#schrijfsel

en alles waar zij voor staat

ebt langzaam weg

De zee neemt de mooiste schelpen terug

Ik zie de wil

op de wolken wegdrijven

Glazen dromen

onder hun barsten bezwijken

Wat maak ik met scherven?

Roze probeerde ik te kleuren

maar ik word een beetje verlegen van je waardoor ik vaak vergeet wat ik wil zeggen

omdat ik dan verdwaald raak in de zee van jouw ogen en ik dan ineens niet meer weet hoe ik moet zwemmen

en als je niet kunt begrijpen waarom dan houd ik graag de spiegel voor

zodat je dan misschien kunt zien wat ik zie

en mocht je je dan niet kunnen voorstellen wat ik zie

dan vertel ik je graag dat ik jou zie voor wie je bent

niet voor wie je probeert te zijn of wie je later wilt zijn

en dat wanneer ik je hoor lachen

dat je me terug brengt naar mijn 15 jarige ik

die net zo verliefd op jou was, als dat ik nu ben

maar dat de angst om jou te verliezen

dit keer niet meer tegen de angst op kan

misschien kan jij ze gebruiken om je weg naar mij terug te vinden. want soms vraag ik me af of mijn naam nog in je borstkas leeft. of je ooit spijt hebt gehad dat je niet beter je best deed. ik weet nog steeds niet of het aan mij lag of aan jouw onzekerheid, maar de kans om het uit te leggen heb ik je eigenlijk ook nooit meer gegeven

stiekem wil ik weten

kijk jij ook met roze retrospectie naar het verleden

knip jij ook het garen door

maak jij ook wel eens een weeffout

Terwijl er genoeg zelfverklaarde productiviteitsgoeroes jou pushen om om 4 uur in de ochtend een koude douche te pakken om dan 5 paginas te journallen om daarna jouw voltijdse job op te nemen om daarna zogezegd fris als een hoentje weer thuis te komen omdat je je zorgen en drempels hebt weggespoeld en geschreven.

En er zijn mensen die daar voor vallen, terwijl ze hun trauma's proberen weg te drinken met de 7de koffie voor 10 uur 's morgens.

Mag ik blij zijn dat ik op een statuut sta van invalide? Nee hoor, laat mij het uitleggen terwijl ik in mijn pyjama naar beneden sukkel en een sigaretje rol. Ik zit vast in een systeem die mij zogenaamd beschermt.

Terwijl anderen koude douches nemen om hun burn-out weg te spoelen, ik zit straks in een bore-out.

Ik mag niks doen behalve medicatie nemen en thuisblijven, laat staan dat ik naar de arbeidsgeneesheer stap en vraag voor een opleiding of vrijwilligerswerk. Voor vrijwilligerswerk moet ik toestemming hebben en voor een opleiding mag het enkel knelpuntberoepen zijn. Ik ben niet gemaakt om even voltijds een opleiding te volgen voor een job die ik niet kan uitvoeren. Dus zeg me ook niet dat ik productief moet zijn terwijl mijn lichaam 24 uur op 7 pijn lijdt. Ik doe het huishouden en ik zorg voor mezelf. En toch kruipt die arbeidscultuur in mijn huis, terwijl ik stink in mijn pyjama.

Het is een vastgestelde van buitenaf, door de maatschappij dat je niet mag rusten vooralleer je iets hebt afgerond.

Dus zit ik hier, mijn koffie te drinken en al te stressen dat ik sebiet nog naar de winkel moet terwijl mijn spieren nog niet wakker zijn. Dat ik straks nog de was moet strijken voor ik het eten kan maken. En dan hebben we het nog niet gehad over hoe mijn brein werkt, want als neurodivergent loopt mijn structuur ook nog niet eens lineair.

Terwijl anderen mopperen dat ik mijn middagdutje moet doen om de dag door te komen, liggen zij om 18u al in de zetel te slapen, na hun werkdag. Iedereen is moe en kapot.

Ik begrijp niet goed waarom we 'wij-zij' gebruiken, niemands leven is beter of slechter, ik krijg gewoon minder geld en jullie betalen mijn zorg. Ben ik dan jullie probleem of jullie de mijne? Ach, laat mij mijn katten voeren en nog eentje opsteken.

Als iemand zich beter voelt om 's nachts op te staan om te douchen en naar hun werk te rennen omdat dat zogzegd gezond is, vraag ik mij af waarom ik in de psychiatrie heb gezeten.

Productiviteit, wat wil dat woord eigenijk zeggen? Is het hoeveel loon je trekt, hoeveel spreadsheets je kan maken in 1 uur of dat je 's avonds voor je 3 kinderen een verse maaltijd klaarzet na 8 uur te travakken. Ik ben al productief als ik mezelf 1x per week douche en dat de katten elke dag eten hebben.

'Ja' antwoordde ik.

'Zie jij ook die gouden gloed? En die donkere vlekjes aan de onderkant? Het zijn net flonkerende werelddelen.'

Ik glimlachte, hoopte dat die glimlach je door de telefoon heen bereikte.

'Ja' fluisterde ik. 'Ja, ik zie het ook.'