#proza

Demonul din Hatred arata mai cool cu ochii rosii , dar demonul din hatred daca avea ochii albastrii ca ai mei , as fi scris “Demonul din viata nefacuta” demon of failed nightclub / failed dating boy. Da actual am pus ochii rosii la demon din hatred , dar ar trebui sa ii spun Salmei ca eu ascult Kanye West , Kid Cudi – Reborn , si problema iar Salma e prea sensibila ca sa mearga de ziua mea la…

Se contar-mos meus vacilos

eu teria que conferir contigo

quanto tempo agora foi perdido

eu sei que ainda consigo

é difícil pra mim te alcançar

pois sei bem em qual pedestal subistes e ainda tá

em muita escada, elevador, se cai de lá o que faço

não sei se perco meu juizo ou se me mato

mar, por onde tá

se na prainha ou no andaime eu vou te olhar

por que das areias que faz o vidro dessa minha

doce garra, de amargura, brava brava

ainda sei lidar, se não nos beijo ou nas palavra

a gente vai tirar x1 e quase se mata

no mata mata, ou na corrida armada

onde foi que não lhe vi

por que, o sinal do 4g eu acabei, por que perdi

eu vim, de longe, até ai

foi no ping que sorri

tava bom, dava pra competir

em qual taverna vamos abrir

do champanhe ao vinho, vou beber até o fim

mas se seco a fonte, o ponche, eu nem vi

Mas se agora eu perdi, vamo ter que apostar

como fica, se um dia você me matar, por

Ainda nmão vi, não reparei, não percebi

- Zgłoszę się - powiedział, składając gazetę. - Zawsze chciałem być artystą.

Po drodze snuł wielkie plany:

- Sława i pieniądze. A może nawet wyjazdy za granicę.

- I z powrotem - dodał Lis.

- Dlaczego z powrotem? Za granicą podpiszę kontrakt z Metro Goldwyn Mayer.

Dyrektor przyjął go na świeżym powietrzu, gdzie urzędował. Właśnie rozwijano namiot cyrkowy. Ja i Lis zatrzymaliśmy się opodal.

- Bardzo mi miło, że pan się do nas zgłasza. Można poznać godność?

- Lew - przedstawił się Kogut krótko.

- Lew? - zdziwił się dyrektor. - Czy jest pan tego pewny?

- Ewentualnie tygrys.

- No dobrze. Wobec tego niech pan zaryczy.

Kogut zaryczał, jak umiał.

- Owszem, nieźle, ale są lepsze lwy od pana. Gdyby pan się zgodził na koguta, to co innego. Wtedy mógłbym pana

zaangażować.

- Ja dla pana przyjemności nie będę udawał ptaka - obraził się Kogut.

- Żegnam wobec tego.

W drodze powrotnej Kogut milczał ponuro. Wreszcie nie wytrzymałem.

- Co ci strzeliło do głowy, dlaczego chciałeś grać lwa?

- Jak to, dlaczego ... - odpowiedział za niego Lis. - Czy widziałeś kiedy artystę bez ambicji?

Posljednji put sam te vidio u oktobru. Namrgođenu i neispavanu. Zlovoljnu od života, istrošenu od pokušaja da me razumeš. Uputila si mi nemi pozdrav, te nastavila pravo, ka onome što će između nas ispisati put. I otići ćeš nekamo, nebitno kuda.

Red asfalta. Red zebrinih pruga i tramvaj zvani sedmica. Korak što se takmiči s prethodnim i slow motion u nastajanju. Tup zveket metala po šinama i tvoja maslinasta šubara što nestaje u unutrašnjosti izgladnjele zveri.

A onda, napokon slobodna, krećeš na put. Ovaj put sama. I ideš nekamo, neznano kud.

***

Upoznao sam te u oktobru. Nasmejanu i vedru – spremnu da postaneš moj Đepeto. Poput majstora, sastaviš polomljene delove i zabasuriš ih koncem ili lepkom.

Red nadanja. Prijatna strepnja. Vazduh ispunjen čekanjem. I baš tu, između kineske hrane i hladnog čaja od hibiskusa, dok je tvoja mačka po ćoškovima progonila zamišljenog miša, shvatio sam da smo skupa krenuli na put. Uhvatili voz za, kao i uvek, neznano kud.

