pomyloona.

.

Rozpoczęcie jakiejkolwiek relacji postrzegała jako proces niezwykle intymny i duchowy. Wpuszczenie drugiego człowieka w jej własną przestrzeń wymagało od niej za każdym razem masy pracy i czasami czuła się z tego powodu jak kosmita. Z początku mogła wydawać się nawet zamknięta i niedostępna, ale była to postawa, która pozwalała choć w jakimś stopniu odsiać ludzi, mogących mieć wobec niej jakiekolwiek złe intencje. Jeśli już decydowała się zaprosić kogoś do życia, to zawsze dlatego, że z jakiegoś powodu utwierdziła się w tym, że drugą stronę interesuje przede wszystkim jej człowiek i to jaka jest. Z rozbrajającą szczerością mówiła wtedy, że ma ogromną nadzieję, że ten ktoś zostanie na zawsze. Inaczej - po co w ogóle się przed kimś otwierać? Doskonale zdawała sobie sprawę z własnej wrażliwości i że był to poziom absolutnie niedostosowany do charakterystyki i tempa dzisiejszego życia. Wszystko, co płytkie i powierzchowne od zawsze budziło w niej odrazę i pozostawało daleko poza kręgiem jej zainteresowań. Było to dla niej absolutnie oczywiste, że jeśli chce spędzić z kimś czas, to znaczy, że szczerze zainteresował ją drugi człowiek. Jeśli chce dać komuś swoją obecność, to znaczy, że dostrzegła w kimś coś naprawdę interesującego. Że jeśli gdzieś postanowiła być, to znaczy, że uwierzyła w to, że warto i że niezależnie od tego, co się dalej wydarzy, to że zawsze będzie można skoczyć razem na obiad. "No bo z jakich innych powodów można chcieć się do kogoś zbliżyć?" - myślała. "Z jakich innych powodów ludzie rozbierają się przed innymi do gołej duszy?" Ceniła prawdę, otwartość i wszystkie te momenty, w których ktoś chciał dzielić się z nią tym, co naprawdę trudne. Czuła się wtedy wdzięczna i na swój sposób wyróżniona. Ogromną przyjemność, od zawsze, przynosiło jej słuchanie i mówienie o sobie zostawiała zwykle na drugi plan - szczególnie wtedy, gdy czuła, że ktoś od dawna nie miał w swoim życiu miejsca na to, by po prostu mówić. Zależało jej przede wszystkim na tym, by druga osoba czuła się z nią bezpiecznie. Czuła się absolutnie doceniona, gdy słyszała, że ktoś lubi z nią odpoczywać. Że można z nią komfortowo mówić, jak i komfortowo milczeć. Że można z nią wszystko i dlatego jest fajnie. Było to dla niej bardziej, jak oczywiste, że budowanie bliskości to sedno człowieczeństwa, nawet jeśli wymagało to ogromnej odwagi. Wiedziała też, że jest raczej osamotniona w tym, jak to wszystko postrzega. W tym, jak cenne jest dla niej, to co od siebie daje i jak bardzo ściska w dłoniach to, co dostaje od innych. Czuła się jak mały dzieciak w okrutnym i bezwzględnym świecie, wykrzykującym na każdym kroku hasła, by się nie przyzwyczajać. Zniknięcia traktowała personalnie, ale dłuższy czas już nie prosiła nikogo, żeby został. Nie miała wpływu na zasoby i możliwości mentalne innych ludzi, ale miała wpływ na to, co z tym zrobi, dlatego świadomie przestała pełnić rolę bezpiecznej przystani, której drzwi zawsze stoją otworem. W jej świecie nie można było z dnia na dzień odciąć się od człowieka, który cokolwiek w tobie wzbudził. Bo jak często zdarza ci się, że ktoś coś w tobie naprawdę porusza? Jeśli będziesz mieć szczęście, to zdarzy ci się to kilka razy w ciągu całego życia. Miej wtedy odwagę nie wypuścić tego z rąk.