#schrijven

De eerste kennismaking

Druipnat van een verfrissende plons manoeuvreer ik mezelf in een comfortabele koekenbakpositie op mijn strandlaken en sluit voorts mijn ogen. Zo kan de zon zijn werk doen en ik simultaan van de rust genieten. Want rustig is het op Platja de Son Xoringuer. Buiten het ruizen van de zee, kwinkelerende vogels en een handvol badgasten die, net als ik, weinig van zich laten horen is het stil: geen gettoblasters, blaaskaken en meer van dat. Een strand naar mijn hart.

Precies op het moment dat mijn geest het dagelijkse wil verruilen voor iets dat tegen het transcendente aan schuurt, klinkt er een hard gekliauw. Ik schrik me een ziekte. Omdat ik het geluid herken, het is zonder twijfel een meeuw, schiet ik terstond met mijn handen naar mijn rugzak vol proviand om deze te beschermen: ik ken mijn pappenheimers!

Althans, dat dacht ik.

Zeemeeuwen

Zeemeeuwen hebben in Nederland, op z’n zachts gezegd, een niet al te best imago. Wie wel eens een haring heeft gehapt op Scheveningen, een patatje heeft proberen te eten op het strand of in de buurt van een afvalbak of navenante afvalverzamelplaats woont, weet waarom: als ze eten zien, zijn zeemeeuwen niet meer te stoppen. Ze zijn in staat de haring uit je hand te happen, friet uit je zak (of bak, dat maakt niet uit) en als er een kans is, spitten ze heel je vuilcontainer om op zoek naar een hap. Zo zijn ze. Dat is hun overlevingsstrategie. Opportunisten pur sang: het is pakken wat je pakken kan.

Wie in zijn vogelgids op zoek gaat naar de zeemeeuw, komt bedrogen uit. De zeemeeuw bestaat namelijk niet. Zeemeeuw is een containerbegrip. Bedacht door en voor mensen die te beroerd zijn zich verder te verdiepen in de familie der meeuwen (Laridae). Alle middelgrote tot grote, witte of grijze zeevogels met een kenmerkende schelle kreet en onaangenaam gedrag worden eronder geschaard. De grote mantelmeeuw (Larus marinus), de kleine (Larus fuscus), de zilvermeeuw (Larus argentatus), de stormmeeuw (Larus canus) en de kokmeeuw (Chroicocephalus ridibundus), het is een pot nat!

Duidelijk geen zeemeeuw

Vreemd genoeg, gedroeg de meeuw, die mij zo onaangenaam terug in het hier en nu had gekliauwd, zich helemaal niet als een zeemeeuw. Het beest toonde buitengewoon weinig interesse in mijn rugzak vol lekkernijen en zelfs die paar koekruimels in het zand konden hem niet bekoren. En dat terwijl hij er met zijn snavel bovenop stond. Wat was hier aan de hand; dit had ik nog nooit meegemaakt.

Doordat de vogel nog geen anderhalve meter van me verwijderd was, kon ik hem goed bekijken. Wat betreft vorm en verenkleed leek de vogel sterk op een zilvermeeuw, maar de snavel was opvallend anders. Niet qua vorm, maar wel qua kleur. De snavel was opvallend rood, met een zwarte band erover. Dat is een bijzondere meeuw, dacht ik en grabbelde mijn telefoon tevoorschijn om een foto te maken. Maar voor ik kon klikken vloog hij weg.

Audouins meeuw

De volgende dag las ik op een informatiebord langs de Cami de Cavalls (een paardenpad rondom het eiland dat vandaag de dag vooral door wandelaars wordt gebruikt) dat de bijzondere en relatief zeldzame Audouins meeuw (Ichthyaetus audouinii) op Menorca kan worden waargenomen. De ondersteunde afbeelding bij de tekst liet er weinig twijfel over bestaan dat ik dat reeds had gedaan.

Toen ik op het op het wereldwijde web las dat de Audouins meeuw, die is vernoemd naar de Franse natuuronderzoeker Jean Victor Audouin, in tegenstelling tot ‘zeemeeuwen’ geen opportunistische aaseter (lees liever alles waar aas staat) is, wist ik het zeker. De vogel had geen interesse in mijn proviand gehad omdat hij zich liever beperkt tot zelf gevangen vis of als de situatie er om vraagt een krab, insect of hagedis. Als het maar vers is.

Doordat de Audouis meeuw broed op Isla del Aire, een klein eiland voor de kust van Menorca, is hij op het laatstgenoemde eiland een veel geziene gast. Ik bedacht me dat het dus mogelijk moest zijn er met enige inspanning alsnog een op de foto te krijgen. En dat lukte! En daar hoefde ik amper iets voor te doen. De meeuwen vlogen me in de avonduren, het zijn vespertijne jagers, letterlijk om de oren. Zo kon ik zelfs met mijn ‘antieke’ pienterfoon nog een aantal behoorlijke kiekjes maken.