***

Prva klasa kupea. Samo ti, ja i imaginarni mašinovođa. Te godine smo krstarili opasnim prugama uz tek par prisilnih zaustavljanja. Prvi put kad si umrla ti. Drugi put kad sam izdahnuo ja. I uvek, nalik pačetu iz ljuske, izmileli bi novi. Naizgled čisti. Malo manje divlji. Ponovo spremni za let.

Sećam se da si često čitala Šekspira. U pauzi između sreće i smejanja. Nakon nekoliko stanica, oporavljala bi se od plakanja. I opet bi brže-bolje pobegla u već dobro poznata sanjarenja, pokušavajući da odagnaš slutnje. Tada bi, ne znam ni sad zašto, čitala Ibzena.

Red slomljenih čaša i prazne kesice od cimeta. Srca ispod bosih stopala, jedan preostali končić za šivenje, a sto, najednom, tesan za oboje.

Čudno, mislio sam da sam ja taj koji se stalno para... Onaj što je oduvek najviše od svih voleo da sanja.

Najednom hladni. Nalik vetru što kroz otvoren prozor prodire u kupe. Posve strani, dok voz usporava, a mašinovođa pijan drema. Već možemo da čitamo epitafe na stanicama kroz koje milimo, ali istrajno prkosimo, odugovlačeći ovaj intermezzo.

Jer, napokon, dovoljno puta smo umirali. Previše da bismo sada odustali. Mislimo o tome kako se volimo. Ne. Pričamo o tome kako smo se voleli. Ne. Govorimo kako smo se mogli voleti.

"Ipak..." – mucam dok voz ulazi u tunel.

***

Jednom si mi kazala kako u pomorandžinoj kori ima najviše vitamina. Nije me to dojmilo. Nikada me nije zanimala spoljašnjost. Takođe si mi rekla kako veštačko cveće nije podobno za grobove: „U njemu nema mirisa. Ono ne vene, stoga i ne živi“, tvrdila si uporno.

Ipak, ćutala si kada je kupe oblila neonska svetlost, lažna kao i naše nade. Gledala ka stropu. Ka mestu za prtljag s koga su visili delovi. Pomalo moji. Naročito tvoji.

Izlazimo iz tunela. Red ruku. Malo krvi i nekoliko centimetara tuge. Prigodno okolnostima, ništa više od toga. Uostalom, oboje smo mrzeli patetiku. Naročito oproštaje. Možda smo zato rečenice filovali rimama, a o životu govorili u metaforama. Nismo znali bolje.

I baš tu, između odbeglih udova za pokupiti i manjka konca za ušiti, dok je tvoja mačka u ćošku napokon slistila zamišljenog miša, shvatio sam da je oktobar obrnuo krug. To više nije bio naš voz za neznano kuda.

Stanica Rastanak – pisalo je na kućici od trošne cigle.

***

Posljednji put sam te video u oktobru... Namrgođenu. Tuđu. Izlomljenu od pokušaja da me sastaviš. Spakovala si svoje delove u kofer s knjigama, pa nastavila dalje.

Red godina. Blede sećanja i tramvaji što iznova vrte krug, kovitlajući u sebi nove ljude, nespremne za život koliko i za smrt. Nikada te nisam sreo u jednom od njih. Verovao sam da si već davno pronašla put. Spasila se iz lavirinta za neznano kuda.

No, maslinasta šubara, omeđena ljudima, što je tog dana pedalj po pedalj ka meni plovila, dok celu tebe ispod sebe nije prikazala, otkrila je istinu. Nimalo se nisi promenila. I dalje si, kao i ja, za nečim ili nekim tragala. Nekamo putovala.

No, za razliku od mojih istrošenih cipela, čizme su ti bile nove. Uglancane i sjajne. Lice sveže – mladost nenarušena godinama. Kao što rekoh, ništa se nisi promenila... Možda si samo milimetar previše na sebe ličila. Ili si mi se pričinjavala. Jer jednako kao u mojim mislima, stajala si i ćutala. Gledala kroz zamagljeni prozor tramvaja zvanog sedmica. Navikavala se na još čekanja.

Tihi i tuđi. Kao da nikada nismo bili naši. Posve strani, dok tramvaj usporava, a deja vu se bliži kraju. „U veštačkom cveću nema mirisa“, rekla si dugokosom mladiću što se stvorio pokraj tebe. Onome što je i previše podsećao na prošlog mene. „A ono što ne vene – to i ne živi.“

Poput padobranca stupio sam na asfalt.

