yerini alan vatandaşlar da dikkat çekti. Buluşmada, DİSK, Eğitim-İş ve Kültür Sanat-Sen gibi sendikaların yanı sıra Emek Partisi, Sol Parti, DEM Parti ve HKP de katılım sağladı.

Özgür Özel’in konuşma yaptığı esnada alandaki elektriğin birdenbire kesilmesi meydanda kısa süreli bir gerginliğe yol açtı. Elektrik kesintisine öfkelenen bir vatandaş, “Özgür Özel’in sesini kesmeye çalışabilirler ama buradaki binlerin sesi Saray’dan bile duyuluyor” diyerek alandaki kalabalığın engellenemeyeceğini dile getirdi.

CHP Lideri Özgür Özel’in programın sonunda yaptığı Anıtkabir’e yürüyüş çağrısı beklenmedik olmasına rağmen kitle hızla harekete geçerek yürüyüşe başladı. Yürüyüş esnasında korteji caddede gören bazı vatandaşlar evlerinden çıkıp yürüyüşe katıldı.”

Ezber edilmiş repliklerin, duraksamadan imal olunan bizi doğrumuz / onların doğruları sahnelemeleri arasında Cumhuriyet Halk Partisi’nin iktidar güdümünde uğradığı zarar, ziyan, butlan, kayyım vesairenin sokaktaki karşılığı az çok Gezi Direnişi dönemecinde Türkiye’nin yaşadıklarına paraleldir. Siyasi kadronun yenileşmesinin, gündelik sokağın meramıyla birlikte var edilen bir figüratif politikanın ivme kazanmasının önü alınmak istenir. Ne de olsa Gezi Direnişinden Saraçhane eylemlerine uzanan bir şecere içerisinde ana akım siyasetin omurgasındaki bir yapı muğlak değil mutlak doğrular peşinde koşar. Bir kez olsun çok partili siyaset argümanında, herkesle ortaklaşmaya girişir. Umut olur. Bu da suçtur iktidar nezdinde. On üç yılda düşman olgusunun tanımlanmış olan sınırlardan bir adım öteye taşınmadığı, güvenlik politikalarının politik gerçekliğin şu anda en çok ihtiyaç duyulan umudun paçavra kılınmasına vesilen olagelen Bay Kemal faktörü ve bazı eski dinozor siyasetçilerin endamıyla yaranın kesintisiz muhafazası söz konusu edilir. Bırakalım şimdiyi bugünden sonrasına dair en ufak bir ümidin konulmadığı yerin imaline, o koskoca yirmi beş yıla yaklaşan iktidar ve medyasının ön ayak olmasıyla birlikte cerahat yuvalanır. Ahlak alınıp, temizlikten, arınmaktan bahsedilirken haksızlık göndere çekilir. Güvenpark’ta partizanlık dışında görünen, anlatılan ve yaşananlara dair en kestirmeden bildirilen şey bu ikiliktir. Sıradanın gözden çıkartılmasıdır. Gerisini açık bir biçimde haberde görüyorsunuz, bir kere daha anlatmaya hacet yok.

Sağcı pragmatik, muhafazakar olduğu zikredilirken siyasal İslamcı bir aklın, akımın en olmayacak ırkçı hiziplerle beraberce kotardığı memleket şablonunda kurtuluş yoktur zaten tek başına. Onca hoyrat bir biçimde her seçim bahsi öne çıktığında ezberleri yıkan, delik deşik eden, müşterekleri tarumar cebe giren üç kuruşu da hacamat ederek yeni ülke kabusunu bir ülke diye pazarlamaya devam eden muktedirin gelecek rotası da şimdiden ala değildir. Topyekun hacamat edilmiş bir demokrasi, eşitliğin son kertede ithamlarla beraberce bolca heder olunduğu bir sahne, yarının şimdiden ipotek altına alındığı bir menzil binasına devam olunur. Özgür Özel ve Ekrem İmamoğlu ile birlikte Cumhuriyet Halk Partisinin şimdilik saf dışına itilmek istenen kadrosunun sokakta umudu diri tutması için öncelikle o darbe mantığının salt kendi cenahına değil daha önce defaatle Kürd’e, Ermeni’ye, Süryani’ye, Arab’a karşı ister siyaseten ister doğrudan gündelik kodların bozulması, hedef kılındıklarının idrakiyle başlar. Kat ettikleri yol, ulaştıkları menzil ol siyasi aksiyon için uzay yolculuğu olsa da geleceğin, bugünün muktedirinden bir adım önde bina edilebilmesinin tek yolu, bir menzildeki tek rahat nefes bulma anı ancak ve kata beraberce, direnişi örgütleyebilmekten geçiyor. Paris Komününden Gezi Direnişine, Arap Baharından, Arjantin’de Milei’nin yeni liberal politikalarına karşı var edilmiş olan tüm direnişlere, itirazlara, sessiz kalmama hallerini rehber bilerek... ötesini düşünerek, bir kez daha duvara toslamamak için... Umudu bu defa da zayi etmemek için...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Her Şey Olur Serisinden – Cem DİNLENMİŞ

Meramda Paylaşılan Haber

On Binler Özel'le Birlikte: 'Sesimiz Saray'dan Bile Duyuluyor' - Dicle Sezen ÖZ - Evrensel

Her şey aslını zayi etmiş, çürümüşlüğü aşan daha öncesine benzemez, yakınına hiçbir hal ve biçimde yaklaşamayan bir kötülüğün cenderesinde mahvediliyor. Bir ülke, bir dünyayı var eden tüm sistem tahayyülü / olgusu bilinçli olarak gücü elinde tutanların insafına terk ediliyor. Onca çürümüşlük sayelerinde yeniden imal ediliyor. Dostun, düşmanın her dem olduğundan afaki bir biçimde birbirine karıştığı yer gerçek. Her şeyin paldır küldür deforme edildiği bir biyopolitik tahayyül gerçekliği kesintisiz. Çürüme, cerahat, kokuşma birbirinin daim devamlılığında hep birden birbirlerinin tamamlayıcısı olarak sıradana takdim ediliyor iş bu sahada. Hayatın ehven hallerinin yerinde yeller esiyor şimdi. Hedefler, doğrultular bir biçimde anılan / dillendirilen masallar anlatılırken o cerahatin var ettiği çürüme istemi her şeyi yiyor. Her anı kapsıyor. Bildik argümanların tezahürü olarak her defasında başkaca hallerde yıkım var ediliyor. Oysa her şey kitabi, her şey nizami, her şekilde kontrol altına alınmış, hep rutinde, sonuç daima hüsran olageliyor. Sonuç her dem duvara toslamaktan ötesi olmuyor. Devinimi sağlama alınan cerahat nüvesiyle doğrudan demokrasi, süreğen bir pratik olarak kendi kendine yetme ve yönetme, öncelikli insan olgusu tarumar olunur. Geriye koca bir hiçlik ve onu tanımlayan çürümüşlük kalakalır.

Sistemin başını tutagelen siyasi aktörlerin değişmeyiz biz tavrının sabıklığı bir yandan ol klikler arasındaki çatışmaların sürekli ateşinin yükseltildiği bir zeminde çürümeden gayri ne kalacaktır ki? Devamlılığı sağlama alınan, ama iktidarın ama devletin ta kendisini var eden temsilin birlikte ya da apayrı var ettikleri öteki nefreti, ayrıştırma çabasının sunduğu şey hepten afaki ayrışmanın oluştuğu, güncellendiği bir çürük yurt tanımını var eder. Hak da hukuk da sizlere ömürdür. Ev zaten ev olmaktan çıkartılır. Eser miktarda siyasetin hiç kılındığı, sözün özü muhalefetin darboğaza sıkıştırılıp birbirini alt etmesi için güdümlü o yargı eliyle kararların alındığı bir zeminde sıradanın yaşadığı menzil delik deşiktir. Varsa şikayet iki satır da olsa bildirilen bir saha olagelen sosyal medyanın kimlik numarasıyla birlikte girilebilecek bir mefhuma dönüştürülmesinin son eşiğinde, hakikatle bağların en kestirmeden kopartıldığı zeminde ne çürümemiştir ki. Duraksamayan boyundurukların o menzildeki hakikat mücadelesini tarumar etmesi kesintisiz kılınır. Dünkü siyasetin tüm o açıktan hedef kılmaların rotasının bu defasında Cumhuriyet Halk Partisine yöneliminin okumasında bunu görebilmek mümkündür. Bir menzildeki ötekisinin, Kürd, Arap, Alevi, Süryani, Ezidi, Ermeni’nin hakkının hukukunun gözetildiği, birlikteliğinin imal edildiği bir çatı olagelen Hadep’ten, Dem Partisine uzanan bir şecere alt üst edilirken kayıtsızlığı, bunlar demokrasinin gereği, teröristlere hayır diye kestirip atabilen zümrenin bir kesimi için devletle / iktidarın bağnazlığıyla tanıştığı o mutlak butlan, kayyım darbesinin temsili bütün bu çürümeye yetkin bir son örnektir. Sarı öküz en baştan verilmeyecek olandı, imdi iş işten geçti.

Agos Gazetesinden aktaralım: Cumhuriyet Halk Partisi (CHP)'nin seçilmiş Genel Başkanı Özgür Özel, CHP’nin 38. Olağan Kurultayı hakkında verilen ‘mutlak butlan’ kararının ardından ilk planlı buluşmasını İzmir'de düzenledi.

Özel'in İzmir'de düzenleyeceği ilk buluşma olan İzmir Cumhuriyet Meydanı'ndaki eylemi yasaklandı. Meydan polis barikatlarıyla kapatılırken alana TOMA ve gözaltı otobüsleri getirildi, valiliğin meydana ‘kısıtlı sayıda kişi alınabileceği’ gerekçesiyle miting için Gündoğdu Meydanı’nı işaret ettiği belirtildi. Özel, "Korkmuşlar, meydanı çevirmişler. Barikatlar bilmem neler... Millet neredeyse bizi nerede bekliyorsa oraya gideriz" açıklamasında bulundu. Polis, vatandaşlara Cumhuriyet Meydanı'nda TOMA ile müdahale etti.

İzmir Valiliği ise mitingin Cumhuriyet Meydanı’nda yapılması talebini reddetti. Valiliğin, meydana ‘kısıtlı sayıda kişi alınabileceği’ gerekçesiyle miting için Gündoğdu Meydanı’nı işaret ettiği belirtildi.

Mutlak butlan kararının ardından ilk planlı buluşmasını İzmir'de düzenleyen CHP lideri Özgür Özel, Gündoğdu Meydanı'ndan vatandaşlara sesleniyor. T24'ün aktardığına göre Özel'in açıklamalarından satır başları şöyle:

"Ben hepinizle gurur duyuyorum. Bu şehir hep arkamda durdu. Bu şehir tüm dengeleri değiştirmiştir. Siz destan yazdınız. Biz arkadaşlarımızı satmadık, siz de beni hiç yalnız bırakmadınız. Bugün bu sokaklarda büyük bir öfke görüyorum. Şimdi zaman bu öfkeden yeniden umut çıkarma, bu enerjiden yeni bir umut çıkarma ve bu enerjiyle ülkeyi kurtarma zamanı.

Bizi 30 bin kişiyle İzmir Özgür Özel'i bağrına bastı demesin, o fotoğraf çekilmesin, aman ha İzmir'deki enerji hiçbir yerden görülmesin istemişler. Zaten her sokak, kordon dolu ve zaten orası bizi almayacak almayacak!

Bu kararı kim verdiyse, bu kanunsuz emri kim verdiyse söylüyorum. Cumhuriyet Meydanı'nı kapadınız. 30 bine meydan dolar, AK Parti'miz mahcup olur diyenlere 100 bin kişiyle geldik, 100 bin kişiyle!

İşgale karşı ilk kurşun burada, kordonda, Hasan Tahsin tarafından sıkıldı. Hasan Tahsin'e o gün devrim için zafer ölmek düşmüştü. Sonra Atatürk artık son noktaya gelindiğini gördü, bindi Bandırma vapuruna, Samsun'a çıktı. Önce kurtuluş, sonra kuruluş için büyük yürüyüşü başlattı.

"CHP bir kez daha kapatılmış durumda"

CHP kurulduğunda bir binası yoktu. İzmir'i işgal edenler binaları işgal ettiler. Onlar binaları işgal ettiler ama CHP'liler inanca ve kararlılığa sahiptiler. Bu parti dilekçeyle değil, fiilen Kurutuluş Savaşı'nda, karargah çadırlarında kuruldu.

Bugün CHP bir kez daha kapatılmış durumda. 9 Eylül'de kuruldu, darbeciler kapattı. 21 Mayıs 2026'da Recep Tayyip Erdoğan'ın talimatına uyan AK Parti yargı kolları CHP'yi bir kez daha fiilen kapattı. Bir partiyi üyeleri, seçtiği delegeleri ve onların verdiği kararla seçilmiş yöneticileri yönetmiyorsa o siyasi parti fiilen kapanmıştır. Şu anda tek parça olması gereken CHP, sarayın talimatıyla ikinci parçaya bölünmüştür. İki parçanın bir parçası atanmış CHP'dir. Atanmış CHP işgal edilen, polis baskınıyla geçirilen genel merkezimizdedir. Diğeri ise seçilmiş CHP'dir ve bu meydandadır.

Bu mesele CHP'nin bir iç meselesi değildir. Bunu diyen milleti aldatır. Bu mesele Kemal Bey ile benim aramda da değildir. Bu mesele milletle Tayyip Erdoğan arasındadır. Yapılan iş CHP'ni imkanlarına el koymak, her hafta iki miting yapan, meydanları dolduran, toplamda 265 kez meydanlarda rekorlar kıran, enerjisi yüksek, genci ve kadını çok, her yaştan üyesiyle iktidara koşan CHP'yi durdurmaktır.

Esas mesele iktidara yürüyen partinin cumhurbaşkanı adayını hapse atarak partiye el koyarak kendisi için en avantajlı şekilde sesçimi kaybedecek bir hale sokmaya çalışmasından ibarettir. Mesele Tayyip Erdoğan'ın iktidarı vermemek için CHP'ye darbe yapmasıdır. Erdoğan şöyle bir formül bulmuştur; CHP'nin başında mutlak butlan, Türkiye'nin başında mutlak sultan! Buna izin vermeyeceğiz. Bu ittifaka geçit vermeyeceğiz.

Polis müdahalesiyle başladı

Cumhuriyet Meydanı'nda toplanan kalabalığa polis müdahalesi başladı. TOMA'larla eylemcilere su sıkılıyor. CHP'liler ise ablukaya rağmen miting alanına gelmeye devam ediyor. Miting alanına gelen CHP'liler, "Gün gelecek, devran dönecek, AKP halka hesap verecek", "Hain Kemal", "Seçilmiş başkan Özgür Başkan", "Direne direne kazanacağız" ve "Özgür Başkan özgür Türkiye" sloganları atıyor.

