#unutmak

Buz tutmuş zemin.

Hareket mi? Edemiyoruz.

Sanki zincirler bağlanmış,

aklımız kapanır derecesine.

Bilinmezlik galiba şu halimiz.

Daldım Renklere.

Seyrediyorum küçük noktadaki ışıkları.

Berrak sudaki balıkları.

Hızlıca dalgalanan mavi denizleri.

Yavaşça hareket eden kaplumbağları.

Gökyüzündeki akşam kayan yıldızları,

ne garip Göktaşında saklanan dilekler.

O akşam silinen gözyaşları.

Boş ver sen onları.

Kal şu güzel diyarlarda.

Ne güzel kar taneleri,

aynı renkler gibi.

Yek gibi görünen ama birbirinden benzersiz olanları.

Ne güzel oranları.

Taşlar gibi küçük sürprizler, dağlar kadar mutluluk getirir insanı.

Mağrifet insanı mutlu edebilmek, gönlü hoş tutabilmekte.

Kırk kalp kırdıysan, özür dile çünkü mağrifet gönül alabilmekte.

Unutmak, unutmayı unutturmaz aslında… Sadece unutmuş gibi yapar, ya da unutma umuduyla, unutmayı tercih ederiz… Belki acınası, çaresiz bir çırpınış… İsimler, rakamlar, iyilikler değil tabii mevzumuz… Anlamış olmalısınız…

Yüreğim! Unutacağız onu!

Sen ve ben – bu gece!

Sen verdiği sıcaklığı unut

Işığı unutacağım ben de!

Başarınca söyle ne olur!

Söyle ki hemen başlayayım!

Çabuk! Yoksa sen oyalanırken

Ben onu hatırlayacağım!