#het leven

Hou iedereen buiten, graaf je in en wordt stil. Ben niemand tot last, doe wat iedereen wil. Zo werd je groot, zo heb je het geleerd. Zo ben je veilig en blijf je ongedeerd. Toon niemand je zwakte, je angst, je verdriet. Zo kan niemand je raken, is er niemand die t ziet. Maar ergens is iemand die zóveel om je geeft, die alles herkent en met je meebeleeft. Op afstand, in stilte, met tranen en pijn. Maar die niks liever wil dan bij je te zijn. Te delen in onzekerheid, angst en verdriet. Ook jij hebt ’t zwaar, en ik ben ‘t die ’t ziet..

Ik verdrink in een stroom van verwachtingen waar ik nooit aan kan voldoen. Ik word verpletterd door een druk van bovenaf om iemand te zijn die ik niet ben. Ik stik bijna omdat het vakje waar ze me proberen in te duwen niet past. Ik wil weg uit deze verstikkende posities, maar ik ben verlamd door mijn eigen onzekerheden....

Soms weet ik het allemaal niet meer

Ik denk te veel na. Ik zou de tijd gewoon zijn werk moeten laten doen. Ik moet het universum gewoon zijn gang laten gaan. Ik hoef niet uit te stippelen wat het voor mij in petto heeft. Ik moet gewoon vertrouwen dat het mij uiteindelijk wel zal brengen waar ik thuishoor.

Vandaag is het 1 jaar geleden dat ik besloot om terug een blog te beginnen. Op zoek te gaan naar een manier om mijn gedachten de vrije loop te laten onder de vorm van "wilskrachtig", want zo ben ik. Anderen een beetje te kunnen inspireren, maar vooral veel bij te leren en te relativeren. Gevoelens een plaats te geven en ze niet op te kroppen. Er is veel veranderd het afgelopen jaar en met een bang hart kijk ik naar de toekomst. Afwachtend voor wat nog komen zal, maar ook nieuwsgierig. Ik heb geleerd om voor mezelf te kiezen, niet altijd te moeten geven, maar om soms ook te nemen en bovendien mijn eigen gevoel altijd boven dat van iemand anders te plaatsen.