Özel'den açıklama

Özel, buluşma öncesi Menderes Havalimanı'nda yaptığı açıklamada, "Korkmuşlar, meydanı çevirmişler. Barikatlar bilmem neler... Millet neredeyse bizi nerede bekliyorsa oraya gideriz. Normal günlerden geçmiyoruz, hala idrak edemiyorlar. Halk ne istiyorsa o olur" ifadelerini kullandı.”

Her şey aslını zayi etmiş, çürümüşlüğü aşan daha öncesine benzemez, yakınına hiçbir hal ve biçimde yaklaşamayan bir kötülüğün cenderesinde mahvediliyor. Özgür Özel nezdinde Cumhuriyet Halk Partisi’nin yıllar sonra yakalayabildiği ivmenin önü alınabilsin diye daha önce on üç kez mağlup olmuş, Erdoğan sultasının direktiflerine göre hareket eden, bunu var edebilen bir memurun yeniden atanmasının utanç verici halleri o kötülüğün her nasıl biçimlendirildiğini göstere geliyor. Düzen, demokratikleşme iddiasını bir noktaya kadar o da sadece göreceli bir kavram olarak zikredenlerin elinde oyuncak kılınıyor. Oy, seçim, sandık bahislerinin çoktandır geçersiz işlem kılındığı, bildirildiği bir yerdeki en ufak ümit zerresinin geriye konulmamasının meseli güncelleniyor. Özgür Özel’in İzmir semalarında, daracık bir alanda, yüzlerce insana işkence edilirken var ettiği demeçler bu “kurucu rejim” partisinin çoktan gözardı olunduğunu / tüketilmeye çalışıldığını diğer tüm küçük partilere ağır bir tehditle birlikte var ediyor. Muktedir bildiğini eylerken, ülkenin bilinen tüm sınırları içerisinde demokrasi de sizlere ömür kılınıyor.

Kesintisiz bir cendere hali içerisinde muğlak kılınmayan bir yok sayma tahayyülü var ediliyor. Kaybettiği seçimde ekranda yarım saat süre verilmediği devletin kanalında sadece mutlak butlan kararı sonrasında park bayramlaşması kesintisiz verilerek yirmi sekiz dakikalık bir rekora imza atılan Kılıçdaroğlu’nun bir önder değil, atanmış bir memur olduğu bir kere daha açığa düşürülür. TGRT gibi, ekranların mimli olagelen kanalında duraksamaksızın var edilen kötüleme, itham, ihbar silsilesi içerisinde bolca mahalle dedikodusu arasında bir partinin linç edilmesi açıklanırken, Kılıçdaroğlu’nun o kanalda, mutlak butlan kararına dair yorumunun kesintisiz verilmesi de her nasıl pundun var edildiğini bildirir. İş işten geçmiş midir, yarın bir ihtimal söz konusu mudur sorularına yanıt önümüzdeki günlerde çıkagelecektir.

Çürümüşlük her gün yeniden bina edilirken, dokuz günlük ulusal tatil arasından istifade edip her şey nasılsa unutulur denilerek bir pundu bulunduğunda komple siyaset yeniden dizayn ediliyor. Düzen sahibi olagelen AK Parti ile Milliyetçi Hareket Partisi’nin iktidar tahayyülünü daha uzunca bir süre elinde tutabilmesi için toplumu konsolide ettiği haller, açmazlar silsilesinde son umut olarak çıkagelen Cumhuriyet Halk Partisi’nin bağlantısız bir çıkışa evrimi, kendini dönüştürmesinin önü alınmak istenir. Kutuplaştırmanın dibinde yol bulan, en olmadık ayrıştırmaları her an var edebilen, sırf makam / mevki için zorluğu, bet ve fecinin her an sahneye dahil edilebildiği bir zeminde kaçıncı karşılaşması olacaktır sıradan insanın, bir seçim silsilesinde orası meçhul kılınır. Artık ezber edilmiş argümanlar biteviye tekrarlanan şiddet pratikleri, arzulanan dehşet dolu ırkçılık ve nefretle birlikte bir menzilin yönünün karanlıklara kestirilmesi söz konusudur. Cumhuriyet Halk Partisi, tam da o istenen 'cici muhalif' kıvamına dönüştürüldükçe; sağ cenahın / ırkçı hizbin bilumum aktörleri eliyle sistemde yeni bir gedik daha açılacak. Ve o bildik koalisyona, yeni bir gelecek bileti kesintisiz sunulacak. Gelmekte olanın; hınç ve manipülasyona dayalı bu tekinsiz siyaset pratiklerinin ulaştırdığı yer, sıradan insan için züldür. Zülden de ötedir. Anlıyor musunuz...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Arda SAVAŞCIOĞULLARI – Shutterstock

Meramda Paylaşılan Haber

Kendi dününün şimdisinde takılı kaldı memleket. Genel geçer değil, dünün yeniden hiçbir ilave söze gerek bıraktırmayan tekrardan üretiminde, biyopolitik bir cendere olarak imalin sürekliliği hayattaki umudun mahvedilmesini göstere geliyor. Umut elinden hep çalınıyor bu sahadaki insanın. Düzen sahibi olagelenlerin ezberden okudukları mavallar, karamsar, kötülükle hemhal bir demokrasi tahayyülünün ardışık imalinde, olan biten yegane şey hep masallar aksettirilirken hakiki bir ümit kırımı olduğu gözlerden kaçırılıyor. Nereye kadarı, daha ne kadarı mümkün olabilir ki diye düşünürken, düşlerimize bile müdahil olunan her anın denetim, gözetim ve benzersiz tahakkümün evrelerine mahkum kılındığını gösteren, tesadüfleri bildirir. Kendi dününün şimdisine zamklanır memleket. Demokratikleşme erki ve iddiasını bir gün sonrasına taşıyamayan, cerahatle birlikte kurumsallaştırılan yağmanın herkesi etkilediği bir düzlemde, hayatiyet atfedilen konuları sormak, sorgulamanın ne yeri ne zamanıdır! Bu tahayyülle çıkagelen a, b, c iktidarı ve düzenekleriyle birlikte zaten açık bir demokrasi sahnesi olamamış yer, bir asırdır debelene debelene yeniden kendi orijinal o geçmişine demirler. Teba kılınıp, baştakinin oluru içinde etliyle sütlüyle karışmadan hep bir şeyler, daima sadaka ve ilgiyi bekleyerek var edilecek bir yaşam tahayyül olunur. Bu hallerin yanına bir de bitimsiz ırkçılığı da harç malzemesi olarak eklediğinizde ülkeyi dünde nasıl terk ettiklerini de görürsünüz. Türkiye Türklerindir, iyi de o Türk kimliği her kimlerindir! Kim, kimleri kapsayandır.

Demokratikleşme iddiasını son yirmi beş senedir nadasa terk etmiş olagelen ve kazanılan her seçim sonrasında da alacalı, bulacalı, bolca yaldızlı nutuklar dışında Bay Erdoğan’ın zerrece adım atmadığı bir kapsamla, uzlaştırmak bir yana toplumu daha fazla gererek nasıl bir Türklük var edilebilir? Bay Bahçeli’nin kontradan, sisteme dahil olduğu onsuz bu sahadaki hiçbir yönelimin yeniden tekrarlanmadığı, kolluğundan sistemin çarklarına o dün tu kaka denilenlerin bugün baş tacı ilan edilebildiği bir zeminde hakikate ne zaman sıra gelecektir ki? Eğrelti kılınanların şimdi olur bildirildiği, bir zamanlar nefrete alenen yem edilenlerle diyalog çabalarına düşülen bir menzilde, bugün kötü ilan edilenlerle ortak bir odağı bulmak takriben kaç sınamayı ihtiva eder. İnsaniyet normunda kendi sınırlarını çok açık bir biçimde alaşağı etmiş olagelen menzilde, gücün var ettiği konformizm sahası içinde atılıp tutulanlarla bir istikamet devşirilebilir mi? Her şey ama insana dair her şeyin belki de hiç olmadığı kadar dibe yollandığı bir zeminde muhalefetin birbirine iyice düşüp, birbirini gırtlaklama çabasının önünün açıldığı bir zeminde o tekil rejimin, müşterek bir ülke tahayyülüne doğru meyli çok uzaklara taşınır. Kendi dününün şimdisine takılı kalan bir yerde hakkaniyet, doğruluk, eşitlik ve hürriyet basit birer mefhum kılınır. İyi de burası nasıl bir demokrasi, bu her neyin nesidir?

İstinaf mahkemesinin, CHP'nin 38. Olağan Kurultayı davasında "mutlak butlan" kararı vermesi Türkiye'de bir ilk olarak tarihe geçti. Kararla birlikte, 25-26 Temmuz 2020'de yapılan 37. Olağan Kurultay'da seçilen Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu ile o dönemin Parti Meclisi (PM) ve Yüksek Disiplin Kurulu üyelerinin görevlerine dönüş yolu açıldı. Kararla, sadece Özgür Özel yönetimi değil, 38. Kurultay sonrası yapılan olağanüstü kurultaylar, tüzük değişiklikleri ve parti programındaki düzenlemeler de "yok hükmünde" sayıldı. Örneğin, parti tüzüğüne göre kurulan Cumhurbaşkanlığı Aday Ofisi gibi yeni yapılanmalar, yeni parti programı da yok hükmünde sayıldı.

Kendi dününün şimdisinde nasıl takılı kaldı memleket, bunu biraz daha açığa düşürür ol mutlak butlan kararı. Siyasetin kirli bir ticari pazarlıklar silsilesi, al gülüm ver gülümler arasında cereyan eden, halkın değil gücü elinde tutanın eylediği bir takas pazarı, geleceği güvence altına alma oyununa indirgendiği ana akım siyasetin pejmürdelik demokrasinin o en temel haklardan olagelen seçme / seçilme hakkının hiçe sayılmasının yolu açılır. Nasıl ki Kürd halkının iradesi bir pundu bulunduğunda boşa düşürülüyorsa, bu memleket bizim, siz kimsiniz yapa duran Kemalist zümre ile onları biraz olsun modernleşemeye, insani norma ve hukuki bağlamda evrensel ortaklığa ikna etmeye çabalayan, asırlık idenin belki de en zihni açık / ilerisini düşünen ekibi derdest olunmak istenir. Hakmış, seçimmiş, ötesi için mücadeleymiş hepsi bir kalemde bir kez daha çizilmek istenir. Kaybeden, sistemin en dibinden kurulmuş olagelen tezgahların adamı haline dönüşen Kemal Efendinin yeniden ileriye sürüldüğü menzilde, şark oyunlarınını, birbirini ipe çekme hallerinin kıyısında olan biten demokratik bir ideyi savunan, bunu beyan eden seçmeni alt etmektir ki bu da belli bir noktaya kadar var edilendir.

Bianet’ten bu konuyla alakalı bir bakışı aktaralım: “İnsan Hakları İzleme Örgütü (Human Rights Watch/HRW), Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 36. Dairesi’nin Cumhuriyet Halk Partisi’nin (CHP) yönetimine ilişkin verdiği karara tepki gösterdi.

HRW Avrupa ve Orta Asya Direktör Yardımcısı Benjamin Ward, kararın hükümetin ana muhalefeti etkisizleştirmeye dönük daha geniş siyasi adımlarının parçası olduğunu söyledi.

Ward “Mahkemenin Özgür Özel’i ve CHP yönetiminin tamamını görevden uzaklaştırma kararı, Erdoğan hükümetinin ana siyasi muhalefeti saf dışı bırakmak için attığı, medeni ve siyasi haklara ve Türkiye’nin demokratik sürecine ağır zarar veren daha kapsamlı siyasi adımların bir halkasıdır” dedi.

“Hükümetin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı ve CHP’nin cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nu, ayrıca diğer CHP’li belediye başkanlarını ve yetkilileri düzmece suçlamalarla hapse atmasının ardından, Türkiye makamlarının CHP’nin mevcut yönetimini siyasette etkili bir güç olmaktan çıkarmak istediği açıktır” şeklinde konuştu.

“Siyasi partilerin iç işleyişine olağandışı müdahale”

HRW’ye göre mahkemenin CHP kurultayını iptal etmesi, bir siyasi partinin kendi iç seçimlerine ve seçilmiş yönetimine yönelik “son derece olağandışı” bir müdahale niteliği taşıyor.

Örgüt, siyasi partilerin işleyişine müdahale edilmesinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin örgütlenme özgürlüğünü düzenleyen 11. maddesi ile serbest ve adil seçim hakkını güvence altına alan 1 No’lu Protokol’ün 3. maddesi kapsamında ihlal oluşturabileceğini belirtti.

HRW açıklamasında, Türkiye’nin siyasi partilerin kapatılması ve siyasi partilere müdahale edilmesi konusunda “kötü bir sicile” sahip olduğu da ifade etti.

HRW, CHP yönetimine karşı açılan “mutlak butlan” davasının kronolojisinin siyasi saiklere işaret ettiğini savundu.

CHP, Mart 2024 yerel seçimlerinde Özgür Özel liderliğinde yüzde 37,8 oy aldı ve AKP’nin yüzde 35,5’lik oy oranını geride bıraktı. Böylece AKP, 22 yıl sonra ilk kez bir seçimde birinci parti olamadı.”

Geçmişine demirliyor bir ülke. Gerekirse geçmişte görülmemiş olagelen mutlak butlan kararından, siyaset dinamiklerinde artık unumu eledim, eleğimi astık diyen Bay Erdoğan gibilerinin tekrardan sahneye demirlemesinin zemini kolaçan ediliyor. Dibine kadar tam da onun dişinin kovuğuna giden Bay Kılıçdaroğlu gibi, kumaşı sonradan devletin elleriyle biçimlendirilmiş bir koltuk sevdalısının suna geldiği cendere hali içerisinde gelecek daimi olduğu üzere bu şimdi çalınıyor. Ekonomi politiği yerlerde süründüğü, sokağın alım gücü mefhumunun artık kredi kartlarıyla taklalar atarak var edilebildiği, hiçbir günün öncesinin iyiliğini taşımadığı, her ilerlenen günün daha fecisini var ettiği bir eşikte, tek eksiğimiz bir kez daha kısır siyasetin, yol bilmez, halden anlamazların danışıklı dövüşleriydi değil mi! Gelecek seçimlerin çoktan bir mizansen kılındığı, şimdiden nihai pazarlıkların edilip gelmekte olanın ambalajının dönüştürüldüğü, mutlak yengilerin hep sıradana denk geldiği bir yarın korkunç değil midir? Bunca utanmazlıkla, bu kadar dediğim dedik hallerle bütün olarak bir Türkiye imgesi dönüştürülüyor, sonu hep karanlıklara çıkagelen. Durup da ne oluyor diyor musunuz? Yoksa bir asırlık bu sinsi tiyatronun her perdesinde, celladına aşık bir seyirci gibi kendi yarınınızın kurban edilişini mi alkışlıyorsunuz? Düzen kendini sürekli başkalaştırırken, kurtarıcılar imal ederken, havanda sular dövdürürken insaniyetin, insanlık mefhumunun var ettiği gereklilikleri sorguluyor musunuz? Dibine doğru göçmüş bu siyaset ikliminde politik doğruculuğu değil doğrudan herkes için, eşit, adil, hakkaniyet taşıyan bir ülke mücadelesinin neresindesiniz. Durup da ne oluyor diye düşünüyor musunuz!

