#arzihal

Sıkışıp kaldık bir zamanın ortasında. Cerahat, cürüm ve ceberut olagelen nesnel tehdidin, tahakkümün boyunduruğunda hayatın mahvedildiği bir yerde sıkıştık. Sözün gerçekten şu sahadaki kıymeti harbiyesinin naçar konulduğu, denetim, gözetim ve tahakküm üçlüsünde bir mizansenin değil hakkaniyetsizce yıkımların var edildiği bir düzlemde sıkıştık kaldık. Eğrinin, eğreltinin, düpedüz yalın bir yalanlar sarmalının tan ortasında sıkıştık kaldık. Her günün biyopolitik bir cendere haline dönüştürüldüğü yerde sesleri duyulmayan yaralarıyla bir başına konulanların yekununda hep birlikte dar alanda mahpus kaldık. Lafta özgürüz! Her günümüz demokrasinin nimetleri, hürriyetin faydaları, hak ve hukukun üstünlüğü cümlelerinden geçilmezken bu sınırın dününü o devinimini şok doktrinlerini uygulayarak var edenlerin elinde hiçe sayıldığı, yarının utanç verici hallerine tekrarlarına terk edilip duruyoruz. Gücü elinde tutanın var ettiği hamle, toplamda cerahat, cürüm bütün bu halin o nihai kuşatma eksenini görünür kılıyor. Demokrasinin, hürriyet ve adaletin laf kılındığı bir zeminde yaşamın eğrelti kılınması bütün bir biçimde sınırlandırılması ol hayattaki var olma çabasını derdest ediyor. Teslimiyet bildirilirken bir yandan hakkaniyet çoktan açıkta lağvedilir. Sıkış tepiş doldurulduğumuz bu sahada, dibe doğru itildikçe var edilen hayatın her nasıl biçimlendirildiği de ortaya kendiliğinden çıkar.

Dümdüz yalın bir biçimde köşeye kıstırılmış ide, sokağı zapturapt altına almış ekonomik cenderenin yansısı olagelen iktidara biat edip, işinize gücünüze bakın, bu günlerinizin de kıymetini bilin tehdidinin taşıdığı odak daha sessiz, daha fazla suskun bir toplamı var eder bu saniye. İktidarın dümen suyunda ilerleyenlerin var ettiği hamleler, geleceği şimdiden ve bir biçimde çürütmeye namzet kılan oyunlar, tezgahlar arasında kendi dövüşleri sırası ve sonrasında dahi nasıl bedel / diyetin sıradana kestirildiği bilinendir. Suskun kılınmış o memleket sathının gözleri önünde geçer akçeli işler, dönme dolaplar, rant oyunlarının hep daha fazlasında pastadan pay kapma savaşları. Mütemadiyen kurgudan gerçeğe dönüşen, bir biçimde eksiksiz kılınan bir cerahat sarmalının orta yerinde kurulan pazarlar, kursakta birikmiş olageleni dahi çalmaya tenezzül eden, buna teşne olunan bir düzenek imalinin o ortasında dımdızlak konulduk. Her şey seyrüseferinde ilerlerken, her anımız bir öncesinin de üstünde gerçekçi cerahat dolu bir eksene dönüştürülüyor. Artık doğrunun esamesinin hiç kılındığı bir cerahat sarmalı var ediliyor. Kendi oyununu çoktan kurmuş olagelen erk, muktedir, iktidarın tahayyülleri doğrultusunda başkalaşmış, dönüştürülmüş, eksiksiz halin var ettiği açmazlar sarmalında halinize şükredin ki başınıza bela olmayalım buyruluyor daha ne olsun ki!

Normatif mefhumunun yıkıma terk edildiği zeminde gerçekliğimizi tamamlayacak olan bir meramı paylaşalım BirGün Gazetesinden. Tekrardan, tekrardan bahsetmek yerine tüm bu sathı mahal içinde sıkça değindiğimiz o yoksullaşma hallerinin taşıdığı yeni ülke eşiği bildirilir buyurunuz; Yargı sopasıyla bir yandan ülkeyi dizayn etmeye çalışan Saray yönetimi diğer yandan ülkenin en can alıcı sorunlarına perde çekiyor. Ülkede düşmek bilmeyen enflasyon, milyonların sırtına yüklenen krizler, yoksulun cebinden zengine aktarılan servet transferi iktidarın bilinçli bir tercihi. AKP iktidarı boyunca bir grup azınlık servetine servet katarken halkın geri kalanı derinleşen yoksulluğun altında ezilmeye mahkum edildi. Temel ihtiyaç maddelerini dahi karşılayamaz hale gelen halk ise her kürsüde, bulduğu her fırsatta “geçinemiyoruz” mesajı veriyor. Tüm bu tabloya rağmen ülkenin ana gündemi yoksulluk ve ekonomi olamıyor. Tüm kamuoyu yoklamalarında en yakıcı gündem açık ara farkla ekonomi çıkıyor. Saray yönetimi ise sahip olduğu devlet aygıtlarıyla muhalefeti sürekli savunma pozisyonunda bırakıyor. Kamuoyu yoklamacıları ile siyaset bilimciler konuyu BirGün’e değerlendirdi.

“Ekonomi başlığı; yani yoksulluk, enflasyon ve yaşanan ekonomik kriz apolitik-teknik bir konu gibi ele alınıyor. Muhalefet ya da hükümet dışındaki eleştirmenler, bu konuları zaman zaman gündemlerine alsalar da politik bir başlığa dönüştüremiyor; diğer başlıklarla ilişkisini kuramıyorlar” diyen Prof. Dr. Cangül Örnek, “Sadece asgari ücret tartışması yapıldığında veya enflasyon rakamları açıklandığında bu konuda bir şeyler söyleniyor. Bunun dışında politik gündem sanki başka bir şeymiş gibi yürütülüyor. Öncelikle bunun bir politik başlık ve politik tercih olduğu, dolayısıyla politikleştirilmesi gerektiği konusunda çok daha açık olunmalı ve muhalefet yapma yöntemi değiştirilmelidir. “Ekonomi başlığı” ve “siyasi başlık” diye iki ayrı gündemimiz yok” ifadelerini kullandı.

“Konunun politikleştirilememesinin bir diğer nedeni ise bu meseleyi sınıfsal bir kavga konusu haline getirme gerekliliği” olduğuna vurgu yapan Örnek’in değerlendirmesi şöyle: “Bunu sadece işçi sınıfının haklarını vurgulayarak değil; sömüren sermaye sınıfını da karşıya alarak yapmak gerekir. Mesele ancak o zaman politikleşir. "Enflasyon var, ekonomi kötü, maaşlar düşük" diyerek iktidara yüklenirken konuyu bir sınıfsal çatışma ve kavga tartışmasına dönüştürmezseniz, bunun toplumda bir karşılığı olmuyor.

***

Baskılara karşı muhalefetin politikası halkla doğrudan temas kurmaya evrilmiş durumda. O halde halkla temas kurulurken "Bu düzenin kazananları kimdir?", "İktidarla nasıl ilişkiler kuruyorlar?", "İktidar başka bir sınıfı nasıl zengin ediyor?" ve "Bu sınıf kimdir?" sorularının yanıtları net olarak söylenmeli. Politikleştirmekten kastım tam olarak budur. Yoksa arada çıkıp birtakım açıklamalar yapmak, bu meseleyi siyasete taşımak anlamına gelmez.

Operasyonlar karşısında halkın tutumuna bakarsak; Türkiye'de bir adaletsizlik olduğu görülüyor ve özellikle genç nesilde buna karşı bir tepki var. Ancak tek başına adaletsizlik, demokratik mekanizmaların yok edilmesi, hukuksuzluk veya temel hakların gasp edilmesi; toplumun genelini muhalefetin arkasında toplamaya yetmiyor. Toplumun iktidara yönelik en büyük tepkisi yoksulluk kaynaklıdır; yani daha sınıfsal bir tepki duyulmaktadır.

Dolayısıyla baskı görseniz bile yapabileceğiniz tek şey toplumsal desteğinizi artırmaktır. Toplumsal desteği artırmanın yolu da halkın hayatının merkezine koyduğu eşitsizlik, yoksulluk ve gelir adaletsizliği gibi sorunları politikanın merkezine oturtmaktır. Bu yaklaşım, siyasi operasyonlar karşısında da muhalefeti güçlendirir.”

Aksoy Araştırma Başkanı Ertan Aksoy ise şu değerlendirmeyi yaptı: “Türkiye’de siyaset artık yeni bir normale sahip. Bu yeni normal doğrultusunda her geçen gün farklı bir krizle karşı karşıya kalıyoruz. Yaşanan bu yoğun krizlerin arasında ise gündelik ve gerçek sorunları konuşma imkânı bulamıyoruz. Türkiye bir sabah uyandığında, ülkenin en başarılı teğmenlerinin Atatürk’e saygı duruşunda bulunduğu için ihraç edildiği haberiyle karşılaşıyor; bir başka sabah otobüs dolusu yerel yöneticinin gözaltına alındığını veya tutuklandığını öğreniyor ya da bir sabah Türkiye’nin en köklü partisinin, ana muhalefetin yönetimine kayyum atandığı gerçeğiyle yüzleşiyor. Dolayısıyla tüm bu gelişmelerin arasından ekonomi gündemini öne çıkarabilmek siyasetçiler için hiç kolay olmuyor.

***

Tam da bu nedenle, hükümet açısından beklenen seçmen kaybı gerçekleşmiyor. Çünkü asıl büyük seçmen kaybını yaratan unsur enflasyondan ziyade istihdam kaybıdır. Hükümetin oy oranının belli bir seviyede sabit kalmasının ve ekonomik krizin siyasetin ana gündemine girememesinin temel nedeni budur. Fakat enflasyonun yarattığı tahribatı da tek başına hafife almamak gerekir. Türkiye’de hangi gelişme yaşanırsa yaşansın, siyasetin gündeminde yer bulamasa bile toplumun gündeminde açık ara farkla yine ekonomi yer alıyor. Belki doğrudan istihdamı vurmuyor olabilir; ancak toplum, her geçen gün ve her yeni sabaha daha derin bir yoksullaşmayla uyanmaya devam ediyor.”

Cerahat, cürüm ve ceberut olagelen nesnel tehdidin, tahakkümün boyunduruğunda hayatın mahvedildiği bir yerde sıkıştık. Doğrudan söylenmesi gerekenlerin hep ezildiği ya da yutulduğu bir zeminde, kısır tartışmaların ötesindeki hakikat hem Örnek, hem de Aksoy tarafından bildirilir. Eşitsizlik, adaletsizlik ve yoksulluğun birbirini takip ederek ama her dem bu güncenin tam da ortasında konumlandırılmasına, hepimizin bir biçimde sıkıştırılıp / kuşatılmamıza karşı sözün / eylemin birlikteliği mühimdir. Ezber edilmiş olan cümlelerin, bir örnek kalıplaşmış tepkimelerin artık kafi gelmediği bir zeminde mutlakiyet olarak sunulanların, kaderiniz bu buna göre yaşayacaksınız buyruklarının sonunda daha fazla çürümeyi ve sessizleşmeyi beraberinde taşıdığı muhakkaktır. Yeni diye anılan menzilin, ülkenin gerçekliğinde halen dününü, dünde kalması gerekenleri en kestirmeden diri tutan, hesap sormadan, günü heder geleceği çarçur ederek dönüştürülmesi utancı katlamaktadır. Cerahat, cürüm ve ceberut olagelen nesnelliğin, tam da açık seçik olagelen tehdit ve tahakkümün boyunduruğunda hayatlarımız un ufak edilip duruyor. Sesimizi duyan var mıdır! Belki de asıl mesele, o sorunun boşlukta kaybolmasını beklemek değil; sesin ulaşmadığı yerde inadına bir gürültü koparmaktır. Çünkü bu çark, bizim suskunluğumuzla devrini kazanıyor; bu ceberut düzen, ancak yiten her hakkın üstüne bir yorgan örtüldüğünde var olabiliyor. O yüzden 'duyan var mı' yakarışını bir çaresizlik nidası olmaktan çıkarıp, 'buradayız, vazgeçmiyoruz, bu saniyeden sonra bu cenderenin kurgusunu da oyununu da başınıza yıkarız' diyen o kurucu ve direngen cürete dönüştürmek zorundayız. Sıkışıp kaldığımız o dar alan, ancak o zaman boyun eğdiğimiz bir hücre değil, yeni bir itirazın, yeni bir özgürlük hattının örüldüğü sahaya dönüşür, belki!

