#salihazad

"Yüzüme bakacak cesareti kalmamıştı, karşıma çıkıp tek bir kelime bile edemiyordu. Önce karakterini, sonra beni kaybetti. Ona göre her zaman kendisi haklıydı, ama Tanrı her şeyi biliyordu ve bunu onun yanına bırakmayacaktı."

Eski ses kayıtlarıma bakınıyordum, bir şeyler arıyor gibi bir his vardı içimde. Gittikçe yaklaşıyormuşum gibi gittikçe daha da eskilere bakınmaya başladım. Bir ses kaydında durdum, gülüşmelerle başlayan bir ses kaydında beraberdik ve birlikte şarkı söylüyorduk. Sen o güzel sesinle bizim şarkımızı söylerken sana eşlik ediyordum. İçimde derin bir boşluk oluşmaya başladı, nefes alamadım, gözlerim doldu. Güle eğlene söylediğimiz şarkının o bizi anlatan sözleri ile sonlandırıyorum bu sayfayı. “Gördün mü bak, bizden öteside varmış. Yaşananların hepsi, meğer birer, yalanmış.”

Herkes onun yalnızca canımı yakmaya çalıştığını ve artık beni sevmediğini söylüyordu. Buna inanmak istemiyordum çünkü elimde kalan son şey buydu. Bu hayata ve yaşayabileceğime olan inancımın bitmesiyle, ne aşkın varlığına nede mutlu olabileceğime inancımda kalmamıştı. Son cümleler önemlidir, bir daha seni görmek istemiyorum dediğiniz bir kişinin hayatına tekrardan girebilir misiniz? Bir sonraki sayfalarda da senden bahsedeceğim ve bu yalnızca benim yalnızlığım.

“Fotoğraflarına bakıyordum. Birdenbire kendimi gülümserken buldum. Özlemişim seni, fotoğrafların yetmedi. Gözlerim doldu, ağlamaya başladım. Kendimi durdurmaya çalıştım ama olmadı. Hıçkıra hıçkıra ağladım. Sonunda fotoğraflarına bakarak uyuya kalmışım. Gözlerim şişmiş, yastığım sırılsıklam, uykumda bile ağlamışım. Bazı vedalar varmış, şimdiki vedaları önemsiz kılan. Bazı insanlar varmış, şimdiki insanları gereksiz bırakan. Bazı geceler varmış, bir güneş gibi doğan."

Hayatımın bir parçası olmuşken, seni unutmaya çalışmak, sensiz yaşamaya çalışmak, yeni bir hayata başlamak gibi. Her şeyi geride bırakıp, bir başına kalmak gibi. Sessizce ağladığın o geceleri unutmak gibi. Eskisi gibi olmak için bir yol ararken, kendimi kaybettiğim o günleri unutmak gibi. Beni sevmediğini söylediğin gün, beni öldürdüğün gibi. Seni unutmaya çalışmak o kadar zor ki bulduğum her umuda sığındım. Bilekleri kesilen umutlarımın, birçok kez kırılmış kalbimin defalarca kez daha kırılan yanlarını, iyileştirebileceğime inandım. O günü hiç unutmuyorum, bana ilk kez Seni Seviyorum dediğin o gün. Asla gitmeyeceğini, her zaman yanımda olacağını söylediğin gün. Yaralarımı sardığına, beni iyileştirebileceğine inandığım gün. Her yeni yılın üçüncü ayı geldiğinde seni hatırlayacağım, sende beni hatırlar mısın bilmem ama aklının ucundan geçersem, kalbimdeki sen kısmının her zaman kırık olacağını bil. Bu bende bıraktığın acı, ölsem de geçmezdi. Beni inandırdığın o mutluluk, ölsem de unutulmazdı.  

Sonrakileşiyor senden önceki herkes. Onları senden sonra düşünürüm, sonra kafaya takarım sorunları, belki de senden sonra çekerim onların acılarını. Önce sen, ilk sen yakmalısın, en derinlerden başlayıp kül edinceye kadar canımı. İlk sen girmelisin aklıma ve aklımı kaçırınca ya dek orada olmalısın. Ve ilk sen gitmelisin, senden öncekiler gibi değil çünkü biliyorsun çok uzağa gidemezsin.

Hiç ağlıyor musun sende geceleri özleminden, Birdenbire gülüyor musun, Kurduğumuz hayaller aklına geldiğinde. Hiç düşünüyor musun beni? Ne halde olduğumu, nasıl bir acı çektiğimi, Sensizken günden güne ne kadar yok olduğumu, Hiç düşünüyor musun? Bu adam canına kıyar, Bensiz yaşayamaz diye hiç mi korkmuyorsun? Mutlu musun? Gülebiliyor musun bensizken? Nefes alabiliyor musun, taşıdığın o kalp ile?

Ağzımızdan tek bir cümle bile çıkmadan öylece birbirimizi izliyorduk ve ben sana öyle aşıktım ki dakikalar sonra gözlerinin büyüsünden bir anlık olsun kurtulup Seni Seviyorum diyebildim.