#yazar

Yazmayı yaşamaya tercih ettim çünkü hiçbir zaman ve hiçbir şekilde klavye başında olduğumdaki kadar kendim hissedemedim ben.

Doğada yenilmez olan tek şey merak duygusudur.

Bir fikri ifade edebilme yeteneği, fikrin kendisi kadar önemlidir.

Zihnin gücü ve özgünlüğü arttıkça, yalnızlık onun tek gerçek mabedi olur; kalabalıklar ise yalnızca gelip geçici bir illüzyondur.

İnsan gölgesini görmediği sürece, gölgesi onu yönetir.

Küçük prensi seviyorum fakat fazla abartıldığını düşünüyorum. Fil yutmuş boğa yılanını şapka zannedecek o 'büyük düşünürler' başucu kitabı olarak tutuyor bu kitabı. Oysa bir çocuğun resmindeki güneşin sarı, ağacın yeşil olması gerektiğine kanaat getirecek kadar tekdüzeler hepsi. Büyüyünce ne olacaksın diye sorulur, ne yapmak istiyorsun diye değil. Zira senin ilgi alanınla değil statünle alakadar olur hepsi. Söylesenize, büyük insan nasıl olunur sevgili büyükler? Doktor, mühendis, bilim adamı olmayınca büyünmez mi? Bilim adamı değil bilim insanı dersem de klasik olarak kuşağımla suçlayıp dışlarsınız beni değil mi? Kendi rutin hayatlarınıza aykırı olan her şey yanlıştır çünkü sizin için. Yetişkin hayatı adı altında her sorununuza bir kulp taktığınız o aptal gerginliklerinizden de bıktım açıkçası. En modern, en normlara aykırı olduğunu iddia edeniniz bile toplum baskısının zavallı bir kurbanı olup kendini sorgulamaya başlamış durumda. Hayatında kimseyi istemeyecek kadar yalnızlığını sevenini bile başarı olarak gördüğünüz evliliğe ikna edersiniz çünkü. Daha ne ile ilgilenmek istediğine karar veremeyen insanı işe başlatırsınız zorla. Sonra ilgilenirsin diğer şeylerle dersiniz, işini bir eline al da. Sanki sonra diye bir kavramın varlığına eminmiş gibi. Neyden sonra mesela? Liseden sonra, üniversite sınavından sonra, üniversiten bitince, işini bi eline al da, memurluk bırakılır mı hiç, bir emekli ol da... Öldük ya sonra. Öldürdünüz de toprağa gömdünüz ya hayalleri de yanımızda. Sizden olmayan mutluluğu yakalayamamıştır çünkü size göre. Hayatı yaşamaya fırsatı olmadan monotonluğa atarsınız insanı. Kafanızı yukarı kaldırma cesaretiniz olmayan dünyanızda yıldızların da olmadığını savunursunuz siz şimdi. Biz de boğulalım istersiniz karanlık bataklığınızda. Tamam hayat zaten böyle bir yer de, her şey zaten zorken niye daha fazla zorlaştırırsınız ki? Bari bir şeylerden keyif almak, birbirimize iyi gelmek bizim elimizde değil mi ki? Hepimiz bataklıktayız zaten de, ara sıra gökyüzündeki yıldızlara bakmak bu kadar zor olmasa keşke.