Misak TUNÇBOYACI – İstan'2026

Görsel: Anadolu Ajansı

Meramda Paylaşılan Haber

Hakikat, Tahakküm ve Sıradanlaşan Irkçılık

Hakikatin eğilip büküldüğü, her defasında yerine ikame olunan yalanların gerçekmiş gibi duyurulduğu bir zemindeyiz. Çürümenin belki de en kesif suretlerini arşınlarken tümden o gerçekliğin yıkımına da şahidiz. Nobran bir aklın tezahürü olarak var edilenler hayatın dönüşmesi hakikatin tahrip edilmesiyle söz konusu olur. Hakikat eğilip büküldükçe, fena, vasat olanın suna geldiği kötülük elinde bir menzil mahvın esiri kılınır. Gelecek şimdinin sınırlarında delik deşik olunurken, harcanan şey vakit değildir sadece. En başta akıldır ve fikirdir ziyan olunan, sonrasında insanlık onurudur, hürriyet ve eşitliktir mesela gani gani harcanan. Kaybedilen, kayıp giden bir zaman mefhumu içinde yengiler payımıza düşer. Hakikat mefhumu alaşağı olunurken cerahatin var ettikleriyle birlikte o zaman dilimi tüm o yargılar, yengileri ve yaraları beraberinde getirir. Hiçbir itirazın kale alınmadığı devletli pratiğinin, güç ve tahakkümle biçimlendirildiği zeminde hakikat de çürütülür hemen her anlamda. Hakikatin yerine çıkagelen cerahatli yanlışların “gerçek” diye takdiminden bir menzilin karanlığı daim kılınır. Hakikat eğilip bükülürken ortaya çıkan imgelem bir yeri, ülkeyi değil doğrudan bu tahakkümle var olan çukuru bildirir. Çukur bir menzilin yegane gelecek tahayyülü olarak kestirmeden sıradan insanlar için var edilir. Hakikati tahrip edilegeldiği sahadır var edilen.

Birbiri içine geçmiş olagelen tahakküm nesnelliğinde sıradan insanın yabancı kılındığı bir biçimde kümeden ötelendiği bir menzil var edilir. Kesişim ve dönüşüm eksiksiz bir ayrım halini var ederken muktedirin tahayyülü doğrultusunda simgeleştirilen tehdit dilinin tüm o varlığının ekseninde başka bir ülke var edilir. Bildiğiniz Türkiye'nin yerine ikame olunan, her şeyiyle mahvetme retoriğine haiz olan, her an başkaca bir dönüşümün imal olunduğu, dün öyle bugün böyle denilerek güncellenen bir sarmal / çukurudur. Yalanların doğrunun ta kendisine dönüştürüldüğü zeminde hakikat artık ulaşılması / anlaşılması zor zahmetli kılınan bir mefhumdur. Çukurun ta dibine, en dibe yollanmış olagelen sıradan insanların haklarının da hukuklarının da göz ardı olunduğu / buna teşebbüs edilebildiği bir zeminde ne saygı kalır, ne anlayış, ne de müştereklerin varlığı. Demokratikleşme iddiasını belirgin bir biçimde laftan öteye taşıyamayan şu ülkede zaten her şey mümkündür. Adaleti alenen kurulduğu zeminden bu yana savunduğunu bildiren bir temsilin, belki de en çok göz ardı ettiği şeyin yine o olması düşündürücü değil midir? Hukukun garabetlik hallere rehineliği bir yandan, adamı olanın arkası sağlamın hakkının var edildiği, gerisinin de hala ve hala yokuşa sürüldüğü bir zeminde gerçeklik çukurdan başkasına çıkabilir mi? Ankara'nın tüm tozlu raflarında biriktirilmeye devam olunan kaç dosya mevcut hala? Çürümenin en kesif suretleri açılırken hürriyetin bunca dara konulduğu, kimsenin esasen yarası bulunanların birbirilerini duymaması için eldeki imkanların seferber olunabildiği bir zemin çukurdan gayri nedir ki sahiden?

Bianet'e bağlanalım: “İstanbul'un Sarıyer ilçesinde bulunan meydanda pilav dükkanı olan Nuh ve Abdurrahman Yıldız, saldırıların ardından Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi’ne kaldırıldı. Mezopotamya Ajansı'nın haberine göre, 14 Temmuz'da Adem Yıldız, esnaflarla yaşanan gerginlik sırasında olay yerine gelen polisler tarafından gözaltına alınarak, 6 gün sonra serbest bırakıldı.

"Dükkanı açar açmaz üzerimize yürüdüler"

Nuh Yıldız, “21 Temmuz'da karşı taraf bizimle diyalog kurmaya çalıştı. ‘Bir tatsız olay oldu. Olayın büyümesini istemiyoruz. Biz esnafız, arkadaşız. Gelin buraya, oturup anlaşalım’ dediler. Üç kişi görüşmeye gittik. Gerekirse özür dileyecektik. Ancak dükkanı açar açmaz üzerimize yürüdüler. Hakaret ederek dövmeye, darp etmeye çalıştılar, dükkanımızın tabelasını kırdılar. Kavgayı bitirmeye çalıştık. Önce dayım Abdurrahman Yıldız’a vurdular, dayımın da yüzü platinli. Daha fazla vurmasınlar diye karşılık vermedik kendimizi korumaya çalıştık” dedi.

"Etnik kimliğimize küfür ettiler"

Irkçı grubun sopalı saldırısına uğradıklarını vurgulayan Yıldız, saldırı sonucunda kolunun iki yerden kırıldığını şu sözlerle anlattı:

“Yaklaşık 30, 35 dakikaya bizi döverek, sürüklediler. Saldırgan grup, ‘Sizi koruyan devletin…’ ve ‘Kürtleri koruyan devletin…’ gibi küfürler ettiler. Yüksek sesle bağırarak, küfür ve hakaretler ettiler. Etnik kimliğimize doğrudan küfürler edildi. Kin ve nefretle saldırdılar. Yaklaşık 35 dakika sonra polisler geldi. Polisler geldiği zaman da sadece bizi gözaltına aldılar. Ben de o zaman kolumun kırıldığını bilmiyordum. Ayağımın yaralandığının farkında değildim. Olduğum yerden kalkamadım kırılan ve yaralanan yerlerimi öyle fark ettim. Ben 4 gün Baltalimanı Kemik Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde kaldım. Ardından İstanbul Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi’ne sevk edildim. Kolumdan ameliyat olmam gerekecek, kalp krizi riskim var."

"Gasp edildik"

Tehditlerine devam ettiğini dile getiren Yıldız, şunları söyledi: “Şu anda bize dükkanı kapatmamızı ve o mahalleye gelmememizi söylüyorlar. Şu anda da bize, birileri üzerinden mesaj gönderiyorlar ve ‘Kesinlikle hiçbir zaman buraya uğramayacaklar’ diyorlar. Biz onlardan şikayetçi olduk. Bunun için de gidip ifademizi geri almamız için tehdit ediyorlar. Ancak o zaman sizi ‘affederiz’ diyorlar. Başka bir yerde bulunan bir dükkanımız daha var. Orayı da kapatmamız için bizi tehdit ediyorlar. Hala tehdit edilmeye devam ediyoruz. Bizi dövenler bütün kamera kayıtlarında görünüyor. O saldırgan 70 kişi polis kaydında var. Fakat 70 kişinin içerisinden 4 kişiyi almışlar. Onlar da tutuklandı mı, tutuklanmadı mı bilmiyoruz. Haberimiz yok. Bizi darp edenler aynı zaman da bizi gasp edip paramızı da aldılar. Orada beni çektiler, arabanın altına yatırdılar. Cebimdeki parayı çekip aldılar” diye konuştu. Yıldız, saldırganların cezalandırılmasını talep ederek, “Bizim başımıza geldi ama başkalarının başına gelmesini istemiyoruz. Bize yapılanlar cezasız kalmasın."

Çukurun dibini boylayan bir menzilin üçüncü sayfa değil gündelik bir tahayyülün bizatihi ta kendisine dönüştürülen ırkçılıkla nasıl var edildiğini göstere gelen bir haberdir tümden şu yukarıda okuduğunuz. Düzenin suna geldiği alanlardan taşa duran, yeterli görülebilen herhangi bir mazeret öne sürülerek bir başkasının canına göz koymak onu hedef kılmak ve tabi ki linç etmek normatif kılınır. İstanbul'un ortasında sebep aranmasına hacet hemen hiç kalmadan var edilen bu şiddet seremonisi o çukur haline dönüşen ülkenin utanç verici suretini göstere gelir. Tahayyül edilenin ötesinde, birlikteliğin dibinden dinamitlenmesini, Kürd kimliğinden olanın bu ülkedeki öteki olarak anılan nicesi gibi hedef kılınabilmesinin en kestirmeden utancı tüm çürümeyi de görünür kılar. Çukurun her neresi olduğunu anlata gelir, öyle laf olsun diye değil örnekleriyle birlikte.

Bir asırdan uzunca bir süredir demokratikleşme iddiasını var ettiğini iddia eden Türklük, bu defasında Siyasal İslamcı ve Milliyetçilik ekseninden çıkagelen cerahatli ırkçılığını tam da birleşimiyle kuşatılıyor artık. Kürtçe müzik dinlediği için darp edilen gençten, şu sokak ortasında yetmiş kişinin saldırısına uğrayan iki insana hep birlikte çözüm süreci ya da Türkiye'de terör sorununa sonun var edildiği bildirilen bir girişimin daha doğmazdan evvel çürütülmesinin gayreti karşımıza çıkartılır. Hakikat mefhumu alaşağı olunurken cerahatin var ettikleriyle birlikte o zaman dilimi içinde tüm o yargılar, yengiler ve yaraları beraberinde getirir. Hiçbir itirazın kale alınmadığı devletli pratiğinin, güç ve tahakkümle biçimlendirildiği zeminde hakikat de çürütülür hemen her anlamda. Bu hallerin baskın bir biçimde nefretin öncelendiği zeminde hayatın ehveni kalır mı? Kürd nefretinin suna gelip aralıksız kıldığı cerahatli hale tutunarak, böyle açıktan linç ve pogromların, bizatihi göz dağlarının var edilebildiği bir zeminde hakkaniyete ne ara sıra gelecektir? Kaybedilenler çoktan kaybedilmişken, yara henüz kabuk dahi bağlayamamışken yeniden kanatma çabasının kime ne faydası olacaktır ki! Kör karanlıktaki bir temsille, bunca afaki çukurun ta kendisine dönüştürülen bir ülke size de dert olmuyor mudur! Her şeyin birbirinin içine geçtiği, yıkıcılığın ön aldığı, kıyamet senaryolarındaki karanlığın gündelik bir mesel haline dönüştürüldüğü yer, çukur değil midir, hala mı?

Misak TUNÇBOYACI – İstan'2026

Görsel: İstanbul Black & White - Katie Sasha NADWORNY - Katrinka Abroad

Meramda Paylaşılan Haber

Müşterek idenin sömürüldüğü, delik deşik olunduğu bir zemindeyiz. Şimdimiz, dünümüz kadar olağan bir yıkımın / kuşatma ve çitlemenin esiri kılınıyor. Her anımıza, hemen her durumda kendini haklı çıkartan bir devletli gölgesi değiyor. Sınırlar belirleniyor, mutlak ve kati doğrular ilan ediliyor. Ötesini sorana cız! Sonrasını belirlemek isteyene göz dağını peyderpey var ediyor muktedir. Öncesiz, sonrasız, şimdi ve şu anın içerisinde yaşamsallık hedefe konuluyor. Öyle yok dünyadan örnekleri takip edeyim, muasır medeniyetler ya da insanlık onuruna yakışır bir ülkeyi hayal edelim falan geçiniz diyorlar, bunlar sizin işiniz mi buyuruyorlar. Her şekilde hayat tarumar edilirken, hataların yekununda ilerlemeyi tam da o matah olan diye işaretliyorlar. Bir kesim kuru ekmekle, eline geçenle gününü geçirip dururken sebat etmesini, malum ekonomik bozgun tablosunun da bir yerde nihayete erip, düze çıkılacağına inanılması salık veriliyor. Ne soruyorsunuz, yirmi dört senedir neydiyse her nasıldı ise aynen öyle devam olunacağı içerideki yaşayanına, kendi halkının bir başka kesimine bildiriliyor. Gel zaman git zaman seçim zamanı hatırlanan, demokratikleşmenin de hakkı ve hukuku tam olarak işlevsel kılmanın önüne yepyeni setler çekiliyor. Eşitliğin, adilane bir ülkenin, hakkın da hukukun da adamına göre değil, meşrebine / ait olduğunuz klana göre değil de doğrudan kitabi herkes için doğrudan var edilebildiği, ayrımsız bir yer ülkenin gerçekliği nadasa terk ediliyor. Nasılsa bunu da unutursunuz!

Müşterek idenin salt kitabi, doğrudan verilir hakların muhafaza edilmesi sürecindeki tüm o kepazeliklere esareti değil aynı zamanda, ekonomik / politik yansılarının da, sosyal olan devletli gereksinimlerinin sıfırlanmasında da aynı cevval tahayyülle saldırılara alenen ulu orta terk edildiği yerin meselesidir, anlatmak istediğimiz. Kesintisiz paramparça olunanın doğrular olduğu yerde, eksinin, kötünün, feci olanın el üstünde tutulması hayatı da afaki bir biçimde tarumar ediyor. Hayaldi, Ak Parti eliyle bir kere daha gerçeğe dönüştürülür ol tahakküm, şu biçimsiz tepkimeler, doğrudan müdahaleler. Gündelik yaşam rastlantısal bir raddeye çekilir. Ele geçen üç otuz paranın, asgari ücret ile onun yarısı ya da bir katını da ihtiva eden ücretler karşısında, kiradan, gündelik giderlere, elektrik suyundan eğitime ve tüm yaşam gereksinimlerine yeterlilik hali ortadan kaldırılır. Ne gerek vardır ki onca para, para, paraya! Oysa kazın ayağı öyle değildir, ele geçen maaşın önemli belki de handiyse o tamamını kapsayan kira insanların belini büker. Hasbelkader alınmış aracın ne sorunları ne de vergisi tükenir. İstanbul'da sokağa adımınızı attığınızda çıkagelen bir parayla soluk alma mecburiyeti de cabasıdır. Üstüne toplumsal bir müşterek olması gerekirken, aleni bir lükse dönüştürülen seyahat etme hakkının günlük yemek harcamasına çekildiği bir sahayı da göz önüne getirdiğinizde zaten halin perişanlığın da sökün eder.

