#sorgu

...

Derin bir nefes aldırır. Hayatı sorgulatır.

Şu iki gündür zihnimin içinde dönen düşüncelerin üzerine böyle bir cümleyle karşılaşmak içimdeki taşların üzerine kaya oturttu sanki.

Her iki şekilde de insanın boğazına yumru olan bu yalnızlık hissi, neden çekip gitmiyor?

Neden kendimiz gibi olanlara veyahut farklılıklarımıza rağmen iletişim kurmaktan mutluluk duyacağımız insanlara bu denli uzağız?

...

Sırf yalnız kalmamak için, sırf bu iç sıkıntısından kurtulmak için kendini ait olmadığı insan ve ortamlara kabul ettirme çabası içine girenler kendilerinden de uzaklaşmış, başkaları gibi kendilerini de yalnız bırakmış olmuyorlar mı?

Bu kalabalıkların arasında gerçekten olduğu yerden memnun olan kaç kişi var?

Bunca makyaja gerek var mı?

:')