#pisarka

„…Kto sobie sam nie wystarcza, temu i najweselsze towarzystwo na mało się przyda…” – Maria Korniłowiczówna.

I co? Przyszedł jeden facet i wszystko rozwalił w pięć sekund. Facet z uśmiechem, który powinien być zakazany prawem.

Bo ty niby go nie chcesz. Niby chcesz, żeby zniknął. Niby masz w głowie plan, żeby go ignorować. Ale wiesz, co robisz, kiedy go nie ma? Siedzisz i żresz się od środka, bo jest ci za mało. Tak, właśnie to: za mało. Nie tęsknota, nie jakieś ckliwe bzdety, tylko wkurwiający głód. Jakbyś była na odwyku od czegoś, czego nigdy oficjalnie nie brałaś. I potem on się pojawia — jeb, pojawia się, patrzy, uśmiecha się — i koniec. Cała twoja konstrukcja wali się jak domek z kart.

Ile razy powtarzasz sobie w głowie: „To nie jest nic wielkiego. To tylko facet. To przejdzie”? A potem wystarczy, że on spojrzy na ciebie tym swoim poważnym, zimnym wzrokiem, a sekundę później rozciągnie wargi w tym szerokim, szczerym uśmiechu i już po tobie. Ty, która zawsze wygrywa w gierkach słownych, nagle traci język w ustach. Ty, która zawsze ma kontrolę, nagle przegrywa na starcie.

I jeszcze to twoje święte oburzenie: „mogłabym go zabić i wycałować jednocześnie”. Serio? Ty naprawdę tego chcesz. Bo tak właśnie działa uzależnienie: jednocześnie nienawidzisz i pragniesz. Jednocześnie chcesz uciec i rzucić się głową naprzód. I tak, Zoya, jesteś uzależniona. Nie od człowieka, nie od relacji, tylko od tej pierdolonej adrenaliny, jaką wywołuje w tobie jego obecność.

Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że ty dobrze wiesz, jak to się skończy. To nie będzie happy end. To nie będzie film z miłością do grobowej deski. To będzie katastrofa w odcinkach. I ty, zamiast się ratować, siedzisz w pierwszym rzędzie i jeszcze popijasz colę, bo przecież nie możesz oderwać oczu od płonącej sceny.

I co dalej, Zoya? Będziesz udawać, że masz wybór? Że możesz go wyrzucić z głowy? Że kontrolujesz sytuację? Ty, która całą siebie sprzedała w tym jednym momencie, kiedy jego uśmiech złapał cię za gardło? Przestań się oszukiwać. Nie kontrolujesz nic. Nie masz kontroli ani nad sobą, ani nad nim. Jesteś tylko kukłą, którą szarpią emocje, a on pociąga za sznurki, nawet o tym nie wiedząc.

Więc gratulacje, królowo ironii. Zimna suka, która zawsze wygrywała, wreszcie przegrała. I to z kim? Z facetem, którego chciałaby wyrzucić ze swojego życia, a jednocześnie ściągnąć bliżej, wciągnąć w siebie, połknąć na żywca.

Brawo, Zoya. Jesteś największą idiotką w tej grze. I co gorsza, robisz to świadomie.

Zauważyłam, że kolaże ze zdjęć z Pinteresta są dość popularne w bookmediach, więc stwierdziłam, że też spróbuję coś takiego stworzyć. Dorzuciłam do nich jeszcze moje postacie, żeby lepiej podkreślić bohaterów mojej historii.

Jednak przejdźmy do kluczowego pytania- jak to wszystko osiągnęłam i co dało mi motywację by pisać dalej. Po pierwsze i najważniejsze to nie poddawać się. Ja wiele razy mówiłam, że chcę już to zakończyć. Mimo tego jestem tu gdzie jestem i osiągnęłam to sama beż jakiejkolwiek pomocy. Osiągnęłam to sama, więc postaram się wam trochę o tym opowiedzieć.