Siyasetin pragmatist tahayyülü, emekli ücretlerine yapılan cüzi farkı bile binbir tantanayla alkış kıyamet karşılanması gereken bir tavır olarak bildirirken, sokakta o jest denilenin bir karşılığının kalmadığına ayılamıyor. Her şekilde punt bulundu mu hem nalına hem mıhına vurulup da geçilen hayattaki var olma hak ve isteminin önü bir de böylesi bir halle alınıyor. Durmak yok yola devam. Politik olmaktansa günün şartları neyi gerektiriyorsa ona göre davranan, yön belirleyen, kendi öncelikleri dışındaki hiçbir şeyi zamanında, tam da gerektirdiği gibi önemsemeyen / umursamayan siyaset erkanının vardığı eşiğin korkunç sureti temsili de o emekli / memur maaş zamlarının düzenlenmesi sırasında çıkagelir. Gören görmüştür, bilen biliyordur da, bir türlü konforlu koltuklarından şöyle bir kaykılıp da bu halk nasıl ediyor diye sorabilecek bir iktidar, bir ana muhalefet üyesi yoktur. Düzen ve onun sağladığı şartlar el verdiğince hayatı baskılayan fasit döngünün her anlamda devam olunduğu bir yerde kim fark edecektir ki sıradan olanın yarasını, bu kadar afaki yıkım karşısındaki çaresizliğe mahkumiyetini nasıl?

Evrensel Gazetesini bloga taşıyalım: “Enflasyonu düşürme adı altında uygulanan kemer sıkma programları da büyük tavizlerle girişilmiş uluslararası meşruiyet arayışları da Türkiye ekonomisini düzeltemiyor. Faizleri düşüremeyen Saray hükümeti, sanayideki erimeyi de ve itirazları da durduramayınca ‘seçici’ kredilerle bazı sermaye kesimlerini kurtarmaya yöneliyor. İstikrarlı olan tek şey tüm ücretlilerin ve emeklilerin ücretlerinin erimesi. Emekçilerin payına, sıcaktan fenalaşan bir liman işçisine söylenen söz düşüyor: Yüzünü yıka çalış.

Şimşek programının yüksek faizi, ücretliler için reel gelir kaybı, emekliler için tüketimlerini azaltma ve borçlular için daha fazla faiz yükü anlamına geliyor ve bu ‘dezenflasyonun gereği’ sayılıyor. Ancak Saray iktidarının sınıfsal tabanını oluşturan sanayi sermayesinin de maliyetlerini yükseltiyor. İç pazara çalışan işletmelerin satışları zayıflıyor. Bu noktada devreye iktidarın ‘seçici kredileri’ giriyor. Ama bu destekler büyük firmaları avantajlı hale getirirken, küçük ve orta ölçekli işletmelerin önemli bir bölümü yüksek kredi faizleri ve zayıflayan iç taleple karşı karşıya kalmayı sürdürüyor. Şimşek programının maliyeti toplum içinde eşit dağılmıyor.

İstanbul Sanayi Odasının geçtiğimiz hafta düzenlediği “Türkiye’yi bekleyen tehlike: Erken sanayisizleşme” başlıklı toplantıda Oda Başkanı Erdal Bahçıvan, “erken sanayisizleşme tehlikesi karşısında uzun vadeli bir sanayi politikasına ihtiyaç” olduğunu söylüyordu. Ancak sanayideki erimeye yalnızca para politikalarıyla çözüm bulmak mümkün değil. Ücretleri baskılayarak, çalışma koşullarını ağırlaştırarak ve şirketlere yeni vergi indirimleriyle teşvikler sağlayarak kurulacak bir rekabet rejiminin geniş kesimlere sunacağı fazla bir şey olmadığı açık. Bu koşullarda işçi sınıfının payına, Derince’deki bir limanda kliması bozuk makinede çalışan işçiye amirinin söylediği söz düşüyor: “Elini yüzünü yıkasın, devam etsin.”

‘Kalp krizi geçirmesek iyi’

Kavurucu yaz sıcaklarında Türkiye’nin dört bir yanındaki işçilerin ortak sorunları var. Çalışma ortamlarında ve servislerde çalışmayan klimalar, aşırı sıcaklara rağmen mola saatlerinin değişmemesi, soğuk suya erişememek… İzmit Körfezi’ndeki doklarda çalışan liman işçileri de Antep’in dokumacıları da aynı sorunlarla karşı karşıya. Safiport limanının işçileri yemek yiyebilmek için güneşin altında kilometrelerce yürümek zorunda kalıyor. Antep işçileri “Soğuk suyu geçtik içmeye temiz su bulamıyoruz. Lavabodan su içiyoruz” diyor.

Evrensel Gazetesinin manşet dizgisinde yer bulan Mesut Baylav'ın haberini buradan da aktaralım: "Yaz mevsiminin başlaması fabrikalarda var olan sorunlara ek başka sorunları da beraberinde getiriyor. Bunların en öne çıkanları soğuk suya erişememek, fabrikanın korkunç sıcak çalışma ortamı, işe gidiş gelişlerde servislerde klimaların çalışmaması. Antep’te de yaz aylarının gelmesiyle işçilerin çokça dile getirdiği sorunlar bunlar. Bu seneye özgü değil tabi. İşçilerden ‘her sene böyle’ cümlesini sık duyuyoruz. Soğuk suya erişmek, çalışma ortamının düzenlenmesi, klimalı ulaşım da bir mücadele konusu. Bazı fabrikalardan kimi işçi aktarımlarına göz atalım.

Şireci işçisi: “Şireci’de hâlâ içme suyuna çözüm bulamadık. Su kokuyor. Sürekli karnımız sancılanıyor. Geçtiğimiz haftalarda çok sayıda işçi zehirlendi sudan dolayı. Amire, çavuşa, müdüre herkese söyledik, hiçbir şey yapan yok. Bu sıcakta içecek su yok. Fabrikada artık suyu evden getiriyoruz. Sıcakta çalışıyoruz, temiz bir su içemiyoruz. Şireci, işçisine bir içme suyu ayarlayamayacak kadar berbat bir yer. Su içtiğimiz dolapların içi yosun tutmuş.”

Eruslu işçisi: “Mesai bitene kadar üstümüzdeki kıyafetler 5-6 defa ıslanıp kuruyor. Sular kan gibi. Servisler ateş gibi yanıyor. Üstüne bir de promosyon muhabbeti çıktı. Allah bildiği gibi yapsın. Allah süründürmeden almasın canlarını.”

Sanat Ambalaj işçisi: “Soğuk suyu geçtik içmeye temiz su bulamıyoruz. Lavabodan su içiyoruz. Başımızdaki şefin elinden gelse fiş takacak bize. Mola süresi iki dakika geçeni hemen uyarıyor, tutanak tutuyor. Soğuk suyu sorunca sürekli dolap gelecek diyor. Soğuk suya hasret kaldık.”

Akınal Sentetik işçisi: “İşletme çok sıcak. Kalp krizi geçirmesek iyi. Kan ter içinde çalışıyoruz. Sular da kan gibi sıcak, içilmiyor.”

Aşırı sıcakta çalışmanın getirdiği dikkat dağınıklığı, yorgunluk, reflekslerin yavaşlaması, sıvı kaybı gibi durumlar işçilerin çalışırken iş kazası geçirme ihtimalini de arttırıyor. Peki sorun sıcaklar mı, yoksa patronların önlem almaması mı? Bir işçi bu soruya yanıt olarak şöyle diyor: “Sıcak Allah’ın emri. Ama ona karşı hiçbir tedbirin olmaması işçinin değersizliğinin sonucu. Benim eski çalıştığım iş yerinde makineler için çok pahalı soğutma sistemleri kurulmuştu. Ama biz yanmaya devam ediyorduk. Bir keresinde sıcaktan artık bayılma noktasına geldiğimi hatırlıyorum. Düşüyordum, arkadaşlar tutmuştu. Yani önlem almak falan hikaye.”

Müşterek idenin sömürüldüğü, delik deşik olunduğu bir zemindeyiz. Her şekilde yaşama idesi, muteber sayılmayan ama sistemin çarklarının dönmesi için de ölmeden sürünmesini salık verdikleri insanların hayatlarına biraz daha eza vererek var eden iktidar, sermayenin eliyle mahvı işaret ediyor. Sıcaktan fenalaşan insana yüzü yıka da çalış, soğuk suyu lüks olarak gören zevatın dakikalar sayarak çalışmayı motive ettiğini sandığı yerde kırılmalar kesintisiz olur. İktidarın sermaye kollamaktan, arka toplamaktan, eksik gedik tamamlama halinden başkasını var etmediği bir zeminde normatif yıkıma uğratılmıştır zaten, gerisini anlatsak ne anlatmasak ne! İnsan hikayeleriyle birlikte çeşitlendirerek, başka deneyimleri birbirine aktararak, kesin ve kati değil başkaca yerlerden çıkagelen deneyimleriyle birlikte yaşamda var olur. Öğrenir, gelişir, yaşar. Bizim gibi kendisini muasır medeniyetle bir arada anıp dururken reflekslerin iyice çürütüldüğü yılın değil artık günün hatta anın bile şansa tamamlanabildiği, borcun, harcın binbir türlü şiddetin, ters yüz edilmiş insanlık mefhumu ortasında yaşam tarumar edilir. Yaşayabilme ihtimalleri sınırlandırılır. Anlatıla, anlatıla bitirilemeyen dünyada birilerinin kıskandığı o meşhur ülkenin gerçekliği hiç mi korkutucu değildir, sahiden! İnsanın, her gün biraz daha eksildiği bu coğrafyada, kendi celladının sunduğu masallara inanmaya zorlanırken; asıl korkunç olan, bu yıkımın artık sıradanlaşmış ve kanıksanmış olması değil midir, sahiden de!

Misak TUNÇBOYACI – İstan'2026

Görsel: Emir BOZKURT – 35 Awards

Meramda Paylaşılan Haber

Makineler Soğutuluyor, İşçiler Yanıyor - Mesut BAYLAV - Evrensel

Kaybedilenin değeri, yitirdikten, tükettikten sonra başa geliyor. Beynelmilel değil hayatın aksi / çatısı altında yaşama gayretinin her anında dönemeçler arşınlanırken, birlikte alenen var edilenler, tutunulan dallar, yardımlar ve imece edebilmeyi var eden insanlar, yüzler ve nicesi tarumar ediliyor. Günümüz Türkiyesinde yarınlara taşınan yaraların farkına eksiği gediği olmadan varabilenler her anlamda dışlananlar, o öteki kılınan bir insan kümesinin ta kendisi oluyor. Devinim her dem gerçekten makus kadermiş gibi unutturma, ayrıştırma, eleme hallerinde birleştirilen hallerle bütünleniyor. Yenilenme hep eskinin çürümesinden el alarak, bir şeyleri onca zorluğa karşı var edilen birliktelikleri tarumar ederek mümküne taşınıyor. Müşterek idenin savunusuna insanların bir biçimde çoğunluğunun farkına varabildiği, müdahil olabileceği yaralar farkındalık var edilmesin diye sırra kadem basılıyor. Sessizliğin duvarlarıyla kuşatılıyor. Evrensel normların, normatifin zayi edildiği bir zeminde geriye koca bir boşluk kalıyor.

Geçmişi hatırlamayan, yıkımın üstüne binası tamama erdirilmiş olageleni sorgulamayanlara yeni ülke titrine de öyle ya da böyle iyice alışırsınız buyruluyor. Olası tüm düzeltme ihtimalleri elden avuçtan kayıp giderken artık geriye hayıflanmak dışında bir seçenek bırakılmıyor. Her şey kördüğüm her an her yer afaki bir kapkaranlık. Şimdi ve anın içinde pejmürdelik, cerahatle buluşturulduğunda o karanlık tahayyülün var ettiği kayıplar daha net anlaşılacaktır. Belirgin bir hiçliğin, afaki bir yozlaşmanın sofrasında her günün bedel, diyetle örüldüğü zeminde mutlak kaybeden sıradan insanlardır, hepimiz!

Düzen kendi bekasını kurgularken, sıradan insanı o kaybettiklerinden daha fazlasına olur verdirerek güncellenir. Düzen içinden olmayan, oyun kurucu ya da yöneten kesimden en olmadı sırtını onlara dayamadan ayakta kalmaya çabalayanlara karşıtlığı bir de böylesi bir toplamla imal eder muktedir. Sorgulanabilir olanın kıyısında durmadan, hiçbir sorunu tam olarak eşelemeden, yönlendirmeden, bırak dünü şimdiyi dahi mahveden kısır döngüye hal ve gidişat dahilinde olur verilmesini talep eden bir aklın var ettiği her şey açmazlardır bu kesin. Düzen ve yancısı olagelenler ile sermayenin eline diline kan oturmuş temsillerinin var ettiği açmazlar silsilesindeki ülke, unutturuş halini sürekli güncelleyerek ilerler.

