#ermeni

“Barışı’ı unuttuk. Oysa hayat, hâlâ Barış’ı düşündüğümüzde gülümsüyor bize. Barış’ı gün günden daha az hatırlıyoruz. Belki eski bir dostun yüzü gibi belleklerimizden silindikçe kendi hayatlarımız da küsüyor bize. Savaşı iyi tanıyoruz: Yerinden yurdundan edilen insanlar, açlık, umutsuzluk, ölüm.

Unuttuğumuz Barışı düşleyebiliriz. Düşleyebilmek, en büyük gücümüz. Biz düşledikçe Barış canlanacak, soluk almaya başlayacak. Önce bir sussun silahlar. Ölüm sussun. Hayat konuşsun.

Biz, hala hayatın mucizesine inananlar, hayatla aramıza savaş sokmayalım. Kim olursak olalım, inançlarımız, görüşlerimiz ne olursa olsun, hayatlarımız savaşa neresinden bulaşmış olursa olsun, aynı yalın, berrak talebin altına birlikte imza atabiliriz. Biz, Barış isteyenler, birbirimizden uzak durdukça, Barış daha uzağa kaçıyor. Bu sefer milyonlar bir araya gelelim. Bu Barış, bizim Barış’ımız olsun.

Barış isteyenler, gelin Barış için barışalım. Barış için bir milyon imzamız olsun. Barış’a birer imza verelim.”

***

Verdim gitti be...

Savaşın ölümü imzamdan, benimki de Barış’tan olsun!

Verdim Gitti Be... - Hrant DİNK - Agos - 11 Ekim 1996

Bir çözümsüzlük girdabında, hayatın heder olunmasının bilfiil yıkımın her ne olduğunu gördüğümüz günün üstünden 19 yıl geçti. Bildiğini okuyan bir beşerinin, kalanlara ve tüm öteki sanılanlar adına sunageldiği savunma hattının delik deşik olunmasının üstünden tam 19 yıl geçti. Hiçliğin, hiç kılınmanın, yaraları, davaları, yüzleşme çağrılarının kimlerden ve her nasıl bildirildiğinin sorgulanmadığı bir zaman diliminde, ortak çabayı, müşterek ol imdat çığlıklarını görünür kılan bir kalemin kırılmasının üstünden 19 yıl geçti. Sayılı anın o zamanın nasıl da yıkıcı olduğu, tahrip ettiği kadar fazlasıyla çürütücü olduğunu bilip de bellediğimiz bir 19 yıl geçti. Zor olanın menzilinde, hiç değilse sözün kıymeti, kıyamete gerek kalmadan anlaşılır diyebilen bir temsilin yok edilmesinin sancısı üstünde 19 yıl, ne çok zaman!

Ermeni kimliğinin açmazlarını, Türkün bir türlü farkına varmadığı küçük detayları ve hiç ama hiçbir türlü bitmeyen ama / fakatları aşabilmek için bir ihtimali var edebilen uzun uzun anlatılsa, günlerce sürecek bir hikayeye sahip olan bir ismin, Baron Hrant Dink’in katledilmesinin üstünden 19 yıl geçti. Milli mutabakat olarak anılagelen yapının, sessiz ve hala derinden var olduğu gibi, dönem içerisinde de önce linç kampanyası, ardından açılan o meşum dava süreci, bitimsiz bir karaşınlık içinde var ettiği yok etme güdüsüne kurban edildi Hrant Dink. İsimlerini köşe bucak sakladıkları komutanlar, kıdemli komiserler, altı üstü bürokrat denilirken, valilik makamından, göreve atanmış gibi çıkagelen kendileri meçhul kimliklerden mülhem avukatlar, siyasetçiler, her devrin adamı olagelen dün fetö, bugün menzil yarın bilmem kimci olanlarla, dün o devleti savunduğunu iddia ederken var edilmiş karanlığı sorgulayacağına antlar içip, hala havanda su dövenlerin var ettiği bir imeceye kurban edilmişti Hrant Dink, 19 yıl önce, ne çok zaman!

