#gedichten

en alles waar zij voor staat

ebt langzaam weg

De zee neemt de mooiste schelpen terug

Ik zie de wil

op de wolken wegdrijven

Glazen dromen

onder hun barsten bezwijken

Wat maak ik met scherven?

Roze probeerde ik te kleuren

maar ik word een beetje verlegen van je waardoor ik vaak vergeet wat ik wil zeggen

omdat ik dan verdwaald raak in de zee van jouw ogen en ik dan ineens niet meer weet hoe ik moet zwemmen

en als je niet kunt begrijpen waarom dan houd ik graag de spiegel voor

zodat je dan misschien kunt zien wat ik zie

en mocht je je dan niet kunnen voorstellen wat ik zie

dan vertel ik je graag dat ik jou zie voor wie je bent

niet voor wie je probeert te zijn of wie je later wilt zijn

en dat wanneer ik je hoor lachen

dat je me terug brengt naar mijn 15 jarige ik

die net zo verliefd op jou was, als dat ik nu ben

maar dat de angst om jou te verliezen

dit keer niet meer tegen de angst op kan

misschien kan jij ze gebruiken om je weg naar mij terug te vinden. want soms vraag ik me af of mijn naam nog in je borstkas leeft. of je ooit spijt hebt gehad dat je niet beter je best deed. ik weet nog steeds niet of het aan mij lag of aan jouw onzekerheid, maar de kans om het uit te leggen heb ik je eigenlijk ook nooit meer gegeven

stiekem wil ik weten

kijk jij ook met roze retrospectie naar het verleden

knip jij ook het garen door

maak jij ook wel eens een weeffout

it grew in silence while the world tried to tell me i was barren

the flowers whispered that i was enough before the rain even touched the soil

and when i finally bloomed i realized i had been my own miracle all along

Wachten we geduldig af op het moment dat de zon weer een volle rit rond de aarde heeft gedraaid.

Ik rouw het verlies van een half jaar,

Wat verandert in mijn halve leven.

Kijkend in spiegels,

Wanhoop overweldigt mij,

Wensend dat ik iemand anders was,

Gemaakt zoals ik gemaakt wil zijn.

Er is geen vervulling 

Als perfectie die je zoekt,

op het puntje van je tong ligt,

Al door je keel glijd.

Je grootste vijand je belangrijkste levensmiddel.

Ik heb honger, niks voldoet mij,

Niks is genoeg om mij te redden,

Er is iets in mij geprogrammeerd,

Nummers gestikt door mijn brein.

In mij geweven als het rode draad,

Wat mij steeds terug verbind,

Aan deze zelf toegebrachte hel.

Blijven strijden om te ontsnappen,

De angst dat het nooit weer goed komt groeit in mij,

Als ik langs de spiegel loop,

En ik iets te lang kijk,

Voel ik haar weer.

Een realisatie,

De reden waarom ik zo ben.