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: BBC Türkçe Servisi

Meramda Paylaşılan Haber

Biçarelik bir halin ortasında hiçbir çıkış bırakılmayan bir mefhumun içindeyiz. Ne dün bir biçimde geride kalıyor, ne şimdi bize bırakılıyor. Ne yarına dair umudun zerresine alenen müsaade olunuyor. Her şey bir anın içinde şu andan başlayarak dünü ve yarını kapsıyor. Her anlamda biçarelik kalıyor modern zamanın yaşayanına. Bir çıkış emaresi ya da tüm o çekilen bedel, ödenen diyetlere karşılık olarak bir noktada bitiyor her şey bahsine zemin hiç bırakılmıyor artık. Erk, muktedir, iktidarın müdahil olduğu anlık değil artık süreklilik kazandırdıklarıyla birlikte biçare konulmak sıradanın tek istikameti bildiriliyor. Her şey ama en başta o sorun kümeleri hayatın merkezinde tutulmaya devam ederken hiçlik vaaz olunuyor. Behemehal sabır telakki ediliyor. Alenen o yağma, gücü elinde tutanın sunduğu ve sergilediği cerahatle cürüm hemen her anlamda yaşama kastini var ederken halen sabra yer kalmış gibi tekrar ediliyor. Duraksamayan, yinelenen her dem güncellenen, aralıksız bir halde yönlendirilen modern zamanların yaşam akdi bütünüyle bu sabretme halinin ne biçimde şekillendirildiğini örnekler. Hep eksik, hep yarım, hep muğlak olagelen mağdur olma halinin sıradana reçete edildiği bir eşiktir yaşatılan.

Düzen sahiplerinin kendi bekalarını, maçalarını, cakalarını kurtarmaları adına sundukları her ihtimalde biraz daha dibi boylayan bir ülke çıkagelir. Çıkar, yağmadan pay kapmanın normatif ilan edilmesi, herkesin birbirinin gözünü oyduğu bir entrika sofrasında milliyetçi ya da dini istismar ederek çıkagelen kadroların var ettiği tahayyüller tastamam o pratikten yıkımı var eder. Çıkış koymayan, geleceği şimdiden çürüten, şu anda var edilenlerle aleni bir eksik gedik koyma halinin merkezinde yaşam tarumar edilir. Muktedir, baş efendi ve baş faşistin güzergahı yirmi beş koca yılda dönüştürdükleri zemin bu halin taşıyıcısıdır en son merhalesidir. Birliktelikte çıkagelen güçlü ülke vurgusunun, en son gençlik şöleninde karşımıza çıkan ilahlaştırma pratiklerinin ve hepsinin üstüne eklenmiş olagelen tahakküm hamlelerinin doğrultusunda bir şeyler yarım yamalak kılınır. Biçarelik bir halin ortasında, ama pandemi, ama ekonomik dengesizlikler, ama ihtilaflar, ama savaşlar öne sürülerek hep zor, daima daha beterin yollarının arşınlandığı bir menzil var edilir. Bunlarla birlikte bir açmazlar sarmalı, içinden çıkılamayacak olagelen bir fasit daire güncellenir.

Tam da bu eşikte, Elif Ekin Saltık’ın Evrensel’deki haberi, önümüze serilen bu cerahatli kafesleme taktiğinin resmi vesikası gibi duruyor:: “DEM Parti Grup Başkanvekilleri Sezai Temelli ve Gülistan Kılıç Koçyiğit, artan enflasyon, yoksulluk, gelir ve vergi adaletsizliğinin nedenlerinin araştırılması amacıyla TBMM Başkanlığına Meclis Araştırması açılması için önerge verdi.

Önergede, Türkiye ekonomisinin AKP’nin “sermaye odaklı ekonomi politikaları” nedeniyle tarihsel bir dönemden geçtiği belirtilerek, TÜİK verilerine göre yıllık enflasyonun yüzde 32,37’ye ulaştığı, 2026’nın ilk dört ayında gerçekleşen yüzde 14,6’lık enflasyonun ise iktidarın yıl sonu hedeflerini hükümsüz kıldığı ifade edildi.

Asgari ücretliler ve emekliler başta olmak üzere milyonlarca yurttaşın açlık sınırının altında yaşam mücadelesi verdiği belirtilen önergede, artan gıda enflasyonu ve hayat pahalılığı nedeniyle sosyal hakların reel değerini kaybettiği kaydedildi. Önergede, Türkiye’nin dünyada en yüksek enflasyona sahip ilk beş ülke arasında yer aldığı belirtilerek, “Şimşek Programı”na rağmen aylık enflasyon gerçekleşmelerinin savaş halindeki birçok ülkenin yıllık enflasyonundan yüksek olduğu ifade edildi.

AKP’nin sermayeye vergi muafiyetleri, istisnalar, ihaleler ve garanti ödemeleri sağladığı belirtilen önergede, bunun faturasının emekçilere çıkarıldığı kaydedildi. TÜİK verilerinin “gerçeklikten uzak” olduğu belirtilen önergede, enflasyonun bir “kaynak aktarım mekanizmasına” dönüştüğü ifade edildi.

“Asgari ücret ve emekli maaşları eridi”

Önergede, yılın ilk dört ayında asgari ücretin 4 bin 110 lira, 20 bin lira maaş alan emeklilerin gelirinin ise 2 bin 930 lira eridiği belirtilerek, milyonlarca emekçi ve emeklinin açlık sınırının altında yaşamaya zorlandığı kaydedildi.

Emeklilerin büyük bölümünün açlık sınırının altında maaş aldığı belirtilen önergede, “çalışan emekli” sayısının son altı yılda yüzde 185 artarak yaklaşık 2 milyon 130 bine çıktığı ifade edildi. Bayram ikramiyelerinin de enflasyon karşısında eridiği belirtilen önergede, 2018’de bin liralık ikramiyeyle yaklaşık 5 gram altın alınabilirken bugün yalnızca 0,60 gram altın alınabildiği kaydedildi.

“Her 10 kişiden 6’sı borçlu”

Önergede, Türkiye’de her 10 kişiden 6’sının borçlu olduğu, en az 17-18 milyon yurttaşın yoksulluk içinde yaşadığı, sosyal yardıma muhtaç hane sayısının 4,5 milyonu aştığı ifade edildi. 7 milyondan fazla çocuğun yoksulluk sınırının altında yaşadığı belirtilen önergede, her 5 çocuktan 1’inin okula aç gittiği kaydedildi.

Geniş tanımlı işsizliğin yüzde 31,5 seviyesinde olduğu belirtilen önergede, genç kadın işsizliğinin yüzde 30,9’a ulaştığı, 6,5 milyon gencin ise ne eğitimde ne istihdamda yer aldığı ifade edildi.

“Vergi yükü emekçilerin sırtında”

Gıda enflasyonuna ilişkin verilerin de yer aldığı önergede, Türkiye’nin dünyada gıda enflasyonunun en yüksek olduğu ilk dört ülke arasında bulunduğu belirtilerek, çiftçilerin bankalara olan borcunun 1 trilyon 400 milyar liraya ulaştığı ve tarımdaki batık kredi tutarının bir yılda yüzde 292,5 arttığı ifade edildi.

Önergede ayrıca, 2026 yılı Nisan ayı bütçe gerçekleşmelerine göre toplam vergi gelirlerinin yüzde 61’inin KDV ve ÖTV gibi dolaylı vergilerden oluştuğu, gelir vergisinin yüzde 89’unun ücretlilerden stopaj yoluyla kesildiği, kurumlar vergisinin payının ise yüzde 10 düzeyinde kaldığı kaydedildi. Faiz giderlerine dört ayda 1 trilyon 134 milyar lira ödendiği belirtilen önergede, bütçenin sermaye sınıfına kaynak aktarım aracı haline geldiği ifade edildi.

Önergede, Türkiye’deki yoksulluk, gelir ve vergi adaletsizliğinin araştırılması ve halkın alım gücünü koruyacak yapısal önlemlerin belirlenmesi amacıyla TBMM’de araştırma komisyonu kurulması talep edildi.”

İçinden çıkılamayan cerahatli kafesleme taktiğinin her nasıl vuku bulduğuna yetkin bir sorgudur şu yukarıda okuduğunuz. Bir Erdoğan gider, bini gelir diye gümbürderken ol baş efendi, sokağın yansısını, sesini alt etmenin, açlık sınırının tam da dibinde bırakılan bir ülkenin çoğunluğuna karşı kayıtsızlığın var ettiği dehşet dolu tepkisizlik, duymama hali ol yıkıcı fasit döngüyü görünür kılar. Gelir eşitliğinin yanında vergilendirmedeki o ayrımcılık ve kimlerden olunduğunun daha önceden vergi dilimlerini belirlediği bir yer, bir zeminde içinde çıkılamayan şeyin salt maddiyat değil aynı zamanda da biçimsizliği, doğrudan ayrımcılığı iliğine kadar yaşayan bir ülkenin deneyselliğidir. Hepimizi kıskana kıskana bir haller olan Almanya’da vekiller maaşlarına yapılacak 500 euroluk zammı bu kaynağın halka daha ağır ekonomik yükü beraberinde getireceği gerekçesiyle reddini bildirirler. Başından sonuna, siyasetinden ekonomi politiğine, gündelik yaşamda var olma istem ve tahayyülünden, kimsek, neysek oyuz halini muhafazasına atıldı mı mangalda kül bırakılmayan bir cenahta, daha hiçbir surette halkın / sıradan insanın lehine bir kararın altına imza atamayan vekiller üzülürler mi, utanırlar mı sahiden? Birbirini tamamlayan ve her durumda bir önceki sekansla bağlarını koparmış, dizginlerinden boşalırcasına yarım, yamalak bir gelecek tahayyülüne koşa duran menzilde, bunca afaki cürme, çürümeye, hiç eksiksiz nefrete, dur duraksız sınamaya itiraz eden var mıdır, kalmış mıdır, nedir haliniz! Sahiden de nedir haliniz! Unutmayın; muktedirlerin bekası için her gün biraz daha dibi boylayan bu entrika sofrasında sırasını bekleyen sıradanlar olduğumuz sürece, ne dünün hesabı sorulur ne de yarına bir zerre umut kalır. Geriye sadece, adına 'yaşamak' denen bu ağır, bu kesintisiz diyet kalır / bırakılır.

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Chris MCGRATH – Getty Images

Meramda Paylaşılan Haber

"Büyük ülke nidaları zikredilirken, olmakta olanın artık çoktan bir yüzeyi tahrip etmenin de ötesine geçtiğine tanıklık var ediliyor. Nidalar, uzun uzadıya onlar, bunlar, şunlar bizi ve eylediklerimizi kıskanırlar derken, çürümüşlük konuşturulmaz. Koca cümleler, birbiri ardına çıkagelen böbürlenmeler, nihayetinde bildiğiniz ölüm kusan makinelere çektirilen eyvallahlar, dumanı tütmesi bir yana ocağın sönmesine işaret eden onca gelişmeye bariz bir buhrana rağmen her şey yolunda seslenişinin ardı, sonrası hep çürümeye çıkıyor işte. Belirgin bir biçimde korunaksızlığın var edildiği, insan hayatının öncelenmediği bu yer, şu sathı mahalde, kulak arkası edilenler, kulağın üstüne yatılanlar ile çıkagelen hakikatin boğuntuya konulması söz konusu edilir. Yirmi beş yıllık bir partinin, ona yakın olacak bir iktidar tahayyülünün son kertede sunduğu, kendi konforlu alanından çıkagelen şey belirli bir biçimde tuzağa hapsedilmiş olagelen sıradanın hayatıdır. Gelecek tortusu kocaman bir muamma kılınırken, an derdest olunandır." sesli meram

podcast image credit: gölgeler:::aramis kalay:::gezgin foto

Sınırları çoktan yitirilmiş, her anı müşterek tahayyülü için zorlu bir sınamaya dönüşmüş bir hayat imgesini yaşıyoruz. Yaşadığımızı var sayıyoruz. Suskunluk en büyük müşterek olarak bina ediliyor. Herkes bir ötekisinden bir şeyler saklıyor, buna mecbur kılınıyor bir biçimde. Dur durak bilmeyen bir göz ardı etme hali en büyük mutabakat haline indirenir kılınıyor. Evde saklanalar, işte gizlenen, sokakta mutlak sessizlikte biat edilenler, ortaklık imgesi diye pazarlanan yeni, güçlü ülke şiarında soluksuz bir biçimde hızarın nasıl da etki ve gücünün korunduğunu göstere geliyor. Hiçbir yaraya merhem olmak söz konusu dahi edilmiyor. Gündem sulandırılırken, magazinsel aktör ve oyuncuların var ettiklerinden bir biçimde aleni suni tartışmalar var edilirken, kaypaklaştıkça elden avuçtan giden menzilin hakikati halktan çalınıyor. Bir ülke ki dört bir yanından cerahat akmaya devam ediyor. Bu sahadaki hayat görüngüsü yerle bir ediliyor, herkes sussun isteniyor, her anlamda.