Tot slot

Zo zie je maar, generaliseren is wel makkelijk, maar veel wijzer word je er niet van. Een scherpzinnige observatie werkt daarentegen uiterst verhelderend. Doe er uw voordeel mee.

misschien kan jij ze gebruiken om je weg naar mij terug te vinden. want soms vraag ik me af of mijn naam nog in je borstkas leeft. of je ooit spijt hebt gehad dat je niet beter je best deed. ik weet nog steeds niet of het aan mij lag of aan jouw onzekerheid, maar de kans om het uit te leggen heb ik je eigenlijk ook nooit meer gegeven

stiekem wil ik weten

kijk jij ook met roze retrospectie naar het verleden

knip jij ook het garen door

maak jij ook wel eens een weeffout

* verhaal: narratieve fictionele proza. Maakt niet uit of het origineel is, fanfic telt ook. Lengte maakt ook niet uit.

** gepubliceerd: verspreid buiten je directe sociale kring. Alles telt, betaald of onbetaald, fysiek of digitaal. Bijv. traditioneel uitgegeven, self publishing, zines, schoolkrant, epub via je eigen webstore, meegedaan met verhalenwedstrijd, Ao3, je eigen blog, etc

Nee nee en nee

Geen verhaal geschreven of uitgegeven, ben wel een schrijver (leg uit, ik ben benieuwd!)

Wel een verhaal geschreven, niet gepubliceerd, ben geen schrijver

Wel een verhaal geschreven, niet gepubliceerd, ben wel een schrijver

Verhaal geschreven en uitgegeven, ben geen schrijver

Verhaal geschreven en uitgegeven, ben wel een schrijver

Iets anders

Ik heb een heel mooi verhaal oover Geert Widers en Markje rutte lees aub.

Terwijl er genoeg zelfverklaarde productiviteitsgoeroes jou pushen om om 4 uur in de ochtend een koude douche te pakken om dan 5 paginas te journallen om daarna jouw voltijdse job op te nemen om daarna zogezegd fris als een hoentje weer thuis te komen omdat je je zorgen en drempels hebt weggespoeld en geschreven.

En er zijn mensen die daar voor vallen, terwijl ze hun trauma's proberen weg te drinken met de 7de koffie voor 10 uur 's morgens.

Mag ik blij zijn dat ik op een statuut sta van invalide? Nee hoor, laat mij het uitleggen terwijl ik in mijn pyjama naar beneden sukkel en een sigaretje rol. Ik zit vast in een systeem die mij zogenaamd beschermt.

Terwijl anderen koude douches nemen om hun burn-out weg te spoelen, ik zit straks in een bore-out.

Ik mag niks doen behalve medicatie nemen en thuisblijven, laat staan dat ik naar de arbeidsgeneesheer stap en vraag voor een opleiding of vrijwilligerswerk. Voor vrijwilligerswerk moet ik toestemming hebben en voor een opleiding mag het enkel knelpuntberoepen zijn. Ik ben niet gemaakt om even voltijds een opleiding te volgen voor een job die ik niet kan uitvoeren. Dus zeg me ook niet dat ik productief moet zijn terwijl mijn lichaam 24 uur op 7 pijn lijdt. Ik doe het huishouden en ik zorg voor mezelf. En toch kruipt die arbeidscultuur in mijn huis, terwijl ik stink in mijn pyjama.

Het is een vastgestelde van buitenaf, door de maatschappij dat je niet mag rusten vooralleer je iets hebt afgerond.

Dus zit ik hier, mijn koffie te drinken en al te stressen dat ik sebiet nog naar de winkel moet terwijl mijn spieren nog niet wakker zijn. Dat ik straks nog de was moet strijken voor ik het eten kan maken. En dan hebben we het nog niet gehad over hoe mijn brein werkt, want als neurodivergent loopt mijn structuur ook nog niet eens lineair.

Terwijl anderen mopperen dat ik mijn middagdutje moet doen om de dag door te komen, liggen zij om 18u al in de zetel te slapen, na hun werkdag. Iedereen is moe en kapot.

Ik begrijp niet goed waarom we 'wij-zij' gebruiken, niemands leven is beter of slechter, ik krijg gewoon minder geld en jullie betalen mijn zorg. Ben ik dan jullie probleem of jullie de mijne? Ach, laat mij mijn katten voeren en nog eentje opsteken.

Als iemand zich beter voelt om 's nachts op te staan om te douchen en naar hun werk te rennen omdat dat zogzegd gezond is, vraag ik mij af waarom ik in de psychiatrie heb gezeten.

Productiviteit, wat wil dat woord eigenijk zeggen? Is het hoeveel loon je trekt, hoeveel spreadsheets je kan maken in 1 uur of dat je 's avonds voor je 3 kinderen een verse maaltijd klaarzet na 8 uur te travakken. Ik ben al productief als ik mezelf 1x per week douche en dat de katten elke dag eten hebben.

'Ja' antwoordde ik.

'Zie jij ook die gouden gloed? En die donkere vlekjes aan de onderkant? Het zijn net flonkerende werelddelen.'

Ik glimlachte, hoopte dat die glimlach je door de telefoon heen bereikte.

'Ja' fluisterde ik. 'Ja, ik zie het ook.'

