van mist

Je verberg jezelf steeds in het donker. Hoe kan dat nu?

Wanner we naar sterren kijken, is het klaar, dat ze in afwachting van einde werden geboren.

Moet ik m’n ogen opendoen? Waarvoor?

Ik heb m’n koffer al gepakt. Nu moet ik op een reis wachten. Ik heb nooit midden in de nacht met de trein gereisd.

Citaat van de dag: LOOP HET RISICO.

Nu ben ik tevreden over de beide besluiten.

Vandaag ben ik uit de kast tegenover m’n oma gekomen. Ze zei dat ze nog meer van me houdt. Toen ze me omarmde, huilde ik van blijdschap.

Wat een leuke avond! Ik heb zo’n primitief gevoel voor humor.

Is aarzeling ook een deel van menselijkheid of niet? Ik probeer mezelf te troosten.

Nu denk ik aan iets belangrijks. En m’n hart klopt. En ik weet dat de gedachten en het hart me tot een mens maken. Ecce homo.

Twee weken geleden zijn m’n beste vriendin en ik naar de dierentuin geweest. Er waren twee gibbons. Ze hadden trieste ogen en zitten in een kooi gras te eten. De apen leken geheel machteloos te zijn. Gevangenschap is afschuwelijk. We hebben een conclusie getrokken dat ze depressie hadden. Nu weet ik zeker dat de mens van de aap afstamt. Er is niet veel veranderd.

Misschien moet ik een plantje kopen. Ik voel de behoefte om voor iets te zorgen. Als ik geen liefde kan geven, zal ik water geven.

M’n kamer is een huis van nachtvlinders geworden. ‘s Nachts hoor ik het geritsel van hun onrustige vleugels. Ze sussen zelfs de maan in slaap.

Vaak verbeeld ik me dat ik een vriendje heb. Eigenlijk doe ik dat elke dag. Eén van de beelden in m’n hoofd is duurzamer dan de andere. Ik zie m’n vriend en ik in bed liggen. Hij raakt m’n wang aan. Ik raak de zijne aan. Onze vingers zijn heel delicaat en zorgvuldig. We kijken naar elkaars stille gezichten. En we zwijgen. We zeggen niks.

Ik denk dat ik nooit echt geluk heb gevoeld. Natuurlijk, er zijn momenten wanneer ik blij ben en problemen lijken niet zo zwaar te zijn. Toen probeer ik om naar m’n leven optimistischer te kijken. Maar dat duurt heel kort. Het is steeds een ogenblik. De meeste tijd voel ik me neutraal, denk ik. Een staat van onschadelijke onzekerheid.

Het is de eerste zin van het kleine blog. Eerlijk gezegd weet ik niet zeker hoe ik de plaats moet noemen. Is het eigenlijk een blog? Nee, dat klinkt een beetje te serieus. Ik denk dat het een soort van dagboek is. Of liever, een virtueel notitieboekje. Ik ben van plan m’n gedachten hier te schrijven. Ze zullen niet zo lang zijn - zoals notities. Alleen de essentie waarvan ik voel.