#mezar

Hayatın ne kadar acımasız olabileceğini ilk kez o gün anladım. Babamı toprağa koydukları an… İçimden kopan çığlıklar boğazıma düğümlendi, yalvarmak istedim, haykırmak istedim: “Ne olur, yapmayın! O toprağı üzerine atmayın!” Ama sustum. Sözcüklerim boğuldu, sesim çıkmadı.O derin çukuru görmedim, görmek istemedim belki de. Gözlerimi kaçırdılar ya da ben kaçırdım gerçeğin sert yüzünden. Ama bilincim kaçamadı. O gün, içimde bir şeyler paramparça oldu. Belki de büyüdüğüm gündü. Belki de çocukluk dediğim o masum yerden tamamen koptuğum anO bahar, herkes için rengârenk çiçekler, mis kokulu sabahlar ve güneşin sıcak tebessümüyle doluydu. Ama benim için kışın en soğuk ayına dönüştü. İçim buz kesti, ruhum karanlığa gömüldü. İlkbahar, o günden sonra hiç gelmedi bana. Ne kadar aydınlık görünse de, benim için hep griye boyandı.Bahar artık herkesin sevdiği bir mevsimken, benim en çok nefret ettiğim zaman oldu. Çünkü o bahar benim babamı aldı. O gün, hayatın insafsız yüzünü görüp anlamıştım. Ve o günden beri hiçbir bahar eskisi gibi olmadı, olduramadım..

Bir yerde okumuştum diyordu ki ;

22.30