Smesa izmešanih uzdaha i izdaha. Malo zebrinih pruga i prozirni tramvaj sedmica. Juri paralelom unutar kruga, do krova načičkan putnicima. Onih što stižu, a nikad ne stignu; što zure, a ne znaju kuda.

Na trenutak, ko u kakvom snoviđenju, nemoćan da razlučim stvarnost od obmane, čujem žamor svakojakih glasova. Žena, dece i staraca. More pridika, nada i žaljenja. Među putnicima si ti, tiha i umorna.

Stiskaš svoju torbu s knjigama i iz nje po ko zna koji put nevoljno vadiš Ibzena.

bron beeld: parool.nl Er dreigt tbc bij het dienstmeisje en haar familie. De markiezin, het merkwaardige proza van schrijfster Charlotte Mutsaers (1942), toont dat bezoek aan de dokter gewenst is. Met personeel is het altijd wat. Opeens kon het dienstmeisje geen lucht meer krijgen en nu heeft het tbc, zodat de hele familie zich tot in de derde graad moet laten doorlichten. Daarom staat ze…

Pomarańczowy zostawiłem w połowie drogi przez Kazachstan, w podróży zapomnienia, na jakiejś betonowej budzie, na którą musiałem wdrapać się i spędzić tam noc w obawie przed wilkami. Ile ich w Kazachstanie, to nie do pojęcia - nic tam nie ma poza wilkami, pustką i moim pomarańczowym ubraniem… To był szereg nocy, czas niepokoju i niezdrowego, obsesyjnego wpatrywania się w gwiazdy. W podróży je liczę. Wiesz, ile ich widziałem? Snuły się wśród chmur, zawsze oscylując między metrem nad nimi, a metrem pod nimi, migotały, mrugały, były w szampańskim humorze widząc mnie udręczonego ich pięknem. A potem przychodził dzień. W kazachskiej, stepowej komnacie mościło się słońce, pył, piach i ja. Ale mi było niewygodnie. Szedłem drogą, długą po kraniec świata. Szukałem źdźbeł trawy, wyrywałem najdłuższe, psułem ich strukturę, tarłem opuszkami palców, najpierw lekko, a gdy poddawały się i zmieniały strukturę – mocniej. Dręczyłem je przez kilometr, czasem dwa, aż wpadałem na coś innego. Obiektami moich podróżniczych zainteresowań było wszystko, co mogło zająć myśli. Tamtego dnia w plecaku niosłem co najmniej cztery doskonale uformowane, ciemne kamyki. Leżały stadnie, więc zabrałem całą rodzinę na wycieczkę. Planowałem spróbować intrygującej zabawy w składanie kamieni na sobie tak, by przybrały nowy kształt. Planowałem to posądzając się o cierpliwość. Po drugiej próbie zdałem sobie sprawę, że jestem jej pozbawiony. W międzyczasie coś mnie rozproszyło, choć Bóg mi świadkiem, co może rozproszyć człowieka w Kazachstanie, ale dałem się, jak dziecko, ufnie, i zapomniałem o kamieniach. Powodem mojego rozproszenia był nadjeżdżający autobus. Wyciągnąłem rękę od siebie najdalej jak mogłem, na długość połowy drogi, to bez wątpienia, zatorowałem ją. Musiał się zatrzymać i mnie, podniebnego matematyka, zabrać ze sobą. Pierwszą rzeczą, którą zrobiłem po wejściu do autobusu, było pozbycie się części gotówki i jednego z dwóch batonów. To dla kierowcy. Wąsaty był i niemiły, zmuszony do zatrzymania się, więc nie było w nim odrobiny dobrej woli, ale dwa batony to zdecydowanie za dużo, by mieć później pretekst szukania porządnej kolacji. Usiadłem wreszcie syty wygraną ze stepem, zasunąłem bordowe firany, obiecując sobie przez najbliższe trzydzieści kilometrów go nie oglądać. Pomyślałem, że się zrelaksuję, spróbuję zdrzemnąć. Skrzyżowałem ręce na piersi, odchyliłem się w fotelu, ale pod powiekami miałem tylko ten szmaciany, porzucony sweter, który mógłby posłużyć mi za koc. Gorąco było jak w piekle, ale nie potrafię zasnąć nie przykrywając się czymś, choćby nawet tym pozbawionym mojej dobrej opinii – pomarańczowym cudakiem.