#gedachten

Ich habe gedacht, ich warte auf einen Freund.

Ich habe gedacht, ich sei dir wichtig.

Aber ich habe mich geirrt.

Du hast mich umgarnt, mir Nähe gezeigt, Zuneigung gegeben – nur um mich dann fallen zu lassen, als hättest du bekommen, was du wolltest.

Und heute weiß ich: Du bist ein diagnostizierter Narzisst. Plötzlich macht alles Sinn.

Du hast mich fasziniert, mich durchschaut, mir genau das gegeben, wonach ich mich gesehnt habe – Nähe, Vertrauen, das Gefühl, gesehen zu werden. Doch das war nur die Maske. Sobald ich offen und ehrlich war, warst du weg. Als hätte ich nie etwas bedeutet.

Und dann nennst du mich „obsessed“.

Nur weil ich ehrlich war.

Nur weil ich zugehört habe.

Nur weil ich dich ernst genommen habe.

Ich hasse dich nicht.

Ich hasse mich dafür, dass ich dachte, ich sollte warten. Dass ich dachte, du wärst echt. Dass ich dachte, es gäbe da eine Freundschaft, die mehr wert ist als dein Ego.

Aber ich habe dazugelernt.

Ich sehe dich jetzt klarer.

Und ich gehe. Nicht, weil ich will – sondern weil ich muss.

Das hier ist mein letzter Eintrag über dich.

Das letzte Mal, dass du meine Gedanken bekommst.

Im Reich der Laute, leis und laut,

wo Wörter wachsen, wohlvertraut,

steht kräftig, klar und elegant

ein stolzer Freund: der Konsonant.

Er poltert, ploppt, er knackt und klingt,

wenn Luft an Lippen springt und schwingt.

Er baut Gerüste, stark und fest,

damit die Vokale sich niederlassen als Gast.

Ohne ihn wär Sprache weich,

ein Flüstern nur im Vokalsreich.

Doch mit ihm wird ein Wort erst ganz –

drum danke still dem Konsonanz!

Ik heb lang gedacht dat liefde een soort van ongeluk was dat me steeds opnieuw overkwam. Telkens wanneer ik vlinders voelde, maakte ik me zorgen over de toekomst en de pijn die er aan kwam.

Er zijn veel soorten meisjes. Er zijn meisjes die veel lieve dingen tegen je zeggen, maar nooit hun daden achter hun woorden zetten. Er zijn meisjes die zeggen "we zullen dan afspreken" en daarna de voorgestelde datum laten voorbij gaan zonder iets te laten horen. Zonder iets te sturen. Zonder dat je haar ziet. En als je dan achteraf toegeeft dat je op haar wachtte en dat je teleurgesteld bent, krijg je defensieve smoesjes terug. Het was nog niet echt afgesproken. We moeten niet altijd zo veel afspreken. Ik heb mijn eigen leven (en hoe arrogant van je om te denken dat je daar deel van mag zijn).

Er zijn meisjes die je altijd achter de hand houden. Als back up optie, voor wanneer haar echte ambitie haar afwijst. Zodat ze in de tussentijd niet alleen hoeft te zijn. Je mag niet te veel van haar houden want ze houdt je liever geheim. Het zou genant zijn als haar vriendinnen wisten dat ze op de achtergrond met jou flirt. Je mag niet verdrietig zijn als je haar online dating profiel ontdekt, vol beschrijvingen van wie ze echt naar zoekt. Een man die al je slechte kanten niet heeft. Een man die niet op je lijkt.

Er zijn meisjes die zich stil houden en hoopvol wachten tot je hen eerst stuurt. Ze wacht tot jij alles zegt en doet. Zij wordt een van de vele stenen in een muur van koude, afstotende vrouwen. Het merendeel van die vrouwen in die muur wil helemaal niets met je te maken hebben. Één percent wel, maar als jij opgeeft omdat je niet je hele leven lang vrouwen wil lastig vallen, dan is ze teleurgesteld. Dan zegt ze jaren later, al lachend met een andere man aan haar arm: "ik had toen een oogje op je, maar je zag me niet staan."

Er zijn meisjes die je zo graag willen hebben dat ze zelfs liegen om je te kunnen krijgen. Ze liegt over haar leeftijd, haar interesses en wie ze is. Op een dag kom je er achter en je schrikt. Wanneer je ze confronteert, wordt ze kwaad en schreeuwt ze. Over hoe de leugens niet belangrijk zijn, en zelfs geen leugens zijn, en je maakt een drama van niets. Ze zegt dat er is iets mis met je is. Ze huilt wanneer je de brug verbrand.

En telkens, bij alle meisjes, dacht ik: wat doe ik mis? Hoe verpruts ik het toch altijd? Waarom maak ik het altijd kapot? Waarom ben ik niet gelukkig? Ik zou moeten gelukkig zijn bij haar.

Maar ik heb nu eindelijk geleerd dat er twee soorten romantische partners zijn. Er zijn de partners waarbij je steeds denkt dat je je zou moeten gelukkig voelen. En dan zijn er de partners waarbij je je - gewoon - gelukkig voelt. Zonder mentale onderhandeling. Zonder dat het voelt als een uitdaging die je niet kan halen. Zo simpel als maar kan zijn. Bij zo'n partner besef je plots: het lag niet aan mij. Ik had me niet moeten gelukkig voelen bij de anderen. Hoe ik me voelde was juist. Ik was niet geliefd, niet echt. En ik was niet gelukkig.

Er zijn veel soorten meisjes. Maar mijn meisje, het meisje dat mij eindelijk gevonden heeft, is haar eigen soort. Er is niemand zoals haar. Niemand waarmee ik kan praten zoals ik met haar kan praten. Niemand zo slim, niemand zo zacht, niemand zo lief. Ik wordt automatisch gelukkig wanneer we samen zijn. Samen zijn is alles. Samen inkopen doen. Samen koken. Samen rusten. Samen films kijken. Samen wandelen door bossen, velden en parken. Het lijkt soms alsof ze mee zweeft met de pollen, mee zwaaid met de bloemenstengels in de wind. Zelfs in de winter is ze warm. Dan geeft ze me hongerige blikken vanaf de andere kant van een gezelschapspel. Ze verslaat me ook in elk spel. Ze verovert mij keer op keer opnieuw. Ze heeft kleine nieuwsgierige vingers waarmee ze met mijn baard prutst. Soms gaan die vingertjes op verkenning en tasten ze over de wervels van mijn rug. Ze wordt graag gekust op haar hals. Zuigkussen vindt ze genant, maar als ze echt honger heeft, bijt ze mijn onderlip. Haar wilde haren in mijn gezicht, in mijn mond. Ik probeer ze uit de weg te blazen maar dat lukt nooit. Ik wordt verblind en verstikt in haar liefde, maar ik wil niet liever. Ik voel me juist vrij. Ik ben vollediger. Volwassener. Meer mezelf. Sterker. Wijzer. Geliefd zoals nooit tevoren. Ik hoop en ik bid dat zij het laatste meisje is dat ik ooit in mijn hart laat, want zij mag daar voor altijd blijven.