#yoruldum

Tüm okul senemi bir çocukla konuşarak geçirdim.. kendisi hem iş hem okul hayatini (onun sistemi farklıydı bir hafta okul bir hafta iş gibi) bunu böyle düzenle yapabiliyordu.. ama ben senemi mahvettim konuşacak düşüncem hayal kurmam diye senemi çürürdüm. Şu an sene sonu sinavindan kaldım… ve sebebin o olduğunu biliyorum ama bunu nasıl dicem.

Tamam duygular vardı , tamam hadi bana tüm sene boyunca hediyeler aldı falan. Ama yapamıyorum şu iki gündür kendimi yicem kafam almıyor. Ben buna ne dicem nasıl ayilcam bilemiyorum.

Çünkü tamam bak oda uzulucek falan diye yapamıyorum hiç bir şey. Bak çocuğa bugün yazdı diye cevap verdi geldim dedim bak konuşmak istemiyorum haberi var sonuclar beni fena dagitdi. Geldi uzuldu… kendimi konutu hisetdim, utanmasam kendime kılıcaktım niye ben üzgünken onu üzdüm diye.

Bu arada Türkiye’de değilim (ama ben Türküm!) ama i ise Türk değil…

Ablanlar gelecek temizlik yap , abinler gelecek evim temiz değil..

"seni çok özledim, bir yazayım dedim" diye dürüst ol.

Sahte bir merakla "nasılsın" diye sorma.

"Nasıl hissediyorsun, canını sıkan bir şeyler var mı?" diye gerçekten duymak iste.

Son flörtünden, değiştiremeyeceğin şeylerden, akıllanmadan aynı hataları tekrar tekrar yapmdandan bahsetme.

Bana en büyük hayalini, kimsenin bilmediği küçük zevkini, kendinde değiştirmek istediğin bir özelliğini, yeni keşfettiğin bir şarkıyı, bakış açısını değiştiren bir sözü, çocukluğundaki en sevdiğin oyunu, birini nasıl sevdiğini anlat.