Octogenarian Blog

Violins, roses, and a small box of butterflies — three quiet remnants of a life that shaped my own. In this November reflection, I return to the objects left in my care: my mother’s long-silent violin, the fading New Dawn roses on my balcony, and the fragile wings collected more than a century ago. Each holds its own memory, its own season. Together they remind me that beauty does not vanish; it transforms. And in the soft light of November, even silence has something to say.

The prompt has a gift for impossible questions. What is your favourite drink? The question sounds innocent enough, as if human beings operate on a binary system. But taste, like life, moves in seasons. In youth, indulgence may seem effortless. With age, clarity becomes more valuable than excess. I have never feared declining a glass — nor walking alone when necessary.

The past is never wholly behind us, and the future never arrives empty-handed. What we call the future emerges from what humanity has already lived, learned, forgotten, and repeated. History remains our most reliable guide to human character, to the temper of the present, and to what may still lie ahead.

Er zijn maar weinig uitvindingen die de mensheid zo ingrijpend hebben veranderd als het internet. Het verbindt ons over grenzen heen, democratiseert kennis en verandert de manier waarop we werken en leren. Maar het verdeelt ons ook, leidt ons af en stelt ons bloot aan manipulatie. Deze reflectie onderzoekt hoe de digitale revolutie – geboren uit idealisme en gedreven door winst – zowel de belofte als het gevaar van de menselijke vooruitgang weerspiegelt.

Artificial intelligence is not an intruder from another world, but a mirror of our ambitions and frailties. In this closing reflection, we consider what is lost when mystery becomes inefficiency, when prediction replaces discovery, and why wisdom, doubt, and meaning remain irreducibly human responsibilities.

In een tijd waarin ruis het denken overstemt, waarom nog een blog? Voor mij gaat het niet om applaus, maar om hardop denken—soms over politiek en oorlog, soms over boeken en muziek, soms over het vreemde en wonderlijke bedrijf dat mens-zijn heet. Als je na het lezen de wereld iets scherper ziet—of glimlacht om haar absurditeiten—dan hebben de woorden hun werk gedaan.

Artificial intelligence confronts humanity with three unresolved frontiers: survival, freedom, and meaning. Drawing on the warnings of Hinton, Harari, and Musk, this concluding synthesis asks whether humans will remain stewards of intelligent systems—or quietly surrender judgment, autonomy, and purpose as intelligence escapes the human mind.

Nederland en zijn Selectieve Empathie Nederland sprak ooit trots over universele humanitaire principes. Tegenwoordig is onze moraal afgezwakt tot iets selectievers. Oekraïense vluchtelingen worden met open armen ontvangen, terwijl anderen te maken krijgen met versoepelde bureaucratische barrières met harde gevolgen. Ontwikkelingshulp wordt teruggeschroefd, medeleven wordt uitbesteed aan ‘de regio’ en empathie volgt nu de contouren van comfort.

Humanism in the Age of Machines As artificial intelligence predicts, nudges, and optimises human behaviour, humanism itself begins to drift. Drawing on Yuval Noah Harari, this reflection explores how autonomy erodes when judgment is outsourced, how freedom thins into convenience, and why remaining human may soon require conscious effort.{excerpt} {url}

Wat vraagt Margraten vandaag nog van ons? In een tijd van veranderende internationale verhoudingen blijft de schuld van dankbaarheid aan de Amerikaanse bevrijders bestaan. Deze reflectie verkent waarom herinnering meer moet zijn dan ceremonie alleen, en waarom vrijheid alleen levend blijft wanneer zij gedragen wordt door historisch besef, ernst en trouw.

When intelligence outruns wisdom, control slips quietly from human hands. Drawing on Geoffrey Hinton and Henry Kissinger, this reflection explores how speed replaces judgment, how explanation gives way to opaque accuracy, and how human agency erodes when machines decide faster than we can think.

De komst van de lente is een beschouwing over vernieuwing, herinnering en de stille volharding van het leven. Vertrekkend vanuit de eerste tekenen van de lente op een balkon, beweegt deze tekst zich via poëzie, schilderkunst en persoonlijke reflectie naar de vraag hoe dit seizoen verandert naarmate wij ouder worden.

This reflection grew from a simple question: which books truly leave a mark? Not the many volumes we pass through in a lifetime, but the few that remain—quietly shaping our thinking long after their pages have closed. Choosing only four is, of course, an injustice to the many books that have offered companionship, wisdom, or consolation along the way. Yet a handful always stand apart. They cease to be objects on a shelf and become part of one’s inner furniture. For me, these books represent,,,,,

Deze korte reflectie beschouwt oorlog niet alleen als een menselijke en politieke catastrofe, maar ook als een toetssteen van onze morele consistentie. Wij spreken vaak over duurzaamheid, solidariteit en gedeelde verantwoordelijkheid, maar oorlog laat zien hoe snel zulke beginselen ondergeschikt raken aan angst, macht en eigenbelang. De vraag is of oorlog niet alleen de kwetsbaarheid van duurzame ambities blootlegt, maar ook de beperktheid van onze betrokkenheid bij het lot van anderen.

This reflection grew gradually — from memories of sailing and witnessing the winter sea to encounters with Dutch marine painting and national history. It is not an attempt to explain the sea, but to understand how generations have lived beside it. From the voyages to Nova Zembla to the tragedy of 1953, from the muted dignity of Mesdag’s coastlines to personal moments of clarity before dark water, this essay explores the quiet lesson the sea continues to offer: humility, proportion, and respect.

Een reflectie over de overgang van de wereld van de Encyclopedie naar het tijdperk van AI. Over inspanning, gemak en de stille verschuiving in onze verhouding tot kennis.

The River of Rights: Epilogue — Realistic Humanism reflects on a lifetime of witnessing ideals and hypocrisies. It asks how rights can endure in a fractured, multipolar world, and argues for a realistic humanism: a thin universal core, consistent application, and the courage to reform.