İnsanlar bugününüzden korktuklarında geçmişinizi önünüze sererler. Ben de geçmişimle savaştım ama sonunda fark ettim ki bazı yaralar kapanmaz, sadece karaktere dönüşür. Beni korkutarak yenemeyeceklerini anladılar, bu yüzden sever gibi yaparak bitirdiler. Şimdi kimseyi suçlamıyorum, herkes her şeyi bilerek yaptı ve ben hepsini görüyordum, sadece görmezden geldim. Belki de sorun bendeydi; çünkü ben herkesi tüm kusurlarıyla kabul edebiliyorken, onlar beni kabul edebilmek için kusursuz olmamı beklediler. Artık fark ediyorum ki ben ölümden değil, bir türlü hayata başlayamamaktan korkuyorum.

Acının ete kemiğe büründüğü nadir anlar olur. Babam için ben, geçmişin etten kemikten yapılma gölgesiydim.

Oturduğum yerde masa başında ağlayarak uyuya kalmışım. Uyanıp kendime çeki düzen vermek için dahi enerji harcayamadığımda fark ettim ki bu hayatı kaldıramıyorum, üstesinden gelemiyorum yaşamanın; kendime iyi gelemiyorum, vazgeçiyorum, vazgeçiyorum, vazgeçiyorum...

İşte buradayım kaybolmuş halde, beni aramayın kimsenin umrunda değilim. Çıkarlarınızı kendinize saklayın. Ben sadece kayboldum. İyi görünüyor muydum bilmiyorum ama hep çok kötü durumdaydım. Bir ses duyun, ben duyuyorum; artık tümüyle bir hiçliğe dönüşüyor olmamın sesini. Beni bir gün hala hayattayken görürseniz burada cenneti bulmuşum demektir. Hayatta olmak istemiyorum, ölmeye ihtiyacım var.

Bir gün geldiğinde mezarıma çiçekler bırakmayın, toprağıma ayak basmayın çünkü ben hiçbirinizi affetmeyeceğim. Karanlıkların bile ardında yalnız bıraktığınız bu çocuğa toprağın ardından ulaşmaya çalışmayın. Kalbin ya paramparça kırılmak ya da taş gibi katılaşmak zorunda kaldığı bu iğrenç yeri terk edeceğim. Sevgi göstermek için bile hep son anları bekliyorsunuz; hastane koridorlarını, siren seslerini, veda vaktini ama ölümün son anı olmaz. O ansızın gelecek ve yüreğinize inen pişmanlık hiçbir şeye fayda etmeyecek.

Benim ölmeye ihtiyacım var.

İster kızın bana ister gücenin! Açıkça söylüyorum işte: "Biz, mızmız bir toplumuz! Her şeyden şikayet ederiz biz, kolay şikayet ederiz; şikayeti neredeyse kimliğimizin ayrılmaz parçası haline getirmişizdir..." bu huyumuz kültür ve sanat alanınlarında daha da baskındır. "Bize ilginç, yeni kapılar açan konserler olmuyor." diye ağlarız, sonra Uluslararası Mistik Müzik Festivali konserlerinde bütün koltukları belediye çalışanlarının tanıdıklarına bırakırız! Kitapçı vitrinlerinin önünde durup "Ah, ne zaman edebiyatımıza modern bir bakışla yaklaşan araştırmacı yazılar, ne zaman kültürel kimliğimiz ve geçmişimizle bağlar kuran, düşündüren, yeni sorular açan kitaplar yayınlanacak bizde?" diye yakınırız; ama vitrinde duran ve tam da söylediğimiz özellikleri taşıyan bir dolu kitabın sayfalarını şöyle bir karıştırmayı bile denemeyiz...

Bir gün tüm mahalle ailemin çığlıklarıyla uyanacak ama ben uyanmayacağım.

Biz genellikle kendi düşünce, duygu ve hayallerimizi gerçek zannederiz. Bir de onları dille ifade edebildik mi gerçeğin ta kendisini bulduğumuza inanırız. İnsanın kendisini nasıl anlattığını çok iyi bilen Napolyon: "Bu fikir bana çok doğru gibi gözüküyor, öyleyse yanlış olması da muhtemeldir." dermiş. Bize fikirlerimizin hatalı olduğunu gösteren biri olmazsa ömür boyu yanlışı doğru bilerek yaşayabiliriz. Sokrates'i sokaklara düşüren, fikirlerini tartışacak adam aramaya sevk eden bu endişe olsa gerek. Zıt görüşler bizi kendi içimize kapanmaktan kurtarır. Dosttan çok düşmanımızı gaflet duygusundan uyandırır.

Başkaları geçmişe özlemle bakıp batan bilgi güneşinin son ışıklarında ısınmaya çalışırken ben, yeni ve daha da parlak bir çağın yaklaşmakta olduğunu seziyorum. Bana göre insanlığın özlediği cennet geçmişte değil, gelecekte aranmalı. Karanlık bir mağarada arkalarını ışığa çevirmiş izleyenlerin gözlerini ışığa çevirmeye çalışıyorum. Eleştiriyle geçmişin kurduğu dizgeleri yıkmaya, insan aklından doğmaya başlayan yeni düşünceleri dile getirerek bilgide yeni hareketlerin başarılı olmasını sağlamaya...

Stendhal'in bir mektubunda, "Vaktim olmadığı için uzun yazıyorum." diye özür dilemesi... Van Loon, İnsanlığın Kurtuluşu adlı eserinde şöyle der, haklı olarak: "Hayat kısadır, söylevlerse uzun sürer. Yüz kelimeyle söylenemeyecek bir şeyin hiçbir zaman söylenmemesi daha iyidir."