#wiersz

Być albo nie być, oto jest pytanie,

wolę nie być, ale kto z nim zostanie…

Pytaniem nie jest wcale te pierwsze,

bo są kwestie jednak ważniejsze.

Jak to bywa z każdym dylematem,

pojawiają się pytania, a zatem:

Ale:

Kto jedzonko da do miseczki?

Kto maścią wysmaruje łapeczki?

Kto podrapie po brzuszku?

Kto powie „mój ty maluszku”?

Kto wyczesze, kto wydrapie?

Kto zabroni spać na kanapie?

Kto wyprowadzi do lasu?

Kto poświęci trochę czasu?

Kto zawiezie na szczepienie?

Kto da proszki na odrobaczenie?

Kto po prostu będzie co dzień

psiej miłości godzien.

W najtrudniejszym życia rozdziale,

trzeba znaleźć swoje „ale”.

I pamiętać o tym, bo

dziś nienawidzę

wczoraj płakałam

wezmą mnie za zmore co w nocy morduje

nie mogę w lustrze dostrzec swej twarzy

zedrę skórę - to mi sie marzy

okaleczyć rysy pozostawić blizny

uśmiechnąć się - będzie po wszystkim

dajcie mi piękno doskonałe

ubierzcie mnie w szaty białe

kwiaty martwe jak ciało w trakcie rozkładu

brzmi dobrze przez pryzmat układu

NOC POEZJI 2020 cz. I (organizacja by Aleksandra Małecka and Piotr Marecki)

Wiersze, wiersze. Zwiedzanie i wykłady. Opowieści o Dębnikach i etymologii znanych nam słów (zapamiętałam, że ksiądz to od księcia pochodzi, a na Dębnikach się lądowało w ramach społecznego ostracyzmu)

drugich omota w swe sidła

rządz lotnych rozpali w nich ognie

za dużo miejsca tam dziś albowiem

echo tak długie, że słychać snucie się duszy

czasem zahaczy o jakąś myśl