Büyük ülke nidaları zikredilirken, olmakta olanın artık çoktan bir yüzeyi tahrip etmenin de ötesine geçtiğine tanıklık var ediliyor. Nidalar, uzun uzadıya onlar, bunlar, şunlar bizi ve eylediklerimizi kıskanırlar derken, çürümüşlük konuşturulmaz. Koca cümleler, birbiri ardına çıkagelen böbürlenmeler, nihayetinde bildiğiniz ölüm kusan makinelere çektirilen eyvallahlar, dumanı tütmesi bir yana ocağın sönmesine işaret eden onca gelişmeye bariz bir buhrana rağmen her şey yolunda seslenişinin ardı, sonrası hep çürümeye çıkıyor işte. Belirgin bir biçimde korunaksızlığın var edildiği, insan hayatının öncelenmediği bu yer, şu sathı mahalde, kulak arkası edilenler, kulağın üstüne yatılanlar ile çıkagelen hakikatin boğuntuya konulması söz konusu edilir. Yirmi beş yıllık bir partinin, ona yakın olacak bir iktidar tahayyülünün son kertede sunduğu, kendi konforlu alanından çıkagelen şey belirli bir biçimde tuzağa hapsedilmiş olagelen sıradanın hayatıdır. Gelecek tortusu kocaman bir muamma kılınırken, an derdest olunandır. Zorlu bir sınamaya dönüştürülmüş olagelen bu hayat tahayyülünün her nasıl sakatlandığına dair birkaç kısa örnek yeterli gelecektir onları paylaşalım:

Kızılay Kayseri Şube Başkanı Cafer Beydilli, sosyal medya hesabından "evde kalsın kızlar ne olur reis" başlıklı bir video paylaştı. Videoda çalışan kadınların hedef alındığını görüldü. Beydilli, gelen tepki üstüne paylaşımını kaldırarak; "Kamuoyuna yansıyan paylaşım, şahsi sosyal medya hesabımda sehven gerçekleşen bir etkileşim sonucu oluşmuştur. Kurumsal değerlerimizi ve toplumsal hassasiyetleri yansıtmayan bu durum, fark edildiği anda kaldırılmıştır" ifadelerini kullandı. Kadınların toplumsal yaşamın her alanında aktif şekilde yer almasını önemsediklerini belirten Beydilli, ortaya çıkan durum nedeniyle "incinen" kadınlardan samimiyetle özür dilediğini ifade etti. https://t24.com.tr/gundem/calisan-kadinlari-hedef-alan-paylasimini-silmisti-kizilay-sube-baskani-beydilli-incinen-kadinlardan-ozur-diledi,1322258?_t=1778940850347

CHP Bartın Milletvekili Aysu Bankoğlu, Bartın Amasra’da 13 yaşındaki bir kız çocuğunun 36 kişi tarafından istismar edilmesi sonucu başlatılan soruşturmaya ilişkin yaptığı açıklamada istismar olaylarının sıradanlaştırılmasına ve iktidarın sessizliğine tepki gösterdi. Bankoğlu, mağdur çocuğa adli görüşme odasında duygusal zorlama yaşatıldığını ve bunu "kan kustum" ifadesiyle dile getirdiğini belirtti. Bankoğlu, "Yıllardır “çocuğun rızası” kavramının arkasına sığınanlar, “bir kereden bir şey olmaz” diyerek istismarı meşrulaştıranlar, bugün karşımıza çıkan bu 36 kişilik utanç tablosunun asıl mimarlarıdır. Üstelik sanık listesinde yer alan 36 kişiden birçoğunun doğum tarihleri 2004, 2005, 2006 ve hatta 2007’dir. Faillerin bir kısmının yine suça sürüklenen çocuk (SSÇ) statüsünde olması, çocukları koruma ve suçu önleme mekanizmalarının bütünüyle iflas ettiğinin resmidir" dedi. https://t24.com.tr/gundem/13-yasindaki-cocugun-36-kisi-tarafindan-istismar-edilmesine-chpli-bankoglundan-tepki-cocugun-rizasi-kavrami-arkasina-siginanlar-bu-tablonun-mimari,1321522?_t=1778995605689

Olay, Kastamonu Aktekke Mahallesi Seheryeli Sokak’ta meydana geldi. Bir apartman dairesinin 2’inci katında yaşayan üniversite öğrencisi yarı çıplak şekilde park halindeki aracın üzerine düştü. Hastaneye kaldırılan Kastamonu Üniversitesi öğrencisi tedavisinin ardından taburcu edildi. Öğrencinin şikayeti üzerine İlahiyat Fakültesi Öğretim Görevlisi A.D, gözaltına alındı. Emniyetteki işlemlerinin ardından adliyeye sevk edilen A.D. “nitelikli cinsel saldırı”, “kişiyi hürriyetinden yoksun kılma”, “özel hayatın gizliliğini ihlal”, “mala zarar verme”, “silahla tehdit” ve “hakaret” suçlamasıyla tutuklandı. A.D’nin ifadesinde camdan atlayan öğrenci ile eşcinsel ilişki yaşadığı, olay anında tartışma çıktığı için, öğrencinin aşağı atladığını söylediği iddia edildi.

https://serbestiyet.com/haberler/ogrenci-camdan-atladi-ilahiyatci-hoca-cinsel-saldiridan-tutuklandi-240000/

Üç birbirinden bağımsız, üç birbirinden apayrı görünen meselin ortaya koyduğu şey mutlak sessizliğin her nasıl güçlü bir birlikteliği var ettiğidir. Kötülüğün, artık belirgin bir normatif haline indirgenmiş olan tahayyülün birlikteliğinde mutlak doğrular yeniden belirgin bir halde zorla kurumsallaştırılmak istenir. Toplumda öteki olgusunu dinsel, ırka dair belirleyenlerin bir de kadın – erkek yönelimleri arasında kura geldiği hegemonyanın var ettiği uçurum söz konusudur. Kadın bu ülkede nedir, nerelerde eşittir mefhumu bunca zamandır yanıtsız konulandır. Bir yanda şeriata dayalı bir yönetimi tahayyül edenlerin öte yandan zabıt katibinden hallice, evde, işte tam disiplinli bir kimyayı bütünleştirmek istediği, her konuda olduğu gibi kadının hakkını kadından çok erkeğin bildirdiği, belirgin kıldığı bir heyula güncellenir. Sonuç evde kalsın kızlar reis. Toplumun kutuplaşmasının var ettiği o marazi ayrıştırmadan en rahatça faydanın böylesi nefret sembollerini kullanıp, kadını bir metaya dönüştürüp, emeğini hiçe sayarak var edilmesinin utancı ne yana düşer. O özür her şeyi alt eder mi?

Bununla çıkagelen Bartın’da ve Kastamonu’daki cinsel taciz / istismar / şiddet haberlerini birlikte okuduğunuzda o mutlak sessizlik inadının nasıl hayatı zehirlediğini de görmek söz konusu olur. Kızılay'da çöreklenmiş zihniyet kadını hayattan sildikçe; Bartın'daki 36 kişi o korumasız bırakılan çocuğu bir ava dönüştürür, Kastamonu'daki fildişi kulesine sığınmış fail ise o hegemonik cüretle insanı balkondan aşağı fırlatır. Çocuklarına en başta çocuklarına kıyılan bir menzilin bina edilmesi dert edilmesi gerekendir. Haberlerin detaylarındaki korkunç yetişkinlerin var ettiği dehşetin en karanlık halleri bütünüyle bu meramın da özünü oluşturur. Bu hallere, bunca bağnazlıkla birilerinin hayatlarına gölgeleri düşürebilme cüretini kim nasıl verdi bu insanlara. Cerahat dipsiz bir katran karanlığının mihmandarlığı, evrensel, verili hakların hiçe sayıldığı varsa yoksa günü kurtarma çabalarının merkezinde, kimin hayatı güvende kalabilir sahi ama sahiden? Yoksa güvende kalmak mıdır aslolan; yoksa her anı bir diğerinin insafına, her nefesi bir muktedirin riyasına teyelgâh edilmiş bu sathı mahalde, sıradanın payına düşen, sadece sırasını beklediği o mutlak boğuntunun vadesini uzatmak mıdır? Düşlerden uyanmanın, birbirinin boğazına çöke dururken, kaçırılan hakikati iş işten geçmeden görmenin zamanı gelmemiş midir, oralarda mısınız?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Çarçabuk, bitimsiz bir devinim içinde yaşamın abecesi delik deşik kılınıyor. Cerahat erki, ülküsü biyopolitik olagelen hemen hemen tüm cendereler birbiri ardına katara eklenirken mahvın yepyeni sureti temsilleri bina ediliyor. Her şey aleni kapkaranlık. Hemen hemen her gün belirli bir yozluğun. Yaşamın abecesi kutlu masallar aksettirilirken kabusların var edildiği bir düzlemi işaret ediyor. Hayatiyet arz eden her meselede çözüm ertelenirken ol yaşamın abecesi tarumar ediliyor yapılan edilen her eylemle birlikte paldır küldür. Alenen doğrudan doğruya mahvın koynuna sıkıştırılıyor bir menzil. Dijital dönüşüm, modernliğin güncesi, yeniyi güncelleme hali gibi nice şey zikredilirken dünün kıta sahanlığına, geçmiş sınırlarına demirliyor insanlık. Onca terane, bir dolu gönderme, iletim karşısında hemen her defasında ödenen bedel – diyet çıkagelirken, erkanı muktedirin sunduğu perspektif bir kere daha karanlığı bildiriyor. İçine çekildiğimiz dehşet dolu güncellik, yaşamsal idenin tam anlamıyla çözümsüzlüğe mahkum edildiği bir tutum toplamını barındırıyor. Ağır sınama halleri, duraksamayan denemeler, bitimsiz diyet taleplerinin ortasında müştereken bir yaşamın muhafaza edilmesine ket vuruluyor. O müşterek itirazın eksiltildiği zeminde, ötekisinin can ağrıları görmezden geliniyor. Bütünüyle kapkaranlık bir kısır döngünün var edildiği menzile ülke deniliyor. Eğitim, sağlık, gündelik pratikler her şeyin zehirlendiği bir düzlemde gümbürtüde hayatın ehveni de un ufak ediliyor, kesintisizlikte çıkagelen her şey bu zehirli / katran karanlığını özetliyor.

Seçimler lalettayin bir mefhuma indirgenirken, muhalefetin işlevsizleştirilmesi afaki bir tahayyül olarak gerçekliğe kavuşturuluyor. Baş efendinin, Bay Bahçesiz ile birlikte var ettiği dönüştürülmüş ülkede, hayatın abecesinin muhafazası değil her an tekinsiz bir hal ve istemle çürütülmesi gerçek kılınıyor. Dosta güven düşmana korku bağlamını diri tuta gelirken, içteki çürümeyi, toplumsal düşmanlaştırma ve had bildirmelerin ortasına terk-i diyar edilmiş yer gerçekliğe kazandırılır. En ufak bir müdana taşımaksızın ekonominin bu sahadaki çürüten, eksilten suretinden eser kalmasın istenir. İnsanlar yoksunlukla sınanmış bir haldeyken her şeyin yolunda gittiği yansısı dillendirilir. Kamu kaynakları çarçur edilip durulurken, birilerinin hayatlarının çalınması için yepyeni ölüm makinelerine milyarlarca lira dökülürken, karın tokluğuna yaşam dahi çok görülür. Asgari ücretle, emekli ücretleri söz konusu olduğunda kaynak yok diye geçiştirilen bir menzilde, onca mühimmat, bir çok yıkıcı materyale dahası şimdiden ülkenin geleceğinin çalınmasına dair bir ön alma yoktur kalmamıştır. Deccal olduğu zikredilen dünyanın malum “terör devletlerinin” başlarına binbir türlü laflar söylenirken, onlara taşeronluk eylemekten kendisini alıkoymayan bu saha için de bir itiraz var edilebilecek midir? Düpedüz, yalın ve belirgin bir cerahat ekseni bina edilirken, kaybedilen insan / insanilik olgusuna uyanılacak mıdır!

Elif Ekin Saltık imzasıyla Evrensel Gazetesinde yayınlanan haberi aktaralım Sesli Meram sathında; “DEM Parti Şırnak Milletvekili Nevroz Uysal Aslan, yargı süreçlerinde anadilinde savunma ve beyanda bulunma hakkının yasal güvence altına alınması amacıyla Türkiye Büyük Millet Meclisine kanun teklifi sundu. Aslan, mevcut uygulamaların özellikle Kürtçe başta olmak üzere Türkçe dışındaki dilleri kamusal yaşamda eşit yurttaşlığın dili olarak tanımadığını belirtti.

Aslan, “Hukuksal Savunma ve Beyanlarda Dil Seçme Serbestliğinin Sağlanması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi” ile yurttaşların yargı süreçlerinde anadilinde ya da kendisini en güçlü ifade edebileceği başka bir dilde savunma yapabilmesinin amaçlandığını ifade etti.

“Savunma hakkı birkaç cümleyle sınırlanamaz”

Savunma hakkının yalnızca kişinin birkaç cümle kurabilmesiyle sınırlandırılamayacağını belirten Aslan, “İnsan yargı önünde hafızasıyla, kimliğiyle, yaşadığı olayın bütün ağırlığıyla konuşur. Dil, bu hakikatin taşıyıcısıdır” dedi.

Mevcut yargı pratiğinde Türkçe dışındaki dillerin çoğu zaman “meramını anlatamama” ölçüsüne sıkıştırıldığını ifade eden Aslan, etkili savunmanın yalnızca kendini ifade etmekten ibaret olmadığını söyledi.

Aslan, “Etkili savunma; isnada yanıt verebilmeyi, hukuki itirazları açıklayabilmeyi, delillere dair görüş sunabilmeyi ve mahkeme karşısında eşit biçimde var olabilmeyi gerektirir” ifadelerini kullandı.

“Kürtçe hak aramanın da dilidir”

Özellikle Kürtçenin yıllarca yasaklar ve güvenlikçi politikalarla karşı karşıya bırakıldığını belirten Aslan, bugün de yargı alanında çoğu zaman “şüpheli, sanık, mağdur ya da tanık beyanının dili” olarak görünür hale getirildiğini söyledi. Aslan, “Kürtçe; savunmanın, hukuki itirazın, hak arama mücadelesinin ve adalet talebinin de dilidir” dedi.

Kanun teklifinde ceza yargılamasının yanı sıra hukuk ve idari yargı alanlarında da tarafların ve vekillerin anadilinde sözlü beyanda bulunabilmesine ilişkin düzenlemeler yer aldığı belirtildi. Aslan, avukatların kendi anadilinde ya da temsil ettiği kişinin anadilinde savunma yapmasının disiplin soruşturması ya da yaptırıma konu edilmesinin önüne geçilmesinin hedeflendiğini ifade etti.

Aslan, teklifin anadil üzerinden kurulan ayrımcılığa karşı eşit yurttaşlık ve demokratik adalet açısından önemli bir adım olduğunu söyledi.”

