#eski

O ellerimle ördüğüm duvara yaslanıp dışarıdan gelen uğultulu sesleri duyuyorum. Yüzümü duvara dönüp, başımı dayandığımda bir süre anlamsız sesleri dinleyebiliyorum. Yıllar önce dizdiğim taşların serinliğini, ellerimin soğukluğundan hissetmiyorum. Ve beni dinleyeceğini söyleyen herkesi işitiyorum. Ama ... hiç bir zaman cevap veremiyorum. Zihnimden kulaklarıma doğru yayılan baskıyla bu imkansız... Elbette dinlerler ama anlamaları için çok daha fazlası gerekiyor. Anlamaları için... benim kendimi kaybetmem gerekiyor. Bu düşünceyle o duvardan koşarak kaçıyorum. Koşmaktan nefes nefese kalıp, boğuluyorum lakin ölmüyorum. En acıtan yanı, hep bir şekilde hayatta kalıyorum.

Artık eski yolcu değilsin. Dönüştün ve büyüdün. Arada dağlar uçurumlar var ama sen onlardan güçlüsün.

Yol mu yordu, yoksa yol mu uzadı?

Mandalina portakalın yavrusudur dediler, inandım.