#melankoli

Başı düştü yaşlı parke taşına. Yıllar bir şey kaybettirmemişti aklını sıyıracak noktaya geldiği saatlerden. Onun perçemlerine aklar, parke taşının yüzeyine gergin kırışıklıklar dolmuştu. Lakin zaman, bir genç kızın toyluğuna çapasını takmıştı. Gözlerinin kıyısına vurdu cümleler; birinin doğuşu, öbürünün celladıydı.Biraz daha dayadı kulaklarını o meşhur soğuğa. Olmuyordu, susmuyorlardı; ne dediklerini de anlamıyordu. Anlasa belki nasıl kontrol edeceğini de bilirdi ama o, bu izbe köşede bilinmezliğin zırhına kuşanmıştı. Gece doluyordu pencereden odaya; oda geceye aşıktı, siyaha siyaha boyanıyordu duvarlar. Kulaklığın teki masadaydı, hep unutuyordu onu. Sahi, bazı eşyaların kaderiydi unutulmak; bir köşede eskitilmeye bırakılmak çaresizce...Bir müzik duyuluyordu, inim inim inliyordu notalar. Bir yer yatağında ölmeyi bekleyen hastanın kesik nefesleri gibi, notalar da hor görüyordu onu. Olsun, yeni şarkılar açılır, yeni notalara kavuşulurdu. Parmaklarını kıvırdı içe doğru. Hırkasının içine işliyordu ayaz ama olsun; bir geceyi daha güne kavuşturuyordu.

Çok yalnız değilim, çok yalnız hissediyorum.

İnsanın kendine bile iyi gelememesi de bir imtihandır hem de çok ağır bir imtihan.

Yoksa sen uğruna şiir yazılacak bir insan değilsin