"duvarları çok iyi örmüşüm, kimse giremiyor bende çıkamıyorum zaten."

Hiçbir yere ait olamamak. Ya bir eksik ya bir fazla ama hep bir yabancı; en tanıdık simaların yanında dahi. Bir adım yakınken bile kilometrelerce uzak. Sığamıyorum hiçbir yere. Ne zaman işte tamam ben burada olmalıyım fazlalık değilim desem, o kadar yabancılaşıyorum. Ait olamıyorum. Anlatamam.

Terapi olsun diye kendimi temizliğe verdim fazla terapiden gidecem🤭

'gecenin sessizliği kulaklarımı tırmalıyor. bu zifiri karanlık, kendi düşüncelerimin içinde boğuyor beni. ve ben gitgide her şeyden, herkesten vazgeçen bi kıza dönüşüyorum. en çok da kendinden.

Hastane koridorları artık yabancı değil bana. Daha birinin kokusu üzerimden gitmeden, bir yenisinin yolu düşüyor önüme. İçime sığdıramadığım ne varsa gözlerime yerleşti. Yoruldum; biraz beklemekten, biraz umut etmekten, biraz da hep güçlü görünmek zorunda kalmaktan. İnsan bazen iyileşmekten değil, hastanelerden yoruluyormuş. Sanırım benim içim artık bana bile sığmıyor…

Yoruldum. Yorulmaktan yoruldum. Sadece kendimi hayatta tutmaya çabalıyorum. Çabalamaktan yoruldum.