Sonsuz Son

Parça #1

Keşke gösterebilseydim sana, Bu kanser teşhisi konmuş mutluluğumun, Dökülen saçlarını gösterirdim. Hayallerimin bileklerini nasıl kestiğini gösterebilseydim, Kalbimi söküp avuçlarına bırakır, “Al ulan al bak nasıl da kırılmış” derdim.

"Tanrı’nın varlığına inanmak, yokluğuna inanmaktan daha zordur. Belki de Tanrı, inanılacak hiçbir şeyin kalmadığı bu dünyada tutunabileceğimiz ve anlam arayışımızı besleyebileceğimiz son sığınaktır. Ancak Tanrı’ya inanmak, insan zihninde sonsuz bir düşünce zincirini tetikler. Evreni, yaşamı ve hatta kendini sorgulamanı sağlar. Bu, yalnızca bir varlığın kabulü değil; hayatın ve düşüncelerinin bile bir anlam taşıdığını idrak etmektir.

"Kafamı dağıtmak istedim, düşüncelerimin karanlık tarafıyla baş başa kaldım. Ama bir baktım ki dağılan şeyleri toplamaya başlamışım, fark etmeden... Masanın üzerindeki kitaplar, yerde unutulmuş notlar, yarım kalan fincan kahvesi… Toplarken fark ettim, gece çoktan sabaha karışmış. Ama ne garip; toparlanan hiçbir şey yoktu aslında. Sadece daha da karışan düşünceler vardı önümde, daha da ağırlaşan düşünceler.

"Yüzüme bakacak cesareti kalmamıştı, karşıma çıkıp tek bir kelime bile edemiyordu. Önce karakterini, sonra beni kaybetti. Ona göre her zaman kendisi haklıydı, ama Tanrı her şeyi biliyordu ve bunu onun yanına bırakmayacaktı."

Ben ölümden korkmadım, Seni kaybetmekten korktuğum kadar. Korktuğum başıma geldi, Keşke ölümden korksaydım. Belki o zaman da korktuğum başıma gelirdi.

"Hikayesinin bir gün sona ereceğini biliyordu; herkesin hikayesi biterdi elbet. Yalnız kaldığında, etrafındakiler değil, aklında yankılanan sesler ve ruhunda taşıdığı izler ona eşlik edecekti."

"Kendine güvenmediği için ailesini terk eden bir babanın yokluğunda ve ne yapacağını bilmeyen bir annenin, kollarında büyüyen bir çocuğun hikayesi."

Yazmak istediğim onca şey vardı, Hepsi içimde bir yerlerde intihar ettiler.

Sende gideceksen gelme dedim içimde gizlediğim buruk bir gitme sakın çığlıklarıyla. Gitmem dedi gözlerimin içine bakarak, ben seni asla bırakmam deyişiyle inandım yakın gelecekte ona sımsıkı sarılıp tüm acılarımdan kurtulacağıma.

Eski ses kayıtlarıma bakınıyordum, bir şeyler arıyor gibi bir his vardı içimde. Gittikçe yaklaşıyormuşum gibi gittikçe daha da eskilere bakınmaya başladım. Bir ses kaydında durdum, gülüşmelerle başlayan bir ses kaydında beraberdik ve birlikte şarkı söylüyorduk. Sen o güzel sesinle bizim şarkımızı söylerken sana eşlik ediyordum. İçimde derin bir boşluk oluşmaya başladı, nefes alamadım, gözlerim doldu. Güle eğlene söylediğimiz şarkının o bizi anlatan sözleri ile sonlandırıyorum bu sayfayı. “Gördün mü bak, bizden öteside varmış. Yaşananların hepsi, meğer birer, yalanmış.”

Herkes onun yalnızca canımı yakmaya çalıştığını ve artık beni sevmediğini söylüyordu. Buna inanmak istemiyordum çünkü elimde kalan son şey buydu. Bu hayata ve yaşayabileceğime olan inancımın bitmesiyle, ne aşkın varlığına nede mutlu olabileceğime inancımda kalmamıştı. Son cümleler önemlidir, bir daha seni görmek istemiyorum dediğiniz bir kişinin hayatına tekrardan girebilir misiniz? Bir sonraki sayfalarda da senden bahsedeceğim ve bu yalnızca benim yalnızlığım.

“Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş.” Diyordu Sabahattin Ali ve ekliyordu “Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.” Bu dünyada kendime verdiğim son bir şans vardı Ve ben bu şansı kaybettim. Bazen aklımın okunabilmesini istiyorum, bazen de onu kaybetmek. Yazdığım bir söz yankılanıyor kafamın içindeki çığlıklar arasından. "İnsan tutunmaya çalıştığını unutmaya çalıştığında, elinde hiçbir şey kalmıyor."

Onu üzecek şeyler yaparsın, kendinde değilsindir çünkü hiç kimse sevdiği insanı bilerek üzmek istemez. Ne sen nede o bunları hak etmiyordur ama üzülen bir taraf her zaman vardır. Hatanı fark ettiğinde ondan özür dilersin, seni affetmesini istersin. Birbirinizi sevdiğinizi düşündüğünüz için tekrar başlarsınız ve devam edersiniz. Ancak bu kez de o hatalar yapmaya başlar, senin yaptığın hataları tekrarlar. Sen pişmansındır onu kırdığın ve üzdüğün için, bir kez daha aynı şeyleri yapmamak için çabalarken, her şey yoluna girsin diye uğraşırken o hatalar yapmaya başlar. Peki senin yaptığını yapar mı? Hatasını fark ettiğinde düzeltmeye çalışır mı? Kafası karışmıştır, senin yaptıklarını yüzüne vurmaya başlar ve gider. Sen onu üzdün, sen hatalar yaptın, sen ne zaman doğru bir şey yaptın ki. Üzmek ya da üzülmek değildir önemli olan, önemli olan bunu fark ettikten sonra ne yaptığındır. Bu işin bence tarafı tabi, herkes kendi bildiğini yapacak. Kıran kırmaya devam eder, kırılan kırılmaya. Seven insan çabalar, seven insan çözüm arar. Seven insan gitmez. Bir sonraki sayfada görüşürüz...

Bir daha hiçbir şey yazmayacağım dediğim defterimi sakladığım yerden çıkarttıktan sonra, önce kalemim tükenmiş mi diye kontrol etmek için boş bir yeri karaladım. Önümde duran bu bomboş sayfaya ne yazacağımı düşünürken kalemimin de benim gibi tükendiğini fark ettim. Yazacaklarım yalnızca anlatabildiğim hislerim, günden güne beni tüketen ve öldüren şeyleri yazamıyorum. Bir gün her şey bittiğinde, yazmam gereken son şiiri de yazdığımda, son kez veda edeceğim. Ben bir şair ya da yazar değilim, hiçbir zaman da olmadım. Yalnızca beni tüketen bu acıyla savaşırken tek kaçış yolumun yazmak olduğunu keşfettim. Bunu keşfettiğimde çok küçük yaşlardaydım ve o günden beri tanrıya her gün dua ediyorum. “Tanrım ya bugün al canımı ya da yarın da yaşayabilmek için güç ver.” Bir sonraki sayfada görüşürüz.

İç Çöküşü #21 "III/XXI"