#wiersze

NOC POEZJI 2020 cz. I (organizacja by Aleksandra Małecka and Piotr Marecki)

Wiersze, wiersze. Zwiedzanie i wykłady. Opowieści o Dębnikach i etymologii znanych nam słów (zapamiętałam, że ksiądz to od księcia pochodzi, a na Dębnikach się lądowało w ramach społecznego ostracyzmu)

Tekst powstał prawie rok temu. Początkowo był to wiersz "Nowi faryzeusze". Nie ukrywam że napisałam go jak piosenkę, gdyż w takiej formie czułam najlepszy przekaz słów. Wtedy brakowało oczywiście melodii...

Dziś prezentuję Wam "Niepokorną" - drugą z trzech piosenek, powstałych we współpracy z Bogdanem Brzózką.

Boguś, jeszcze raz bardzo ci dziękuję. Zrobiłeś petardę! 👿💣💥❤️‍🔥🤘🤘🤘🎧🎶

Tekst: Marta Maria Dech

za dużo miejsca tam dziś albowiem

echo tak długie, że słychać snucie się duszy

czasem zahaczy o jakąś myśl

Bo tylko wtedy czuję część siebie

Ja już się nigdy nie odnajdę

Pozostanę zawieszona w swojej głowie

Jako dziecko byłam płaczkiem

To nie było dobre

Przestałam płakać w szkole i przy mamie

Płakałam tylko sama sobie

Teraz mało kiedy płaczę, bo się wstydzę

Można płakać samemu, ale rośnie problem

Bo jak się płacze to znaczy, że smutno

A to nie jest dobre

Nie byłam zawsze smutna

Teraz prawie nigdy nie jestem

Nie wiem czy to dobre

Jak nie byłam smutna, to byłam za głośna

Za głośno się śmiałam, za dużo

Jak się nie śmiałam to za głośno mówiłam

A teraz już nikt nie chce mnie słuchać

Przestałam mówić głośno i głośno się śmiać

To też nie było dobre

Bo dlaczego ja tak mało mówię?

Dziecię wiecznie wycofane

Pamiętam, że miałam pełno energii

A to niezbyt dobre

Bo to irytuje każdego dookoła

A teraz brak mi werwy

Próbowałam być grzeczna, ale to za mało

Grzeczność działa tylko jak się jest mądrym

Inaczej zostajesz zdziczałą dziwaczką

Zostajesz sama sobie

Musiałam być zła, żeby przetrwać

Zostałam sama sobie

Uciszona, spokojna, odcięta

Nigdy więcej już we łzach

I chwilę było dobrze

Bo jak nie płaczesz, nie krzyczysz

Nie śmiejesz się, nie skaczesz

To pewnie wszystko jest po prostu dobrze

Chciałam poczuć się lepiej

Chciałam być sobą na nowo

Szło mi to powolutku

Potrwało, przepadło w eter

Nie można mnie już uwolnić

Zostanę zamknięta w klatce

Bo jak sama siebie wypuszczę

Przypomnę sobie winy wasze

Jestem cicha, markotna, spokojna

Wyglądam w miarę normalnie

Oddałam się przyjaciołom

Bo to całkiem nieźle potrafię

Dalej jestem samotna

Nikogo ja nie obchodzę

Bo nic powiedzieć nie umiem

Tylko jechać samochodem

Nikt już nie poda mi ręki

Bo wszyscy są teraz zajęci

Nigdy nie chciałam wiele

I tyle nie potrzebowałam

Dostałam małe namiastki

Więc mam co wspominać po nocy

Jakie to ciepłe uczucie

Gdy ktoś się o ciebie troszczy

Sadzę miłość ile mogę

Ale nie mam już do tego ręki

Może gdybym coś zjadła

Lecz plony padają zgniłe

Oddam się w końcu do reszty

Skończyłam smutna i gniewna

Bez miejsca, które jest domem

Bo nigdzie mnie nie potrzeba

___

Dawno nie pisałam wierszy. Pewnie długo już nie napiszę, bo jest to pasja, którą zaprzepaściłam i widać, że nie przychodzi mi z tą samą lekkością, co kiedyś.