Tavrı, etkisi ve beraberinde getirdiği cerahatiyle bütün bütün bir hayat idesi sınamanın ta kendisi ilan edilir. Ne yana dönersek dönelim sınava tabiyiz, her anımız ister muktedir isterse de o muktedirin takipçisi olagelenlerin denetim, gözetim ve tahakkümü altında bırakılıyor. O ehven addedilen hayatın sınırlarının çoktan kesinleştirildiği, mahkumiyetimizin tescillenir kılındığı, her yanından irin akarken özgürlüğün halen geçerli, demokrasinin hala varlığını hissetmemiz beklentilenen bir ucube sarmal güncelleniyor. Yeni mavi kürenin, en çok, en kestirmeden aranan aktörü olduğu bildirilen bir yer, yurt kendi yurttaşının hayatta tüm o var olma hakkını eksiltiyor. Hiç kesintisiz. Kaybın telafisi artık mümkün bile değil kılınır iken ortaya çıkan imge / yer / saha ucubeliğin pik yaptığı bir karanlığı göstere geliyor.

T24'ten aktaralım: "Geçen yıl Dilovası'nda 3'ü çocuk 7 işçinin can verdiği kozmetik fabrikası yangınıyla ilgili Gebze'de Adalet Nöbeti devam etti. Nöbette konuşan aileler "Bile bile çocukları öldürdüler. Ateşin içine atarak bile bile öldürdüler çocuklarımızı... Bir kurtuluş yolu olsaydı kurtulurlardı. Giriş çıkışı birlikteymiş. Yangın çıkışı, yangın merdiveni yokmuş. Diri diri yaktılar. Çocuklarımız bir gelinlik giyemedi... Çocuklarımızı kömür olarak verdiler... Bir kaç tutuklama, göstermelik yargılama, canlarımızın ölümünde sorumluluğu bulunan bütün kamu görevlilerinin yargılanmasını ve hak ettikleri cezayı almasını istiyoruz" dedi.

8 Kasım 2025’te Dilovası’nda Ravive Kozmetik fabrikasında çıkan ve 3’ü çocuk 7 işçinin yaşamını yaşamını yitirdiği yangında yakınlarını kaybeden aileler Gebze Kent Meydanı'nda adalet nöbetine devam etti.

"7 kişinin tutuklanması ihmal zincirinin önüne geçmez"

Olayla ilgili geçen hafta Dilovası Belediyesi Başkan Yardımcısı Necati Temiz'in de bulunduğu toplam 7 belediye çalışanı tutuklanmıştı. Nöbette konuşan avukat Saruhan Efe Kadaifçi o tutuklamaları anımsattı ve "Bu nöbete birden başlamadık. Yangının olduğu günden beri oyalamalar, usulsüzlükler, suçun üstünü kapatma olduğu için, kamu görevleri dosyası 8 ay boyunca ilerlemediği için başladık. Geçen haftalarda bir operasyon oldu, 7 kişi tutuklandı. Ama bizim için bu yetmez. Bu ihmal zincirinin önüne geçmez. Eğer gerçekten hesap soracaksanız belediye başkanlarını, valiliği, kaymakamlığı ifadeye çağıracaksınız" dedi.

"Bu nöbet bir isyanın haykırışın nöbetidir"

Kocaeli Barosu Başkanı Kadir Caner Karakadılar, mahkemenin müdahillik taleplerini reddettiğini anımsatarak şunları şöyledi: "Mahkeme suçtan doğrudan zarar görmediğimiz gerekçesiyle müdahillik talebimizi reddetti ama bu davayı takip edip hukuka aykırılıkları ortaya koymamıza engel değil. Bu insanlar emekleri uğrana alınmayan tedbirler nedeniyle hayatlarını kaybettiler. Bu nöbet bir isyanın haykırışın nöbetidir. Bu nöbet tüm Türkiye’de tekrar insanlar bu şekilde hayatlarını kaybetmesin diyedir.’’

Petrol-İş Sendikası Gebze Şubesi Başkanı Şivan Kırmızıçiçek ise "Atölyelerde, şantiyelerde, fabrikalarda binlerce işçi kağıt üzerinde kalan İSİG önlemleri yüzünden ölümle burun buruna çalıştırılıyor. Bugün aileler adalet arayışıyla sokaklara çıktıysa, işçiler ölmemek için mücadele etmek zorunda kalıyorsa asıl sorumlu sadece işverenler değil bu ülkeyi yönetenlerdir" ifadelerini kullandı.

Aileler: Sorumluluğu bulunan tüm kamu görevlileri yargılanmalı

Faciada yaşamlarını yitiren işçilerin yakınları da göstermelik yargılama istemediklerini, ölümlerden sorumlu tüm sorumlaların yargılanmasını istediklerini belirtti. Aile temsilcilerinin görüşleri ise şöyle: Şengül Yılmaz’ın kız kardeşi Emine Bulut: Bir kaç tutuklama, göstermelik yargılama, canlarımızın ölümünde sorumluluğu bulunan bütün kamu görevlilerinin yargılanmasını ve hak ettikleri cezayı almasını istiyoruz. Tüm sorumlular gerekli cezayı alana kadar adalet nöbetimize devam edeceğiz.

"Kamu görevlilerine yıllarca ceza versinler"

Nisanur Taşdemir’in annesi Altun Taşdemir: Ben buraya adalet aramaya geldim. Çocuklarımız ateşin içinde yanarak can verdi. Çocuklarım ölümü hak etmediler. Bile bile çocukları öldürdüler. Ateşin içine atarak bile bile öldürdüler çocuklarımızı. Nasıl öldürürler bu gençleri? Böyle hak hukuk olmaz. Bir kurtuluş yolu olsaydı kurtulurlardı. Giriş çıkışı birlikteymiş. Yangın çıkışı, yangın merdiveni yokmuş. Çocuklarımızı, analarımızı, babalarımızı kurtaramadılar. Diri diri yaktılar. Çocuklarımız bir gelinlik giyemedi. Hak hukuk böyle midir? Çocuklar gençti hayatlarını yaşamak istiyordu. Bu çocuklar nasıl ölür? Çocuklarımızı öldürdüler kara toprağa gömdüler. Çocuklarımızı kömür olarak verdiler.

Nisa Taşdemir’in babası Vedat Taşdemir: Nisa Taşdemir’in amcasıyım. Cansu Esedoğlu’nun dedesiyim. Orada yatanın birinin kardeşiyim, birinin ağabeyiyim. 7 tane canım gitti. Bunları toprağın altına koydum. Burada tuttuğumuz adalet nöbetiyle sonuna kadar mücadele edeceğiz. Adaletin peşinden koşacağız. Suçlu olan kim varsa herkes cezasını çekecek. İçimiz rahat etmiyor. Her gün yanıyoruz. Başımızı yastığa koyduğumuzda gözümüzden yaş akıyor. Kandıra’da değil Gebze’de adalet karşısına çıkmak istiyoruz. Adamlar diyor ‘bizim Gebze’de can güvenliğimiz yok.’Bizim de Kandıra’da can güvenliğimiz yok. Bu adalet Gebze’ye gelecek Gebze’de yerini bulacak. Bunun peşini bırakmayacağız... Kamu görevlilerine yıllarca ceza versinler. Hiç cezaevinden çıkmasınlar. Kamu görevlileri adaletin önüne çıkıp hesap versin. Suçu olan cezasını çeksin. Biz her gün evlatlarımız için yanıyoruz. 7 can verdik halen de can verilmeye devam ediliyor. Devletin bunun önüne geçmesi lazım. Artık analar babalar ağlamasın."

Kaybedilenin değeri, yitirdikten, tükettikten sonra başa geliyor. Dilovası'nda meydana gelen facianın ortaya serdiği imgelem, Türkiye sathı mahallinde her ne halde her nasıl bir istikamette hayatların mahvedildiğini de göstere gelir. Bütünüyle çürümenin, kesintisiz bir halde sunulagelen göz ardı edilmiş canların hakkının, hukukunun tesisinin de açık bir biçimde imkansıza taşındığı zeminde, kaybedilenin yarası ne zaman fark edilecektir ki, sahi ama sahiden? Mülki amirlerin, devletlinin temsilcisi olagelen isimlerin / makamlara konumlandırılmışların hesap vermek bir yana Dilovası işçi kırımına dair tek satır da olsa hesap vermediği bir zeminde, kaybedilenin yankısını nihayet anlayabiliyor musunuz? O sahiden eksiltilenin var ettiği boşluğu nihayetinde görebiliyor musunuz, ama ve fakatlara düşmeden! Diri diri insanların yakılmasının elem verici suretinde, sermayenin hesabının da ucundan kıyısından o da gerçekten bir adaleti var etmediği yerdeki kaybın derinliğini hiç düşündünüz mü, sahiden anlamaya çalıştınız mı? Dilovası'nda insanlar ne eylesin de seslerini duyurabilsinler, anlıyor musunuz?

Kaybedilenin, kayıp gitmiş olanın acısı hep benzer örneklerden çıka geliyor bu menzilde. Hiçbir türlü normali kalmamış, her anı bir öncesinden ağır sınamalara galebe çalınan bir yerde olmakta olanın, eksiltmenin ötesinde can ağrılarıyla sınanmak olduğu bir sahnenin gerçekliği karşılıyor hepimizi. Tümüyle çürümenin esiri kılınmış, her anında bambaşka tahakküm hallerinin, bitimsiz denetim, gözetim mekanizmalarının bina olunduğu, sessiz kılınmış olanın, sesi çıkmaz denilenin ahının görülmediği bir yerde hayat ne haldedir ki? Çünkü bu yangın sadece Dilovası’nda çıkmadı; bizler her gün, itirazı elinden alınmış o külün üstünde yeniden uyanıyoruz. Sıradanlığımızın bedeli kömürleşmiş evlatlarsa, muktedirin bekası koca bir illüzyonu ifşa eder. Bilinmelidir ki; geride kalanların ahı, o sahte fildişi kuleleri eninde sonunda un ufak edecek yegane esnekliktir...

Misak TUNÇBOYACI – İstan'2026

Görsel: Merve ALTINAŞ via Agos Gazetesi

Meramda Paylaşılan Haber

Her yerinden özgürlük fısıltısı var ediliyor bir memleketin. Her anına sıkıştırılmış olan o kestirmeden nefes bulacağınız ülke imgesi şişirilip duruluyor. Patavatsızca, doğruluğuna dair şüpheler halen geçerli olsa da demokrasi varmış gibi yapılmalara doyulmuyor. Artık tamam yirmi beşinci yılda her şey bir rutine bağlandı, bizim de inşallah son seçimimizdir denilerek gizli / örtük baskın seçim startı verilirken, memleket idesi kuşatılmaya her anın var ettiğinden de çok daha açık bir biçimde süreğen kılınıyor. Ama Nato toplantısı ama bu ülkenin kodlarında gömülü olan düşmanlaştırma, devlete hakaret, salt öteki olmanın da bir yerde hedef kılınmaya yettiği bir ucubelik sarmalda her şey ama en başta da insanlığın onuru ayaklar altına alınıyor. Düzen kendi gücünü kutsarken, Ak Parti eliti, baş temsilinin de olur vermesiyle konuşlandığı devlette eldeki tüm imkanları seferber edip, ne muhalefet bırakıyor, ne muhalif! Yazmak bildirmek bir yana tanıklığı dahi engelleyebilmek çabasına düşülüyor. Sözün kendisini savunabilmek, olanı anlatmak dahi kestirmeden konuşmak imkansıza koşuluyor. O kadar ileri bir demokratik teamül içerisinde debelenip duruluyor ki, ana muhalefetin başına dahi kayyım kararının yıkıcılığı örtbas olunabiliyor. O temsili kayyım, partinin her şeyi kılınıp, iktidarın dişine göre muhalefetin tanımına ön veriliyor. İzler, sesler, yorumlar birbirine tam teşekküllü karışırken, yıkım, tahribat, çürüme dört bir yanda kol geziyor.

Reklamlara yüklenmiş anlamların, abartı / yalanlı / hilaf dolu, görseniz gözlerinize hiçbir surette inanmayacak hale dönüştüğünüz Türkiye imgesinin doğrudan şişirilmesine devam olunuyor. Hakmış, hukukmuş, normatifmiş, denklik bahislerinde öncülük etmekmiş, açık bir biçimde üçüncü dünya ülkesi, birilerinin taşeronu, başkalarının fason imalatçısı, kimi devletler için kullanışlı aparat, çoğusu için de aman ne bulaşacağız, ağzımızın tadını iyice kaçırırlar hani şimdi denilerek göz ardı olunan bir toplam suskunlukta geçiştiriliyor. Yeni futbolda ağır yenginin, onca kahramanlık lafzının kıyısında icra olunduğu bir zeminde her durumda bir yedeği bulabilmek için kahraman kadın voleybolcular fikri aşılanmaya birden başlıyor. Biraz önceki yıkımdan, daha az önceki o şişkinlikten başa gelen fecaatleri yeni yaşamışken olsun deniliyor, kimseler düşünmeden, sorgulamadan hayat devam etsin diye birilerinden medet umulmaya devam olunuyor. En kahraman bizimkiler, en yenilmez olagelenler, şunlar ve bunlar titrinin en en en olanları birinciler, isterse sondan birinci olsun yeter ki bizden / o iktidarcı akıldan yana ses edebilsinler. Gerisi hikaye kılınıyor, geri kalan her şey laf kalabalığında hacamat ediliyor.