İsimleri uzunca bir listeyi tanımlayan Ramazan Akyürek, Veli Küçük, Sevgi Erenerol, Kemal Kerinçsiz, Muzaffer Tekin, Sabri Uzun, Engin Dinç, Ali Fuat Yılmazer, Reşat Altay, Ergun Güngör, Celalettin Cerrah, Muharrem Güler, Yasin Hayal, Erhan Tuncel ve nihayetinde Ogün Samast (bugün serbest!) gibi birbirlerinden her durumda aksi odaklardan insanların birlikteliğinde, milli ve yerli bir müştereğin katlettiği, buna yol verdiği bir zeminde o adalet tahayyülünün nasıl sümen altı edildiği gözler önüne serilmemiş midir, hala mı? Gülen yapılanmasının varlığının yanında, ırkçı hizbin hemen her koldan sabah akşam hedef gözettiği, günbegün yayınlarda / köşe yazılarında hatta ol dönem sürmanşetten hedef kıldığı / buna göz yumulan bir ülkede halen cinayetin kimin ya da kimlerin işlediğine dair bir şüphe söz konusu edilebilir mi? Dersim’in karanlıklarla buluşmasına vesile kılınmış, ilk yerli / kadın pilotumuz diye gönenç ifadelerle anlatılan o Sabiha Gökçen’in geçmişinin araştırılmasının, Xatun Sebilciyan olabileceğine dair bir anı, anlatı, sorgulama çabasının nihayetinde Ermeni’nin varlığını sual etmenin, kimlerin o insanın canını çalıp, bambaşka birisine dönüştürülebildiğini anlamaya çabalamanın sonu katledilmek miydi? Sekiz sütuna bu adama haddini bildiriniz diye coşa duran manşetlerin, ekranlardan ağızlarındaki salyaları akıtarak, hududunu bilsin canım Ermeni, gereken neyse yapılır yoksa diye bir şeyler geveleyenlerin “cinayet sonrasında” sessizlik perdesinin ardına saklanmasının misal hesabını kim verecektir ki her nasıl? Tetikçi O.S. rumuzundan, devletin gerektiğinde kullandığı, bir sır küpü Çakıcı gibi bir karanlıkla özel hasbıhal edebilecek Bay Samast’a dönüşümünün akıbetini sual eden kalmış mıdır? Hedef kılınanın davasını sulandırıp, gerçek örtbas edilebilir mi? Ankara’nın karanlık dehlizlerine terk edilmeyecektir buyrulurken, bir arada, bizim de boyumuzu aştı diyen o dönemin başbakanı, bugünün baş efendisinin de elinin / imkanının yetmediği bir hak tanımı, adaletsizlik gerçekken, sahiden kim verecektir Ermeni’nin hesabını her nasıl, ne zaman? 19 Yıl, ne uzun zaman!

Birbiri içine geçmiş fragmanlar gibi, katman katman bir cinayet tahayyülü var edilir. Ne ki en başta andığımız barışa ulaşılamaması gibi, o kökü kazılması gereken karanlıkla da bir mücadele var edilmez. Baron Hrant Dink, bütün o kuşatma halleri, linç pratikleri açık ve aleni nefrete yem etme hallerinin ortasında / öncesinde ve sırasında barışı aramaktan bir an olsun geri kalmayan bir temsildi. Sıradan insanın, önceliğinin hayattaki tüm o kutsi değerler olarak gösterilen emtia, birikimin paranın pulun değil doğrudan sözün birlikte her dem beraberce yüzleşerek, seslenişi işiterek var edilebilecek bir miras olduğunu işler, boyuna yazardı. Yaşamla ölüm arasındaki ufak bir aralıkta, hakikatini savunan bilinen, bilinmeyen niceleri gibi. Tıpkı, Krikor Zohrab, Taniel Varujan, Siamanto, Melkon Gürciyan (Hrant), Yervant Sırmakeşhanlıyan, Paramaz ve Yoldaşları gibi, Levon Ekmekçiyan gibi, Sevag Şahin Balıkçı gibi, muammalara kurban edilmiş Maritsa Küçük ve daha nicesi gibi. Tıpkı, geçmişten bugüne var edilmiş tüm devletin gölgesinin değdiği kırımlara kurban edilmiş insanlar gibi, bir şeylerin değişmesinin sorgulanabilirlik ile söz konusu olacağını imgelerdi. Sözün kerametinin her türlü yıkıma, yok oluşa rehin edilmiş yukarıdaki sayılan insanlar gibi katledilenler de dahil var edilmiş bütünlüklü bir imece olduğunu, hayatta yan yana durarak söz konusu edilebileceğini düşünmüştü, düşündürmüştü Baron Dink, 19 yıl ne çok ama çok sıla zaman!

