#tekstje

Ik kijk je aan, maar je kust hem. Ik sta op, verwrongen met gedachten, en zoek mijn jas. Terwijl ik mijn jas vind, hangend achter zijn jas, hoor ik je vragen: 'Ga je al?' Ik antwoord niet, kijk naar hem en rits mijn jas dicht. Eenmaal buiten in de miezer, kijk ik je aan door het raam. Je kust hem opnieuw. Ik zet mijn kraag omhoog, en denk alleen: 'Mag ik ook? Hem of haar.'

Er is maar één zekerheid in het leven, de zon zal altijd wel weer schijnen.

En ik zou t zo ontzettend leuk vinden om heel even niet naar mijn eigen ademhaling te hoeven luisteren.

Ik ben hier al zo vaak beland en telkens als ik op deze weg loop zie ik alles wat mij droevig stemt, en er is zoveel van. Het omringt mij, doorweekt mij zoals motregen dat doet; langzaam maar zeker (onoverkomelijk zelfs). Het dringt in elke hoek van mijn brein binnen, het neemt mij over; ik word verdriet in mensenkleren.