#psikoloji

Yaşım ilerledikçe bazı insanların neden ortadan kaybolmayı ve sessiz, özel bir hayat yaşamayı seçtiklerini daha iyi anlıyorum.

Hiçbir yere ait olamamak. Ya bir eksik ya bir fazla ama hep bir yabancı; en tanıdık simaların yanında dahi. Bir adım yakınken bile kilometrelerce uzak. Sığamıyorum hiçbir yere. Ne zaman işte tamam ben burada olmalıyım fazlalık değilim desem, o kadar yabancılaşıyorum. Ait olamıyorum. Anlatamam.

"Mesele şu ki; doğduğum evi onarmaktan, kuracağım evi düşünmeye vaktim kalmadı.."

Başı düştü yaşlı parke taşına. Yıllar bir şey kaybettirmemişti aklını sıyıracak noktaya geldiği saatlerden. Onun perçemlerine aklar, parke taşının yüzeyine gergin kırışıklıklar dolmuştu. Lakin zaman, bir genç kızın toyluğuna çapasını takmıştı. Gözlerinin kıyısına vurdu cümleler; birinin doğuşu, öbürünün celladıydı.Biraz daha dayadı kulaklarını o meşhur soğuğa. Olmuyordu, susmuyorlardı; ne dediklerini de anlamıyordu. Anlasa belki nasıl kontrol edeceğini de bilirdi ama o, bu izbe köşede bilinmezliğin zırhına kuşanmıştı. Gece doluyordu pencereden odaya; oda geceye aşıktı, siyaha siyaha boyanıyordu duvarlar. Kulaklığın teki masadaydı, hep unutuyordu onu. Sahi, bazı eşyaların kaderiydi unutulmak; bir köşede eskitilmeye bırakılmak çaresizce...Bir müzik duyuluyordu, inim inim inliyordu notalar. Bir yer yatağında ölmeyi bekleyen hastanın kesik nefesleri gibi, notalar da hor görüyordu onu. Olsun, yeni şarkılar açılır, yeni notalara kavuşulurdu. Parmaklarını kıvırdı içe doğru. Hırkasının içine işliyordu ayaz ama olsun; bir geceyi daha güne kavuşturuyordu.