Bugün yaşadığımız coğrafyanın hakikatinin barıştan yana değil savaştan, zulümden ve nefretten el bularak biçimlendirildiğini görüyoruz. Kalemin kılıca esir olunduğu bir araf içinde debelenip duruyoruz. Baron, Hrant Dink’in memleketin ezel ebed savunulagelen o kötücül istikameti karşısında barış erdemini sahiplenme isteminin nasıl da boşa düştüğünü gördüğünüzde kaybın derinliği de apaçık ortaya çıkıyor. Ötesi, öteki sanılan Ermeni’den başlayarak kimselere tek bir iyi günün, sulhu yaşayan bir zeminin konulmadığı memleketin hayat vermeyeceğini yaşayarak gösterendi kendisi. Ne hazindir ki, onca zaman, o kadar uzun bir süre sonrasında dahi bir hiçlik gibi, barışı savunanlar halen linç ediliyor. Sınırın hemen ötesindeki bir yıkım (savaş tamtamları ile) destekleniyor. Daha yeni burnumuzun ucunda Amerikası, Rusyasının gözetiminde Kürdün, Süryani, Ezidi, Alevi, Ermeni ile birlikte kotardığı Rojava imecesi katlediliyor. Diğer yanda aşağı yukarı üç haftadır İran’da açlık / sefalet ve baskılarla geçen bir ömre isyanın var edildiği bir toplu avaz var ediliyor. İnsanlar kesilen internetin ağlarına imdat çığlıklarını bırakıyor. Bir oh olsundur çekilip duruluyor. Bir kez olsun yukarıda en başta Baron Hrant Dink’in o birlikte barışı seslendirelim mefhumu öteleniyor. Yine anlaşılmıyor. Bu hallerle, bu kadar ağır bir sınamanın her an kapımızdan / eşiğimizden içeriye bizleri de bulabileceği bir zeminde 19 yılın en büyük eksikliklerinden birisi de o kayıp / silinmeye yüz tutan barıştır anlıyor muyuz! Hrant Dink’in ardından yaşanan boşluk, bıraktığı izin derinliği, kesintisiz olagelen hayat memat mücadelesinde her nelerde eksik kalındığını da göstere gelir, hala ve hala. Yarın yeniden 19 Ocak, o kaldırımlarda artık resmen olamayan Ermeni’nin, Rum, Süryani, Kıpti, Keldani, Katolik, Ezidi ve Kürdün ve nicesinin ortak yazgıymış gibi var edilen geleceksizlik vizyonunda eksik konulmasının hesabı ne olacak, kim verecektir! Bugün bir kere daha yinelemelidir, Meleti’li bir yetimin ardından, onca var ettiği sözün arkasından neredesiniz sahiden hiç mi kaybın derinliğini görmüyorsunuz? Duvarlara çarpa çarpa, sessizlikle kuşatılmış olagelen, bir tabu kılınmak istenen Ermeni’nin hakikatinden dem vurmak ne zamandır, hangi acılar, daha hangi sınavlar vardır, kalmıştır, sahiden de, durup da düşünüyor musunuz? Hakikati, yalın gerçeğin yükünü hiç mi sormuyorsunuz, sahiden? Ahpariğimizi kim katletti, Ermeni halkını bir süreç dahilinde kim / kimler susturdu, ısrarla yalnızlaştırdı, artık fark ediyor musunuz? Tümüyle bir menzildeki düşünü / aklı fikri kim yarım koydu, kimler rengimizi çaldı, umudumuzu, barışımızı, seslerimizi...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

📸Zaven Biberyan 1960' lı yıllardaTİP saflarında

siyaset yaptı . Bir kez milletvekilliğine aday olan ancak seçilemeyen

Biberyan, İstanbul Belediye Mecl isi'ne TİP üyesi olarak seçildi.

Fotoğraf 1968'den , Spor ve Sergi Sarayı ' ndaki

Başkentte Kanlı Cumartesi: Esenboğa Katliamından Unutulmayanlar ve ASALA Gerçeği 7 Ağustos 1982… Ankara Esenboğa Havalimanı… Sıcak bir yaz günü, hafta sonu sevinciyle yoğunlaşan terminalde hayat olağan akışında ilerliyordu. Sevdiklerine sarılanlar, bavul hazırlığındaki heyecan, tatil dönüşü yorgunluğu derken, kimse o an orada bir trajedinin kapıda olduğunu bilmiyordu. Ta ki saat 16.00’yı…

