#melankoli

Öğleden sonra başlayan yağmur akşama kadar dinmedi. Ben de dinmesini beklemekten vazgeçtim, koltuğu pencerenin önüne çektim ve oturdum. Elimde soğumaya yüz tutmuş bir bardak çay vardı, ama içmeyi unutmuştum. Camın dışında damlalar birbirini kovalıyordu. Bir tanesi yukarıda duruyor, sonra ansızın karar veriyormuş gibi aşağı doğru süzülüyor, yolda başka damlaları da yanına alıyordu. Onları seyretmek insanı tuhaf bir sükûnete çekiyordu. Sanki her damlanın bir acelesi, bir gideceği yer vardı da ben yalnızca kenarda durup onlara bakıyordum. Sokak lambası yeni yanmıştı. Islak asfalt bu ışığı geri veriyor, karşı binanın önü sarı bir aynaya dönüşüyordu. Aşağıda bir adam şemsiyesini açmaya çalışıyor, rüzgâr izin vermeyince yarı koşarak köşeyi dönüyordu. Onu izlerken gülümsedim. Bir zamanlar ben de öyle koştururdum, yağmura yenilmemek için.

Ayşe'yi düşündüm. Böyle akşamlarda hep aklıma gelir. O yağmuru severdi, ben ise ondan kaçardım. Beni zorla dışarı çıkarır, ıslanmanın da bir keyfi olduğunu söylerdi. İnanmazdım, ama onunla yürürken inanmış gibi yapardım. Şimdi anlıyorum ki mesele yağmur değildi, onunla olmaktı. Camdaki buğuyu avucumla sildim. Parmak izlerim kaldı, ardından yavaşça yeniden buğulandı. İnsan hafızası da böyle bir şey galiba. Silersin, bir an berraklaşır, sonra sıcaklıkla üstü yeniden örtülür.

Cin olmadan adam çarpıyorlar

Metronun içi tıklım tıklımdı. Sabahın o soğuk saatinde herkes birbirine yaslanmıştı, ama kimse kimseye bakmıyordu. Ben de öyleydim; elimde tutunacak bir demir bile bulamadan yabancıların omuzları arasına sıkışmıştım. Tam karşımda genç bir adam telefonuna bakıyor, yanındaki kadın gözlerini yummuş, kafasını cama dayamıştı. Bir çocuk annesinin eteğine yapışmış, korkuyla etrafı süzüyordu. Hepimiz aynı vagonda, aynı yöne gidiyorduk; yine de her birimiz sanki kendi adasında yaşıyordu.

O sabah aklıma yıllar önce ölen babam geldi. Kalabalıkta böyle sıkıştığımda hep onu düşünürdüm. Bana, insanın en çok başkalarının arasındayken yalnız kaldığını söylerdi. Küçükken bu sözün ne demek olduğunu anlamazdım. Şimdi anlıyordum. Yüzlerce insanın nefesini duyabiliyor, ama içimdeki sessizliği bölecek tek bir ses bulamıyordum. Metro bir istasyonda durdu. Kapılar açıldı, birkaç kişi indi, yenileri bindi. Yüzler değişiyor, ama boşluk aynı kalıyordu.

Kaç yıldır aynı hatta gidip geliyordum. Aynı reklam panoları, aynı yorgun bakışlar. Bazen düşünürdüm; bu insanların hepsinin belki bir evi, bir sofrası, kendisini bekleyen biri vardı. Peki beni bekleyen var mıydı? Cebimden telefonu çıkardım, rehberi açtım. Ekranda onlarca isim vardı. Yine de arayıp hiçbir şey demeden sesini duymak isteyeceğim biri yoktu. İnsanın bu kadar çok kişi tanıyıp da nasıl bu kadar yalnız kaldığını hep merak etmişimdir.

koymadım ama sırtım duvarın

...yürüyebilseydik birlikte hayat denilen bu yolu. Birinin, “yaslan bana dostum eğer yorulduysan” deyip, diğerinin “seni yanımda hissetmek bana yetiyor...” dediği iki yolcu. Ama hayır. Bize öğrettiğin yol dar bir yol, iki kişinin yan yana yürüyemeyeceği kadar dar.