Yaşam mefhumunun abecesinin tarumar edilmesine en yetkin örneklerden birisidir şu yukarıd kısaca okuduklarınız. Kürd halkının asırdır, Ermeni, Rum, Süryani halklarının başlarına getirilmiş olagelen vatandaş Türkçe konuş vandalizmi ile Dünyaya insan hakları konusunda ilerlemiş bir ülke mizanseni anlatılırken, barış sürecinin adı bir kere daha zikredilirken, varılan odağın korkunçluğu karşılar hepimizi. Bırakalım gündelik yaşamda var olma ihtimalini, herhangi bir kamusal mecrada dahi tanımlanamayan, verili hakların dahi es geçildiği silme yok saymaların ortasında takınılan tavır, var edilen ötekileştirme zaten en başından bu yana anlatmaya çabaladığımız o yaşama mefhumunun abecesinin de nasıl duman edildiğini bildirir. Saruhan Oluç’un birkaç gün önce dediği gibi Kürd Sorunu konusunda atılmayan her adım, baştan sona bütün Türkiye halklarına birer bedel kılınmaya devam olunuyor, olunacak. İyi midir böyle?

Ankara’nın ortasında devletin kullanışlı aparatlarından birisinin güzellemesi var edilirken, komiklik diye geçiştirilmek istenen şey bizatihi bu cürüm hemhal sureti temsildir. Hayatı ve onun abecesini her dilde beraberce kotarmak, gerilemeye handiyse sıfırlanmaya yüz tutan ol istemeyiz diye çıkagelen cerahat karşısında mücadelede buluşmak dururken halen ısrarla ayrıştırmalara devam olunur. Bir memleket ki her anı öteki sanılan buranın kökünden olagelene zulme dönüştürülür. Bu hallerin yekununda, ekonomik, politik, güncel, alt kimlik, üst veya başka bir mefhum meselde ortak / birlikte itirazlar var edilemedikçe, daha çok kayıp yaşanacak bu kesin bilgidir. Netice-i kelam; hayatın abecesi birilerine lütuf, ötekine bedel kılındıkça bu sahadaki çürüme hiçbirimizi teğet geçmeyecektir. Ya beraberce, her dilde yeni bir yaşamı hecelemeye başlayacağız ya da bu sağır edici sessizlikte, elimizde kalan son harflerin de un ufak oluşunu izleyeceğiz. Bu kesif karanlıkta bir başına yanmak değil, müşterek bir itirazla şafağı zorlamak gerek artık kesin bilgi. Zira uyanılmayan her hakikat, bir sonraki kabusun müjdeci kılınacaktır, bilelim!

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Yapıt: Kaçış – İlgen ARZIK – İstanbul Modern

Meramda Paylaşılan Haber

"Bir var olma mücadelesi kesintisiz olarak çıkageliyor. Sınırların sanallaştığı, insan hakları normatif kılındığına dair seslendirmeler, demokrasinin ortak payda ilan edilmesinin açık, aleni tezahürleri dillendirilirken, onca lider, yöneten katından insanın mutlak dünyanın geleceği için barışın elzem halinden bahisler açılırken varılan eşik korkunç değil midir? Halen sürgit devam olunan savaş güncesinin, aba altından sallanan sopaların kıyısında ol nihai olarak var edilmiş hayatın çürütülmesi çabasının hesabını kim nasıl verecektir. Belli bir biçimde düşmanlık alınıp satılan, kıyıda köşede bitiveren silah ticaretinin artık dipsiz bir karanlığı imgelediği, insanların geleceklerinin o ölüm kusan oyuncaklara aktarıldığını gördüğümüz / yaşadığımız bir dünyada, hayatların biricikliğini ilk kim hatırlayacaktır. Ne Müslüman, ne Hristiyan, ne Yahudi, ne o ne bunun için ayrıcalıklı değil, doğrudan eşit ve ayrıştırılamaz bir biçimde hakkaniyetli bir yaşam idesini var etmeye müştereken daha çok var mıdır? Düşüncelerin, birbiri ardına çıkagelen cerahatli yok saymaların, yasak savma, hak gasplarının ortasında imdat çığlıklarına şimdi kulak verilmeyecekse ne zaman verilecektir! Kıyamet dört bir yanda, insan eliyle kopartılmaya çabalanırken, ne ara, nasıl!" sesli meram

podcast image credit: night time:::nastya gornaya:::the hug

Gözler önünde olup, hala görülemeyen, henüz fark edilemeyen bir toplam ile çıkagelen bir var olma mücadelesi sürdürülüp duruyor. Sınırın içi veyahut da dışında olsun herkesi kapsayan, herkesin öteki kılınabildiği binbir zeminde muğlak, kesintisiz, kati bir istemle birlikte yok saymalar var ediliyor. Umursanmazlık, utanmazlıkla birleştiğinde ötekisinin, aykırı, dış diye bildirilenin çektiği cefa, diyet, bedel de çoğaltılıyor. Tümüyle nobran açık ve etkili bir biçimde müdanasız şiddete başvurarak oluşturulan bedel, diyetlerin yekununu bir kere gördüğünüz vakit zaten hiçbir şeyin aynı kalmayacağını anlıyorsunuz. Görece bir modernliği yaşadığı iddiasındaki yeni dünyanın, onca teknolojik gelişime paralel insanilik kısmında değil de canilik kısmında kariyer yapmasının utancı çıka geliyor birbiri peşi sıra. Ukrayna’da Rusya’nın eylediği şiddet döngüsü, savaş ikliminin beşinci yılı içindeyiz misal. 9 Mayıs, Nazilere karşı kurtuluşun temellendirildiği bir gün olarak kutlanırken hala ve hala ötekisi 1945’ten zerre uzaklaşmamış bir nefretin geçerliliğini koruduğu görülen bir yansıyı barındırır. İyi de nereye kadar?

Daha yepyeni Aliyev’in açıklamalarıyla durulmuş gibi görünen ve henüz sekizinci ayında olan Azerbaycan – Ermenistan arasındaki itlafın / ayrışmanın nihayetinde kırılganlığın da ötesindeki bir çekimserliği barındırdığı gerçekliğini nasıl okuruz. İki toplumun da birbirine ezel ebed düşman olarak bildirildiği bir zeminde 150 bin Ermeni için artık hayal kılınan Artsakh / Dağlık Karabağ gerçekliği bir yandan, Ani – Kars Demiryolu hattının bir ihtimal yeniden var edilebilmesi, yıkılmış bir köprünün onarımının dahi günlerce sessiz münazaralarla var edilebileceğinin ikrar edilebildiği bir zeminde kaybın gerçekliği ne zaman konuşulacaktır. Hocalı’nın yersiz değil, nedensiz hiç değil eksiltmesinin meseli niye Stepanakert’in, Martakert’in, Syunik’in de geleceğini yok etsin, edebilsin ki! Açıkta Sumgayit pogromunun ol Azerbaycan’ı eksik kılması gibi, nur topu gibi bir adet gerçekçi 1915 travmasının imalini ne yana koyabiliriz. Büyük abi olarak zikredilen Türkiye’nin ol Ermenistan’la attığı her adımdan sonra çıkagelen istemeyiz, yaptırmayız bakışının daha dün Nisan 24’te utancı değil kıvancı paylaşıyoruz diye yazılamaların var edilebildiği bir coğrafyada kime ne kadar hayat hakkı tanınıyor sahiden düşünüyor musunuz?

Adolf Hitler, 22 Ağustos 1939'da Polonya'ya saldırmadan kısa bir süre önce generallerine yaptığı konuşmada "Bugün Ermenilerin yok edilmesinden kim bahsediyor?" (Wer redet heute noch von der Vernichtung der Armenier?) sözünü sarf etmiştir. Altı milyon Yahudi, Roman ve toplumsal hattan ayrıştırılmış Gey, Lezbiyen’in, Ateist’in de ayrıştırıldığı afaki bir yok etme retoriğine dahil edildiği en büyüğü Holokost olarak çıkagelen nice yıkımın var edilebildiği bir dünyada, o tavrı bugün sahiplenen İsrail Devletinin şimdisinin eyledikleri de mi bir şeyleri anlatmıyor misal? Üç yıla yakın bir sürede Gazze Şeridinden, Batı Şeria’ya, Suriye’nin ve Lübnan’ın Güneyinde pek çok odakta, Suriye, Lübnan ve İran sathı mahallerindeki bombardımanlarda ve taarruzlarla birlikte o direnci yeniden ve hiç aralıksız yeniden imal ededuran bir devletin var edeceği şey yaşama mücadelesini en kestirmeden çürütmek yatıyor. Bu kadar hazin bir toplamla, milyonlarca insanın salt öteki bildirildiği için, Arap, Müslüman ya da Hristiyan fark etmeksizin aynı potada değerlendirilip, gözden çıkartılmasının utancı, katledilmiş olagelen Yahudilerin de hakkını hiçe saymak değil midir? Bir tek İsrailoğulları için mi reva görülmüştür tüm o Ortadoğu’da yaşam, nedir nicedir? Mağdurun zamanla failleşmesinin utancı ne yana düşer. Altı milyon insanın canının üstüne basa basa bu defasında başkalarına cellat olmak hangi yaraları iyi edebilir, nasıl ki!

Anadolu Ajansından bir haberi aktaralım: “Uzmanlar, son yıllarda Filistin’deki Hristiyanlara yönelik artan şiddetin bir kısmının Filistinli oldukları için milliyetçi, bir kısmının ise doğrudan Hristiyan oldukları için dini gerekçelerle yapıldığını kaydetti.

Rossing Eğitim ve Diyalog Merkezi Program Direktörü Hana Bendcowsky ve Kudüs merkezli Hristiyan organizasyonu Sabeel'in yöneticisi Ömer Haramy, Kudüs’teki Hristiyanlara yönelik saldırıları AA muhabirine değerlendirdi.

Bendcowsky, Ekim 2023 sonrası Hristiyanlara yönelik taciz ve saldırılarda artış ve daha ciddi olaylar gördüklerini belirterek, "20 yıl önce Rossing’e katıldığımda benzer şeylerle uğraştık ama bugünkülerle karşılaştırılamaz. Saldırıların daha şiddetli olduğunu görüyoruz." dedi.

Saldırıya doğrudan maruz kalmayanların da kendilerini güvensiz ve reddedilmiş hissettiğini anlatan Bendcowsky, bazı saldırıların Hristiyanlığın ilk günlerine kadar uzanan Yahudilik ve Hristiyanlık arasındaki tarihsel çatışmayla bağlantılı olduğunu söyledi.

"Batı'daki kiliseler Yahudilere ve Yahudiliğe karşı tutumlarında bir değişim geçirdi. Ancak Yahudiler, Hristiyanlıkla olumlu bir ilişki inşa etme ve iyileşme sürecini henüz başlatmadı, belki Hristiyanlarla başladı ama Hristiyanlıkla başlamadı." diyen Bendcowsky, "Geçmişte insanlar Hristiyanları sevmediklerini, Kudüs'te Hristiyanların olmasından hoşlanmadıklarını hissettirirler ama bununla ilgili bir şey yapmazlardı. Şimdi bunu agresif bir şekilde ifade etmelerine izin veriliyor ve bizi endişelendiren, bu." diye konuştu.

Ekim 2023 sonrası siyasi iklim değişti

Bendcowsky, Ekim 2023’ten bu yana insanların daha agresif hale geldiğini kaydederek "7 Ekim'in travması ve Gazze’deki katliamdan sonra insanlar daha agresif olmaya başladı. Polisin kuralları uygulamadaki eksikliği ve eğitimlerindeki eksiklerin eklenmesiyle birlikte bu tür saldırılar artıyor." değerlendirmesini yaptı.

Ciddi olayların nadir olduğunu ve rahibeye yönelik saldırının zihinsel sorunu olan bir kişi tarafından yapıldığını savunan Bendcowsky, "Gazze’de, Batı Şeria’da, Doğu Kudüs'te ve Lübnan'da ne olduğuna bakarsak bence hepsi 7 Ekim'i izleyen savaşla bağlantılı." ifadelerini kullandı.

Bendcowsky, İsrail'de toplumun daha fazla kutuplaştığını, daha fazla aşırıcılıkların görüldüğünü, farklı yerlerde saldırganlığa izin veren ve yasaları uygulamayan siyasi iklimle birlikte Hristiyanlara karşı daha fazla saldırganlık gözlemlediklerini kaydetti.

Siyasi iklim bu nefreti besliyor

Bendcowsky, İsrail'de yaşayan Hristiyanların ve Arap Filistinlilerin haklarının korunduğunu her zaman hissetmediğini, korku ve güvensizlik yaşadığını ifade ederek Güney Lübnan'daki İsa heykeline yönelik İsrailli askerin saldırısının dahi kendilerini etkilediğini aktardı.

Hristiyanlara yönelik saldırılardaki rakamların gerçeği tam yansıtmadığını belirten Bendcowsky, "Farklı nedenlerle polise şikayet başvurusunda bulunmakta tereddüt ediyorlar. Bazıları yetkililerle başlarının belaya girmesini istemediği için bazıları daha sonra vize alma konusunda sorun yaşayacaklarından endişeleniyorlar. Polisin bir şey yapacağına inanmıyorlar." diye konuştu.

Haramy: "Kudüs'teki varlığımızın Kudüs’ün kutsallığını bozduğunu söylüyorlar"

Kudüs merkezli Hristiyan kuruluşu Sabeel’in yöneticisi Haramy de şehrin Hristiyanlar, Müslümanlar ve dünya çapında birçok insan için önemi sebebiyle her yıl milyonlarca Hristiyan hacının buraya geldiğini ve saldırıların Hristiyanlara, Filistinlilere ve Hristiyan turistlere yönelik yapıldığını kaydetti.

Haramy, "Hristiyanlar teslise inanır ve kimisi bunu çok tanrılı inanç olarak yorumlayabilir ancak bu, artık çok tanrıcılık olarak görülmemektedir. Bizi düşman olarak görüyorlar ve Kudüs'teki varlığımızın, Kudüs’ün kutsallığını bozduğunu söylüyorlar." dedi.

Dini aşırılıkların çok olduğu yerlerdeki yöneticilerin var olan nefreti gizlemeye çalıştıklarını veya kendilerini ifşa etmemek için çabaladıklarını anlatan Haramy, "İsrail'de tam tersi bunu Instagram'a koyuyorlar, X'e koyuyorlar, TikTok'a koyuyorlar. Nefret ettiklerini ve bunu nasıl ifade ettiklerini göstermekten gurur duyuyorlar. Bu bakımdan çok benzersiz bir ülke." ifadelerini kullandı.

Hristiyanlara yönelik saldırıların ciddi şekilde soruşturulmadığını belirten Haramy, "Filistinli çocukları vurduklarında veya Filistinlileri vurdukları vakaların yüzde 95'inden fazlası için soruşturma ya yok ya da ciddi yapılmıyor. Gerçekten hesap sorulabilen vakaların sayısı bir avuçtan az." diye konuştu.