Yaşamsal idenin zayi olunduğu yerde çürüme ve yıkım sonsuzdur. Her birimizin bu saha iş bu topraklarda payına düşürülen yegane tahayyül bir biçimde yaşatmama halidir. Adına yaşam denilen rutinde kalakalan insanlara ise çürüme ve yıkım hali teslim edilendir. Açık, aleni sürdürülebilir olan bir yaşam idesinin, kökünün kazılması hal ve isteminin sunduğu perspektif olmuş olanın her türlü yıkımı var ettiği bir düzlemi bildirir. Hayat tüm bu afaki çürüme tahayyülünün gerçekliğine rehin edilendir. Uzun meram etmelere hacet etmeden, kimin neyi önemsediğini görmeyen, ne anlatılıyor umursanmayan bir menzil gerçekliğini yaşıyoruz. Çürüme ve yıkım bir makus kader olarak bildirilir. Hayat bu sahada ötekisine reva görülmez bir biçimde. Ne bir sulh mümkündür, söz konusudur. Ne yurttaşlığın sahi, sahiden var edilebilmiş bir hak tanzimi. Erk, muktedir, iktidarın bitimsiz yönlendirme, yol verme hallerinde sonsuz bir fasit döngü topyekun çürüme esaret sağlama alınandır. Bir asrı geçmiş olsa da halen başlangıç idesinin ötesine geçememiş olan sahne bunun acı bir tecrübesidir hala. Koca bir menzili yaşatan değil çürüten / yok eden / yutan bir sahne kılmaya mutabık olan iktidarların hepsi bir hep birden cehennemin kopyası olagelen bir yeri var ederek zamanı heder eder. Daha kaybedilecek vakit daha çürütülecek ömürler hiç söz konusu mudur?

Belirsiz bir başlangıca değil doğrudan var edilmiş olagelen yıkıma işaret edenin temelleri atılan bir tarihe dikkatinizi çekmek istiyoruz. Bugünün ülkesinin temellerinde kendilerine yer edinen tahayyül / pratik / ihtimalleri daha en başından zehirleyen 1915’in karanlığı iş bu sahnenin ol çürüme ve yıkım edimlerini nasıl yeknesak kıldığının da işaretidir. Tümü birden, hep bu sahnenin kökenlerinde yer bulan bir halkın, Ermeni’nin kökünün kazılması meselinden bugünün ülkesinin sancılı sürecini görebilmek mümkündür. Ermeni lafın giriş kısmıdır, Nesturi, Keldani, Süryani, Rum, Pontos, Kıpti, Arap Hristiyanlar ile Ezidiler ve Domlar başta olmak üzere Romanların da katara eklendiği, bir örnek yok etme retoriğine esir edildiği bir katran karanlığı / tarihsel süreci ol çürüme ile yıkımın sınırlarını belirgin kılar. Neresinden başlarsak eksik kalacak, nasıl var edildiğini anlatsak bitmeyecek bir hal kör karanlık sarmalın ortasında un ufak edilmiş yaşam idesini görmek bugün yüz on yılın ardından mümkündür. Ama ve fakat şerhlerine ihtiyaç duymadan olan biteni sağduyuyla birlikte sorguladığınız vakit neden eksikli / niye her günün yarım kılındığını da görebilme ihtimaller dahilindedir, bugün hala.

Nisan 24 büyük bir eksiltmenin tarihsel anıdır. Kırılmanın kapsadığı insan sayısının nasıl da çok olduğunu dönemin ülkesinin nüfusunu göz önünde bulundurduğunuzda dehşetin ta kendisi olarak belgelemek mümkündür. Nisan 24, toplumsal müştereğin yerle yeksan kılınması tahayyülünün ilk derli toplu denemesi, en nihayetinde hayata kastın salt bir kesimi imha etmek adına değil toptan bir ülkeyi ilelebet dönüştürmek adına olduğunu da kanıtlayan bir odaktır. Nisan 24, çoğunluğun inkarla geçiştirdiği geçmiş onca zamandan sonra bu sahnede kimilerinin yaptıysak yaptık diye savuna geldikleri, ikrar ederken daha ne ki yaşadıklarınız diyerek travmaları bir kez daha tetiklemeye teşne oldukları bir dipsiz karanlıktır. Nisan 24, bugünlerde de sıklıkla vazedilen insanlık mefhumunun her nasıl bir cendere içerisinde tek kalemde, tek seferde elden çıkartıldığının da utanç vesikasıdır. Her durumda hayata kastı, Ermeni’nin yokluğunu bir ihtimal fırsat olarak görüp, geleceğini ol istikamette başkaca bir menzili kurmak olarak vakfetmiş bir yerde asırlık ve ona ekli olan on yıllık bir tezahürü, garip değil doğrudan karanlığa nasıl saplandığını da ifşa eder Nisan ve 24 ve 1915.

