#authenticiteit

Van Sjoukje naar Maggie (en weer terug)  Pieters’ Daglicht over Denkdingen Er zijn van die momenten waarop ik mezelf toespreek. Niet hardop – al zou dat de spanning in de supermarkt aanzienlijk verhogen – maar zachtjes van binnen, ergens tussen het schap met houdbare melk en de aanbiedingen van week 14. “Doe eens normaal, Sjoukje,” zeg ik dan. En daar begint het al. Want wie is in vredesnaam…

#003 - Waarom Jezelf Zijn Belangrijker is dan Ooit - 05/04/2022 - THE LOST MASTER TAPES -

De waarheid over mens zijn, we verbergen ons allemaal achter maskers, maar wat als we gewoon stoppen met doen alsof?

Ik dacht aan die kleine momenten,zoals wanneer je in het verkeer zit, op het punt staat je geduld te verliezen, of wanneer iemand je afsnijdt en plotseling al je geduld verdwijnt. We zijn zo snel om te oordelen, te schreeuwen, te reageren zonder na te denken.

Maar hier is wat me echt raakt, we doen allemaal alsof we oké zijn. We verbergen onze angsten, onzekerheden en frustraties, soms zelfs voor onszelf. Het is makkelijker om een glimlach te faken dan toe te geven dat we het moeilijk hebben.

Wat als we durven echt te zijn? Niet perfect, niet altijd positief, gewoon eerlijk. Want daar begint echte verbinding.

Pieters’ Daglicht over denkdingen Er was een tijd – nog niet zo lang geleden – dat mensen bij een mooi stuk tekst zeiden: “Goh, dat heb je knap opgeschreven.” Tegenwoordig zeggen ze: “Leuk hoor. Welke AI heb je gebruikt?” Niet óf je AI hebt gebruikt. Nee nee. Welke. Alsof schrijven tegenwoordig hetzelfde is als koken met een magnetron: je drukt op start, wacht even, en voilà – een dampende…

Ik heb gewoond in de hel met de lichten uit, waar dagen zonder rand waren en nachten zonder naam.Men fluisterde: het zijn je hersenen, een stofje dat mist, slik maar, wacht maar, leg je hoofd maar neer. En even was ik opgelucht, want zolang zij het zouden fixen hoefde ik niets.Maar onder al die pillen bleef één zin schreeuwen in het donker: dit ben jij niet, dit dóe jij jezelf met elke gedachte…

Ik ben een ziel, geen grens, geen hiërarchie,een ademtocht van oorsprong, een stroom in harmonie.Geen ziekte, geen waan, maar een weten zo stil,een fluistering die zegt: “Je bent wie je wil.”Ik heb vleugels gevoeld, ooit wijd, ooit vrij,tot ze mij werden ontnomen, ik bleef achter met pijn.Ik zag de aarde van boven, niet meer dan een bal,maar ik moest weer dalen—ik wist: het is mijn val.Ik draag…