Haramy, İsrail’de Filistinli bir çocuğun vurularak öldürülmesi ya da hapishanedeki Filistinlilere tecavüz ve işkence iddialarının yanında, bir Hristiyan’a tükürülmesi, tartaklanması veya hakaret edilmesi gibi vakaların çok da ciddi görülmesinin beklenmediğini kaydetti.

Saldırıların günlük hayatın bir parçası haline geldiğini belirten Haramy, yargı sistemine güvenmedikleri için şikayet yoluna gitmediklerini ifade etti.

Haramy, söz konusu saldırıların Hristiyan düşmanlığından ya da birçok kilisenin insan hakları ve adalet arayışı çalışmalarında yer almasından kaynaklanmış olabileceğini de vurguladı.

"Asıl endişemiz Gazze'deki soykırım"

Haramy, "Şu anda bizi daha çok yaralayan şey Tanrı'ya lanet okunması, kiliseye saldırılması veya dinimize saldırılması değil. Biz inançlı insanlarız. Tanrı'nın dini koruduğuna inanıyoruz. Bu yüzden bundan endişelenmiyoruz. Gazze'de, Batı Şeria'da, insanların katledildiği, etnik olarak temizlendiği, soykırıma uğradığı, açlıktan öldüğü, hiçbir erişimi olmayan tüm bölgede meydana gelen insan hakları ihlallerinden çok daha fazla endişe duyuyoruz." dedi.

Yahudilerden Hristiyanlara yönelik saldırıların inançlarını ve Kudüs’teki varlıklarına duydukları bağı güçlendirdiğini söyleyen Haramy, "Sadece Kudüs’te 200’den fazla kilise var. Kudüs ve bu kiliseler yüzlerce yıldır ayakta. Topluluklarımız binlerce yıldır burada var. Saldırılar bizi rahatsız ediyor ancak bizi değiştirmeyecek." ifadelerini kullandı.”

Sadece bir kısa internet gezintisinin sağladığı bilgi dağarcığı dahi bugün hangi raddede o insana verilmeyen değeri bildirir. “Batı Şeria’nın orta kesiminde ise Filistin’in Sesi Radyosu, İsraillilerin Ramallah’ın doğusundaki Et-Taybe köyü yakınlarında Filistinlilere ait bir aracı ateşe verdiğini duyurdu. İsrailli yerleşimcilerin, Taybe köyünün doğusundaki Ebu Fezâ Karamilo topluluğunu kuşatma altına almayı sürdürdüğü, bölge sakinlerinin mal varlıkları ile tarım arazilerine saldırılar düzenlediği kaydedildi. Yahudi yerleşimciler, nisan ayında Batı Şeria ve Doğu Kudüs’te Filistinlilere ve mülklerine yönelik 540 saldırı düzenledi. Batı Şeria’daki El-Halil’in güneyinde yer alan Mesafir Yatta bölgesinde ise Filistin topraklarını gasbeden İsraillilerin ağaçlara ve ekili alanlara zarar verdiği, çobanlar ile çiftçileri bölgeden uzaklaştırdığı kaydedildi. İlaveten Lübnan'ın güneyindeki Hristiyan köyü Debel'de Meryem Ana heykelinin ağzına sigara koyduğu fotoğrafı teyit edildi. Debel köyünde çekildiği belirlenen fotoğrafta, bir askerin heykelinin ağzına sigara yerleştirirken, diğer askerlerin ise bu anın fotoğrafını çektiği ve sosyal medyadan paylaşıldığı ifade edildi.”

Bir var olma mücadelesi kesintisiz olarak çıkageliyor. Sınırların sanallaştığı, insan hakları normatif kılındığına dair seslendirmeler, demokrasinin ortak payda ilan edilmesinin açık, aleni tezahürleri dillendirilirken, onca lider, yöneten katından insanın mutlak dünyanın geleceği için barışın elzem halinden bahisler açılırken varılan eşik korkunç değil midir? Halen sürgit devam olunan savaş güncesinin, aba altından sallanan sopaların kıyısında ol nihai olarak var edilmiş hayatın çürütülmesi çabasının hesabını kim nasıl verecektir. Belli bir biçimde düşmanlık alınıp satılan, kıyıda köşede bitiveren silah ticaretinin artık dipsiz bir karanlığı imgelediği, insanların geleceklerinin o ölüm kusan oyuncaklara aktarıldığını gördüğümüz / yaşadığımız bir dünyada, hayatların biricikliğini ilk kim hatırlayacaktır. Ne Müslüman, ne Hristiyan, ne Yahudi, ne o ne bunun için ayrıcalıklı değil, doğrudan eşit ve ayrıştırılamaz bir biçimde hakkaniyetli bir yaşam idesini var etmeye müştereken daha çok var mıdır? Düşüncelerin, birbiri ardına çıkagelen cerahatli yok saymaların, yasak savma, hak gasplarının ortasında imdat çığlıklarına şimdi kulak verilmeyecekse ne zaman verilecektir! Kıyamet dört bir yanda, insan eliyle kopartılmaya çabalanırken, ne ara, nasıl!

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: A Palestinian woman takes a photo of a damaged house after Israeli settlers attacked three West Bank communities Photograph: Zain JAAFAR – AFP/Getty Images

Meramda Paylaşılan Haber

Genellemelerin kıyısında bir türlü sınıflandırılamayan, bir kümede toplanamayan ötekinin o diğerlerinin hayat hakları mahva devam olunuyor. İster Türkiye, ister Kürdistan, ister Lübnan, Filistin ya da Ukrayna bugün yaşam sahası olduğu zikredilen hemen her sahnede hayatiyet uygulamalarla birlikte ayaklar altına alınıyor. Düzen çürümenin, cürmün, arasız fasılasız bir halde tam teşekküllü tahakküme esaretin kılınıyor. Savaşta veya iktidara dair mücadelelerde o normatif paramparça edilirken en kestirmeden müşterek ide yaşama istek ve pratikleri sakatlanıyor. Her şey palaspandıras canhıraş bir biçimde nükteli itinayla olan yıkıma rehin biliniyor. Cerahat dört bir yanı kuşatırken muktedir ve payandaları daimi bir halde kendi ceplerini doldururken hayatın sıradan insan için çok zor olan evreleri başlıyor bir biçimde. Her durumda her şey eksik gedik konuluyor. Her an umutsuzluğa çıkartılıyor kesin. Varsa yoksa güç, onu elinde tutanların var ettiği şiddet ve behemehal kötülük halini sergiliyor şimdinin dünyası. Sahne her dem, hepten cerahatin kılınıyor. Yazılı olagelen tüm metinler, ister uhrevi, ister dünyevi bu hatların birbirine çarpıştırılması neticesindeki yeni dünyanın yıkımlarını bildiriyor, ama duyan kim? Sorgulanabilir, düzenlenebilir, geri kazandırılabilir olan hayat imgesi düşünülmesin diye dört koldan saldırılır.

Gücü elinde tutanların, ister siyasi, ister sermaye, isterse medya olsun var ettikleri şablon dışında kalakalanlar için her şey silme bir mahvetme retoriğine sabitlenir. Biyopolitik ola gelen cendereler, silsile halindeki yaşama doğrudan müdahaleler, benzersiz değil daim bir halde ezber olunmuş bedene, akla yönelik manipülasyonlar ve nicesiyle birlikte cürmün o cerahatin kollarında bir dünyanın şekillendirilmesi kesintisizdir. Ufak atılıp, yemlenmiş o kimilerinin, arkaları kollandığı zikredilirken, ceplerine üç beş kuruş konulduğu bildirilip, bu hayata karşılık iktidarlarını, sermayelerini, medyalarını çok ama çok sevmeleri açıktan bildirilirken, toplumun kalanının hayatlarının hiç edilmesi mevzu edilmesin istenir. Açık anlaşma bu şekildedir. Bir de tiratlar ve savunular vardır ki evlere şenliktir. Bildiklerini okumaya devam ederken, sıradanın hakkının, hukukunun çalınmasından zerre gocunmak nedir bilmeden, her şeyin rutinde olduğu teranesinden bahis açılır. Savunulanların aslında bariz bir biçimde yaşamı engelleyen, genellendirmelerin ortasında cürmün kol gezdiği bir sahneleme olduğunu sorgulayanlara o iş imkansız buyrulur. Ne imkanlar dahilindedir ki sahiden?

İçerisi, dışarısı fark etmeksizin ötekisi olarak bellenenlerin hayatlarının çürütülmesi, daim ve eksiksiz bir biçimde yerle yeksan olunmasının meseli sorun teşkil etmeyecekse ne eder sahiden? Bianet’ten aktaralım: “Yunanistan’daki “March to Gaza Greece” adlı aktivist grubun organizatörlerinden Antonis Faras, İsrail’in müdahalesine rağmen Küresel Sumud Filosu’nun yoluna devam etme kararlılığını sürdürdüğünü belirtti. Hareketin bireylerle sınırlı olmadığını, ortak değerler ve siyasi hedefler doğrultusunda şekillendiğini vurguladı.

29 Nisan gecesi Girit Adası açıklarındaki uluslararası sularda İsrail ordusunun filoya müdahalesi sonrasında, Yunanistan’ın İsrail ile sistematik bir işbirliği içinde olduğunun ortaya çıktığına dikkat çekildi.

AA’nın haberine göre, Girit açıklarında alıkonulan aktivistlerin Yunan Sahil Güvenliği desteğiyle adaya getirildiği, bunun ise bir iyi niyet göstergesinden ziyade uluslararası baskının sonucu olduğu aktarıldı. Filoya yönelik saldırıya rağmen faaliyetlerin süreceği, ancak Yunan makamlarının İsrail gemisinin mürettebatına işlem yapmaması halinde olayın cezasız kalacağına işaret edildi.

İsrail’de tutulan aktivistlerin, hareket içindeki rolleri nedeniyle hedef alındığı ve serbest bırakılmaları için çeşitli ülkelerde eylemler düzenlendiği belirtildi. Hareketin korkmadan ve geri adım atmadan devam edeceği vurgulandı.

Saldırı sonrasında filonun yeniden yapılanma sürecine girdiği, katılımcıların moralinin yüksek olduğu bilgisi paylaşıldı. Hava koşullarına bağlı olarak Yunanistan’dan 5 teknenin yaklaşık 50 kişiyle yola çıkmasının planlandığı kaydedildi.

Filonun sağlık ekibinde yer alan Anna Lagonikos, müdahale sonrası bazı teknelerde hasar oluştuğunu ve bu nedenle takvimde aksaklıklar yaşandığını belirtti. Hasarların giderilmesi için zamana ihtiyaç duyulduğu, bunun planlamayı geçici olarak etkilediği ifade edildi.

Girit’te alıkonulup serbest bırakılan aktivistlerin yeniden teknelere dönmeye hazır olduğu, filonun kararlılığını koruduğu aktarıldı. Yunanistan kamuoyundan destek ve endişe mesajları geldiği, yaşananların ülkenin dış politikası açısından da tartışılması gereken sonuçlar doğurabileceği belirtildi.

Daha önceki filoya da katılım sağlandığı ve bu tür görevlerin zorluğuna rağmen uluslararası dayanışmanın umut verdiği ifade edildi. Girişimlerin Filistin meselesine dikkat çekmek ve uluslararası kamuoyu oluşturmak açısından önem taşıdığı vurgulandı.”

Bütünüyle göz ardı edilenin hayatların / sıradan insanların yaşam haklarının tamamı olduğu Sumud Filosuna doğrudan var edilmiş saldırganlıktan bir kere daha belirginleşir. Ne belirgin değildir ki zaten? Düzen sahibi, gücü elinde tutan İsrail’in ötekisi olarak sınıflandırdığı, Filistinli Arap / Hristiyan ya da Müslüman fark etmeksizin en ufak bir insani vurgudan uzak kılınmasına sebat edilendir. Smotrich, Ben Gvir, Netanyahu diye uzaya duran bir kötülük temsilinin sunduğu o koalisyonun hayatı derdest etmek, bütün o genellemelerin dışına taşarak, kendilerini var eden Holokost / Soykırımdan kurtulup yine yeniden o karanlığı bina etme çabasının utanç verici tezahürleri Sumud’a doğrudan var edilmiş saldırganlık, sonrasında gözaltılar sırasındaki şiddet ve o filodan iki kişinin halen İsrail’de tutsak edilmesi gibi detaylarla bu soy kırma istemine nasıl devam olunduğunu da bildirir.

İşgal altındaki Batı Şeria'daki tamamı Hristiyan olagelen son Filistin kasabası Taybeh'te, sakinler İsrailli yerleşimcilerin kendilerini topraklarından çıkarmak için çabalarını yoğunlaştırdığını bildirir; yerel halk bunu daha geniş çaplı bir sindirme ve etnik temizlik kampanyası olarak nitelendiriyor. Yerleşimci terör grupları Neriya Ben Pazi ve Avishai Horowitz liderliğindeki çetelerin Filistinli evlerden 5 metre uzakta yeni bir karakol kurmasından bu yana, Taybeh kasabası şiddet olaylarında hızlı bir tırmanışla karşı karşıyadır. Tüm gözler Taybeh'te! Sanal medyada çıkagelen kısacık haber kesitleri, anlık bildirimler arasından görünen köy kılavuza hacet koymaz. Bunca açıktan, böyle kesin, kati ve değişmezlikle birlikte o sıradanın nihai olarak hayatta var olma mücadelesine ketler vurulmaya devam olunur. Bu hallerin sunduğu, bildirdiği, yaşattığı şeyin bir referans odağı olduğu kesindir. 1915 bir utanç değil kıvançtır diyenlere gelsin. Zulmün ta kendisi artık sır taşımadan her şekilde güçlü benim diyenler sayesinde aralıksız olarak var ediliyor. Hayatın per perişan eylenmesinin utancı ilave söze gerek bıraktırmıyor. Kötülük artık yegâne istikamet. Cürme mahkumiyet modern zamanların yaşamının nihai finiş çizgisi.

