#realiteit

Ik heb mezelf beloofd vanaf het moment dat ik geen woorden meer vond, te stoppen met zoeken naar toch de juiste. En ik denk dat ik daar geen woorden voor nodig heb om dat te beseffen.

Jij en ik waren twee verloren stukjes die in elkaar probeerde te klikken met de afgebroken kantjes. Maar jammer genoeg had ik dat pas later door, want nu is het moeilijker om weer heel te zijn.

Het feit dat wij elkaar hebben gevonden, brengt me een warm gevoel en heb nergens spijt van. Ik wil nu alles proberen recht zetten en opnieuw beginnen. Niet als mensen die iets hadden en alles awkward maken, maar als goeie vrienden. Want dat waren wij ooit en waardeer ik het meeste.

Ik zei tegen mijn psychologe: Ik ben als het ware steeds meer in mijn eigen tekst gekropen, om erin te wonen, de realiteit ermee te weren en nam daarin alles met me mee.

Zij: 'Slauerhoff?'

“Je weet niets. Je kent me niet. Je ziet mijn ogen wel maar ik ben slechts wat daar achter ligt. Je ziet het kwade gewrocht niet dat daar diep in die doodskop zit. Dat ding dat daar altijd zit te wriemelen en te krabben. Dat schepsel dat dronken droomt over haat en zinnend neerkijkt op je hele bestaan. Voor dat geleedpotige wezen gebeurt het leven ergens anders. Voor hem is jouw realiteit slechts optioneel. Daarom zouden wij nooit met elkaar praten.”