#poezja

Pani mówi, że od dawna już nie czeka,

aż przekręci klucz i wróci do ich drzwi.

Że przy mnie znów oddycha pełną piersią, lecz prosi, by nikt o tym nie śnił.

Pani mówi, że to tylko kilka chwil, wykradzionych światu między pracą a domem.

Że wystarczy kawa, jedno spojrzenie,

a resztę dopowie cisza za samochodem.

Pani mówi, że sumienie da się uśpić,

jeśli serce wystarczająco głośno bije.

A kiedy telefon nagle zaczyna dzwonić, na twarzy znów pojawia się cudze życie.

Pani poprawia włosy w lusterku auta,

ściera z ust ślady zbyt czułego pożegnania.

Mówi, że zadzwoni, gdy będzie bezpiecznie, i odjeżdża, zostawiając zapach niedomówienia.

Ja zostaję z zimną filiżanką kawy, z pytaniem, którego nigdy nie zadałem.

Bo najcięższa nie jest miłość zakazana lecz ta, która zawsze wraca do czyjegoś domu.

"Dokąd odeszły te wszystkie stawy, zalano je

na potrzeby elektrowni, i wigwamy, i kaczki, które pływały w

Ogrodzie Ludowym, wszyscy ci klerycy, którzy najadali się przy

liberalnych stołach (ci dostali wszystko z powrotem, doppio)

a ja nie odszedłem nigdzie, nigdzie się nie ześlizgnąłem, tylko tamten wapień to zapowiadał. Gundula została na

naskórku, szaliki łopotały, kiedyśmy, szu, szu,

ścigali się po zamarzniętej Rinžy. Tamten bażant na

talerzu pana Sovre nie był strzelony zimą. Nigdy."