#moja dusza

Duszyczko moja poraniona, rozsypana, nie poskładana, rozszarpana. Proszę zwrócić mi te czasy, gdy jeszcze byłaś odważna, otwarta, towarzyska, mniej lękliwa, zestresowana. Błagam jedynie byś doświadczenia mnie nie pozbawiła, tego które nabyłam od pamiętnych złotych czasów. Oddaj mi to co utraciłam, nie odbierając mi tego co już zdobyłam.

widzę poświatę

uderzające szczęście

pływam w kryształach

odbijających przyszłość

w bliznach zapisane

Ona jest tą jedną małą dziewczynką, z wielu innych dzieci, dla których czasy dzieciństwa to był dopiero początek. Początek końca...

Mogłoby się wydawać,że dzieci nie mają żadnych problemów,że jedyne zmartwienie,jest wtedy gdy mama woła podczas fascynującej zabawy do domu na obiad. Czy jak dostaniemy jedynkę w szkole.

I czasem może tak być, ale nie tym razem. Ona, nie przejmowała się takimi rzeczami. Miała problemy dorosłych, chociaż była malutką dziewczynką. Wiedziała więcej niż inni, znała świat od zepsutej strony już od samego początku. Żyła w nim mimo,że na dworze świeciło piękne słońce. Cieszyła się z małych rzeczy, uśmiechała do każdego, chociaż nie do każdego było warto. Dopiero gdy, na ciemnym, wielkim niebie, zaświecił księżyc i swoje światło kierował w jej okno, uczucia i emocje wychodziły na zewnątrz. Ludzie mówili, złote dziecko.