#isyan

Hikmet sahiplerinden biri kardeşine şöyle yazdı: "Kardeşim, Allah azze ve celle'nin bize verdiği nimetler o kadar çok ki onları sayamayız, buna rağmen O'na o kadar çok isyân ediyoruz ki, [şu ikisinden] hangi birine şükredeceğimizi bilemiyoruz: أجميل ما ظهر ، أم قبيح ما ستر؟!. “Görünen güzel [nimetlere] mi, yoksa örtülen kötü [günahlara] mı?!”

Kibirli (kendini beğenmiş) kimseler bacak bacak üstüne atar.

Ama yaşarken herkes karıştı.

“Şunu yapma”, “bunu giyme”, “orada okuma”, “böyle düşünme.”

Orospu çocuğu bir sistem kurmuşsunuz,

Ve beni içine doğmaya zorlamışsınız.

Sonra da sanki hayatı ben batırmışım gibi bakıyorsunuz yüzüme.

Bok varmış gibi sürekli karar verdiniz benim yerime.

Hayatımda ben yokum.

Bir çocuğun sırtına yüklediğiniz hayallerinizin ağırlığıyla

Yetişkin bir ceset büyüttünüz.

Şimdi 27 yaşındayım.

Ve bir aynaya bakıyorum:

Tanımıyorum lan bu yüzü.

Siz şekillendirdiniz, siz boyadınız, siz çaldınız.

Ve sonra "neden mutsuzsun?" diyorsunuz.

Siktirin gidin.

Beni iyi çocuk yapmaya çalışırken,

İçimdeki bütün ışığı söndürdünüz.

Sustum, evet.

Ama bu sessizlik minnetten değildi.

Bu sessizlik, içinizdeki sahtelikten tiksinmemdendi.

Köye taşıdınız hayatımı şehirden.

Ama en başta beni hayattan taşıdınız.

Geriye sadece nefes alıp veren bir makine kaldı.

Kalbi atan bir hayalet.

Ve siz hâlâ “şükret” diyorsunuz.

Hayır, şükretmiyorum.

Küstüm lan bu hayata.

Ve evet, bazen gerçekten diyorum ki:

Bir gün çıkıp öyle bir gideceğim ki…

Arkamdan değil, kendinizden utanacaksınız.

Ama size intihar mektubu da yazmam.

Benim yok oluşum bile sizin utanmanız için lüks olmasın diye.

İntihar değil bu,

Sadece sizin boktan hayat senaryonuzu yakıp geçmek.

Ben oynamıyorum artık.

Maskeyi çıkardım.

Yalnızım, evet. Ama en azından kendimim.

Ve en güzeli:

Bu saatten sonra başınıza ne gelirse, artık ben yokum.

Kendi cehenneminize kendiniz yanın.

Ben kendi cehennemimi severek seçerim.