Breek het gips.

Leg de glimlach neer.

Toon de kras, de deuk, de rauwe rand.

Laat ze de scheurtjes zien, keer op keer,zonder de filters van andermans stand.

Het is doodeng om onbeschermd te staan,te hopen dat ze je de zachtheid gunnen.

Maar giet nu goud waar de breuken gaan,juist in de scherven die glanzen kunnen.

Kijk ze aan met je ware blik,littekens helen met gouden lijnen.

Pas als het masker valt, ben je ik,en kan het echte gezicht verschijnen.

een potje schaak, een vrolijk liedje of je favoriete smaak bij de ijskraam.

De details beginnen langzaam te vervagen, maar in essentie blijf jij altijd jij.

"de tijd vliegt als je het leuk hebt", maar ondanks dat ik het helemaal niet leuk heb gehad, gaat de tijd me sneller dan ik lief heb. En blijft de tijd ook alsmaar doortikken.

soms wil ik even pauzeren, het allemaal even laten voor wat het is. En dan terugspoelen.

Terugspoelen naar een tijd waar we nog samen lachen, waar je grapjes maakt, waar je me precies begrijpt zonder dat ik het hoef uit te leggen.

Nu is na 3 jaar alles zo anders, alles zo veranderd. Ik wil gewoon even kunnen springen in de tijd, en je weer in mijn leven hebben.

Ik mis je.

Als ik naar mensen kijk, vraag ik me vaak af wat er allemaal in hen omgaat. Je ziet een gezicht, een glimlach of misschien juist een gesloten blik. Maar wat je niet ziet, is wat iemand met zich meedraagt. Ieder mens heeft een eigen verhaal. Eigen gedachten, herinneringen, emoties, verlangens en teleurstellingen. We nemen allemaal iets mee. Ik noem dat weleens onze rugzak. Die rugzak begint zich…

Soms voelt het alsof een deel van wie je bent uit elkaar geslagen wordt.Alsof iets waar je diep vanbinnen voor stond ineens onder druk komt te staan. Niet een beetje ongemak, maar echt het gevoel dat je jezelf ergens onderweg kwijt dreigt te raken. Misschien klinkt dat groot of dramatisch.Maar als je het kent, weet je dat het precies zo voelt. Ik ken die momenten ook. Momenten waarin je niet…