Yanıtlarını bulamamış olan sorgularımızın, 2022’den bugüne kadar anlattıklarımızdan da birer kuple notu ekleyelim. “Bugün vardığımız raddede artık hiçbir biçimde meramın kafi gelmediği dahası bütün ol nihai anlamda faşist / ırkçı / yobaz / ayrımcı, ama kemalist ama tayyipist, ama solcu ama hep sağcı söylemlerden olsun birlikteliğin cismani kılındığı bir yer gerçektir. Büsbütün ol tüm anlamlarıyla beraberce cerahat var edilendir. Evi yıkılanın üstüne ev bitmez diyecek kadar naif olmuş bir ülke yazınından kalem erbaplarına sahipken bugün varılan düzlemin kötülerin ardında saf tutup, bitimsiz ithamlarla bir yıkımı “normal” az bile yapmışız ya da yaptıysak iyi yaptık kime ne düzleminde seyrüseferi düşündürücü değil midir?” (2022 – Kime Neyi Anlatıyoruz)

“Kim olduklarının, neden yaşadıklarının derdi, yıllar yılıdır evleri burası olan insanlara bu ülkede ne işiniz var, nereden geldiniz bahislerinde sorgulamalara dönüştürüldü. Bugün Ermeni temsiliyetsiz, bugün Ermeni “sözde” diye anılan “yaranın” yasında bir başına. Sulhunu başkalarının hayatlarını yok ederek, acılarının üstüne basarak, ezerek, hiç sayarak var edebilen, dahası bu şerefli ülkede tek bir karış toprak hakları yoktur, bu toprak ilelebet Türkündür bahsinin kurucu liderden bu yana hep kafamıza çakıldığı bir düzlemde, sahiden emin misiniz, yas böyle yapınca sonlanır mı, yüzsüzlük bir sonucu var eder mi? Ermeni hep anlatıyor, gel gelelim, yirmi dört saatlik küfür seansları, cins, soy, sop, şecere hakaretlerine meze kılınmaktan ötede bir saniye onların da acısı vardır kısmı anlamlı bulunmuyor.” (2023 – Bir Felaketin Meramı)

“109 yıl sonra, kişisel hayat hikayelerimizin baş köşesini kaplayan bir ağıdın farkına varılsın, sahiden bir şeyler anlaşılsın diye birkaç cümle kuruyoruz. Anadolu’nun çorak bir toprağa zamana yayılarak taşınmasının izlerinin en büyüğü olan 1915 öncesinde 1890-94 ve 1894 ile 1897 arasındaki tehcir / katliamlarla birlikte sufle edilmişken, ardılı bir biçimde bu topraklardaki gayrimüslim olanı toptan silmekten ötesini taşımayan bir cerahat haline / başka bir ülke tarihindeki Emval-ı Metruke’den, Varlık Vergisine, 6-7 Eylül’den, 20 Dolar 20 Kilo’ya, 2007’nin 19 Ocağında Hrant Dink’e, 2020’de Şirnex’te katledilen Şimuni Diril, yok addedilen / sır kılınan Hurmüz Diril’e pek çok katmanda salt Ermeni’ye değil pek çoklarına, Yesayan’ın bahsettiği kadar dahi merhamet gösterilmeden var edilir iyi de nereye kadar? Misal bir Nisan 24 günü 2011 yılında şakacıktan! Katledilen ol Sevag Şahin Balıkçı’nın ardından açılan yarayı nasıl değerlendirelim. Ne edelim!

109 yıl sonra, her şeyi en baştan anlatmaya gerek kalmadan bir kere olsun özür dilemenin dahi çok görüldüğü bir zeminde, hayatta kalmaya çalışıyoruz. 109 koca yıl sonra, bir hale, bir nedene bağlı kalmaksızın bu toplum için hedef kılınabilecek bir güruh olarak anılmaktan, bariz sinkaf / hakaret / tehditlere maruz bırakılmaktan illallah ediyoruz. Kaybettirme politikasından, devletin tüm kesimleriyle birlikte bir nefret objesi olarak başta Ermeni olmak üzere azınlıkların hepsini birden gözüne kestirdiği bir zeminde yıkımın sadece burada yaşamakta olanlara değil silsile halinde herkeslere, her bir ötekisi olarak anılana denk gelebileceğini biliyoruz. Biraz da bunun için Nisan 24’ün önemini, ol yok etme saiklerinin sunduğu perspektifin korkunçluğuna dikkat çekmek istiyoruz. Tümüyle, belirgin ve doğrudan zamana yayılarak bir tehdit olarak bilinen, görülen Ermeni yarasıyla bir başına bir asrı ve dokuz koca yılı geride bırakıyor. Yüzleşmek bir yana sorgulamak öte yana, inkarı kenara terk edip, ikrarla, iktidarın var ettiği / kendisine eşlikçi kıldığı ırkçı hiziplerin nefretine rağmen bir yaranın varlığı unutulmasın diye tüm bu serzenişler. Kenara yazılmış olagelen bir ağıdın, bir mendilin, bir tek kare sararmış ol fotoğrafın ardından çıkagelen nice hikayenin hatırına, unutmadık, unutturmayacağız.” (2024 – 109 Yıl Sonra)

