#yorgunluk

Önceden ne yazsam direkt paylaşır, hiç beklemezdim. Şimdi ne yazdıysam taslakta. Artık kendi duygularımdan bile emin olamıyorum. Kendi duygularım, düşüncelerim, hislerim... Hiçbir şeyden emin olamıyorum. Beni en çok yoran da bu zaten. Belirsizlik.

Başkalarından seni sen olduğun için sevmelerini bekliyorsun. Ama kim olduğunu kendin bile bilmiyorsun. Keşfedilmek, görülmek, anlaşılmak istiyorsun. Biri seni ufak şeylerinle bile bilsin, sen şunu seversin diyebilsin istiyorsun. Kendin en sevdiğin çiçeğin ne olduğunu bile bilmezken. Şımarık bir kız çocuğu musun yoksa olgun kendini bilen bir insan mı o bile belli değil. Karşındaki senden ne beklerse o'sun. Ayna tutuyorsun insanlara kendini göstermek yerine. Ben buyum, benim sınırlarım bunlar demekte bile zorlanıyorsun. Kendin olarak o kadar sevilmemişsin ki kendinin nasıl biri olduğunu unutmuşsun. Uyum sağladığın sürece sevildiğini o kadar kabullenmişsin ki bulunduğun kabın şeklini alıyorsun her defasında. Tüm gerçekliğini tüm şeffaflığıyla kabullenecek biri olmadığına eminsin çünkü. Kim olduğun hakkında en ufak bir fikrin bile yok. Artık neyden nefret edip neyden hoşlanıyorsun o bile bulanıklaşmış durumda. Kendine göstermediğin değeri başkalarından bekliyorsun. O kadar tahammülün yok ki kendine iki dakika yalnız kalmaya dayanamıyorsun. Dolayısıyla insanlara bağımlısın. Sana gösterdikleri ilgi üzerinden kendi değerini biçiyorsun. Kendin hakkında bildiğin tek şey içinin sıkışması, ruhunun daralması. Birine içini açmaya kalkıştığında bile anında utanıyorsun. Hata yaptığını sanıyorsun. Duyguların o kadar kabul görmemiş ki herkese güçlü olduğunu kanıtlamaya çalışıyorsun. Oysa tek istediğin birinin koşulsuz şartsız beklentisiz yanında olması. Çünkü kendinin bile yanında olamıyorsun artık. İnsanlara bu kadar muhtaç olduğun için ve kendine yaratamadığın alan için de nefret ediyorsun kendinden. Her şeyi yapabilmeyi isteyip, hayatı, huzuru sevdiğini iddia edip her boşlukta düşünmekten kafayı yediğin için de utanıyorsun kendinden. Ama o gücü de bulamıyorsun kendinde. Yorgun değil aciz görünüyorsun artık sadece.

Yorgunluğun sadece bedensel değil zihinsel olduğunu anladığınız da büyürsünüz.