Boşluğa anlam yüklemekten yoruldum. O boşluktan öylece çıkardığım duyguya da "umut" dedim, kendimi zarif bir biçimde kandırdığımı fark edemedim. Zira kimse ben iyileşeyim diye beklemeyecek. Ben bazı şeyleri zamana bıraktığımı sanıyordum, zaman bana bırakıyormuş. Geç mi kaldım bilmiyorum ama yapmadığım şeylerin ağırlığını taşıyorum. Yapmam gerekip gerekmediğini sorgulamaksa sadece ertelemenin kibar hali. Kabullenmek bazen olgunluk değil, kontrolsüzlüğün sessiz kabulüdür. Hiç bitmeseydi dediğim anıların içinde kayboluyorum, bir anın içinde sonsuzluğu görüyorum ama zaman onu elimden alıyor. Belki de hiçbir zaman kontrol bende olmadı. Belki bu yüzden kabullenmek bu kadar kolay.
Beklemeyi iyileşmek sanmıştım, yanılmışım.