Çok parçalı bir yapboz değil mesel. Bütünüyle ortaya çıkan şeyin bu ülkenin bunca çorak, bu kadar eksikli kalmasının temellerine dair bir okumadır. Bir biçimde hayat, onu var eden ide ellerimizden çalındı. Kendi kişisel mazimizin temellerinden, ailemizin köklerinden insanların hayatları çalındı. Hiçbir hak iddia edemezsiniz denilerek yaralarımızın akıbetini sorguladığımız vakit kapılar duvar kılındı. Ne Sepasitya, Ne Gesarya, Ne Yozgat ne de başkaca bir zemin. Hiçbirisinin geçmişinde var edilmiş tüm o katran karanlığının ardından çıkagelen boşluğa / nüfus kayıtlarından, tapulardaki eksikli cüzlere, yerel kaynaklardaki boş bırakılan / tahrif edilen sayfalarla yanıtsızlık daim kılındı. Fazlası değil tek satır bile olsa özür dilenmedi. Kaybedileni anmak epey hallice bir süredir imkansız kılındı. Vicdan arındırma seremonileri, yüklendiğimiz acıları sırtlar gibi görünüp, yola taş döşeyenlerin icadı olagelen hamlelerle bir kere daha onca insanın can evinden vurulduğu ağrı göz ardı edildi. Susuldu, unutturulmak istendi. Biteviye hemen her durumda yara meydandayken, siz başlattınız her şeyi bahsinden gayrısının var edilemediği bir katran karanlığında havanda sular dövüldü. Bugün yüz onuncu yılın ilk günü. Bugün kaybedilenin üstünden geçen onca zaman sonra halen devam olunan bir kör karanlığın bilmiyoruz kaçıncı kez sınaması. Bugün, yüz on koca yıl sonra bu sahnede var olma mücadelesi veren bir halkın elem günü kalmaya devam ediyor. Yasın başlayabilmesi, yitirilenin farkına vararak, daha çok konuşarak söz konusu olacaktır. Bir tek bunu biliyoruz. Bugün Nisan 24, 2025 sessizlik, suskunluk, sükutu hayal, taşıyor her durumda her yerden. Bugün, acının üstüne oh olsun çekenlerle, acısının derinliğini halen anlatmaya çabalayanların birbirine duyamadığı gün... Acı, elem, keder... yasın ta kendisi. Yüz on koca yıldır bir tek kare resim, birilerinden kalakalmış bir mendil, bir parçacık kağıda dökülmüş sesleniş, Ermenice harflerle yazılmış bir Türkçe edebiyat kitabı, çanak çömlek mal, mülk değil esasen kaybedilen insanın ta kendisinin eksikliği... Bugün Nisan 24.

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2025

Biteviye bir istikamet dahilinde her gün azar azar ama hep düzenli bir biçimde hayata tam ve eksiksiz biçimde taarruz ediliyor. Erkanı muktedir ve bu teslimiyetçi düzeni dibine ta en sonuna kadar savunanlar eliyle o cerahatli hal bir gerçeklik kılınır. Hiçbir ilave söyleve gerek bıraktırmayan bir biçimde yaşamın yağmalandığı bir düzlemin binası mevzubahistir artık. Laf değil, mübalağa hiç değil, bir tevatür ya da ima değil hakikatin ta kendisi olarak ol hayat erimine saldırılar var edilir. Toplumsal eşitliğin zayi olunduğu bir zeminde bütün o müştereklerimizin tam anlamıyla derdest olunması güncellenir, ne eksik ne fazla. Bariz bir halde, biteviye ve doğrudan bir istikamet içinde, bütün hamlelerin ışığında, her anımız denetim, tahakküm ve yoz bir nefrete esir kılınır. Özgürlükler ülkesi, hürriyetin tamamen var edildiği zemin, demokratik ülke laflarından birisi bitip bir başkası başlarken daha bir cümle tamamlanamadan cerahatle hayat boğuntuya konulur. Her hamle hayatın alenen bu sahada baskılanmasına da bir zemin var eder. Tahakkümün hayatla ilintisi yirmi üç yıllık iktidarın yegane var ettiği geleceğe mirasıdır. Yılmadan muktedir sözün ona yeni dediği o ülkeyi dizayn ederken dünün zorbalığının da hamisi olur. Müşterek bahsin zehirlendiği o demokrasi istem ve tahayyülünün yok sayıldığı yenisinde eskisi muhafaza olunur bütün, büsbütün. Kesintisiz olagelen geçmişi bugün güncelleyen bir zemini var edenler, hiçbir şey sorgulanmasın ister, biteviye, öyle.

