#poezja

Być albo nie być, oto jest pytanie,

wolę nie być, ale kto z nim zostanie…

Pytaniem nie jest wcale te pierwsze,

bo są kwestie jednak ważniejsze.

Jak to bywa z każdym dylematem,

pojawiają się pytania, a zatem:

Ale:

Kto jedzonko da do miseczki?

Kto maścią wysmaruje łapeczki?

Kto podrapie po brzuszku?

Kto powie „mój ty maluszku”?

Kto wyczesze, kto wydrapie?

Kto zabroni spać na kanapie?

Kto wyprowadzi do lasu?

Kto poświęci trochę czasu?

Kto zawiezie na szczepienie?

Kto da proszki na odrobaczenie?

Kto po prostu będzie co dzień

psiej miłości godzien.

W najtrudniejszym życia rozdziale,

trzeba znaleźć swoje „ale”.

I pamiętać o tym, bo

Miałam plan…

Miałam plan Cię zapomnieć.

Naprawdę próbowałam.

Ale moje serce nadal czeka

tam, gdzie ostatni raz mnie kochałeś.

I chyba najgorsze jest to…

że straciłam Ciebie,

Była młodą dziewczyną z cichym spojrzeniem,

niosła swe smutki pod ciężkim milczeniem.

W tłumie ludzi czuła się niewidzialna,

choć w środku była piękna i niepowtarzalna.

Każde słowo raniło jak zimny deszcz,

każdy brak akceptacji zostawiał ślad też.

Patrzyła w lustro, szukając odpowiedzi,

dlaczego świat tak często ją ocenia i krzywdzi.

Chciała być sobą, lecz bała się głosu,

bała się śmiechu i ludzkiego losu.

Ukrywała łzy pod uśmiechem codziennym,

marząc o miejscu spokojnym i pewnym.

Jej życie było drogą pełną cieni,

lecz gdzieś głęboko wierzyła, że się zmieni.

Bo meta jej walki nie była daleko

była nią miłość do samej siebie, człowieku.

Choć czasem upadała w samotności nocy,

znajdowała w sobie odrobinę mocy.

I krok po kroku, mimo bólu i ran,

uczyła się, że jest warta wszystkich zmian.