Olmayan imkanlarla ev hayallerini kurması salık verilirken, gönençlenip derdini tasasını unutsun diye dört bir yana parklar, çok şükür devletin imkanları seferber olunup da açıkta müdahale edilmiş fiyatlarıyla az şişirilmiş tavuk kanatlarını yiyebilecekleri bir parkla tüm bu kısır döngüdeki yaşam devam olunur. İyi midir, bütünüyle kafa bulur gibi, herkeslerin aşağılandığı, herkesin, sırça köşklerde bulunanlarla, makamlarını / mabadını sağlama alıp iktidarın kayığında olanlar haricindeki herkeslerin her anının gözetlendiği, denetlendiği, yıkıcılığa esir kılındığı bir zeminde özgürlükler nedir ki değil mi? İktidarın var ettiği tüm o eylemsellik, muhalefetin de oluruna bıraktığı bir Türkiye’de hangi sorun zamanında ve eksiksiz bir biçimde görülebilecektir? Misal terör sorunu olarak atfedilen, gel gelelim asır boyunca devam olunmuş inkara karşı / asimile etme çabasına / yok etmelere karşı nihayet bulunabilen bir fırsatın dahi yok istemeyiz diye karşılanabildiği, kendisini muhalif gören bilen bir siyasi aktörün kalkıp da ağız dolusu kan aksın da işimize bakalım diye coştuğu, yıkımı, ölümü bunca kendisinden olana da reva görenlerin cirit attığı bir menzilde sorun hiç biter mi, barışa yer açılır mı? İhtimal midir, ötekisinin / öylesi bildirilenin bir yarasını fark etmek, çözmeye çabalamak hep birlikte halen mi imkansızdır, bu demokrasinin, hak ve hukukun beşiği olagelen her parmağın ayrı hava çaldığı ülkede bir müşterekte eksiksiz buluşabilmek mümkün müdür?

Daha yeni özel sektör öğretmenlerinin haklarının talan edildiği, açlık sınırının üstünde bir biçimde asgari ücretin bir katını alarak hayatlarını idame ettirmeleri salık verilen bir yerde böylesi bir zeminde kaç insan fark etti, onca kuşatmayı. Burunlarının ucunda kendilerini de bekler halde duran süresiz / kesintisiz hak gasbının / bariz yoksulluğa mahkum kılıp da bir yandan da en refah hayatı yaşıyorsunuz nankörler denilegelen menzildeki uçurumun sahi ama sahiden kimler farkındadır. On üç gün boyunca Ankara’da var edilen açlık grevi Nato zirvesinin koruma kalkanına takılır, başka şehirlere taşınacağı bildirilen bir direnişin tam olarak ne zaman farkına varılabilecektir, büyük, güçlü ülke? Kulağının üstüne yatıp da binbir biçimde gözardı etmelere doymayan bakan Tekin’in var ettiği keşke önce bakanlığa gelselerdi şirazesinden çıkmış demecinin, onca dilekçeyle var edilen afaki onur kırıcı hallerle, bakanlığın kol kola girdiği özel sektör temsili, sermayedarın olur vermemesi yüzünden çıkagelen karanlıklarla daha kaç sınama lazım gelir ki, misal bu yer, şu ülkede öğretmen de layığını bulabilsin sorular, sorunlar, dağ gibi yığılmaya devam ede duran sorgular. Bir hiçliğin ortasında havanda sular dövülürken, ne olacak bu memleketin hali mevzu dahi edilmiyor değil mi?

Evrensel Gazetesine bağlanalım. Bu mukaddes, hiçbir biçimde yıkılmaz, sarsılmaz ülkenin gerçekliğinden bir kesit paylaşalım: “Ankara’da sağlık ve belediye iş kolunda hangi işçiye “Ek zam istiyor musun?” diye sorulsa, yanıtlar aynı oluyor. İşçilerin tümü temmuz ayında ek zam beklediğini söylüyor, geçim sıkıntısından dert yanıyor. Temel ihtiyaçları bile karşılamaktan uzak olan ücretlerin, gerçek enflasyon karşısında eridiğini anlatıyorlar. Ancak soruyu “Peki zam yaparlar mı?” diye sorduğumuzda ise yanıtlar çoğu kez olumsuz geliyor. Patronlardan, iktidardan, sendikal bürokratlardan şikayetler anlatılıyor. Ek zammın yolu için ise “birleşik mücadele”ye işaret ediyorlar.

Görüştüğümüz bir belediye işçisi, hayat pahalılığındaki artışın günlük yaşamı doğrudan etkilediğini dile getirdi: “Ben tek başıma yaşadığım için geçinebiliyorum ama bugün tek maaşla geçinmek gerçekten çok zor. Bana göre hayat pahalılığı en az yüzde 80 arttı.” Özellikle temel gıda ürünlerindeki artışın dikkat çekici olduğunu söylüyor. Gider kalemlerinin büyük bölümünü gıda, kira, giyim ve çocuk ihtiyaçlarının oluşturduğunu belirten işçi, mevcut ücretlerin yeterli olmadığını vurguluyor: “Zam gelebilir ama önemli olan hayat pahalılığı karşısında yeterli olup olmayacağı.”

‘Yıl başındaki zamlar hayatı kolaylaştırmadı’

Sağlık sektöründe çalışan bir emekçi ise ücretlerin geldiği noktayı “yoksulluk sınırının altında çalışma” olarak tanımlıyor. Bekar olduğu için ayakta kalabildiğini ancak bunun bile giderek zorlaştığını söylüyor: “Yoksulluk sınırının altında çalışıyorum. Ocak ayından itibaren yapılan zamlar yüzde 100’ün üzerinde ama aynı oranda bir yaşam kolaylaşması yok.”

Temmuz ayında memur ve asgari ücretlilere anlamlı bir artış yapılacağına inanmadığını belirten emekçi, sendikaların ek zam taleplerini gündemde tutacak ve mücadeleyi yükseltecek bir tutum sergilemesi gerektiğini belirterek “Daha fazla mücadele edilse belki hakkımız olanı alabiliriz. İşçilerin birleşmekten başka çaresi kalmadı” dedi.

‘Faturaları ödemek için çalışıyoruz’

Belediyede çalışan bir başka işçi, ailesiyle yaşadığı için kira ödememesine rağmen ekonomik baskının çok ağır olduğunu söyledi. “Karın tokluğuna yaşıyoruz demeye bile gerek yok. Faturaları ödemek için çalışıyoruz desem daha doğru olur” diyen işçi, sağlıklı beslenmenin bile zorlaştığını, asgari ücrete bir artış yapılacağına da inancının olmadığını dile getirdi: “Zam yapmayacaklar, o zaten belli. Asgari ücreti yükseltmezler.”

Sorun büyüyor, greve varız

Uzun yıllardır belediyede çalışan bir başka işçi ise ekonomik sıkıntının yıllardır sürdüğünü ve giderek ağırlaştığını ifade etti. İki çocuğunun okuduğunu anlatan işçi, şöyle devam etti: “İki kızım var ve ikisi de okuyor. Yıllardır çok ekonomik sıkıntı çektik, hâlâ da çekiyoruz. Birkaç yıl önce yıllardır biriktirdiğimiz parayla oturduğumuz evi ancak alabildik.”

Sendika yöneticilerini de eleştiriyor. Talepler için grev istediklerini ancak yöneticilerden karşılık bulamadıklarını ifade eden işçi “Sendikayla çok konuştuk grev olsun diye ama hep razı olmamızı beklediler” dedi. Bir başka belediye işçisi de çözümün işçilerin iş yerlerinde bir araya gelerek talepleri için örgütlü mücadele vermesi olduğunu söyledi ve devam etti: “Sendikacılar hiçbir şey yapmıyor. Grev olursa biz de varız. Artık işçilerin birleşmekten başka çaresi kalmadı.”

Tümüyle kesintisiz bir hakikat tezahürü karşımıza çıkıyor. Her yerden kuşatılmışlığın var ettiği o açmazlar sarmalında yarının da bugünden pek bir farkının olmayacağını bildikten sonrası sonucu her dem hüsrana çıkıyor. Ele avuca geçen üç otuz paranın da bir karşılığı kalmamıştır. Bir girdap halinde, belirgin bir fasit döngü içerisinde dönüp dolaşıp yetersiz bakiyelere çalışmanın önü açılır. Devletin var ettiği ihtimallerin bir nebze iyi olduğuna dair seslendirmeler var edilse de, sıradan insanların özel sektör, devlet ellerinde bariz bir biçimde sınana durduğu yerin gerçekliği ne olacaktır? Sendikaların, iş temsilci örgütlerin ve yapıların, müşterek bir savunu hattını bina etmek, hayatı durdurmak yerine madenciler, öğretmenler, fabrikalardaki emekçilerin bireysel / kendi sınırlarında var edebildikleri tüm itirazları dahi sahiplenemediği bir yerde, o bakan Tekin’in dediği gibi önce bize gelselerdi keşke lafzından öteye varılabilmiş midir? Yoksunluk / yoksulluk ortak ide kılınırken cerahat / cürüm hemhal ülkenin yönergesi güncellenirken, kuru ekmekle, ödenecek faturalar dışında bir hayat seçeneği bırakılacak mıdır? Birleşik Emekliler Sendikası’nın Kartal’da yaptığı basın açıklaması mesela bir şeyleri izah ettirir mi? “Günümüzde kira enflasyon artışı yüzde 32,25, gıda enflasyon artışı yüzde 32,36, enerji enflasyonu yüzde 46,60 seviyesindedir. Peki, emekliye reva görülen ne? Yüzde 16 emekli maaş artışı. 20 bin lira olan emekli maaşı 23 bin lira olacak. Muhalefet partileri, ‘Asgari ücret oranında 28 bin liraya yükseltilsin’ diyor. Yoksulluk sınırının 107 bin lira olduğu, açlık sınırının 37 bin lira olduğu ülkemizde, ne açlık sınırının yarısı kadar bir ücreti ne de açlık sınırının altında kalan asgari ücret oranını kabul etmiyoruz. Asgari değil, insanca yaşamak istiyoruz.” Kısa dönemde ödenmesi elzem olan 250 küsur milyar dolarlık bir borcun bulunduğu, kasanın onun yüzde onunu bulmadığı bir karşılıkla hayatın ehven ile olan bağları tarumar edilmeye devam edilecek, bu kesin bilgidir. Kiranın, gıdanın, yeterince açık bir biçimde hayatta var olma hakkının elden avuçtan çalındığı bir menzilde, özgürlük türküleri, demokratik ülke masalları, her dem çıkagelen mühimmatlarla / insan canı alan aletlere gömülmüş milyarlarca doların bir kurtuluşu reçete etmediği anlaşılır kılacaktır her şeyi. Gözümüzün önünde hayatımız, kısa bir ömrün ta kendisini tarumar etmek kesintisizleştiriliyor. Kılavuzu karga olanın dahi iyice anlayacağı bir halle, hayat tarumar olunuyor. İyi midir, böylesi midir layık olunan, bu mudur hallerimiz, bu kadar mı?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: What? / Nedir? - Bilecik 1957 - Yıldız MORAN

Meramda Paylaşılan Haber

Yapılıp, edilen ve gerçekçi kılınan tahayyül ötesi hamlelerle gündelik yaşam mefhumu iş bu sahada imkansız kılınıyor. Her şeyden eksik, her durumda yarım yamalak olagelen ol hayat idesinin tuzla buz edilmesinin cerahatli yolları arşınlanıyor. Erk, muktedir, iktidar eliyle doğrudan var edilmiş tahakküm nesnelliğini içinde barındıran eylemlerle hayatın ta kendisi sönümleniyor. Alışılageldik, normatifin sonu getiriliyor daim bir halde. Düzen bu düzenek sıradan inana hayatta tutunabilme şansı bırakmıyor. Umut törpüleniyor ümit hep biçare. Her şekilde temel insan hakkı ve hukukunun zerresi geriye bıraktırılmıyor. Adalet ve hürriyetin yerinde yeller esiyor. Cenderenin ta kendisini var ederken sütten çıkmış ak kaşık olduğunu bildirenlerin sökün etmiş fenafillah halleri dört bir yandan ifşa olurken bu tahayyüllerin muhatabı olagelen, başında sallanan giyotinine karşı yeter artık nidasını tam ve eksiksiz bildirmek isteyen sıradan insan gözardı ediliyor. Her şey düzen hep böyle bir gümbürtü içinde sürsün diye. Bu yeni ülke de, sahiden bu mudur yeni ülke? Gerçek daim bir biçimde eğilip bükülürken yarının bugünden de ağır kılınabilecek olmasının meselesi her ne olacaktır sahiden de? Tahammülfersa kılınanın ötesine taşmış gel gelelim bir yere kadar bunu da sineye çekeriz diye düşünürken ardıl sıra yaşama kasıt hallerinde nasıl bir yarın var edilebilecektir ki! Ardıl sıra cehennemlerin var edildiği bir dünya gerçekliğinde yarım, eksik bir yaşam tezahürü sabit olunur. Biyopolitik cenderenin menzillerinden birisi de burasıdır, yeni Türkiye.

