Zoya's Poetry

Właściwie jest to chyba drugi wiersz, który napisałam w życiu.

Wiersz, który idealnie podsumowuje jedną z dwóch miłości, która tak bardzo złamała mi serce.

Było gorące lato, dekadę temu. Szmat czasu, wystarczająco długo, by zapomnieć o Tobie. Lubię tę historię, choć jest ona nieco... Mroczna. I smutna, jak wszystkie historie miłosne, w które wpakowałam się w życiu, umyślnie i nie.

Dlaczego o tym wspominam?

Pamiętam tamten dzień. 9 czerwca 2015. Gorące lato przed nami i tak wiele niedopowiedzeń, do których oboje dopuściliśmy. Patrzyłam na Ciebie, jak na pewnego rodzaju autorytet. Spędzaliśmy długie noce na rozmowach o wszystkim i o niczym. Zawsze mieliśmy temat. Pogoda, związki, sytuacja polityczna Rosji. Pamiętasz? Na pewno pamiętasz, choć zapewne tego nie chcesz. Byłeś pierwszą osobą, dla której otworzyłam swoje serce. Zwierzałam Ci się ze swoich problemów z rodzicami, ze znajomymi, o tym, że ludzie tak mnie wkurzają. Często mówiłeś mi, że mam się nie przejmować klientami w pracy, bo to zwykli idioci. Mówiłeś, że nieważne, jak popieprzona jestem, to jestem Twoja.

Mieliśmy swój własny świat, do którego nikt nie miał dostępu. Nikt nas nie rozumiał, a my... My po prostu dzieliliśmy codzienność, będąc ponad tymi wszystkimi ludźmi, którzy chcieli nam zaszkodzić. Jawiłeś się jako najbardziej intrygujący, młody mężczyzna mojego życia. Do dzisiaj pamiętam Twój uśmiech i Twoje oczy.

Tyle mi po Tobie pozostało.

Wspomnienia, urwane rozmowy na różnych komunikatorach i ta cholerna poezja. Tylko w ten sposób mogłam przekazać, jak bardzo cierpię, bo nie ma już Ciebie. I nie ma nas.

Na wspomnienie o Tobie uśmiecham się blado i mówię, że przecież to nie miało i nie ma żadnego znaczenia. Byliśmy z dwóch różnych światów. Ty kochałeś burzę, ja się jej bałam. Ty byłeś szanowanym i poważnym człowiekiem, a ja chodzącym chaosem, kimś, kto zupełnie nie znaczył nic. Ty zdroworozsądkowy, a ja... Narwana i zbyt emocjonalna.

Jak to w ogóle mogło się udać?

Co zrobiliśmy źle?

Wzdycham głęboko. Nie często do tego wracam, bo nie ma po co, ale dzisiaj pracuję nad innym, nowym tekstem i te wspomnienia do mnie wróciły. Zaskoczyłam samą siebie, roniąc kilka łez. Czego ja w ogóle szukam w tej historii?

Zapewne dawnej siebie. Chciałabym czasem, żeby ta zagubiona i naiwna dziewczyna wróciła i popatrzyła na swoje odbicie w lustrze. Tylko że ona już dawno temu przestała istnieć.

Tak, jak my przestaliśmy istnieć.

Ta dziewczyna zgubiła po drodze swoje serce.

Przestała czuć.

Nigdy więcej już tak nie pokochała, jak Ciebie.

Oj, ciągnie człowieka do człowieka... 

Lecz nie umie. 

Ucieka. 

Od drugiego człowieka.

Marta Kostrzyńska

Odlicz do dziesięciu.

– Przyszłaś.

– Przyszłam.

Marta Kostrzyńska

I co? Przyszedł jeden facet i wszystko rozwalił w pięć sekund. Facet z uśmiechem, który powinien być zakazany prawem.

