#zincir

“Umuda kelepçe vurulmaz…

Çünkü umut, gökyüzüne kanat çırpan bir kuş gibidir. Ne zincir tanır, ne duvar…

Ellerimiz bağlı olsa da hayallerimiz özgür kalır. Çünkü umut, insanın kalbine düşen en asil isyandır.

Fırtınaların içinden geçerken bile, bir ışığın bizi beklediğini bilmek… işte bu, en büyük özgürlüktür.

“Ramazan ayı girdiğinde Cennet kapıları açılır, Cehennem kapıları kapanır ve şeytanlar zincire vurulur.” 

Yenebilir mi onları?

Boza bilir mi kahpe yazgıyı?

Kalbim kalbimm

Tutunabilir mi sence Tanrı'ya?

Geçebilir mi bu acı?

Kırabilir mi kahrı zinciri?

      Hiçbirimiz bu dünyaya ait değiliz. İçine döküldüğümüz kapların şekillerine bürünüp çoğu zaman kendimize yabancı yaşıyoruz. Ve mutluluğu, sistemin bizi başarılı gördüğü yerlerde arıyoruz. Sırt sıvazlayanların kuklası olmak mı?.. Alkışlara tapanların geleceğini başka eller çizer. Sürünün gözdesi olmak ne büyük bir onur ha! Evet, gülün halimize. Komedilerin çıkış noktası her zaman drama olmuştur. Trajedimin içinde sırıtıyorum bende. Durmayın, siz de gülün!

iki bulvar itiyiz biz /

koşulların kölesiyiz

zincir sesi duydukça