Ongeschreven liefdesbrief
Lief Dagboek,
Ik heb inmiddels al meerdere keren dezelfde terugkerende droom. Ik loop in een witte trouwjurk naar het altaar, en mijn lichaam schreeuwt dat ik hier niet hoor te zijn. Een pure afschuw trekt door me heen terwijl ik naar een man toe loop met wie ik helemaal niet wil trouwen. Elke keer is het een andere man. Ik heb geen idee wie ze zijn. Alleen het gevoel blijft hetzelfde: dat ik met de verkeerde de rest van mijn leven moet doorbrengen. En dat voelt als pure angst.
Waarschijnlijk heeft dat ook te maken met het feit dat ik al zo’n elf jaar bezig ben met het schrijven van een liefdesbrief. Ik heb meerdere pogingen gedaan. In 2025 begon ik aan een gedicht. Nog geen halve middag later stopte ik alweer. In 2023 probeerde ik het opnieuw. Maar zodra ik mijn eigen woorden zag, werd alles ongemakkelijk. Alsof het niet van mij was. Mijn oplossing was klein: geen A4, maar een sticky note. Minuscule letters. Een brief die ik vervolgens in een boek verborg, zodat ik hem zelf niet meer hoefde te zien. Ik wist al dat hij nooit zijn bestemming zou vinden. Drie maanden later vond ik hem terug. Ik scheurde hem met afschuw kapot. In mijn telefoon staan nog onafgemaakte pogingen. Mijn dagboek van de lagere school is eigenlijk niet anders.
De angst, de afschuw die ik voel bij het schrijven van een liefdesbrief, komt ook doordat ik niet eens weet of ik wil toegeven dat er gevoelens zijn. Dagdromen is eenvoudig. Maar in het echte leven is hij geen prins op het witte paard, zoals ik hem ooit heb gemaakt. In mijn hoofd mocht hij worden wie ik op dat moment nodig had. Misschien is dat precies waarom hij zo aantrekkelijk werd. Het helpt ook niet dat hij negen uur vliegen van me vandaan woont, en ik hem maar twee à drie keer per jaar zie. Zo blijft de illusie die ik zelf heb gecreëerd moeiteloos in stand.
Hoewel hij in mijn dromen altijd ideaal was, had ik gisteravond precies hetzelfde ellendige gevoel als wanneer ik in mijn droom voor het altaar sta. Ik heb nooit controle over mijn dromen, dus de scenario's die zich in mijn hoofd afspelen zijn tot nu toe altijd vrij onschuldig gebleven. Afgelopen nacht was dat anders. Mijn 'prins op het witte paard' kwam veel te intiem op me af. Te dichtbij, op een manier waarop we in werkelijkheid nooit zijn geweest. Dat gevoel van angst en afschuw kwam als een trein op me af.
Op dat moment werd me duidelijk dat zelfs mijn dromen geen plek meer zijn voor mijn zelfgemaakte prins. De liefde die ik voor hem voel, is niet romantisch. Als ik zelfs in mijn dromen afschuw voel bij de gedachte aan intimiteit met hem, dan weet ik nu al dat ik dat in het echte leven ook zou voelen. De gevoelens die ik heb, passen niet bij iemand die hopeloos verliefd is. De liefde die ik voor hem voel moet iets anders zijn. Alleen weet ik zelf nog niet wat.
Ik realiseerde me dat er nooit een liefdesbrief zal komen. Want een liefdesbrief die geschreven wordt met afschuw, is geen liefdesbrief. Misschien wist ik dat diep vanbinnen al. Halfgeschreven liefdesbrieven ontstaan niet uit liefde.
---
afbeelding:
Vrouw stopt een liefdesbrief in een boom
George Baxter , 1856