Ruha yer etmiş, zerk edilmiş zehirle birlikte yaşaması salık verilen gel gelelim antibiyotik verilmeyen, buna dahi tenezzül edilmeyen bir yerde nasıl hayat müdafaa edilecektir. Belli bir istikamette ses edenin sesinin kısıldığı, bir biçimde duyuranın hevesinin daha ilk sesin, cümlenin duyulduğu anda kısılabildiği, yirmi beş yıla yaklaşan iktidar pratiğinin yönü her ne olacaktır? Bildik ve aşina tahayyülleri aşaduran, her dem sıradanı hedef kılmaktan asla kaçınmayan o devletli bakışının var ettiği, nihayetinde hakikat kıldığı çürüme ne olacaktır sahi? Gündelik yaşam yokuşa sürülürken, oluşturulan imgenin bir hayal mahsulü değil de hakiki bir öğütücü hamleler silsilesi olduğu gözlerden kaçırılır. Baş efendi ve şürekasının bu memleketi bölüp, bölüştürüp birbiri peşi sıra hak gasbını, hukuk facialarını, duraksama nedir bilmeden var ettiği muhtaçlık halleri ve medet ummakla, sebat edin derken çürüme ile hemhal olmak dışında bir seçeneğin var edilmediği düzlem gerçekliğe kavuşturulur. İş bu sahanın yaşamla olagelen ilintisinin eksiltilmesi / eksik gedik konulması bu raddeden başlar. Bugün halen sürdürülen o politik hamleler silsilesinin, paketlere boca edilmiş bir dolu itham / dönüşüm / eleme çabasının yekununda müreffeh, geleceğe güvenle bakabilen bir yer değil, saklandıkça, örtbas edildikçe sesleri duyulmadıkça sistemin kölelerinin artık çoğaltılabildiği bir cehennem saklıdır, ki yaşadığımız yerin gerçekliği buralardadır. Bütün bu hallerdedir.

Mesela, çok değil daha birkaç gün önce, 16 Haziran 2026'da Edirne'de Özşen Madencilik’te yankılanan o silahlardadır. Hak arayan işçinin üzerine sıkılan üç el kurşundadır. Evrensel Gazetesinden detaylıca aktaralım: “Edirne’de eski AKP Tekirdağ İl Başkan Yardımcısı Bekir Kiremitçi’ye ait Özşen Madencilik'te çalışan işçiler, ödenmeyen ücretleri, gasbedilen hakları ve işten çıkarmalara karşı başlattıkları eylemlerini 26'ncı gününde sürdürüyor.

Bağımsız Maden İşçileri Sendikası (Bağımsız Maden-İş) kendilerini maden ocağına kapatarak açlık grevine başlayan işçilerin üzerine ateş edildiği duyurdu.

Sendikadan yapılan açıklamada, "Patron Bekir Kiremitçi’nin adamları tarafından işletme içerisinden direnen işçiler ve aileleri üzerine silahla üç el ateş edildi. Yaralımız yok. İşçiler ve ailelerle madeni işgal ettik. Buradan dönüş yok, ölümse ölüm" ifadeleri yer aldı.

"Ölümden korksak yer altına girmezdik"

Bağımsız Maden-İş Örgütlenme Uzmanı Başaran Aksu da yaptığı açıklamada,"Bizi böyle susturacağını, evimize göndereceğini düşünüyor olabilir ama biz zaten ölümden korksak yer altına girmezdik" dedi. Aksu şunları söyledi:

"Bugün yeraltında olan arkadaşlarımızın akıbetini sormak için madenci çocukları ve eşleri buradalar. Madenci eşleri idare binasına yönelince işçilere ve sendika yöneticilerimiz Kemal Yılmaz ve Barış Altun'a özellikle hedef göstererek bir saldırı var. Ardından da iki ayrı silahtan üç el kurşun çıkıyor. İşçilerin hak almasını engellemeye dönük her tür manipülasyonu, yalanı geliştirerek çare üretemeyen patron Bekir Kiremitçi, en sonunda çoluğun çocuğun, işçinin üzerine silahla saldırarak, ateş ederek, insanları korkutarak hakkından vazgeçireceğini düşünüyor. Bizi böyle susturacağını, evimize göndereceğini düşünyor olabilir ama biz zaten ölümden korksak yer altına girmezdik. Kurşunsanız sıkarsınız, bıçaksanız sokarsınız. Ama ne kurşun ne bıçak sizi işçinin güçlü kollarından kurtaramaz Bekir Kiremitçi."

Daha önce de direnişteki işçilerin çalışma yerlerindeki cami kapatılmış ve elektrikler kesilmişti.” Sonradan ek; 27 gün önce direnişe başlayan Bağımsız Maden-İş üyeleri gece yarısı bir açıklama yaparak, işveren ile Edirne Valiliği arabuluculuğunda yapılan görüşmelerin kazanımla sonuçlandığını ve madende açlık grevinde bulunan işçilerin eylemlerini sonlandırdığını duyurdu. 16-Haziran 2026

Hasret Gültekin Kozan’ın haberini de buraya ekleyelim: “Kocaeli Dilovası’daki Ravive Kozmetik’te 8 Kasım 2025’te çıkan yangında 3’ü çocuk 7 işçinin hayatını kaybetmesini yitirmesinin ardından aileler ve işçi yakınları Gebze Kent Meydanı’nda adalet nöbeti başlattı.

Gebze Eski Çarşı Çeşme Önünde buluşarak Kent Meydanına yürüyen ailelere CHP Kocaeli Milletvekili Muhip Kanko, Birleşik Metal-İş, Petrol-İş üyesi işçiler ile siyasi partiler de destek verdi. "Çalışırken ölmek istemiyoruz", "Kamu görevlileri yargılansın", "İşçilerin katili sermaye düzeni", "Katil sermaye işbirlikçi AKP" ve "Kaza değil katliam hesap soracağız" sloganları atarak Kent Meydanına yürüyen ailelere çevreden de destek geldi. Dilovası İşçi Katliamı Ailelerine, Hendek Büyük Coşkunlar havai fişek fabrikasında ve Gayrettepe'de hayatını kaybeden işçilerin aileleri de destek verdi.

"Kamu görevlileri yargılansın"

Dilovası İşçi Katliamı Aileleri avukatlarından Saruhan Efe Kadaifçi, yangının bir kaza olmadığını belirterek, kaçak binaya ilişkin yıkım kararını uygulamayan ve denetimleri aksatan kamu görevlilerinin de yargılanmasını talep etti. Ailelerin yaptığı açıklamada, binanın daha önce yıkım kararı bulunan kaçak bir yapı olduğu, buna rağmen kapatılmadığı ve işçilerin yangın güvenlik önlemleri alınmadan, sigortasız ve koruyucu ekipman verilmeden çalıştırıldığı vurgulandı.

"Yalnızca Dilovası için adalet değil"

"Hendek’te, Soma’da, Gayrettepe’de ve Anadolu’nun dört bir yanında iş cinayetlerinde sermayeye kurban edilen bütün işçi kardeşlerimiz için de nöbetteyiz" diyen Kadaifçi, "Dilovası için adalet demek, yalnızca Ravive’de katledilen 7 işçi için değil, çalışırken katledilen bütün işçiler için hesap sormak demektir. Çünkü biliyoruz ki şehirler, fabrikalar, patronlar değişse de işçilerin canını hiçe sayan bu düzen değişmiyor. Biz bu ölüm düzenine karşı adalet istiyoruz. Taleplerimiz açıktır. Kamu görevlileri derhal dosyaya dahil edilmeli ve yargılanmalıdır. Tahliye kararlarına karşı etkin itiraz süreçleri işletilmelidir. Binaya ilişkin yıkım kararı, belediye ve zabıta kayıtları, SGK ve Çalışma Bakanlığı denetimleri, itfaiye raporları, CİMER başvuruları, şirketler arasındaki ticari bağlar ve para transferleri eksiksiz incelenmelidir. Dava ailelerin ve kamuoyunun takip edebileceği bir yerde görülmelidir" diye konuştu.

"Dört tarafı kapalı ölüm tuzağı"

Dilovası İşçi Katliamı Aileleri'nden Zafer Laç, "Belediye ‘bütçemiz yok’ diye kaçak binayı yıkmadı ama delil karartmak için yangından hemen sonra bir haftada yerle bir etti. Fabrika dört tarafı kapalı bir ölüm tuzağıydı adeta. Fabrikanın dışarıdan imalathane gibi görünmemesi için ön kısmının ofis gibi düzenlenmişti. Yangına müdahalede de ihmaller yaşandı. İtfaiye geç geldi ve kimyasal yangına ilk etapta suyla müdahale edildi, daha sonra köpük sıktılar" dedi.

Ardından Dilovası İşçi Katliamı Aileleri, Hendek Büyük Coşkunlar havai fişek fabrikasında ve Gayrettepe'de hayatını kaybeden işçilerin aileleri söz alarak yaşadıklarını anlattı. Sendika ve siyasi parti temsilcileri de söz alarak dayanışma duygularını paylaştı. Aileler her pazar günü Gebze Kent Meydanında adalet nöbetinde olacaklarını belirtti.”

Hayata her nasıl yer bıraktırılmıyor iki kısa haber de doğrudan var edilen katran karanlığı ülkeyi anlatıyor işte. Halihazırda cerahatin, ceberut devlet aklının tezahürü olagelen tüm o şiddet pratiklerini sahiplenen, en ufak itirazı boğmaya namzet olagelen devletli aklının bir başka tezahürü olarak sermayenin var ettiği kötülük / cinayete teşebbüs / can almalarla bir ve beraberce gündelik yaşam istemi zora koşuluyor. Bazen bir maden ocağı, bazen sadece çalışanın bildiği mekanlar, bazen de eğitim kurumlarından, özel şirketlere konu, meslek her ne olursa olsun oluşturulan baskı / yıldırı / yıkıma davetiye çıkartıyor. İnsan bir kere değil bin kere sınamaya tabi kılınan bir varlığa indirgeniyor. Sonuçları her dem / defasında fecaate çıkan deneyimler sonucunda hayatın varlığı da kuşa dönüyor. Madenci emeğinin sömürülmesinden, kozmetik ürünleri imal edilirken hayatları çalınan insanlardan sonra artakalan ailelerin verdiği hukuk / seslerini duyurabilme çabalarına her şey bu hayat imgesinin her nasıl yağmalandığını da anlatıyor, ilave söze gerek koymadan.

Her şekilde hayat hakkının tarumar edilmesinde dönemeçler aşılıyor. İktidar, muhalefeti bir biçimde derdest etmişken, pasif kılınmış olagelen itiraz etme hakkını tarumar etmelere doyamazken, sıradan insanın derdinin / meramının da sorgulanması imkansız kılınıyor bir yerlerde. Bütünüyle normatif zayi edilmişken, can telaşesi bir yandan, hiçbir şeye sahiden yetişememek öbür yandan, işsiz kalmaktan canından olmaya kadar sürgit devamlılığı var edilen bir tuhaf deneyim herkese armağan ediliyor. Biyopolitik cürmün etraflıca hemen her yerde yenilendiği, yeniden bütünlendiği bir zeminde olmakta olan sorgulamaların boşa düşürülmesine varıyor.