Bo ty niby go nie chcesz. Niby chcesz, żeby zniknął. Niby masz w głowie plan, żeby go ignorować. Ale wiesz, co robisz, kiedy go nie ma? Siedzisz i żresz się od środka, bo jest ci za mało. Tak, właśnie to: za mało. Nie tęsknota, nie jakieś ckliwe bzdety, tylko wkurwiający głód. Jakbyś była na odwyku od czegoś, czego nigdy oficjalnie nie brałaś. I potem on się pojawia — jeb, pojawia się, patrzy, uśmiecha się — i koniec. Cała twoja konstrukcja wali się jak domek z kart.

Ile razy powtarzasz sobie w głowie: „To nie jest nic wielkiego. To tylko facet. To przejdzie”? A potem wystarczy, że on spojrzy na ciebie tym swoim poważnym, zimnym wzrokiem, a sekundę później rozciągnie wargi w tym szerokim, szczerym uśmiechu i już po tobie. Ty, która zawsze wygrywa w gierkach słownych, nagle traci język w ustach. Ty, która zawsze ma kontrolę, nagle przegrywa na starcie.

I jeszcze to twoje święte oburzenie: „mogłabym go zabić i wycałować jednocześnie”. Serio? Ty naprawdę tego chcesz. Bo tak właśnie działa uzależnienie: jednocześnie nienawidzisz i pragniesz. Jednocześnie chcesz uciec i rzucić się głową naprzód. I tak, Zoya, jesteś uzależniona. Nie od człowieka, nie od relacji, tylko od tej pierdolonej adrenaliny, jaką wywołuje w tobie jego obecność.

Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że ty dobrze wiesz, jak to się skończy. To nie będzie happy end. To nie będzie film z miłością do grobowej deski. To będzie katastrofa w odcinkach. I ty, zamiast się ratować, siedzisz w pierwszym rzędzie i jeszcze popijasz colę, bo przecież nie możesz oderwać oczu od płonącej sceny.

I co dalej, Zoya? Będziesz udawać, że masz wybór? Że możesz go wyrzucić z głowy? Że kontrolujesz sytuację? Ty, która całą siebie sprzedała w tym jednym momencie, kiedy jego uśmiech złapał cię za gardło? Przestań się oszukiwać. Nie kontrolujesz nic. Nie masz kontroli ani nad sobą, ani nad nim. Jesteś tylko kukłą, którą szarpią emocje, a on pociąga za sznurki, nawet o tym nie wiedząc.

Więc gratulacje, królowo ironii. Zimna suka, która zawsze wygrywała, wreszcie przegrała. I to z kim? Z facetem, którego chciałaby wyrzucić ze swojego życia, a jednocześnie ściągnąć bliżej, wciągnąć w siebie, połknąć na żywca.

Brawo, Zoya. Jesteś największą idiotką w tej grze. I co gorsza, robisz to świadomie.

Godzina, w której nawet mój mózg przestaje udawać, że jest po mojej stronie.

Pomyślelibyście, że największy wpływ na człowieka mają wielkie miłości, te wszystkie dramatyczne romanse, te historie, o których pisze się wiersze. A prawda? Najbardziej rozwalają cię ludzie, którzy nawet nie zamierzali zostać. Tak jak Hunter.

Nie kochałam go, nie przesadzajmy — za dobrze znam siebie, żeby wpaść w tak tani dramat. Ale dałam mu dostęp. A dostęp do mnie to luksus, na który większość nie zasługuje.

I co zrobił Hunter? To samo, co robi każdy: przyszedł, nachapał się mojej uwagi, mojego spokoju, mojego ciepła — i zniknął, jakby wyparował. Bez wielkiej sceny. Bez wyjaśnienia. Jak gość, który ukradł zapalniczkę z kuchennego stołu i udaje, że jej nigdy nie widział.

To właśnie jest najgorsze. Nie to, że mnie zranił. Tylko to, że ja się tego spodziewałam — i mimo to pozwoliłam mu wejść.

To był test, a ja go oblałam.

Kiedyś byłam zimna. Zimna jak blok lodu wrzucony do brudnej szklanki. Nie dało się mnie ruszyć, nie dało się mnie dotknąć, nie dało się mnie posmakować bez bólu zębów. I byłam z tego dumna — z tej odporności na ludzi, ich głupie intencje i gówniane emocje.