Na początku warto się nie poddawać u nie skupiać się tylko na wyświetleniach, tylko na tym czy piszemy tak jak być powinno. Jeżeli ja jako pisarka podejmuje temat w którym akcją dzieje się w lesie bądź w górach, dokładnie opisuje krajobraz miejsca jaki pojawia mi się w głowie od razu po usłyszeniu słowa "góry". Staram się by cały opis był dość długi ale też nie za długu, bo nie piszemy rozprawki. Ważne jest to żeby opis był trochę dłuższy niż dwa czy trzy zdania złożone. Opis otoczenia, miejsca jest ważna i kluczową rzeczą by opowiadanie nie wyglądało jak pisanie na siłę byle by coś napisać. I to też jest ważny podpunkt, który wymaga wyjaśnienia. Otóż jeżeli wena na pisanie nie przychodzi, nie możemy pisać na siłę, ponieważ nie skupiamy się wtedy na poprawności pisanych zdań ani na fabule, tylko na tym żeby jak najszybciej skończyć pisać, ci nie wpływa dobrze na odbiór naszej pracy. No a nie oszukujmy się - każdy by chciał, żeby dzieło/praca, nad którą spędził swój czas wyszła dobrze. Jeżeli macie trudność z zapamiętywaniem poszczególnych rzeczy radzę sobie zrobić taki przykładowy plan na kartce bądź w osobnym dokumencie na komputerze. Ważne jest to by był dla was przejrzysty i nie zawierał niepotrzebnej treści, tylko na przykład wygląd, zainteresowania i udział danej postaci w waszym utworze. Uważam że to znacznie pomoże waszemu rozplanowaniu fabuły. Odnosząc się jeszcze do krajobrazy, polecam wysłuchać muzyki, bądź inspirować się miejscem, napisać wszystko na brudno, przeredagować i na koniec opublikować.

Samotny, starzejący się człowiek spogląda na świat zza oszronionych okien swojego małego mieszkania. Kiedyś pełen planów, marzeń i niewyczerpanej wiary w przyszłość, dziś widzi świat jako chaos nienawiści, złości, frustracji i przemocy. Każdy dzień przynosi nowe wiadomości o morderstwach, wojnach i tragediach, które wydają się bez końca. Jest jak małe ziarenko, porwane przez czarny wiatr, który wiruje nad światem bez ładu i składu. Nie ma siły, by walczyć z tym wiatrem, nie ma gdzie się przed nim schować.

Zastanawia się, dlaczego ludzie się nienawidzą. Dlaczego, zamiast budować, tak chętnie niszczą? Gdzie zniknęła nadzieja, która jeszcze w młodości wydawała się być wieczna? Każdego dnia stawia sobie pytania, na które nie zna odpowiedzi. "Czy to wszystko ma sens?" - pyta w myślach, wpatrując się w migoczące światła miasta, które przypominają mu płomienie gasnących świec.

Czuje się zagubiony w tym świecie, który tak szybko się zmienia. Technologia pędzi naprzód, ale ludzkie serca wydają się coraz bardziej puste. Pragnie zrozumieć, dlaczego życie jest tak kruche, dlaczego ludzie przychodzą na świat tylko po to, by odejść w końcu w ciemność. "Dlaczego musimy umrzeć? Dlaczego nie możemy istnieć wiecznie?" - to pytanie powraca do niego jak echo. Odpowiedzią, którą sobie czasem daje, jest idea, że wieczność byłaby dla człowieka przekleństwem. Bez końca nie ma początku. Bez śmierci nie ma życia. Być może właśnie w tej ulotności tkwi piękno egzystencji.

A jednak, nawet w tym przekonaniu kryje się gorycz. Życie, które jest tak krótkie, często mija w bólu i strachu. Człowiek szuka sensu, pragnie pozostawić po sobie coś trwałego, a jednocześnie wie, że wszystko, co zbuduje, kiedyś obróci się w proch. Historia uczy, że największe imperia upadają, a największe dzieła sztuki bledną w obliczu czasu.

Może sens istnienia nie leży w wielkich czynach, ale w drobnych chwilach? W spojrzeniu pełnym zrozumienia, w uścisku dłoni, w śmiechu dziecka? Może człowiek jest tutaj po to, by choć przez chwilę rozjaśnić ciemność, która nas otacza?

Patrząc na swoje życie, człowiek ten widzi, że największe znaczenie miały dla niego te małe momenty: rozmowy z przyjaciółmi, zachody słońca oglądane w ciszy, książki, które go poruszały. Być może to właśnie jest odpowiedź na jego pytania. Człowiek jest jak płomień świecy - chwilowy, migoczący, ale zdolny rozjaśnić mrok. I choć wiatr może go zdmuchnąć, to światło, które rzucił, pozostaje w pamięci innych.

Musimy umrzeć, ponieważ wszystko na tym świecie jest cykliczne. Śmierć jest początkiem nowego życia. Człowiek umiera, ale jego energia, jego czyny, jego wspomnienia w innych - to trwa dalej. A sens egzystencji? Być może sens tkwi w samej wędrówce, w stawianiu pytań, w próbie zrozumienia, choćby częściowej. Może sens tkwi w próbie kochania, nawet w świecie pełnym nienawiści.