Tam da bu yüzden, korunaklı odalardan yapılan steril felsefelerin, paketlenmiş reform müjdelerinin ve 'sebat edin' nakaratlarının miadı çoktan dolmuştur. 16 Haziran 2026'da Edirne’de yerin yüz metre altında açlık grevine yatan madencinin üzerine sıkılan o üç el kurşun, sadece işçinin hakkına değil; bu ülkede nefes alan, 'insanca yaşamak istiyorum' diyen herkesi hedef alandır. Dilovası'nda küllerinden delil karartılan o kaçak imalathane, bu düzenin sıradan insana reva gördüğü dört tarafı kapalı ölüm tuzağının ta kendisidir. Bugün sormamız gereken soru, bu cehennemin sınırlarını daha ne kadar genişletecekleri değil; bizlerin tüm bu biyopolitik cenderenin ortasında, sesimizi ve hevesimizi teslim edip etmeyeceğimizdir. Hakikat eğilip bükülebilir, yarın bugünden de ağır kılınabilir; fakat unutulmamalıdır ki, ölümden korkmadığı için yerin altına girenlerin, camileri kapatılıp elektrikleri kesilse de teslim olmayanların karşısında hiçbir sömürü düzeni ebedi kalamaz. Sesimizi kısmak istedikleri o ilk cümlede, inadına daha gür, inadına eksiksiz bir nidayla sormaya devam edeceğiz: - Sahiden, bu mudur vaat ettiğiniz yeni ülke? Ve bizler, tüm bu çürümenin neresindeyiz...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Yapıt: Philip GUSTON - Migration, 1978 via Vogue

Meramda Paylaşılan Haberler

Özşen Madencilik İşçilerine ve Ailelerine Ateş Açıldı - Evrensel https://www.evrensel.net/haber/5988273/ozsen-madencilik-iscilerine-ve-ailelerine-ates-acildi

Sorunlu görülen, sorundur denilen, anlatılan, hissettirilen sıradan insanların hayatlarının iş bu sahnede her gün yeniden dönüştürülmesine tanıklık ediyoruz. Normatifin mahvedildiği hakkaniyet kavramının çarçur olunduğu, değme şaklabanlıkların gündem dolgusu hallerin ve tavırların öncelendiği bir yerde hayat sıradanın elinden çalınıyor. En başta, hep baştan o umut zerresi sönümleniyor. Ardından yaşamda var olmaya sebebiyet veren ümidin açık bir biçimde talanı sürdürülüyor. Yetmiyor, kesmiyor hiç bitmiyor ardıl sıra öteki denileni hedef kılan, bilen, gören bir anlayışın tahayyülleri gerçekliğe kavuşturuluyor. Bir deneyin tam ortasında biyopolitik bir cendere halinin tam merkezinde bir ülke gerçek kılınıyor bir biçimde. Suskunluk vazediliyor. Dur durak bilmeyen bir sınırlandırmaya olur verilmesini anlatıp duruyor muktedir. Devleti, sistemi yönettiğini bildirenler, sermayeye de hiza verip sıradan insanın hayatının her gün daha açık bir biçimde dönüştürülmesine onay veriyor, bu istikamette işlevsellik kazandırılıyor. Yolun, yordamın, geleceğe dair bahislerin hepten çöpe basıldığı, anlık bir garabetlik yıkım / terbiye etme / tüketme halinin var edildiği yere varılıyor. Dön, dolaş, başa sar hep aynı Türkiye, bunun her neresi yeni ülke?

Hayatın dönüşümünde, mutlak biat tahayyülünü gerçek kılmak için bir ömürdür Türkiye sathında sabit olunan tahayyüller gerçek kılınıyor bir kere daha. İtiraz hakkınız tarumar, söz hakkınız geçersiz, isyanınız kimselerin duyamayacağı bir raddede köşeye kıstırılıp da duruyor. Gezi direnişinden bu yana ivmesi sürekli törpülenen muhaliflik, yıllar yılıdır var edilen seçim galibiyeti kurgusunun gerçekliğini her defasında daha ağır maniple ederek bizden gayrisi yok bu ülkede şartlanmışlığı ile o hayatın sıradan insanın elinden çalınması mümkün kılınır. Aşağı yukarı on yedi seçimdir süreduran, yıllara yayılmış bir projeksiyon içerisinde muğlak olmayan bir zapturapt altına almak güncellenir. Kazanılmış yahut da bu sathı mahalde devamlılığı söz konusu edilmiş her zaferden sonra oluşturulan ‘konformist’ yapı kendi gerçekliğini, doğrusunu, ön görüsünü herkesin ortak paydası kılar. Neye her ne şekilde itiraz edilecektir, kim nereye kadar sözünü savunabilecektir, kimlerin bu sahadaki yaşam hakkı vardır, kimler nereye konumlandırılacaktır, her şey belirgindir. Siyasetin bir biçimde pespayelik dolu temsilinde, politik bir duruşun değil, o kürsüden, medyasına tüm sokağından her mesleğe binbir türlü hengame var edilir, kurgu değil gerçek. Birbirini tam anlamıyla tamamlayan biyopolitik bir cendere ekseni mutlak istikamet kılınır. Meşhur kılınmış, balkon konuşmalarında halka hizmetkarlık, duyarlı seçmenlerin uyarılarının bir biçimde kaile alınacağı, daha demokratik ülke falan diye uzaya duran bir masal mefhumu aksettirilirken, bildirilenle, yaşanan apayrı şeyler kılınır. Budur zaten kuşatma. Bunlarla birlikte icra edilenlerdir, mesele.

Tümüyle bir girdap halini alagelen, adaletin, hakkın, hukukun ve en önemlisi onca vurgu ile korunduğu bildirilen hürriyetin hiçe yazılmasının akıbeti ne olacaktır ki! Bu kadar açık bir biçimde hayatta var olma hakkının, hakkın muhafazasının imkansız eşiğine taşındığı bir yerde, çıkagelen şu utanç verici haller de mi bir şeyleri aksettirmez misal. “Ankara Kadın Platformu, Anayasa Mahkemesi’nin yoksulluk nafakasındaki “süresiz” ibaresini kaldırma kararına karşı ve Kolej Meydanı’nda toplanarak Kızılay’a yürüyüş gerçekleştirmek istedi. Yürüyüşe polis biber gazı ile müdahale edilirken basın açıklaması Kolej’de gerçekleşti. Açıklamanın ardından dağılan gruba, polis tekrardan biber gazı ile müdahale etti, 4 kişi gözaltına alındı.

Basın açıklamasında, nafaka hakkına yönelik düzenlemelere tepki gösterildi ve “Bir kez daha uyarıyoruz, bu sokaklar, bu meydanlar bizimdir. 12. Yargı Paketi altında, nafaka hakkımıza, yaşamlarımıza, bedenlerimize karıştırmayacağız. Bizler, bir kez daha buradan sesleniyoruz; bu sadece bir başlangıç, çok daha büyüğünü göreceksiniz. 12. Yargı Paketini geçiştirmeyeceğiz. Nafaka hakkımızdır, nafaka hakkımıza gasp edemezsiniz” denildi.

“Kadınların kanı saray iktidarının ellerindedir”

Açıklamada kadınların aile içinde maruz kaldığı şiddete dikkat çekilerek “Kadınlara deniyor ki ‘Aile içerisinde erkek şiddetine sus. Boşanama, konuşma, hiçbir güvencen olmasın’ diyorlar. Şimdi de utanmadan saray iktidarı kadınların üç kuruşluk nafakasına göz dikmiş durumda. Utansınlar. Ama biz kadınlar biliyoruz ki, saray iktidarının bu kadar kadının ölmesinden sonra bile bir kere yüzü yere düşmedi. Çok iyi biliyorlar ki kadınların kanı kendi ellerindedir. Kadınlar en çok aile içerisinde, en yakınlarında ki kişiler tarafından öldürülüyorlar. Nafaka hakkı da işte bu yüzden önemlidir, kadınlar özgür bir hayata, şiddetin içerisinden çıkmak için yoksullukla mücadele ederken kadınların hakkıdır nafaka. İşte bu nafaka hakkına çökmek isteyen bu çeteye karşı, kadınlar ve LGBT+’lar olarak bir aradayız, birbirimizin elini asla bırakmayacağız” ifadeleri kullanıldı.”

Bir başka haberi iliştirelim: “Konya’nın Bozkır ilçesinde faaliyet yürüten Bozkır İmam Hatip Mezunları Derneği’ne (BİMDER) ait erkek öğrenci yurdunda bir öğrenciye yönelik uygulanan şiddet kamuoyunda büyük tepki topladı. Cumhuriyet, yurtta kalan bir erkek öğrencinin savunmasız halde darbedildiğini kanıtlayan skandal görüntülere ulaştı.

Kayıtlarda, bir görevlinin öğrenciye yönelik fiziksel şiddet uyguladığı anlar açıkça görülürken, darp eylemini gerçekleştiren kişinin M.G. olduğu öne sürüldü. Söz konusu şiddet eyleminin faili olduğu iddia edilen M.G.’nin, geçmişte de benzer nitelikteki şiddet ve hak ihlali olaylarına karıştığı iddialar arasında yer alıyor.

Soruşturma Başlatıldı

Cumhuriyet’in ulaştığı skandal görüntülerle ilgili resmi makamlar harekete geçti. Yaşanan hak ihlali ve darp olayına ilişkin olarak Savcılık soruşturma başlatılırken M.G'nin görevinden alındığı ortaya çıktı.

Soruşturma kapsamında, yurdun yönetim kademesi ile şiddet uyguladığı iddia edilen M.G.’nin ifadelerine başvurulacağı öğrenildi. Olayla ilgili çok yönlü inceleme sürdürülüyor.”

Bir de bu haber var; “Ankara’da Rönesans Holding tarafından yapımı devam eden yeni Adalet Sarayı şantiyesinde çalışırken işten çıkarılan işçiler, ödenmeyen alacaklarını talep edince taşeron firma Gül Pa İnşaat'ın yetkilileri tarafından saldırısına uğradı. Sopalı ve kesici aletlerin kullanıldığı saldırıda en az üç işçi yaralandı.

Hakları ödenmeden işten çıkarıldılar

Süreç, şantiyede çalışan ve Dev Yapı-İş sendikasına üye işçilerin işten çıkarılmasıyla başladı. Sendika tarafından paylaşılan bilgilere göre, firma yetkilileriyle yapılan görüşmelerde işçilerin haklarının ödenerek çıkışlarının verileceği sözü verildi. Ancak bu sözlere rağmen işçilere haklarının sadece bir kısmı asgari ücret düzeyinde ödendi. Ücretin elden verilen kısmı ile izin ücretleri gibi yan haklar ödenmedi ve işçilerin işten çıkışları yapıldı. Mağdur edilen işçiler, aynı zamanda kamp alanlarından da çıkarıldı.

Yaşanan duruma ilişkin Dev Yapı-İş tarafından dün yapılan açıklamada şu ifadelere yer verilmişti:

Gül Pa İnşaat yetkileri işten çıkarılan arkadaşlarımızı haklarını istediği için tehdit ediyor. Tehditlere boyun eğmedik eğmeyeceğiz. Müzakerelerin sonuçsuz kalması üzerine direniş kararı alan işçilere, Gül Pa İnşaat yetkilileri tarafından saldırı gerçekleştirildi.

Saldırı sırasında sopalar ve kesici aletler kullanıldı. Yaralanan işçilerin vücutlarının çeşitli bölgelerinde darp izleri ve kesikler oluştu.

'Saldırıların hesabını soracağız'

Saldırının ardından soL'a konuşan Dev Yapı-İş Başkanı Özgür Karabulut, sendika üyelerine yapılan saldırıya ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

Karabulut, Rönesans Holding’in sorumluluktan kaçma çabasına dikkat çekerek şunları söyledi: Taşeron firmaya baskı uyguluyor çünkü Gül Pa başta hiç yanaşmıyordu. Çözüm adına hareket ediyorlar ama tabii o kendi sorumluluklarından kaçmak adına yapıyor bunu.

İşçilere yönelik saldırılardaki artışa dikkat çeken Karabulut, "Son süreçte işçilere yönelik bu tarz saldırılar arttı. Bu durum, patronların daha saldırganlaştığının bir göstergesi. Buna karşı da işçileri örgütlü mücadeleye davet ediyoruz" ifadelerini kullandı.

Saldırıya uğrayan işçilerin hastanede gözetim altında tutulduğunu belirten Karabulut, pazartesi günü hem suç duyurusunda bulunacaklarını hem de kitlesel bir basın açıklaması ile durumu protesto edeceklerini duyurdu.

Karabulut, "Saldırıların hesabını soracağız, yanıtsız bırakmayacağız, işçileri yalnız bırakmayacağız" dedi.”

Davası adalet olagelen, eski ülkenin eksikliklerini toparlamak / yeniden bir raya koymak için çabalamak olduğunu deklare etmiş bir güç odağının, sermaye ve kendi bağlantısından cenahla kurduğu yeni ülke hayatı derdest etmiyor mudur? Yargı paketinin içinde bulunan, nafaka düzenlemesine dair doğrudan itirazın dahi çok bilindiği bir zeminde ne nasıl mümkün olur. Kadına yönelik şiddetle mücadeleden dem vurulup, aile yapısının kutsallığı için mersiyeler dizilirken bir yandan çıkagelen kolluk şiddetinin ve meselenin sadece nafaka kısmını öne çekip, geriye kalan şiddet, insanlık dışı muamele, kötülüğün hiçbir ama hiçbir biçimde düzeltilemeyeceğini aksettiren o kuru gürültü içerisinde hakikati konuşmaya daha çok var mıdır? Kadınların aksettirdiği tahayyülü şiddetle, ayrımcılıkla mücadele ederken, hayata tutunmak için asgari bir yaşam gayretini sağlama alma hakkı imkansız kılınmak istenir, bu değil midir hayatın kuşatılması.

Kadınlar gibi, bu ülkenin geleceği olagelen çocukların da şiddetle bir başlarına konulduğu kaçıncı vakadır, Konya’daki. Dur durak bilmeyen cerahatin her yerde, hemen her şekilde bir başkaca yıkımı var ettiği zeminde, o çocuğun hakkından geldiğini zanneden görevlinin var ettiği çürümenin hesabı ne olacaktır. Kendisinin tutuklandığına dair haberler çıkagelirken bir yanda, yaygın medyanın haber akışlarında kendisine yer bulan bunca afaki şiddet parametresinin, kötülüğe namzet olma halinin ardılı ne getirecektir ki zifiri bir karanlıktan gayri. Savunmasız kılınmış olagelen çocukların hedef haline buna açıktan getirilebildiği bir zeminde hayatın ehveni de muhafaza edilemez. Sürgit devam olunan her şiddet, arkasına eklenmiş ve devletin gözetiminde var edilen her darp bambaşka bir suçun çoğaltılmasıdır. Bu kadar afaki yıldırının / terörün olduğu bir zeminde biyopolitik cendere handiyse herkesin karşısına çıkartılabilecek olandır, kesin bilgi.