A potem przyszedł Hunter. Ten jego niepełny uśmiech, ten jego spokój, ta jego nieobecność nawet wtedy, gdy siedział obok. I coś we mnie pękło.

I to mnie wkurwia najbardziej. Że ktoś tak… cholernie intensywny… mógł mi rozmontować system obronny, który budowałam przez lata.

I nie — nie jestem rozczarowana. Bo żeby być rozczarowaną, musiałabym mieć jakieś oczekiwania. A ja miałam tylko przeczucia. Takie bardzo nieprzyjemne, ale bardzo prawdziwe.

Prawda jest taka: ja wiedziałam, że on mnie zostawi. Wiedziałam, że mnie zignoruje. Wiedziałam, że wszystko skończy się ciszą.

I właśnie dlatego to tak boli.

Bo to nie jest niespodzianka. To jest powtórka.

Powtórka z ludzi, powtórka z mojego błędu, powtórka z mojej naiwności udającej siłę.

A teraz? Teraz siedzę o 4:36 i myślę, że może nie jestem już kobietą-lodem. Może Hunter mnie rozmroził w najgorszy możliwy sposób — połowicznie. Nie na tyle, żeby było miło. Tylko na tyle, żeby bolało.

Dziwnie jest mi się odzywać po niemalże 3 miesiącach ciszy, probuję to zrobić jakoś sensownie od kilku dni, ale wszystko i tak opowiem dopiero jak moje życie wróci trochę do normy.

Nie wszyscy jeszcze to wiedzą, ale los postanowił mi dokopać w bardzo poważny sposób, a mianowicie w kwietniu brałam udział w wypadku samochodowym. Poważnym. Tak bardzo poważnym, że kisnę od kilku tygodni w prywatnej klinice rehabilitacyjnej i uczę się chodzić na nowo.

Tego nie spodziewałam się w żadnym scenariuszu. Dlatego nie jestem nigdzie aktywna, po prostu nie mam na to siły.

Mam kilka rzeczy do powiedzenia.

Po pierwsze moje życie jest zupełnie inne. Jeszcze nie wiem jakie. Inne i dziwne. Jakbym zaczęła je na nowo i teraz już zupełnie nie wiedziała gdzie iść… bo nie wiem. Skupiam się na najbliższym czasie, nie planuję nic, ten rok i jak jest już skreślony. Ale mam wiele przemyśleń, podzielę się nimi na pewno, tylko nie mam dostępu do swojego macbooka i ciężko pisać mi na telefonie. Więc jak wrócę do domu.

Prawda jest taka, że nie byłam gotowa na taki obrót spraw i jest to dosadne dobicie. Finał epizodu depresyjnego w którym jestem od uwaga listopada 2025. Nie umiem nawet tego logicznie wytłumaczyć ani opisać. Po prostu nie mam siły.

Nie mogę pogodzić się z tym, że już nigdy nie pojadę z Niko do Maka na frytki i coca colę o pierwszej w nocy i że już nigdy nie zapalę z nim papierosa pod swoją klatką. I że nawet nie usiądziemy na schodach na moim osiedlu w letni wieczór. I nie usiądę na swoim balkonie z Juls. To po prostu się nie wydarzy.

Nie mogę tam wrócić, bo już nic nie byłoby takie samo. Ale ta historia z wypadkiem uświadomiła mi mnóstwo rzeczy, których po prostu wcześniej nie widziałam. To wydaje się proste, ale serio, doceniajcie swoją codzienność. Wiem, że czasami jest ciężko i bezsensownie, ale mimo to doceniajcie to, co macie. Bo… to można stracić. Szybko i niespodziewanie.

Szczerze, gdybym mogła wrócić do listopada, podjęłabym decyzję o tym, że zostaję we Wrocku. Może to wszystko i tak byłoby inne, ale i tak byłoby lepsze niż teraz.