#hisler

İnsanoğlu umut etmeden duramaz.

Doğasında var,sözgelimi merak etmek gibi.

Benim umut ettiğim şey ise etrafta biri beni anlayabilir diye düşünmek;anlayamayacakken.

İçinde bulunduğun topluluğun bir şekilde seni anlamasını umuyorsun.

Bunun için adımlar atıyorsun ama yine aynı şeyi görüyorsun;göreceksin.

İnsanın içi,içindeki,başkaları tarafından belki de hiç anlaşılamayacak.

Bir köşede,derinlerde gizlenmişsin...sen.

Annemin en sevdiği rengi bilmiyorum, sevdiğim adamın beni sevip sevmediğini bilmiyorum, kendimden nefret edip etmediğimi bilmiyorum. Dahası, ben niçin var olduğumu bile bilmiyorum.

Yalnızca yorulduğumu biliyorum; bu düşüncelere saplanıp kalmaktan, bu kadar uzak ve soğuk olmaktan, çığlıklarımın dışarı çıkamayıp göğsüme bıçak gibi saplanmasından, kimseye bunları anlatamamaktan, insanların bildiği kişi olamamaktan...

Olduğum kişi değilim. Tanıdıkları kişi değilim. Herkese karşı farklı bir maske takınıyorum. Kimse beni gerçekten tanımıyor. Kimse maskemin altında neler düşündüğümü, kalbimi hangi cümlelerin, hangi hislerin parçaladığını bilmiyor.