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Batı Şeria’dan.... - Mussa QAWASMA – Reuters v/ Al Jazeera

Meramda Paylaşılan Haber

Sumud Filosu: Saldırıya Karşı Kararlılık Mesajı - Bianet

"1 Mayıs, Emek ve Dayanışma Gününün suna geldiği perspektifin bu sahadaki temsiliyeti de bunu bir başka açıdan bütünleştirir. Bir kentin tastamam kuşatılmasının, Taksim’in artık o eski zamanlardaki gibi alternatif, muhalifler için gerçek bir kürsü kılınmasının da önünün alınmasına vesile bir cendereye esareti gözler önünde var edilir. Daha birkaç kısa gün önce Ankara’da madencilerin sokak ortasında var ettikleri direnişin, kalıcı belki de bu zaman aralığında doğrudan tek doğru düzgün kayıpsız hak gasbının önüne geçebilmek için kullanışlı kılındığı bir zeminde, ol Taksim bir kere daha insanların elinden çalınır. Bir biçimde geçim sıkıntısından, müşterek yaşam idesinin tarumar edilmesine karşı itirazların var edilmesinin önü kentin sıkıyönetimle idare edilmesinden belirgin kılınır. Suçtur çünkü onca nefretle, kinle, doğrudan hiddetle çıkagelen iktidarın pratiklerine, mahkum kıldığı ol yoksulluğa itiraz hakkını kullanmak. Metro seferleri aksar, Anadolu yakasında Kadıköy’ü Avrupa’da da Taksim’i cendereye alarak, soluksuz boş sokakları gösterip dururken yaygın medyanın avazları arasında düpedüz bir kırılmayı göstermeme halinin tezahürü çıkagelir. İyi de nereye kadar!" sesli meram

podcast image credit: blue:::peechaya burroughs:::o/t

Nefret kendi döngüsünü / çapını aşaduran bir menzili var ediyor bu sahnede. Her şeyin bir biçimde katran karanlığına demirlediği, aklın, fikrin değil tastamam gümbürtüde kopanı o tehdit akımının / kötürüm kılınmış bir istemeyiz, değiştirmeyiz diye çıkagelen bakışın var ettiği her şeyle birlikte nefret yaşamı kuşatıyor. Dertlerin arşı alaya çıktığı bir menzildeki gündelik sıkıntılar kafi gelmiyor, hiç yeterli görülmüyor bir de aralara nifak tohumlarının ekilmesine gayretkeş olunuyor. Hiç kimse diğerinin yarasından haberdar olmasın, sakın ha bilmesin, göremesin diye her türlü kuşatma var ediliyor. Sözün kerameti parçalanırken bir yandan, lime lime edilen sözlerle savunmanın imkansızlığa taşınması mevzubahis tüm bu ülkede gerçek kılınıyor. Yaralar, bereler içerisinde ilerlerken kendi doğrularını dayatıp duranların sormadıkları, bilmek istemedikleri, bilmeye teşebbüs dahi etmediklerinden ağır ve koca bir yıkımın çıkageldiği malum sessizce sineye çekiliyor. Nasılsa ezel ebet olanın, o düşman titrinin, kötü olarak atanacakların bir sonu, dibi, bucağı kalmıyor, bırakılmıyor. Her gün ağır bir sınama, her gün apayrı cendere, al sana yepyeni Türkiye!

Nefret döngüsü, iktidarın ve yaygın medyanın sıklıkla kullanışlı addettiği bir aparat kılınır tüm bu sınama sahasında. George Orwell’in 1984’ünün yazılmış cüzlerinin arasındaki her bir detay bu yeni, yepyeni ülkede birer hakikate dönüştürülür. Derdi görmek anlamaktan özellikle uzaklaşıldıkça, bet / fecinin yolunu aralamak tek gailedir. Kitabi 1984’ün düzeni tasvir ederken kullandıkları şu ülkenin yegane hakikatidir. Kendisinden saymadıklarını bir biçimde alt etmek için, önce tatlı dilli tehditlerin, hizaya geçin bakayım diye çıkanın hemen ardından türeyen linç pratiklerinde sözün esamesi okunmaz. Nasılsa oradaki gibi dün doğru denilenler, bugün eğridir. Dün düzdür diye anılanlar bugün yamuktur. Dünün doğruları bugünün yanlışları olarak ilan edilebilendir. Hayal imgesi değil hakikatin tam kendisi dönüşüme tabi tutulur. Havanın, soğuğu, pusu gibi gündelik yaşamı örseleyen ol katran karanlığı da bir biçimde besiye tabi kılınır. Hizanın işlevselliği, daha yaygın halle çıkagelecek bir tehdit, tahakküm ve denetim mekanizmasının sonsuz tekrarına dayanır. Bütün bu hallerle birlikte bir menzilin dönüşümü de kesintisiz yinelenir. Gelecek şimdiki zaman içerisinde çürümeye mahkum kılınır.

1 Mayıs, Emek ve Dayanışma Gününün suna geldiği perspektifin bu sahadaki temsiliyeti de bunu bir başka açıdan bütünleştirir. Bir kentin tastamam kuşatılmasının, Taksim’in artık o eski zamanlardaki gibi alternatif, muhalifler için gerçek bir kürsü kılınmasının da önünün alınmasına vesile bir cendereye esareti gözler önünde var edilir. Daha birkaç kısa gün önce Ankara’da madencilerin sokak ortasında var ettikleri direnişin, kalıcı belki de bu zaman aralığında doğrudan tek doğru düzgün kayıpsız hak gasbının önüne geçebilmek için kullanışlı kılındığı bir zeminde, ol Taksim bir kere daha insanların elinden çalınır. Bir biçimde geçim sıkıntısından, müşterek yaşam idesinin tarumar edilmesine karşı itirazların var edilmesinin önü kentin sıkıyönetimle idare edilmesinden belirgin kılınır. Suçtur çünkü onca nefretle, kinle, doğrudan hiddetle çıkagelen iktidarın pratiklerine, mahkum kıldığı ol yoksulluğa itiraz hakkını kullanmak. Metro seferleri aksar, Anadolu yakasında Kadıköy’ü Avrupa’da da Taksim’i cendereye alarak, soluksuz boş sokakları gösterip dururken yaygın medyanın avazları arasında düpedüz bir kırılmayı göstermeme halinin tezahürü çıkagelir. İyi de nereye kadar!

Agos Gazetesinden aktaralım: “1 Mayıs İşçi Bayramı'nı Taksim Meydanı'nda kutlamak isteyenler polis müdahalesiyle karşılaştı. Beşiktaş'ta Halkın Kurtuluş Partisi üyesi 37 kişi, Mecidiyeköy'de ise yaklaşık 20 kişi gözaltına alındı.

Başaran Aksu da gözaltında

Gözaltına alınanlar arasında Bağımsız Maden İş Örgütlenme Uzmanı Başaran Aksu’nun da olduğu öğrenildi. Aksu, gözaltına alınmadan önce yaptığı konuşmada, “Türkiye emekçilerine bir meydan kapatılamaz. Herkes Taksim'i kullanıyor, bir tek işçilere, yoksullara kapalı” ifadelerini kullandı.

Köprüde eylem

Öte yandan yaklaşık 40 kişilik grup, 15 Temmuz Şehitler Köprüsü Avrupa Yakası istikametinde trafiği kapatarak eylem yapmak istedi. Kameralarla tespit edilen gruba polisler tarafından müdahale edildi. Gruptakiler gözaltına alınarak emniyete götürüldü.

1 Mayıs'ı Taksim'de kutlamak için Mecidiyeköy'de toplanmaya çalışanlara ise polis, biber gazı ve TOMA ile müdahale etti. Emniyet güçleriyle yapılan görüşmeler sonuçsuz kaldı. Polis kalabalığa biber gazlı ve TOMA’larla müdahalede bulundu. Müdahale öncesi İçişleri Bakanlığı’na ve emniyet yetkililerine, “Hukuksuz anayasaya aykırı AYM kararlarına aykırı bu yasağı bir an önce son vermesi lazım” diye seslenen TİP Genel Başkanı Erkan Baş da gazdan etkilendi.

Baş, iktidara şöyle seslendi: "İnsanlar hakları olanı kullanıyorlar. 1 Mayıs’ı kutlamak istiyorlar. Bunun karşılığı gaz, jop, barikat, TOMA olmaması gerekir. Bunun kimseye katacağı bir şey yok. Biz zaten bu iktidarın zorbalıklarını biliyoruz, biz zaten bu iktidarın demokrasiyi özgürlükleri daralttığını biliyoruz. Bunu bir kez daha ispatlamalarına gerek yok. Bıraksınlar burada toplanan işçiler, gençler ülkenin geleceğine ilişkin sözlerini söylesinler. Zaten bütün yollar polis tarafından kapatılmış durumda. Bizim Taksim’de onlarca arkadaşımız katledildi. Onların anısına meydana karanfillerimizi bırakmak istiyoruz. Bir de teslim olmayacağımızı, mutlaka kazanacağımızı, haklı olduğumuzu gösteren bu bareti, madencinin sesini Taksim Meydanı’na taşımak istiyoruz. Bunun hiç kimseye bir zararı yok. Ben sorumlu davranmaya çağırıyoruz. Ülkeyi germeye gerek yok. Zaten insanların elinden seçme-seçilme hakkını almışsınız, zaten Anayasa’yı uygulamıyorsunuz. Bırakın bari insanların yürüme hakkı kullanılsın."

Beşiktaş Barbaros Bulvarı’nda toplanan bir grup Halkın Kurtuluş Partisi (HKP) üyelerine de polis müdahale etti. Bazı partililer gözaltına alındı. HKP üyeleri, saat 09.00 sıralarında ara sokaklardan Taksim'e çıkmaya çalıştı. HKP’liler ile polis arasında kısa süreli arbede yaşanırken, polis bazı partilileri yere yatırıp ters kelepçe taktı. Polis bu arada gazetecileri bölgeden uzaklaştırdı.

HKP’liler gözaltına alınırken, “Taksim’de 1 Mayıs engellenemez”, “ Her yer Taksim her yer direniş” sloganları attı. Taksim Meydanı'na saat 10.15 sıralarında girmeye çalışan öğrencilerden oluşan bir gruba da izin verilmedi. Burada da bazı öğrenciler gözaltına alındı.

550 gözaltı

Çağdaş Hukukçular Derneği (ÇHD) İstanbul Şubesi X hesabından, "Saat 13.18 itibari ile masamıza ulaşan ve de bilgi edindiğimiz gözaltı sayısı yaklaşık 550" açıklamasını yaptı. ÇHD’ye göre gözaltına alınanlar arasında 17 çocuk, 8 avukat ve 2 basın mensubu bulunuyor. Gözaltıların Mecidiyeköy, Yenikapı, Beşiktaş ve Boğaziçi Köprüsü çevresinde yapıldığı belirtildi.

Dernek, gözaltına alınanlardan 336’sının İstanbul İl Emniyet Müdürlüğü’nde, 240’ının ise Gayrettepe Asayiş Şube Müdürlüğü’nde ifade işlemlerinin sürdüğünü bildirdi.

Açıklamada, 576 kişiden 47’sinin mevcutlu olarak adliyeye sevk edileceği, 529 kişinin ise ifade işlemlerinin ardından serbest bırakılacağı bilgisinin kendilerine iletildiği aktarıldı.

ÇHD ayrıca, 27 Nisan’da Kazancı Yokuşu’nda gözaltına alınıp serbest bırakılmayan 2 kişi ile 28 Nisan sabaha karşı evlerinden gözaltına alınanlarla birlikte toplam 47 kişilik dosyada 23 kişinin 1 Mayıs sabahı İstanbul Adliyesi’ne sevk edildiğini duyurdu.

Açıklamaya göre bu kişilerden 14’ü tutuklandı, 9 kişi hakkında ev hapsi kararı verildi; kalan 24 kişinin ise emniyetteki işlemleri sürüyor.

İnsan Hakları Derneği (İHD)'nin saat 16.00 itibariyle yaptığı açıklama ise gözaltı sayısının 550 olduğunu duyurdu.”

Nefret kendi döngüsünü mütemadiyen güncelliyordu bu sahnede. 1 Mayıs’ın doğasını belirginleştiren hak tanzimi, adil bir yaşam tahayyülünün ayaklar altına alındığı zemini halen muhafaza eden ülkede, bunu sorgulayanların hain kılınmasının yolu açılıyordu işte bir kere daha. Gözaltıların ertesi gün salıverilmesinin söz konusu edildiği bir zeminde ol açıktan var edilmiş cendereye / bariz yoksunlaştırmaya karşı ses etmelerin minimum tam da dipten dibe vurmuş kılınmasının yönü arşınlanıyordu. Kadıköy’de emekçisine sırtını çoktandır çevirmiş, gerekli olduğu anda kendini var edemeyen devrimci işçi sendikaları konfederasyonunun dımdızlak ortada kalmış sureti temsilinde memleketin geleceğinin de kapkaranlığı ortaya çıkıyordu. Nefretin, vurdumduymazlıkla biçimlendirilmiş olagelmiş o hıncın, ötekisini görmeme inadının var ettiği eşik, her emekçinin hakkının gasp edilmesi mefhumunu da güncellemektedir. Doğrudan müdahil olunmayan, hiçbir anlamda savunulmayan, gerektiğinde itirazlar ortaya koyulmadan bir yarına çıkılamayacağı bunca yıllık iktidar pratiğine rağmen ortadayken, gümbürtüde seyrüsefere devam olunsun istenir. Gümbürtü, sıradan, yoksun, hakları çalınmışlar için yepyeni gasp etmeleri, bildiğiniz mahrumiyetleri ardışık kılarken bayram seyranın değil mücadelenin ortaklığını var etmek ne zamandır, sahiden? Kötürüm kılınmış haklar, hep lafta hiçbir zaman icraata dökülemeyen vaatler, nur topu gibi hayaller satışa konulurken, hayatlarımızın pazarlık konusu kılınmasının hazin hali nice olacaktır, her şey bedava kılınırken! Hayattan gayri, var olma hakkından, haklılıktan gayri her şeyimiz elimizden çalınırken...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: 1 Mayıs - Bülent KILIÇ via X

Meramda Paylaşılan Haber

"Herkes Taksim'i Kullanıyor, Bir Tek İşçilere, Yoksullara Kapalı" - Agos

Tükenişin, tükenmişliğin sembolleriyle donatılıyor güncemiz. Sağımız solumuz hemen her yanımız makus kader diye tanımlanan bu tükenmişliği yaşamımızda var edenlerle, ona mahkum kılındığımız gerçekliğiyle baş başa bırakılıyor. Hakikatin ve hakkaniyetin eğilip büküldüğü bu yeni dünyada olmakta olan gerçek bir çürümenin sureti temsildir. Hiçliğin galip geldiği, kötülüğün güncenin merkezine çekilip bir norma dönüştürüldüğü zeminde olan biten her şey tükenişin kılınır. Biyopolitik bir cendere akışında yaşamanın, yaşatıldıklarımızın ederi / bahsi göz ardı edilir. Mutlak yanlışlar, yepyeni hatalar hemen hiç tükenmeyen hizalamaların ortasında tükenmişlik bir doğru ilan edilir. Tüketen, daima sınırlayan ve sorgusuz sualsiz kendini üste konumlandıran cerahat sahibi erk, muktedir ol yöneticiler sayesinde her şeyimiz delik deşik kılınır. Düpedüz, yalın ve kesin bir çürüme halinin saflarında toplanırız. Bariz, belirgin bir biçimde esir kılınabilen bir hayat imgesini güncellerken muktedir sınırlar da daraltılır. Çürümüşlük o tükenişin temellerin var eden bir mefhumdur. Tekrara düşülen her eylemle bambaşka yaraların biçimlendirilmesi artık kesintisizken bu tükeniş, tükenmişlik hali her yanı zapt eder. Bir fasit döngü içerisindeki ülke imgesi gerçekliğini muhafaza eder. Muhafazakar, despotik, yıkıma teba kılınmış olsa da şükretmesi bildirilen / bununla yolunu yönünü aramayan bir saha var edilir.