Bunlara ilaveten daha dün var edilmiş olan cendere halini bir biçimde aşaduran, emekçiyi hak gasbına mahkum kılan / gören bir zihniyetin var ettiği cerahat, insanlara haklarını talep ediyor diye işkence etmek de bu tahayyülün devamı olarak çıkagelir. Kaybedilmesin diye onurla / alın teriyle kazanılmış haklar, itiraz edildiğinde çıkagelen şeyin şiddetten ötesi olmamasının utancı her ne yana düşer sahi ama sahiden? Binbir türlü kepazeliğin olur bellendiği, dayakla, şiddetle, örseleme ve hakir görülmeyle birlikte / bütünleşik bir menzilin bina olunmasının yarası ne olacaktır. Aşağı yukarı her günü böylesi bir girdap, bu kadar afaki bir cürüm hemhal halle birlikte güncellenen, yeniden yapılandırılan bir menzildeki sorunların herhangi birisinin çözülmesi mümkün müdür? Sorunların hiçbir biçimde görülmediği, anlaşılmadığı dahası kolluğundan sermayesine hep birlikte binbir sıra dayağının, işkencenin, kanun olarak çıkagelen yaptırım ve dahili pek çok sınırlama halinin ortasında sorunlar dağ gibi yükselmeye devam eder. Bu hallerle bir istikametteki hayat eriminin sakatlanması kesintisiz kılınır, bu hallerle bir yarın konulmaz. İyi mi bu haller, hep böylesine mahkumiyetler.... ne kadar, nereye kadar? Bütün bu haller bir son durak değil, toplu bir yok oluşun eşiğidir artık. Şiddeti bir gazete kupürü, hak gasbını bir 'gündem dolgusu' sanıp sayfayı aşağı kaydıranlar bilmelidir ki; seyirci kalındığı müddetçe bu cendere her gün biraz daha daralacaktır. Bugün kadının nafakasını, yarın işçinin alın terini, öbür gün çocuğun geleceğini yutan bu zifiri karanlık, en nihayetinde 'bana dokunmayan bin yaşasın' diyenlerin kapısına da dayanacaktır. Bu bir temenni değil, çıplak bir Türkiye gerçeğidir. Ya bu raddede, bu köşeye kıstırılmışlıkta hep birlikte ses olunacak ya da sıradan insanın elinden hayatın tamamen çalındığı o mutlak sessizlikte, sıranın bize gelmesi beklenecektir. Seçim de bizimdir, vebal de. Anlıyor musunuz...

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: ODTÜ Protestolarından – Ümit BEKTAŞ – Reuters

Meramda Paylaşılan Haberler

Ankara Kadın Platformu’nun Açıklamasına Polis Müdahalesi: 4 Kişi Gözaltına Alındı - Evrensel

https://www.evrensel.net/haber/5988207/ankara-kadin-platformunun-aciklamasina-polis-mudahalesi-4-kisi-gozaltina-alindi

Konya’da BİMDER Erkek Öğrenci Yurdu’nda Şiddet Skandalı - Cumhuriyet

https://www.cumhuriyet.com.tr/turkiye/konya-da-bimder-erkek-ogrenci-yurdu-nda-siddet-skandali-cumhuriyet-in-ulastigi-goruntuler-uzerine-sorusturma-baslatildi-2511706

Ankara Adalet Sarayı Şantiyesinde Kanlı Saldırı: Hakkını Arayan İşçiler Bıçak ve Sopalarla Darp Edildi - Sol

Dengesi çoktan yitirilmiş olagelen hassasiyetler kuşatmasında hayatın kuramı dümdüz ediliyor. Her itirazın daha var edildiği anda kırmızı çizgileri alarma geçirdiği, alarm ses ve ikazlarının dört bir yanda yankılandığı bir zeminde mutlakiyet teslimiyete çıkarılıyor. Hiçliğin ve yozluğun, ceberut olagelen devlet aklının sunageldiği her şablonda biraz daha açmazların var edildiği zeminde hassasiyet terazisi sıradan insanın aleyhine bina ediliyor. Hiçliğin, değersizliğin yüceltildiği bir zeminde mutlak yargıların birer zafer gibi sunulup, pazarlanmasına devam olunuyor. Tüketen, çürüten ve zayi eden bir iktidar aklının göstere geldiği her şey doğrudan bu mahvetme hallerinin yekununu da bildiriyor. Binbir badireyle kazanılmış olagelen haklar allem edip kallem edilip zehir zıkkım ediliyor sayelerinde. Bir biçimde hiçliğin sofrasına dahil edilirken halk onca janjanlı, alavere dalavereli sözlerin tam da paralelinde bir mahvetme retoriği sabitleniyor. Bütünüyle öğüten bir hiçlik çabası, mekanizması bina ediliyor. Ne akıl kar ediyor, ne de gidilen istikametin kör karanlığına dair bildiriler gerçekten anlaşılıyor. Zıvanadan çıkmış olagelen bir tahayyülle her an her bir şeyi ölçüp biçip sınırlamaya girişenler elinde hayat bir marazlar toplamı oluyor. Bunca cürmün ötesinde yarına dair hiçbir şeyin konulmadığı zemin gerçekliğinde her şey kara, kapkaranlığın kılınır.

Düzen ve sahibi olduğunu bildirenler sıradan insanı köşelere kıstırırken, muğlak yahut da muamma değil hepten hesaplı olagelen bir mahvetme retoriğini reçete eder. Yazılmış olan her şey zehir zemberektir, şifa değil tam teşekküllü bir mahvın zeminini var etmeye ant içen bir aklın tezahürüdür. Sunulan ve yapılandırılan her eylemle sıradan olanın hakkını da hukukunu da rezil rüsva etmek kesintisizleştirilir. Ne de olsa daha çok su kaldıracaktır bu çirkef siyaset, kepazelik sarmalına dönmüş al gülüm ver gülüm cumhuriyeti. Dengeyi çoktan zayi etmiş olagelen bir menzildeki her bölüşüm birimizden birisi için bedel kılınır. Gezi Direnişi sonrasındaki on üç senelik sürecin var ettiği, doğrudan doğruya fiili tenkitin ve demokratik hakkın zayi olunduğu bir menzildir. Her durumda kendini üstün, öncelikli addeden AK Parti tahayyülünün zamanla memleketi kuşatmasının neticesinde bugün hiç ama hiçbirimiz için en ufak bir itirazı var edebilmek söz konusu kılınmayandır. Hassaslık mefhumunun anbean, o siyasal İslamcı klan için öncelendiği, gayrısının, ötekilere ait ister politik ister gündelik isterse de yaşamsal olsun herhangi bir konuda en ufak bir düzeltme ihtiva etmeyen tavrı eliyle ülkede yaşam derdest olunur.

Bianet’ten bir haberi aktaralım: “İBB davasında dün savunma yapan Medya AŞ Genel Müdürü Fatoş Pınar Türker, gözaltı sürecinde yaşadıklarını anlatarak Vatan Emniyet’te çıplak arama yapıldığını söyledi.

Mahkemede konuşan Türker, Vatan Emniyet’e götürüldüğü an yaşadığı korkuyu şu sözlerle anlattı:

“Vatan Emniyet’e girdiğimde ben buradan çıkamam diye düşündüm. Hatta ölüm düşüncesi de gelişti. Çok korkunç bir andı. Tam bir kabus gibiydi.”

Türker, gözaltı sırasında kendisine yönelik uygulamaları da anlatarak, bir polisin önce üstünü çıkarmasını istediğini, ardından iç çamaşırını da çıkarmasını talep ettiğini söyledi. Türker, kendisine “cinsel organını aç” ve “arkanı dön, eğil” şeklinde talimatlar verildiğini iddia etti.

Duruşma salonundaki kadın izleyicilere de seslenen Türker, yaşadıklarını anlatmaktan utanmadığını belirterek, “Utanan varsa çıkabilir, ben utanmıyorum. İnsanların onurunu, gururunu kırmak için yapılıyormuş gibi geliyor. Yapan utansın, ben utanmıyorum” dedi.

Türker’in beyanlarının ardından Aile Dayanışma Ağı yazılı bir açıklama yayımladı. Açıklamada, ortaya atılan iddiaların etkin ve şeffaf bir şekilde soruşturulması çağrısı yapılarak, insan onurunu zedeleyen uygulamaların kabul edilemez olduğu vurgulandı.

Açıklamada şöyle denildi:

"Bir hukuk devletinde hiç kimse, hele ki kadınlar, gözaltı ve cezaevi süreçlerinde insan onurunu hiçe sayan, mahremiyetini ihlal eden muamelelere maruz bırakılamaz. Kadın tutukluların maruz kaldığını beyan ettiği çıplak arama uygulamaları; beden dokunulmazlığına, insan onuruna ve temel haklara yönelik ağır bir ihlaldir. Hiçbir güvenlik gerekçesi, insanı aşağılayan ve psikolojik olarak yıpratan uygulamaları meşru kılamaz. Bir kadının bedenine yönelik bu müdahale yalnızca bireysel bir hak ihlali değil, tüm kadınların onuruna yönelmiş bir saldırıdır. Aile Dayanışma Ağı olarak; insan haklarına aykırı bu iddiaların etkin ve şeffaf biçimde soruşturulmasını, sorumluların ortaya çıkarılmasını ve onur kırıcı uygulamaların tamamen son bulmasını talep ediyor ve takipçisi olacağımızı bildiriyoruz. Hiçbir kadın, hiçbir insan onurundan mahrum bırakılamaz."

Bu da savunmasından bir kesittir; "Çömelmem, dönmem ve vücudumun mahrem bölgelerini göstermem talep edildi. O an ne yaşadığımızı tam olarak anlamıyorduk. Bu uygulamanın insanların onurunu ve gururunu kırmak amacı taşıdığı düşüncesine kapıldım. Ben bundan utanmıyorum; utanması gereken böyle bir uygulamayı yapanlardır.

15 aydır cezaevindeyim. Bekâr bir anne olarak çocuklarımın tüm sorumluluğunu bu süreçte annem ve babam üstlendi. Çocuklarımı onlar okutuyor. Ailem benim tutukluluğum nedeniyle çok ağır bir yük taşıdı. Annem bu süreçte benim yaşadığımı düşündüğü haksızlıkları duyurabilmek için çeşitli etkinliklere katıldı ve sesimizi duyurmaya çalıştı.

Ben rüşvet almak suçlamasıyla tutuklandım. Ancak daha sonra hazırlanan iddianamede bana yöneltilen bir rüşvet isnadı yer almadı." https://bianet.org/haber/medya-as-genel-muduru-fatos-pinar-turker-gozaltinda-polis-cinsel-organini-ac-dedi-320371

Dengesi çoktan yitirilmiş olagelen hassasiyetler kuşatmasında hayatın kuramı dümdüz ediliyor bir kere daha yinelemekte fayda var. Düzeni oluşturan konsensüs, doğrudan ve hiç kesintisiz yıkımları eylem planı içerisine dahil ettikçe o zor denilen şeyler paldır küldür var ediliyor. Medya A.Ş. genel müdürü Fatoş Pınar Türker’in de başına getirilen şey bu bahsin bir tezahürüdür. Türker’in “Savcı beni çocuklarımı elimden almakla tehdit etti” beyanı hakkında Hakimler ve Savcılar Kurulu’nun sessizliği neye delalettir. Yahut da Adalet Bakanı’nın sessizliği. Birbirinin takipçisi olagelen zır cehalet ürünü tahakküm ve tehditlerin havalarda uçtuğu, yıldırının artık ismi konulmamış bir cendere düzenleyici olaraktan var edilebildiği bir ülkede hayatın kuramı da dümdüz edilendir. Hasassiyetlerin birbiri peşi sıra yinelendiği bir zamanda, her şeyin ama en başta da kadının hakkının böyle aleni çarçur edilmesinin akıbeti ne olur, olacaktır ki! İnsanlık hakkının tarumar edile geldiği, suçun alenen sahiplenip, üstünün örtülmeye çalışıldığı bir zemin, dünyaya akıl fikir satarken kendi vahametinden hiç bahis açabilecek midir? Şaftın, aksın çoktan kaydığı, her şeyin ama en başta da adalet, hürriyet, demokrasi kavramlarının zül edilerek ziyan olunduğu bir menzil gerçekken, hayattan bahis açılabilecek midir? Hayattan bahis açabilmek; ancak iktidarın bizi eşitlemeye çalıştığı o 'hiçlik' ve 'değersizlik' zeminine karşı, birbirimizin yarasına bakarken duyduğumuz o ilkel, saf sızıyı korumakla mümkündür, anlıyor muyuz?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu Yürüyüşünden – 2016 – AFP – Middle East Eye

Meramda Paylaşılan Haber

Türker, "Çıplak Aramayı" Anlattı, Aile Dayanışma Ağı Sorumluların Cezalandırılmasını İstedi - Bianet