#mektup

Sevgili dost;

Tembellik; hayalleri yavaşça yok eder.

Öfke; doğruyu görmeyi engeller.

Ego; öğrenmeyi durdurur.

Kıskançlık; iç huzuru baltalar.

Hiç düşündün mü, bir kuş neden sabahın en erken saatinde öter? Belki de kendine "iyileştim mi?" diye sorar da cevabı sesinde arıyordur. Ben de bazen böyleyim işte. Sorarım, "geçti mi bu ağırlık?" Sonra içimde usulca bir ses fısıldar “geçiyor.."

İnsan, en çok da kendi içine dönüp susmayı iyileşmek sanıyor. Sanki kelimeler toplanıp bir göğün altına saklanıyor. Belki de iyileşmek dediğimiz şey, kimse fark etmeden, kimse el uzatmadan, içimizde usul usul filizlenen o küçük kıpırtıdır. Sen de bilirsin, bu çağda herkes kendi yükünü omzunda taşır; kimse kimsenin gölgesine bile dokunmaz. Belki de başka çâre kalmadığından, belki de en iyi çâre bu olduğundan.

Gökyüzüne baktığında nasıl hissediyorsun dostum?

Sonsuzmuş gibi duran o mavi, aslında bir anlığına bile olsa insanı olduğundan daha güçlü sanmaya yetiyor. Belki de iyi hissetmek dediğimiz şey, göğe baktığımızda kalbimizin hafifçe doğrulmasıdır,kimbilir.

Peki çiçekler? Onlar kime yaslanıyor sence?

Söyleyeyim, toprağa bırakıyor bütün hikâyesini, güneşi dost ediniyor kendine. Ve yine de açıyor,hemde en çetin kıştan sonra bile. Belki biz de öyleyiz; kimse görmese de, kimse anlamasa da içten içe filizleniyoruz.

Dilerim ki, gökyüzün hep aydınlık olsun. Kendine iyi gelmenin en ince hâlini hep hatırlayasın. Ben hep buradayım,

Sessizliğe değmeden,kalbini ürkütmeden..

Sevgiyle kal.

Sevgili Dost,

Bir zarfı açmak kadar kalbi titreten ne vardır.

Zarf mahremiyettir, mahrem olmasa da satırlar.

Bir köşeye çekinilir, yalnız okunur mektuplar..

Bana yönümü gösterenim. Aşkım, sevgilim, arkadaşım, her şeyim. Nasılsın bugün bir tanem? Havalar çok soğudu, üşümüyorsun umarım. Bugün pek bir telaşım var. Seni bekliyorum geleceksin diye. Belki ararsın diye telefonum hep açık. Sabahın nurunda gel diye Rabbime dua ettim. Senin için dua edebilmek bile şükür sebebi sevgilim. Perdemden güneş sızarken içime huzur doldu. Sanki ahu gözlerini görmüşüm gibi. Burnuma hoş bir koku doldu. Sanki mis kokunu kavanoza hapsetmek isteyen küçük bir çocuk gibi içime çekmişim gibi. Sanki yanaklarımı öpmüşsün gibi ılık rüzgar geldi yüzüme. Sanki çiçek bahçesi yeşerdi orada. Gözlerim güneşten mi yoksa senden mi ışık aldı bilmiyorum ama ışıl ışıl her yer. Gel de birlikte şarkılar söyleyelim. Göz göze. Diz dize. Birlikte ağlayalım. Birlikte gülelim ve sinirlenelim. Film izleyelim. Dans edelim. Kavga edelim. Buluşalım. Çay, kahve içip ve ekler yiyelim. Sever misin? Ben çok severimm. Lütfen sonsuza dek hayatımdaki en iyi şey olmaya devam et. Beni seviyor oluşun küllenmiş bahçeme yeniden çiçek açtırır. Canım sevgilim, seviyorum seni...

bu satırları görmeyecek olman beni üzüyor, içim bir enkaz, sırtımda bir kambur, dik duramıyorum, yaslanacak bir ağacım ya da dağım da yok..

söylesene neden bir dağ olmadın da evimi yıktın?