Muhalifliğin sizlere ömür kılındığı, sosyal medyanın artık dominant iktidarcı fikriyatın az ötesindeki hiç kimseleri görünür kılmadığı, dahası onca yıkıma rağmen her şeyin güllük ve gülistanlık olduğu sanrısına devam olunan bir menzil var edilir. Çürümenin kesintisiz olagelen hallerinde hayatın un ufak edilmesinin etapları arşınlanır. Sosyal medya içeriğini belirleyen o karakterlerin, son dönemde yıldızı parlayan amerikan aksanlı mutfak dehası bayan avokado, her sattığını, yediğini içtiğini gösterme sevdalısı güzellik uzmanı mimli bir başkası, kuyumcuyum diye gezinirken orta yolcu, meyancı bir şebeke liderinin kaçak göçek işlerini başarı hikayesi diye pazarlayabildiği bir zeminde zaten tükenmişlik çoktan başlamıştır. Motivasyon videolarından, iktidara tabi olduğunu beyan ederken dahi arka fonda dönen dolapların devam edildiğini hissettiren kimi temsiller, muktedir yol verdiği için sesi çok çıkan muhalif görünümlü aşırı sağcılar, ırkçılar bildiğiniz kafa tasçı suretler ile birlikte o dönüşüm devamlılığa kavuşturulur. Daha birkaç gün önce şaşırılıp durulan o malum sosyal medya çocuk çetesinin var ettiği nefreti kurumsallaştıran, her şeye kendileri gibi olmayan herkeslere düşman olanların var ettiği vaveyla korkunç değil midir? Bunlar gibi nicesiyle birlikte o ülkedeki tükenmişliği sabit bir mefhuma dönüşümü ağır gelmiyor mu!

Bir günlük haber bülteninde karşımıza çıkartılan haberlerin içeriklerindeki korkunç bahis, yaşatılanlar da mı bir şeyi aksettirmez misal. Adana’nın Yüreğir ilçesine bağlı Alihocalı Mahallesi’nde sulama kanalında bir kadın cesedi bulundu. Kaynak: Yüreğir’de sulama kanalında kadın cesedi bulundu. Sarıyer'de gece saatlerinde 2 üniversiteli kadını taciz eden şahıs, Etiler'de çalıştığı kuaförde yakalanarak gözaltına alndı. Çekmeköy'de bulunan Şile Yolu’nda motosiklet sürücüyle otomobil sürücüsü arasında yol verme nedeniyle çıkan tartışmada motosiklet sürücüsü otomobildeki yolcuya tekmeyle saldırır. Mecidiyeköy'de zabıta ekipleriyle işportacılar arasında çıkan kavgada araya giren esnaf, işportacılar tarafından tekme ve yumruklarla darbedildi. Bolu, Gerede ilçesine bağlı Kitirler Mahallesi'nde yaşayan Serpil C. (30), henüz bilinmeyen bir sebeple 2 aylık olan kızı Ela'nın boğazını kesti. Sadece birkaç haberin satır araları, detaylar düşmeden var edilmiş olagelen tükenmişliğin, dipsiz karanlıklara yollanan ülke gerçekliğinin hazin sureti karşımıza çıkar. Topyekun dibine doğru göçmeye devam diyen bir ülkede her an, hemen her şekilde insana karşıtlığın cisimleşmesi söz konusu olur. Hakkaniyet sizlere ömürdür. Genel geçer değil kalıcı ahlaki çözümlemeler imkansız kılınır. Biat edilmesi, sebatkar davranılması ve susulması salık verilen menzilde gidişatın gidişat olmadığının yansısı düpedüz çıkagelirken kafanızı kuma gömün buyrulur. Susun sorgulamayın bahsi ardıl sıra cerahatin her yeri kapsadığı menzili fark etmesinler diktesi sonrasında enikonu mahvolmuş yeri anlatır, görebilene.

Mecliste 28 Nisan günü yapılan 87. oturumda yer bulan bir münakaşa bütün bu bahislerin üstüne tuz biber ekendir. Yalnızca çevrelenmiş, kuşatılmış değil aynı zamanda da çürüme ile mesaisini her gün güncelleyen bir menzilde, devlet aklının, iki satırlık cumhurbaşkanı makamından çıkagelen ortak acıyı dahi sindiremediğini bildiren bir tahayyül karşımıza getirilir. Agos Gazetesinden aktaralım: “TBMM Genel Kurulu'nda dün söz alan İYİ Parti Grup Başkan Vekili şunları söyledi: "Birkaç gün önce 24 Nisan’dı. Bu tarihin Türkiye tarafından, özellikle gençler tarafından her boyutuyla iyi bilinmesi son derece önemli. Öncesinde neler oldu ve sonrasında neler oldu, bütün detayları çok iyi bilinmeli. 19'uncu yüzyıl boyunca Rusya'nın temel politikası Anadolu coğrafyasında yaşayan Ermenileri isyan ettirmek, kışkırtmak ve onların bu isyanı neticesinde olabilecek karışıklık sonrasında güneye doğru işgal hareketini başlatmaktı. Kurdukları terör örgütleriyle, Hınçak ve Taşnak terör örgütleriyle Anadolu coğrafyasında büyük ölçüde isyanlar yaptılar ve pek çok Müslüman'ın katledilmesine vesile oldular.

Tutanaklara geçsin diye

Tabii, 24 Nisan 1915'te Osmanlı Hükümeti İçişleri Bakanlığı bir karar aldı ve Ermeni siyasi teşekküllerinin yanı sıra terör örgütlerinin dağıtılmasıyla ilgili bir adım attı. O esnada Osmanlı üç cephede savaşıyordu -Çanakkale'de, Kafkasya'da, Suriye'de- ve bu kararı almak zorundaydı. Fakat önemli olan şu: Almış olduğu karar Ermenilerin tamamını değil bir kısmını kapsayan bir karardı ve yine Osmanlı coğrafyası içerisinde olan başka bir alana göçü teşvik eden ve zorlayan bir karardı. Tabii, göç yolunda hayatını kaybedenler oldu, bunlar için üzülmemek mümkün değil fakat bu esnada Osmanlı bütün tedbirlerini aldı. Yıllar sonra bu tarih ne yazık ki dünya genelinde bir Ermeni soykırımı olarak anılmaya başlandı; oysa yaşananlar tarihî bir süreçti, Osmanlı'nın kendi coğrafyasında almış olduğu bir karardı. Hem içeride hem dışarıda, içeride bazı kesimler, dışarıda önemli kesimler bu tarihi bir soykırım olarak anmak için bir çaba içerisinde. Belli ki bu yıllar boyu devam edecek bir süreç olacak. O bakımdan ben, bu tarihin ne kadar önemli olduğunu, bugünün asla ve asla bir soykırım olmadığını vurgulayarak bunu Meclis kayıtlarına bir kez daha geçirmek için söz aldım."

3 milyon Hristiyan vardı

İlerleyen saatlerde, yine gündem dışı söz alan DEM Parti milletvekili George Aslan, Çömez'e bir soru yöneltti: "1915 tarihinde Osmanlı yönetimindeki nüfus 13 milyondu, bunlardan 3 milyonu Ermeni, Süryani ve diğer Hristiyan halklardan oluşuyordu. Bugün 2026'dayız. Bu saydığım halkların nüfusları milyonlarca olması gerekirken sadece 50 bindir. Elinizi vicdanınıza koyarak bu soruma lütfen cevap verin: Bu insanlara ne oldu, nüfusları niye artmadı, nereye gittiler?"

Bu soru üzerine tekrar söz alan Turhan Çömez, şöyle dedi: "Osmanlı coğrafyasında yaşayan Ermenilerin, maalesef, başta Ruslar ve sonra emperyalistler tarafından bir kısmı terörize edilerek aynen bugün PKK terör örgütü gibi o zaman da Hınçak ve Taşnak terör örgütleri kurduruldu. Kurulan Hınçak ve Taşnak terör örgütleri başta Van olmak üzere Osmanlı coğrafyasında kan kusturdular, yüz binlerce insanı katlettiler; hepsinin belgeleri burada, yıllarca bu konuya çalışmış birisi olarak söylüyorum. O dönemde üç cephede savaşan Osmanlı, emperyalistlerin silahlandırdığı, tahrik ettiği terör örgütlerine karşı bu kararı almak zorunda kaldı ve bu karar bir soykırım kararı değildir. Osmanlı coğrafyasında yaşayan Ermenilerin bir kısmı, tamamı değil -Ortodokslar; Katolikler ve Protestanlar değil; mesela Adana'dakilerin bir kısmı, Balıkesir'dekilerin hiçbirisi- terör örgütleriyle ilişkili oldukları için Osmanlı coğrafyası içerisinde bir bölgeden başka bir bölgeye gönderildi. O güzergâhta hayatını kaybedenler oldu, bunun için üzülmemek mümkün değil."

Süryanilerin günahı neydi?

DEM Partili Aslan'ın sorusuna cevap vermek yerine ilk konuşmasını tekrarlayan Çömez'den sonra yine George Aslan, mikrofona geldi ve şunlara kaydetti: "Ermenileri bir kenara bırakalım, hadi elinizde belki bazı argümanlar, işte 'Ermeniler yok şunu yaptı, yok bunu yaptı.' Peki, Sayın Çömez, Süryaniler ne yaptı? Süryanilerin günahı neydi? Bu soruya da cevap verin lütfen, neydi günahları?"

"Süryaniler ne yaptı? Bu millet getirdi, Süryanileri sizin gibi burada milletvekili yaptı, madde bir" diye başlayan Çömez sözlerine şöyle devam etti: "İki, bu ülkeden Süryaniler bazı gerekçelerle yurtdışına gittiler, bunları biliyoruz ve siz beni çok iyi tanıyorsunuz, mensubu bulunduğunuz cemaat de beni çok iyi tanıyor. Mardin'e gittiğimde Süryani cemaatiyle yaptığım görüşmelerden de haberiniz var. Dolayısıyla bu ülkede, bu coğrafyada yaşanan acıların hepsi bizim acılarımızdır ama bunları terörize ederek, terör örgütlerine sahip çıkarak, Hınçak ve Taşnak terör örgütlerinin yaptığı katliama sahip çıkarak burada bu meseleyi savunamazsınız. Anadolu coğrafyasında yaşanan gerçekler var, o gerçekler tarihin sayfalarında vardır, tarih gerekeni yapacaktır ama lütfen bu meseleleri suistimal etmeyin."

Süzgeçli belgeler

Bu sözler üzerine DEM Parti Muş milletvekili Sezai Temelli söz isteyerek şunları söyledi: "Çömez tarihten bahsediyor, belgelerden bahsediyor, maalesef, tarihin o sayfaları, o arşivler bir türlü açılamadı. İkincisi, Taşnaklara dair söylediği söz... Eğer tarihi iyi bilseydi, İttihat ve Terakkinin ortakları Taşnaklardı, hatta 24 Nisan'dan bir gece önce Talat Paşa Taşnak Partisi lideriyle bir aradaydı. Dolayısıyla tarihi çarpıtarak burada yine her zaman olduğu gibi her şeyi "terör, terör, terör" deyip bu kavramın içine sıkıştırarak hakikatleri değiştiremezsiniz. Kaldı ki Taşnak Partisi yasal bir parti, Osmanlı'nın sınırları içinde var olan bir parti. Dolayısıyla, bu ülkenin vatandaşlarından bahsediyoruz. Yanlış bir politikayı savunarak burada, dolayısıyla bu hukuku koruyamazsınız. Tarihe sahip çıkmak istiyorsak bütün bu topraklarda yaşamış halkların da tarihine sahip çıkmalıyız. Dolayısıyla bunu çarpıtamazsınız, o söylediğiniz belgeler bir filtreden, süzgeçten geçirilerek açıklanmış belgelerdir, tümü açıklanmamıştır."

Kendi ezberlerini yeniden var eden, artık inkar etmeyi bir kenara terk edip, yaptık ya hu, yaptıysak da ne mutlu bize, olsun yine yaparız diye coşa duran ırkçı / ayrımcı / nefretten el yol bulan kitlenin tam da bildiği kabilden bir okumanın, Çömez nezdinden tekrardan sunulması korkunçtur misal. Yalıtılmışlık, çürümüşlük, tükenişler silsilesi sanki başka yer ve mekandan olmuş gibi riya ve inkarla, hınçla ve ezberden okunan onlar da yaptılar bak bu da kanıtı diye ortalarda dolaşıma çıkan evrakların arasında, ne Talat, Enver ve Cemal efendilerin kurdukları yeni ülke tiradında o zamanında nefer oldukları birbirlerine yoldaş kılındıkları Ermenilerin hayatına yer kalmadığı zikredilir. Gören gözler için, tükenişin tüm o biçimlendirilmiş yok etme pratiklerinin bir ülkeyi var etmediği tam aksine eksikliği hiçbir zaman tükenmeyen bir menzili güncellediği onca zaman sonra fark edilmez. Ne meselmiş değil mi? Bir sosyal medya konuşturucusu, video röportajlarıyla adından söz ettiren bir temsilin, her kızdığına, Ermeni piçi demesinin garabetliğinde olduğu gibi tüm bu sınırları kapsayan cerahat karşısında insani olanı sorgulamak ne zamandır hangi zaman! Ermeni kimliğinin bu ülkedeki net karşılığı olarak çıkagelen o piç yaftalaması Türkleri de rezil rüsva ediyor. Dünyaya kardeşlik meselini bildirip dururken bir ülke, bu kadar kör kör parmağım gözüne bir ırkçılık sizi de eksik kıldı. 111 Yıl geçti, nar kesiği can kesiği oldu. Yara kabuk bağlamak bir yana her gün kanıyor. Tükenişin sembollerinin ardışık bir biçimde yaşamı tarumar etmesinin detaylarında o ağrılar, can kesikleri, yaralar içinde her şey tarumar ediliyor, kesinkes, bilin yani...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Untitled - Peechaya BURROUGHS

Meramda Paylaşılan Haber