Taarruzlar hayatı eksikli kılıyor. Yarını şimdiden mahvetmeyi kafaya koyan bir erkanın o muktedirin pratikleri olarak sunulan, paylaşılan her eylemle / kararla ve yönelimle birlikte bu sahnedeki müşterek olagelen yaşam perspektifi de altüst ediliyor. Yoksulluk sınırı olan gündelik yaşamın en temel gereksinimlerinin karşılana geldiği listenin 76 bin lira bandını da aştığı bir zeminde mutlakiyet, doğrudan müdahalelerle, gündelik yaşama tutulan tüm o velveleyle yıkım konuşturulmaz. Sözün kısası cerahat her yeri kuşatırken hayatta kalmayı var eden insanların haklarının gasbedilmesi süreğen kılınırken bir de açlık / yoksunluk ile denenmesi, kısıtlanması var edilir. Dünden, şimdiye, şimdi ve şu andan yarınlara kadar ol istikamet mutlak / kati bir teslimiyeti bildirir. Karın tokluğuna yaşamayı dahi çok bilen ve gören varsa yoksa muğlak bir iyileşme, enflasyonda bak gerileme var derken sermayenin daha da fazla insanın canını yakmasına müsaade olunan bir zemin gerçekliği var edilir. Daha yepyeni doğal gaza ve elektriğe doğrudan zamların zamansız değil tam da o bayram arasında sıkıştırıldığı bir zeminde hakikat hiçbir zaman mesel olunacak mıdır? Hayat tüm o ehven olandan alıkonulurken üç otuz kuruşa yaşamın da imkansız kılınmasının rotası en kestirmeden var edilmektedir. Böyle apaçık bir yıldırı ikliminde, iktidar eliyle ele geçmiş o maaşların da hiç olunduğu bir zeminde bırak hayali, bırak yarınlara dair bir şeylere tam teşekküllü eylemeyi, şimdi ve şu anı daraltan, nefessiz koyan bir iktidar hakikatine amasız bir biçimde dur denilmiş midir, diyebilmiş midir şu ülke?

Bianet’e bağlanalım: “Bolu Belediye Başkanı Tanju Özcan'ın PKK lideri Abdullah Öcalan'a yönelik ırkçı ifadelerine Ermeniler'den tepki geldi. Luys Media adına yapılan açıklamada "Ermeni" kimliğinin hakaret amacıyla kullanılması kınandı.

Luys Media tarafından Özcan'ın sosyal medya hesabından yaptığı paylaşıma ilişkin açıklamada: "Biz, bu ülkenin kadim halklarından biri olan Ermeniler olarak, Bolu Belediye Başkanı Sayın Tanju Özcan’ın yaptığı ırkçı ve nefret dolu paylaşımı derin bir üzüntü ve öfkeyle karşılıyoruz. “Ermeni” kelimesi bir hakaret unsuru gibi kullanılamaz. Bu söylemler ne siyasetle ne de fikir özgürlüğüyle açıklanamaz. Bu düpedüz ırkçılıktır, nefret suçudur ve insanlık onuruna yapılmış açık bir saldırıdır.

Biz Ermeniler, yüzyıllardır bu topraklarda yaşıyoruz. Sevinçlerimiz, acılarımız, umutlarımız memleketimizdeki her bir insan evladıyla bir! Emeğimiz ve alın terimizle bu ülkenin bir parçasıyız. Bugün; geçmişte olduğu gibi birlikte yaşamak, üretmek, barış içinde var olmak için buradayız... Bu tür söylemlerle bizlere sürekli “yabancı”, “öteki” muamelesi yapılmasını kabul etmiyoruz.

Toplumun her kesimini temsil etmesi gereken bir makamdan, “Ermeni” kimliğini hakaret unsuru olarak kullanmak; ayrımcılığı, nefret söylemini ve düşmanlığı körüklemekten başka bir amaca hizmet etmez. Sayın Özcan’ı bu nefret söylemi nedeniyle kınıyor, paylaşımlarını tekrar gözden geçirmesini temenni ediyoruz.

