#język

Nie ta spokojna, kojąca, pełna oddechu.

Ale cisza, która zawiesza się w powietrzu jak ostrze.

Cisza, która nie przynosi ulgi, lecz wbija się w ciało i zostaje w nim jak echo.

Cisza, która boli bardziej niż najgłośniejszy krzyk.

Cisza, po słowach, których nie usłyszeliśmy.

Cisza, która miała być odpowiedzią, a stała się karą.

Cisza, która odcina nas od drugiego człowieka tak skutecznie, jakbyśmy nagle przestali istnieć.

Cisza, jako nóż bez dźwięku.

Krzyk rani, ale daje sygnał: istniejesz, jestem wobec ciebie, walczę.

Cisza jest bardziej okrutna, bo odbiera to, co najbardziej podstawowe – potwierdzenie, że jesteś widziany.

Milczenie w relacji staje się jak nóż bez dźwięku: nie słychać go, ale cięcie jest głębsze, bo nie daje szansy na obronę.

Cisza nigdy nie zostaje tylko w teraźniejszości.

Ona odkłada się w ciele.

Kiedy w dorosłości ktoś milknie w kluczowym momencie, ciało reaguje szybciej niż rozum.

Serce przyspiesza.

Gardło się zaciska.

Czasem pojawia się nawet fizyczny ból.

To echo dawnych ciszy, które powracają – jakby czas nie minął.

Cisza ma wiele twarzy.

Czasem jest jak pustynia – niby spokojna, ale każdy krok wysysa siły.

Innym razem jak mur – im dłużej stoi, tym trudniej go zburzyć.

Bywa ostrzem bez dźwięku – rana krwawi latami.

Albo pustym pokojem – gdzie nic się nie dzieje, ale to „nic” jest nie do zniesienia.

Cisza potrafi być więzieniem, ale może też być początkiem rozmowy.

To my decydujemy, czy zbudujemy mur, czy most.

~ " Słowa, które tną jak nóż. O emocjach i języku." - Agnieszka Piekarska

Wszczęli wrzask Szczebrzeszynianie:

- Cóż ma znaczyć to tarzanie?! Wezwać trzeba by lekarza, zamiast brzmieć, ten chrząszcz się tarza!

Wszak Szczebrzeszyn z tego słynie, że w nim zawsze chrząszcz BRZMI w trzcinie!

A chrząszcz odrzekł niezmieszany: