#sonsuzson

“Onun gözlerine baktığımda, kaybettiğim ve hiç yaşayamadığım çocukluğum bana gülümsüyordu. Yıllar sonra, kırık dökük kalbimle onu yeniden görmek, kalbimin paramparça olmuş yanlarının daha da derinlere saplanmasına neden oldu. Onu içimde daha derinlerde hissettim, onu daha da çok hissetmek istedim. Bir kez daha, hiçbir hayatta karşılaşamayacağım o eşsiz sesinden, göz yaşlarım gibi dökülen sözlerini anlayamayacak kadar kapanmıştı bilincim; kapılmıştım ona."

Keşke söyleyebilseydim sana, “Sus artık, canımı daha fazla acıtma” diyebilseydim. Ama yapamadım. Sustum. Eline hayallerimizi almış, Kalbime vura vura paramparça ediyordun. Ben yine de bir kelime bile edemedim.

Ben sustum, sen konuştun. Sonra gittin. Geri geldiğinde de suçladın beni, her şeyin nedeni benmişim gibi. Ben sustum.

Çünkü sen başka bir yerde, başka birisiyle mutlu olacaktın. Bense senin içinde ölüyordum. Sen beni bir hastalık olarak gördün; Kaçıp kurtulmak istediğin, geride bırakmak için sabırsızlandığın bir yük gibi.

Ama bilmelisin: Ben iyileşemem. Ben mutlu olamam. Benim yüzüm gülmez artık. Senin mutluluğun benim yok oluşum olur. Sen özgürleşirsin, Bense seni severken ölürüm.

Ama anlam aramak, onu bulmak ve kabullenmek, muazzam bir zihinsel ve ruhsal çaba gerektirir. Çünkü insan, bir kez bir şeylere anlam yüklediğinde, o anlamlar beraberinde sorumluluk getirir. Eğer Tanrı yoksa, bir karanlık vardır; evren, yaşam ve hatta fikirlerin bile bir anlamı kalmaz. Anlamsız bir evren ise insana hiçbir yükümlülük ya da açıklama sunmaz. Cevap aramaya gerek yoktur; sadece yaşar ve geçersin.

Fakat Tanrı varsa, dünya, evren ve hatta kendi varlığın üzerine sürekli düşünmek zorunda kalırsın. Neden buradayım? ya da benden ne bekleniyor? gibi sorular peşini bırakmaz. Üstelik, sonsuz ve her şeyi bilen bir varlık tarafından izleniyor olma düşüncesi, insan zihni için kolay taşınır bir yük değildir.

Tanrı’nın varlığına inanmak, insanın yalnızca kendisiyle yüzleşmesi demek değildir. Aynı zamanda sorumluluklarıyla, anlam yüklediği her şeyle, hatta iyi ve kötüyle de hesaplaşması anlamına gelir. Bu nedenle Tanrı’ya inanmak, yalnızca bir varlığı kabul etmek değil, o varlığın seni nasıl değiştirdiğini ve dönüştürdüğünü de kabullenmek zorunda kalmaktır.

İşte bu yüzden, Tanrı’nın varlığına inanmak, yokluğuna inanmaktan çok daha zordur."

Olur böyle şeyler, dedim kendi kendime. Düşünceler çoğalır, dağılır, bazen kaybolur gibi olur ama aslında hep bir yerlerde bekler. Tekrar dağıtırım ben onları, yeter ki nefes alacak bir boşluk bulayım. Belki bir sabah daha, belki bir kahve daha. Belki bu dağınıklığın içinde aradığım huzur, zaten hep oradaydı. Sadece ben nereye koyduğumu unutmuştum, belki bir gün hatırlarım."