Vatan toprakları kültür mozaiği değil ebrusudur! çünkü mozaik ayrı ayrı parçalardan oluşur oysa biz birbirine geçmiş harmanlanmış bir kültürün evlatlarıyız…" denildi.”

Biteviye bir istikamet dahilinde her gün azar azar ama hep düzenli bir biçimde hayata tam ve eksiksiz biçimde taarruz ediliyor. Kürde vurabilmek, bıçaksırtında bir barış sürecinin en kestirmeden hiç edebilmek için yine yeniden Ermeni kimliğinden el almak var edilir. O meşum belediye başkanının insaniyet normlarını zayi etmesini Suriyeli mültecilerin binbir türlü eziyetle, bir dolu diyetle / ağırlaştırılmış olagelen yaptırımlarla Bolu’dan aleni bir biçimde yaşayamaz kılmasının utancı ortadayken, bir de böyle Nazi heveskarı olunan tüm kademeleri aşan bir çirkeflikle, Ermeni halkı hedefe konulur. Hayata doğrudan müdahale etme istemini iktidarla paylaşan bir zevatın sunacağı şeylerin daha iktidar olmazdan evvel neler olduğuna dair en kestirmeden örnek zaten anlatmaya çalıştığımızın da özetidir. Bir yerlere birilerine mesaj verme istemini, bir başka halkı, doğrudan buralarda yaşarken, soluk alıp verirken, işteyken ya da evdeyken sürekli gözetim ve denetim altında tutulanlara, şartları daha da zorlaştıracak hamlelere arka çıkılarak var edilir. Biteviye bir istikamet dahilinde nefreti kendi söylemleri, hakları gören Tanju Özcanlar sayesinde bir kere daha memlekette hayat hakkı tuzla buz olur. Kırk küsur bin Ermeni için de yeniden güvercin tedirginliğinin arafı var edilir. Nisan 24’ün kulakları sağır eden o sessiz çığlıklarını yeniden ve yeniden yaşarken duyumsamak, bir kere olsun ne dedik biz ya hu demeye / anlamaya çalışmadan öfkeyle, nefretle ve bariz bir küstahlıkla hayat sınanır. Bugün Ermeni, yarın Kürd, başka bir gün bir başkası... her an her yerde.

Devamında da sosyal medyada çıkagelen tanımlamalar, yaftalamalar ve nefretin ta kendisi olagelen ezberci tahayyüller gırla gider. Bir tanesi yeter zaten hazır bu gümbürtüde ne etsek de Ermeni’yi bir kere daha huzursuz etsek diye: Ermenistan'a gittiğinde Türk'üm de de başına neler geliyor? Ezberinden sıkılanlara X’de yazdığımızı bir daha tekrarlayalım: “-Siz ergen çoluk çomar mısınız? İki tıklama fazla alacağım diye bir ülkenin yas mabedine şarkılar türküler söyleyerek girenlerden misiniz? Sinkaf etsinler diye provoke etmeye çabalayanlardan mısınız yoksa düz insan mı? Anadolu'nun kökünden olagelen bir halkı babanızın paşa gönlü öyle istiyor diye sinkaflara meze edemezsiniz. Terörist, hain, mihrak diye diye ömürümüzü çürüttünüz. Bir gıdım rahat yüzü göstermek bir yana hadi ispatla hain olmadığını dediniz. Canımıza kasta rağmen yaşadık! Canımıza kıymet verilmemesine rağmen her dönem birileri, o ermeni sizlere bir şeyler anlattı. Kimi önder oldu, kiminin (ettiği kelam / eylediği buradayız çığlıkları) hayatına mal oldu. Sustunuz, daima sıranızı savdınız. Ekmeğimizi yediğiniz toprağa ihanet ediyorsunuz derken bile anlamadınız, o ekmek kendi alın terimizle var edildi tınmadığınız gibi, karşıt görüşe, başka mahalleye hava atacağız diye bizi yine kullandınız. Ermeni mücadele etti. Müdahale etti. Sustuğunuz yerde, size insanı anlattı. - Nisan 24'e kadar sürecek bir girdap yeniden var ediliyor. Usanmaz mısınız, utanmaz mısınız! Hiç mi. Asla mı?”

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2025

Görsel: Halt The Hate: UN Teams Combat Hate Speech – UNSDG

Meramda Paylaşılan Haber

Ermenilerden, Tanju Özcan'ın Irkçı İfadelerine Tepki - Bianet