Bovengenoemde twee vormen van omgang zijn afhankelijk van het toeval en van anderen. Het nadeel van goede vrienden is dat je er zo weinig hebt; de omgang met vrouwen verliest zijn glans met de jaren: deze twee alleen zouden dus niet toereikend zijn geweest om mij het leven dragelijk te maken. De derde vorm, de omgang met boeken, is veel betrouwbaarder en meer van onszelf afhankelijk. De voordelen van de eerste twee zijn groter, maar boeken hebben het pre dat ze ons permanent en probleemloos ter beschikking staan. De boeken vergezellen mij op mijn hele levensweg en staan mij overal ter zijde. Zij troosten mij op mijn oude dag en in mijn eenzaamheid. Zij verdrijven de verveling van het nietsdoen en bevrijden me, zodra ik maar wil, van gezelschap dat ik vervelend vind. Zij verlichten mijn aanvallen van pijn, zolang die niet op zijn hevigst en allesoverheersend is. Als mijn gedachten mij kwellen, hoef ik alleen maar mijn toevlucht te nemen tot mijn boeken: ze nemen mij zonder meer in hun wereld op en verdrijven mijn zorgen. En toch protesteren ze niet als ze zien dat ik hen alleen opzoek wanneer de andere vreugden (die levendiger en natuurlijker, werkelijker zijn) verstek laten gaan: ze ontvangen mij altijd met een gelijkmoedig gezicht.

All other knowledge is harmful in a man who has no knowledge of what is good.

Mijn verstand functioneert het best als het mij goed gaat. Het wordt veel meer afgeleid en in beslag genomen door narigheid dan door geneugten. Bij helder weer zie ik de dingen het scherpst. Het advies dat mijn gezondheid mij geeft is zowel opwekkender als nuttiger dan dat van de ziekte.

Ik kan mijn fouten en mislukkingen moeilijk aan een ander dan mijzelf wijten, want eigenlijk vraag ik, behalve voor de vorm, nooit iemand anders om raad, tenzij het gaat om deskundig advies bij feitelijke aangelegenheden. Maar zodra ik het afkan met mijn eigen verstand, kunnen andermans opinies mij wel steunen maar niet gauw ergens van afbrengen. Ik luister beleefd en met een willig oor, maar voorzover het mij heugt heb ik mij tot nu toe slechts kunnen vinden in wat ik zelf dacht.

Unutmayın, hayatta gölge geçer, ışık kalır.

In truth, lying is a terrible vice. Nothing but our word makes us who we are and binds us to one another. If we truly understood the horror and gravity of it, we would fight it with fire, more justifiably than other crimes. I find that we think nothing of reprimanding children for innocent mistakes, very unnecessarily, and that we give them a hard time for acting up when it has no lasting consequences. In my mind, only lying and, to a lesser degree, stubbornness deserve to be consistently nipped in the bud and checked. Those will get worse with age. And after the tongue is permitted this bad habit, it is unbelievably hard to take it back. Which is why we see otherwise honest people still subject to it and under its influence. I know a tailor’s apprentice, a good kid, whom I have never heard say anything true, not even when it would be useful to him.