Ik heb lang gedacht dat liefde een soort van ongeluk was dat me steeds opnieuw overkwam. Telkens wanneer ik vlinders voelde, maakte ik me zorgen over de toekomst en de pijn die er aan kwam.

Er zijn veel soorten meisjes. Er zijn meisjes die veel lieve dingen tegen je zeggen, maar nooit hun daden achter hun woorden zetten. Er zijn meisjes die zeggen "we zullen dan afspreken" en daarna de voorgestelde datum laten voorbij gaan zonder iets te laten horen. Zonder iets te sturen. Zonder dat je haar ziet. En als je dan achteraf toegeeft dat je op haar wachtte en dat je teleurgesteld bent, krijg je defensieve smoesjes terug. Het was nog niet echt afgesproken. We moeten niet altijd zo veel afspreken. Ik heb mijn eigen leven (en hoe arrogant van je om te denken dat je daar deel van mag zijn).

Er zijn meisjes die je altijd achter de hand houden. Als back up optie, voor wanneer haar echte ambitie haar afwijst. Zodat ze in de tussentijd niet alleen hoeft te zijn. Je mag niet te veel van haar houden want ze houdt je liever geheim. Het zou genant zijn als haar vriendinnen wisten dat ze op de achtergrond met jou flirt. Je mag niet verdrietig zijn als je haar online dating profiel ontdekt, vol beschrijvingen van wie ze echt naar zoekt. Een man die al je slechte kanten niet heeft. Een man die niet op je lijkt.

Er zijn meisjes die zich stil houden en hoopvol wachten tot je hen eerst stuurt. Ze wacht tot jij alles zegt en doet. Zij wordt een van de vele stenen in een muur van koude, afstotende vrouwen. Het merendeel van die vrouwen in die muur wil helemaal niets met je te maken hebben. Één percent wel, maar als jij opgeeft omdat je niet je hele leven lang vrouwen wil lastig vallen, dan is ze teleurgesteld. Dan zegt ze jaren later, al lachend met een andere man aan haar arm: "ik had toen een oogje op je, maar je zag me niet staan."

Er zijn meisjes die je zo graag willen hebben dat ze zelfs liegen om je te kunnen krijgen. Ze liegt over haar leeftijd, haar interesses en wie ze is. Op een dag kom je er achter en je schrikt. Wanneer je ze confronteert, wordt ze kwaad en schreeuwt ze. Over hoe de leugens niet belangrijk zijn, en zelfs geen leugens zijn, en je maakt een drama van niets. Ze zegt dat er is iets mis met je is. Ze huilt wanneer je de brug verbrand.

En telkens, bij alle meisjes, dacht ik: wat doe ik mis? Hoe verpruts ik het toch altijd? Waarom maak ik het altijd kapot? Waarom ben ik niet gelukkig? Ik zou moeten gelukkig zijn bij haar.

Maar ik heb nu eindelijk geleerd dat er twee soorten romantische partners zijn. Er zijn de partners waarbij je steeds denkt dat je je zou moeten gelukkig voelen. En dan zijn er de partners waarbij je je - gewoon - gelukkig voelt. Zonder mentale onderhandeling. Zonder dat het voelt als een uitdaging die je niet kan halen. Zo simpel als maar kan zijn. Bij zo'n partner besef je plots: het lag niet aan mij. Ik had me niet moeten gelukkig voelen bij de anderen. Hoe ik me voelde was juist. Ik was niet geliefd, niet echt. En ik was niet gelukkig.

Er zijn veel soorten meisjes. Maar mijn meisje, het meisje dat mij eindelijk gevonden heeft, is haar eigen soort. Er is niemand zoals haar. Niemand waarmee ik kan praten zoals ik met haar kan praten. Niemand zo slim, niemand zo zacht, niemand zo lief. Ik wordt automatisch gelukkig wanneer we samen zijn. Samen zijn is alles. Samen inkopen doen. Samen koken. Samen rusten. Samen films kijken. Samen wandelen door bossen, velden en parken. Het lijkt soms alsof ze mee zweeft met de pollen, mee zwaaid met de bloemenstengels in de wind. Zelfs in de winter is ze warm. Dan geeft ze me hongerige blikken vanaf de andere kant van een gezelschapspel. Ze verslaat me ook in elk spel. Ze verovert mij keer op keer opnieuw. Ze heeft kleine nieuwsgierige vingers waarmee ze met mijn baard prutst. Soms gaan die vingertjes op verkenning en tasten ze over de wervels van mijn rug. Ze wordt graag gekust op haar hals. Zuigkussen vindt ze genant, maar als ze echt honger heeft, bijt ze mijn onderlip. Haar wilde haren in mijn gezicht, in mijn mond. Ik probeer ze uit de weg te blazen maar dat lukt nooit. Ik wordt verblind en verstikt in haar liefde, maar ik wil niet liever. Ik voel me juist vrij. Ik ben vollediger. Volwassener. Meer mezelf. Sterker. Wijzer. Geliefd zoals nooit tevoren. Ik hoop en ik bid dat zij het laatste meisje is dat ik ooit in mijn hart laat, want zij mag daar voor altijd blijven.